Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Περί δικαίου

...Αλλά αν [η αδικία] είναι τέτοιας φύσης ώστε να απαιτεί από σένα να γίνεις φορέας της αδικίας σε βάρος άλλου, τότε, λέω, παραβίασε τον νόμο. Άφησε τη ζωή σου να γίνει η αντίθετης φοράς τριβή που σταματάει τη μηχανή. Αυτό που πρέπει να κάνω είναι να εξασφαλίσω, όπως και να χει, το ότι δεν προσφέρομαι στο άδικο το οποίο καταδικάζω. [...] Κάτω από μια κυβέρνηση που φυλακίζει οποιονδήποτε άδικα, ο πραγματικός χώρος για τον δίκαιο άνθρωπο είναι η φυλακή.
Henry David Thoreau, Πολιτική ανυπακοή

Stato di eccezione

Αυτά παθαίνεις άμα δεν έχεις χορηγό την Cutty Sark!

In.gr:
Αθήνα
Κλήσεις για κατάθεση, με την ιδιότητα του υπόπτου, για την υπόθεση της διακίνησης παράνομων μεταναστών και της εγκατάστασης στη Νομική απέστειλε ο Εισαγγελέας Εφετών, ο οποίος διενεργεί προκαταρκτική εξέταση.

Μέχρι στιγμής έχουν αποσταλεί οκτώ κλήσεις για κατάθεση την Τετάρτη και την Πέμπτη.

Μεταξύ των κληθέντων είναι ο πρύτανης του Πανεπιστήμιου, Θ.Πελεγρίνης, ο οποίος καλείται να δώσει εξηγήσεις για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος (πλημμέλημα).

Οι υπόλοιπες κλήσεις αφορούν το αδίκημα της προώθησης και διακίνησης μεταναστών (κακούργημα) και απευθύνονται σε μέλη της Επιτροπής Αλληλεγγύης.

Παράλληλα, ο εισαγγελέας συνεχίζει την έρευνα για τα αδικήματα της διατάραξης κοινής ειρήνης και φθοράς ξένης ιδιοκτησίας.

Θέσεις για το "μεταναστευτικό"

1. Το "μεταναστευτικό" είναι αυτό που προκύπτει όταν η κυρίαρχη ιδεολογία της φιλελεύθερης "πολυπολιτισμικής" ανεκτικότητας προσκρούει στο πραγματικό της κρίσης. Η Άννα Διαμαντοπούλου του 2004 γίνεται Άννα Διαμαντοπούλου του 2011 ρίχνοντας τη μάσκα της πολυπολιτισμικής ελίτ για χάρη του καταδιωκτικού προσώπου του κράτους για ένα απλό λόγο: το κεφάλαιο φρονεί ότι δεν έχει πια τα περιθώρια να μοιράσει ούτε ψίχουλο στην εργατική τάξη και συνεπώς ότι η επιβίωσή του εξαρτάται από την ενεργητική προαγωγή της διαίρεσής της.
2. Το "μεταναστευτικό" μπαίνει σε εισαγωγικά επειδή αποτελεί το είδος προβλήματος που στην αμερικάνικη δεκαετία του 50 αποκαλέστηκε το "πρόβλημα των έγχρωμων" ("colored problem").  Το "μεταναστευτικό" δεν είναι πρόβλημα που δημιουργούν οι μετανάστες αλλά πρόβλημα που δημιουργείται στους μετανάστες εξαιτίας της δραστικής αλλαγής πορείας πλεύσης της ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στην εισαγωγή φτηνής εργασίας, που με τη σειρά της υπαγορεύεται από την χρηματοπιστωτική κρίση και την κρίση συσσώρευσης. Σήμερα, που εσύ είσαι φτηνή, ανασφάλιστη, ευκαιριακά απασχολούμενη, ουσιαστικά "μαύρη" εργασία, οι μετανάστες δεν είναι πλέον απαραίτητοι στο κεφάλαιο, ή μάλλον η χρησιμότητά τους συνίσταται στην διαθεσιμότητά τους ως αντικείμενα δίωξης.
3. Το "μεταναστευτικό" δεν είναι "ανθρωπιστικό" πρόβλημα. Οι μετανάστες δεν είναι κάποια κατηγορία ανθρώπων απέναντι στην οποία η μεγαλύτερη πρόκληση είναι το να μπορέσουμε να τους αντιληφθούμε ως ανθρώπους. Το μεταναστευτικό είναι πολιτικό πρόβλημα. Και είναι πολιτικό πρόβλημα, πάνω από όλα, για όσους καλούνται να στηρίξουν μια οικονομική πολιτική που τους κατασπαράσσει ζωντανούς με "αντάλλαγμα" την κρατική δίωξη ενός ψευδο-ανταγωνιστή και στην πραγματικότητα αδελφού θύματος.
4. Σε οποιαδήποτε ερώτηση του τύπου "τι γνώμη έχετε για τους μετανάστες στη χώρα σας;" η σωστή απάντηση είναι "κάτω το κεφάλαιο και οι λακέδες του!" Καμμία "συζήτηση για την μετανάστευση" δεν είναι αθώα. Κάθε "συζήτηση για τη μετανάστευση" αποτελεί κομμάτι της κυρίαρχης πολιτικής θέλησης να αποσοβηθεί η εργατική ενότητα και να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από τα αίτια της κρίσης και την αναγκαιότητα υπέρβασης του θνήσκοντος καπιταλιστικού συστήματος εν συνόλω. Η συζήτηση "για τη μετανάστευση" είναι το ακριβές ανάλογο της "συζήτησης για τα βασανιστήρια"· μόνο και μόνο δια της ύπαρξής της βάζει στο τραπέζι την προοπτική ακροτήτων, και βάζοντάς την στο τραπέζι νομιμοποιεί δήθεν "μέσες νομοθετικές λύσεις" που θα γίνονται στην πραγματικότητα όλο και πιο φασίζουσες, όλο και πιο διωκτικές. 
5. Δεν υπάρχουν "μετανάστες", και αυτός είναι ο δεύτερος λόγος που η φράση "μεταναστευτικό" πρέπει να μπαίνει πάντοτε σε εισαγωγικά. Υπάρχουν εργάτες από άλλες χώρες. "Οι μετανάστες" είναι η εργατική τάξη με άλλο δέρμα, άλλες συνήθειες και άλλη γλώσσα. 
6. Αυτό που στην ξενοφοβική ρητορική παρουσιάζεται πια όλο και ανοιχτότερα ως το "αναφομοίωτο" του μετανάστη --η ρυπαρότητά του, η αμορφωσιά και η έλλειψη παιδείας του, η προβληματική του συμπεριφορά, η ασέβειά του σε θεσμούς, παραδόσεις, σύμβολα, κλπ-- επιστρέφει στον δημόσιο λόγο την πρόσληψη της εργατικής τάξης στο παρελθόν. Κάθε εργάτης που αναπαράγει ένα τέτοιο λόγο αναπαράγει τον λόγο των αστών για τους παππούδες του. Κάθε ξενοφοβία είναι πάντα αναγώγιμη σε τελική ανάλυση σε φόβο της εργατικής τάξης ως απώτερου συμβόλου του απόκληρου, του αναφομοίωτου, του ξένου, αυτού που απειλεί έναν πάντα αστικό "πολιτισμό." 

Alain Badiou-Να νομιμοποιηθούν οι εργάτες που προέρχονται από ξένες χώρες

Αθήνα, 29 Ιανουαρίου 2011

Σε όλη την Ευρώπη λαμβάνονται ακραία μέτρα ενάντια στους εργάτες που κατάγονται από ξένες χώρες.

Τούς κάνουν να πληρώσουν μια κρίση για την οποία υπεύθυνοι είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα πολιτικά του στηρίγματα. Είναι πλέον πρακτικά αδύνατον να εξασφαλίσει ένας ξένος την νομιμοποίηση της παραμονής του σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα. Εναντίον των ξένων ψηφίζονται νόμοι εξοντωτικοί για την ελευθερία και εχθρικοί απέναντι σε κάθε μορφή ισότητας μεταξύ των ανθρώπων που ζουν εδώ.

Θα ήταν πολύ πιο λογικό να ζητηθούν ευθύνες από τους ιθύνοντες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και από όλους εκείνους που τον υπηρετούν, αντί να στρεφόμαστε εναντίον των ανθρώπων οι οποίοι, σε μια παγκόσμια κλίμακα, είναι δύο φορές θύματα αυτού του κατεξοχήν άδικου συστήματος. Καταρχάς γιατί είναι αναγκασμένοι να εγκαταλείψουν τη χώρα καταγωγής τους για να επιβιώσουν, και έπειτα, γιατί γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και διωγμών στις χώρες όπου εγκαθίστανται.

Συνυπογράφω το αίτημα όλων των ανθρώπων της προόδου: σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, στην Ελλάδα όπως και στη Γαλλία ή αλλού, η δικαιοσύνη επιβάλλει να νομιμοποιηθούν οι εργάτες που προέρχονται από ξένες χώρες, να σταματήσει η θέσπιση εγκληματικών νόμων εναντίον τους και να παύσουν οι αστυνομικές και γραφειοκρατικές διώξεις.

Αλαίν Μπαντιού, φιλόσοφος, θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος.

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Κώστας Δουζίνας-Η Νομική σχολή ενώπιον του νόμου και της δικαιοσύνης

Η Νομική σχολή ενώπιον του νόμου και της δικαιοσύνης
Του Κώστα Δουζίνα

Ποιος είναι ο ρόλος της νομικής παιδείας, τι σημαίνει το να μαθαίνει κανείς το νόμο; Το πρώτιστο καθήκον των δασκάλων του νόμου, είναι να κατανοούν και να διδάσκουν τη γλώσσα της δικαιοσύνης, την αναπνοή, το πνεύμα και την αμεροληψία που θα έπρεπε να κινεί το σώμα του νόμου. Νόμος χωρίς δικαιοσύνη είναι κενό γράμμα, σώμα δίχως ψυχή – υπολείμματα απλώς και ερείπια μιας έντιμης παράδοσης. Ένας δικηγόρος που θέλει να είναι άξιος του ονόματός της, νέμει και κατανέμει. Θέτει τις απαιτήσεις της απούσας δικαιοσύνης και της ιδανικής ισότητας ενώπιον της, πάνω από τα αιτήματα της εξουσίας και των καταχρήσεων του πλούτου.

Η δικαιοσύνη εκλείπει, όχι μόνο όταν δεν πληρούνται τα κριτήρια, που ο ίδιος ο νόμος έχει θέσει στον εαυτό του, αλλά πολύ περισσότερο, όταν το σύνολο της Νομικής (και η διδασκαλία της) δεν λογοδοτεί, η ίδια, στο βωμό της δικαιοσύνης. Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να το θυμίσω αυτό στα παιδιά της Αντιγόνης. Η Θέμιδα, που κοσμεί τα δικαστήρια μας, έχει δεμένα τα μάτια της, ακριβώς για να μην δει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του προσώπου, που έρχεται ενώπιον του νόμου (τοποθετώντας την αφηρημένη λογική του θεσμού πάνω από τη ζεστή λάμψη της δικαιοσύνης).

Η Νομική σχολή από την άλλη πλευρά, έχει στο σφυγμό της ένα ανάχωμα ορθάνοιχτο, που κοιτάζει τον άλλο στο πρόσωπο και υπόσχεται άπειρη δικαιοσύνη. Εκείνοι, που το ξεχνούν αυτό, όταν διδάσκουν ή ασκούν τη δικηγορία, μετατρέπονται σε λογιστές της εξουσίας και υποχείρια της. Από λειτουργούς του κράτους Δικαίου, μετατρέπονται σε υπηρέτες του κράτους. Η απόσταση μεταξύ Κράτους και Κράτους Δικαίου, είναι πάντοτε μικρή, αλλά όταν η δικαιοσύνη εκπίπτει του νόμου, τότε τα δύο καθίστανται ταυτόσημα – ο νόμος σαν γλώσσα μιας τρελής από δύναμη κυριαρχίας.

Τι είναι, όμως, δικαιοσύνη; Βλέπουμε ότι μας περιβάλει η αδικία, αλλά συχνά δεν γνωρίζουμε που βρίσκεται η δικαιοσύνη. Η πιο οδυνηρή μαρτυρία της εποχής μας, γι’αυτό, είναι η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η δικαιοσύνη έχει εκλείψει. Ότι δικαιοσύνη, δεν υπάρχει στα γκέτο της Αθήνας, δεν υπάρχει για τους ανέργους. Ότι ματαιώνεται με την λήψη των μέτρων του ΔΝΤ, τις περικοπές μισθών για τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους, ή με την αντιμετώπιση των προσφύγων στα στρατόπεδα του Έβρου και το τείχος, που ετοιμάζεται για να κρατήσει τους φτωχούς εκτός και τους Έλληνες εντός.

Η βίαιη αποβολή της δικαιοσύνης, αποδεικνύεται από την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με την οποία η αποστολή προσφύγων στην Ελλάδα, ισοδυναμεί με βασανιστήρια, απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση. Αιτία γι’αυτήν την απόφαση είναι η απάνθρωπη διαβίωση και οι συνθήκες κράτησης, καθώς και το γεγονός ότι η Ελλάδα, ουσιαστικά ποτέ, δεν δίνει άσυλο στους αιτούντες πρόσφυγες.

Από το γεγονός, ότι το Βέλγιο καταδικάστηκε, επειδή θεώρησε την Ελλάδα ως ένα ανθρωπιστικό κράτος, στο οποίο μπορεί να αποστείλει πίσω έναν Αφγανό πρόσφυγα και τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη, που στο εξής θα ασχοληθούν με την ελληνική κυβέρνηση, όπως της αξίζει: σαν τον παραβάτη της στοιχειώδους αξιοπρέπειας των εξαθλιωμένων αυτής της γης. Δεν υπάρχει ασυλία στην Ελλάδα – οι πρόσφυγες και οι μετανάστες συλούνται. Το Πανεπιστημιακό άσυλο, προσφέρει μια ελάχιστη αποζημίωση για αυτή την πολύ μεγαλύτερη σύληση.

Η δικαιοσύνη, θα ναυαγήσει την στιγμή που ο Νόμος και οι πανεπιστημιακοί καθηγητές θα επιχειρήσουν να ‘εκκενώσουν’ την σχολή της Νομικής, από τους απεργούς πείνας που την κατέλαβαν, ώστε να έχουν ένα μέρος να κοιμούνται. Πετώντας έξω τους απεργούς, αυτό που θα πετάξουν έξω από την Σχολή του Νόμου, είναι η δικαιοσύνη. Γιατί, τι είναι ακριβώς αυτό που ζητάνε αυτοί οι άνθρωποι, μέσα στην σχολή της Νομικής? Να μας κάνουν, να προσέξουμε, επιτέλους, την αδύναμη και ασήμαντη ύπαρξη που έχουν για μας. Διεκδικούν τις απαραίτητες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης. Την ελάχιστη δυνατή αναγνώριση ότι ζουν εδώ, εργάζονται εδώ, ωστόσο τους μεταχειρίζονται χειρότερα απ’ ότι σε καταδικασμένους σε ισόβια.

Αυτό που, απλά, λένε είναι: “είμαστε εμείς που δεν μας βλέπετε, δεν μας λαμβάνετε υπόψη, δεν μας δίνετε ταυτότητα, εμείς που είμαστε δίπλα σας και ανήκουμε σε αυτό που είστε και σ’ αυτό που γίνεστε”. Είναι οι άνθρωποι που τιμωρούνται, όχι γι αυτό που έχουν κάνει (εγκληματικότητα ή παρανομία), αλλά, γι αυτό που είναι. Όχι γιατί κουβαλούν ένα κακό, αλλά για την εξαθλιωμένη τους αθωότητα. Οι δικοί μας ‘sans papiers’ (χωρίς χαρτιά), είναι οι homines sacri, άτομα που επειδή δεν έχουν νομική υπόσταση, δεν λογαριάζονται ως άτομα και γι αυτό υφίστανται τις χειρότερες βαναυσότητες από κράτη ή άλλους ανθρώπους, εργοδότες, ιδιοκτήτες ή μειοψηφίες, που κραυγάζουν δίπλα τους στον δρόμο.

Θα ακούσουμε και πάλι, τα προφανή, πως η Ελλάδα είναι μια χώρα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επειδή, διδάσκουμε το Σύνταγμα και τις σχετικές διατάξεις στις σχολές της Νομικής, διαθέτουμε πλήθος οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κοινότητες, διανοούμενους, υπουργεία, συνηγόρους και θεσμούς που τα προάγουν. Αλίμονο. Δεν σταματάνε να μας επαναλαμβάνουν πως τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν σε όλους μας επειδή, ακριβώς, είμαστε μέρος της ανθρωπότητας, κι όχι επειδή συνδεόμαστε με κάτι πιο συγκεκριμένο, όπως ένα έθνος, ένα κράτος ή μία ομάδα. Κι αυτό, ακούγεται πραγματικά παρηγορητικό.

Όταν, ωστόσο, γυρίσουμε το βλέμμα στους μετανάστες της νομικής σχολής, οι παραπάνω διακηρύξεις φαντάζουν αντιφατικές και ψευδείς αξίες της ιδεολογίας μας. Καταγγέλλοντας τις χείριστες παραβιάσεις σήμερα στην Ελλάδα, διεκδικώντας το δικαίωμα να γίνουν ορατοί και αντιληπτοί – έστω και ελάχιστα, έστω και με το τίμημα της ζωής τους – αυτοί οι άνθρωποι, προσφέρουν την πιο σημαντική υπηρεσία που θα μπορούσαν, στον Νόμο και την Νομική Σχολή. Φέρνουν αντιμέτωπους τους καθηγητές και τους φοιτητές, με όσα θα πρεπε να διδάσκουν και να διδάσκονται, αλλά τις περισσότερες φορές αγνοούν.

Η θυσία τους (sacrificium) σημαίνει ιεροποίηση (sacer facere) και θα ‘ναι πράγματι μια πράξη ιερή – σύνδεση του εγκόσμιου με το άγιο, ένα γεφύρωμα του νόμου και της διδασκαλίας του, με την άπειρη δικαιοσύνη και την ατελεύτητη φιλοξενία, για τις οποίες δεν μπορούμε ποτέ να πούμε, ότι είναι εδώ, ότι τις κατέκτησε τώρα ο κόσμος, κι εμείς μέσα σε αυτόν και ότι άρα, ο κόσμος είναι ‘καλός’.

Αν πετάξουμε έξω αυτούς τους ανθρώπους, από την σχολή όπου διδάσκεται ο Νόμος, ένας νόμος που για ελάχιστες ώρες και μέρες κατακλύστηκε με την ιδέα της δικαιοσύνης, ή, καλύτερα, με την διαμαρτυρία ενάντια στην απόλυτη αδικία, τότε πραγματικά δεν θα μας αξίζει να γυρίσουμε ξανά στον ίδιο χώρο, για να διδάξουμε το Νόμο, ή να υποκρινόμαστε ότι ο νόμος που διδάσκουμε, έχει οποιαδήποτε σχέση με την δικαιοσύνη.

Ο Κώστας Δουζίνας είναι καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου, στο Κολέγιο Birkbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου

Πηγή: http://greekleftreview.wordpress.com/2011/01/27/nomos-kai-dikaiosyn/

ΕΜΕΙΣ ΥΠΟΚΙΝΗΘΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

http://hungerstrike300.espivblogs.net/


ΕΜΕΙΣ ΥΠΟΚΙΝΗΘΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Eπιτελεστική δήλωση κοινωνικής ανυπακοής

Eπιτελεστική δήλωση κοινωνικής ανυπακοής – ανοικτή επιστολή προς:
- τον υπουργό Εσωτερικών Γ. Ραγκούση
- την Εισαγγελία Αθηνών και κάθε άλλη αρμόδια αρχή

κ. υπουργέ.

Όπως πληροφορηθήκαμε, πρόσφατα, με αφορμή την απεργία πείνας των μεταναστών στο αχρησιμοποίητο κτήριο της Νομικής σχολής της Αθήνας, δηλώσατε ότι «θα αναζητηθούν με εισαγγελική παρέμβαση οι υπεύθυνοι των διαδικασιών και θα αποδοθούν ευθύνες στους συμμετέχοντες», καθώς επίσης και ότι ««είναι τεράστιες οι πολιτικές και κυρίως οι κοινωνικές ευθύνες όσων υποκινώντας και οργανώνοντας την κατάληψη της Νομικής έθεσαν στην πραγματικότητα σε ασύλληπτο κίνδυνο τη χώρα και την ελληνική κοινωνία».

Για να διευκολύνουμε το έργο αυτής της αναζήτησης, σας πληροφορούμε οικειοθελώς, και με υπερηφάνεια, ότι εμείς που υπογράφουμε παρακάτω είμαστε από τους συμμετέχοντες: συμπαρασταθήκαμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων του ο καθένας και η καθεμιά, στον αγώνα αυτών των ανθρώπων, ο οποίος υπήρξε μία από τις λίγες πηγές έμπνευσης που προέκυψαν το τελευταίο διάστημα στην ελληνική κοινωνία, και η καλύτερη προστασία απέναντι στον ασύλληπτο κίνδυνο του ρατσισμού που την απειλεί. Αναλαμβάνουμε λοιπόν πρόθυμα όλες τις πολιτικές και κοινωνικές ευθύνες που συνεπάγεται αυτή η ηθική μας δέσμευση στον αγώνα τους. Αν για το ελληνικό κράτος η αλληλεγγύη αυτή συνιστά αδίκημα, καλούμε κάθε αρμόδια αρχή να προβεί στις σχετικές ενέργειες για τον κολασμό του και είμαστε στη διάθεσή τους για κάθε αναγκαία πληροφορία.

Όσο για την «υποκίνηση», όμως, αποποιούμαστε κάθε σχετική ευθύνη. Όχι από ευθυνοφοβία, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι την ιδέα και την εκτέλεση της δράσης αυτής την είχαν από την αρχή μέχρι το τέλος οι ίδιοι οι απεργοί πείνας. Όσο κι αν αυτό ακούγεται αδιανόητο για τα ρατσιστικά σας στερεότυπα, και οι μη Ευρωπαίοι είναι όντα με δική τους κρίση και ικανότητα συλλογικής διαβούλευσης και δράσης. δεν είναι ανήλικοι που να χρειάζονται πάντοτε την καθοδήγηση κάποιου λευκού. Πράγμα που αποδεικνύεται περίτρανα με όσα ελπιδοφόρα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στην Υεμένη και αλλού, όπου ο κόσμος βγήκε στους δρόμους κατά τρόπους, και για λόγους, οι οποίοι μας φαίνονται εξαιρετικά οικείοι και παρόμοιοι με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.

Δεν υποκινήσαμε λοιπόν εμείς τους μετανάστες. Οι μετανάστες παρακίνησαν εμάς, και τους είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό.

Όποιος/α συμφωνεί, ας στείλει ονοματεπώνυμο, ιδιότητα και πόλη στην παρούσα διεύθυνση (cr33396@telenet.be).

Βαθύ Κόκκινο: Το ΚΚΕ για την απεργία πείνας των μεταναστών και μια απάντηση στις θέσεις του

Έχουμε παρακολουθήσει όλες αυτές τις μέρες την στάση που κράτησε το ΚΚΕ στην απεργία πείνας που έχουν ξεκινήσει οι μετανάστες.

Σε περασμένη ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του ΚΚΕ –που παραθέσαμε- διαβάσαμε: «Αυτοί που οδήγησαν τους μετανάστες στο υπό ανακαίνιση παλιό κτήριο της Νομικής, με αυτή την ενέργεια δεν υπηρετούν τα δίκαια αιτήματα των μεταναστών - προσφύγων, αλλά τους εκθέτουν περισσότερο στη συκοφάντηση και στις απειλές αντιδραστικών κομμάτων και μηχανισμών, στην κρατική καταστολή και στους εκβιασμούς των κυκλωμάτων που τους εκμεταλλεύονται».

Στο ίδιο μήκος σήμερα ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Κ.Σ της ΚΝΕ αναφέρει ότι «το καλοστημένο σχέδιο που στήθηκε στη Νομική από εχθρούς και δήθεν φίλους των μεταναστών και είχε ως αποτέλεσμα την καλλιέργεια συντηρητικών και ρατσιστικών αντανακλαστικών και την υπονόμευση του πανεπιστημιακού ασύλου».

Ας δούμε όμως και μια άλλη εκτίμηση που αφορά τα όσα ισχυρίζονται ΚΚΕ και ΚΝΕ σχετικά με τον αγώνα των μεταναστών και αντιστρατεύεται τα όσα ισχυρίζεται το κόμμα του Περισσού. Προέρχεται από την σημερινή εφημερίδα «Κόντρα».

Μια αντιδραστική αστική σέχτα

Για μια ακόμη φορά, ο Περισσός επέλεξε να συμβαδίσει με τον αντιδραστικό εσμό, χτυπώντας την απεργία πείνας των 300 μεταναστών. Από τη Δευτέρα κιόλας, όταν άρχισε η προβοκατόρικη εκστρατεία, με τη δήθεν κατάληψη της Νομικής, τις δήθεν καταστροφές και τη δήθεν παρεμπόδιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, το Γραφείο Τύπου του Περισσού εξέδωσε μια αισχρή ανακοίνωση, με την οποία στήριζε όλη αυτή τη φασιστικού τύπου επίθεση ενάντια στους απεργούς πείνας και τους συμπαραστάτες τους.

Η ανακοίνωση ξεκινούσε ως εξής: «Αυτοί που οδήγησαν τους μετανάστες στο υπό ανακαίνιση παλιό κτήριο της Νομικής, με αυτή την ενέργεια δεν υπηρετούν τα δίκαια αιτήματα των μεταναστών - προσφυγών, αλλά τους εκθέτουν περισσότερο στη συκοφάντηση και στις απειλές αντιδραστικών κομμάτων και μηχανισμών, στην κρατική καταστολή και στους εκβιασμούς των κυκλωμάτων που τους εκμεταλλεύονται».

Για τον Περισσό, 300 μετανάστες, αποφασισμένοι να κάνουν απεργία πείνας απαιτώντας νομιμοποίηση για όλους, είναι ένα κοπάδι που κάποιοι το οδηγούν όπου θέλουν. Οσο γι' αυτούς τους κάποιους, την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, δηλαδή, είναι το λιγότερο ανεύθυνοι τυχοδιώκτες και το περισσότερο πράκτορες, οι οποίοι, εκτός από το κακό που κάνουν στους μετανάστες, «προσφέρουν (και) υπηρεσίες στις δυνάμεις που επιθυμούν και επεξεργάζονται την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου»!

Η ανακοίνωση έκλεινε με κάλεσμα στους φοιτητές «να διεκδικήσουν την άμεση επίλυση του προβλήματος, να απορρίψουν την κατάσταση εκφυλισμού των συλλόγων τους, να προστατεύσουν το πανεπιστημιακό άσυλο από την υπονόμευση και την κατάργηση του». Στην ίδια μοίρα οι απεργοί πείνας («υπονόμευση») με την κυβέρνηση («κατάργηση»).

Αυτά τη Δευτέρα, λίγο μετά την απόφαση του ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητών της Νομικής (με απουσία της παράταξης του Περισσού), που αποφάσιζε να καλοδεχτεί τους απεργούς πείνας μετανάστες στο άδειο παλιό κτίριο της Σχολής. Και κάμποσες ώρες μετά την απόφαση της κοσμητείας να κλείσει τη Σχολή, τάχα για λόγους υγείας. Ενώ το Δ.Σ των φοιτητών κατάγγειλε την κοσμητεία για "λοκ άουτ" (με τις υπογραφές και των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, παρακαλώ), ο Περισσός έδινε χέρι βοήθειας στον αντιδραστικό κοσμήτορα, τον συνεργάτη του υπουργείου Μπάτσων και Καταστολής.

Την Τρίτη έδωσαν ρέστα. Με τον Σοφιανό στα κανάλια και τον «Ριζοσπάστη» να σαλπίζει από τον κύριο τίτλο της πρώτης σελίδας του, ότι κάποιοι (οι αλληλέγγυοι, δηλαδή) «εκθέτουν σε κινδύνους και απειλές τους έγκλειστους στη Νομική» και «παίζουν παιχνίδια στις πλάτες των μεταναστών»!

Αντί να στηρίξουν την απεργία πείνας των 300 μεταναστών, έχυναν χολή, στηρίζοντας έτσι την επίθεση της κυβέρνησης και ολόκληρου του συστήματος, που βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Το ίδιο έκανε και ο Σοφιανός από το πρωινάδικο του Mega, εισπράττοντας τα εύσημα των παρουσιαστών και του υπόλοιπου αστικού εσμού. Αντί να επιτεθεί στην κυβέρνηση, επιτίθονταν στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, κατηγορώντας την ότι χειραγωγεί τους μετανάστες.

Και τι δεν έλεγαν τα δημοσιεύματα στις εσωτερικές σελίδες. Για «παιχνίδια εκμετάλλευσης από διάφορες πλευρές», για «τυχοδιωκτικό παιχνίδι που αξιοποιεί τους μετανάστες για να ενταθεί η κρατική καταστολή», για θέμα ασύλου που άνοιξε και πάλι «στο οποίο συνεισέφεραν και αυτοί που οδήγησαν τους μετανάστες στο υπό ανακαίνιση κτίριο της Νομικής», για αλληλέγγυους που «συμβάλλουν αντικειμενικά σε τυχοδιωκτικά παιχνίδια σε βάρος των μεταναστών και του ασύλου» κ.λπ. κ.λπ.

Το φοιτητικό μαγαζί του Περισσού υποστήριζε ότι «ευθύνη έχουν οι δυνάμεις ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ - ΕΑΑΚ, που εκθέτουν ανεύθυνα τους μετανάστες, σε άθλιες συνθήκες, στην κρατική καταστολή, σε σχεδιασμούς αξιοποίησης του προβλήματος από δημοσιογράφους, από αντιδραστικούς μηχανισμούς, στην παραγωγή συντηρητικών αντανακλαστικών». Κατηγορούσε, δηλαδή, φοιτητικές παρατάξεις επειδή πήραν απόφαση να στηρίξουν την παρουσία των μεταναστών στη Νομική!

Το απόγευμα της ίδιας μέρας, ίσως λόγω εσωτερικών αντιδράσεων, η Παπαρήγα έκανε προσωπική δήλωση, με την οποία φαινόταν να μαζεύει τα προηγούμενα. Δεν επαναλάμβανε τα διάφορα προβοκατόρικα και καλούσε την κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα αιτήματα των μεταναστών.

Την επόμενη μέρα, όμως, ο μεν "Ριζοσπάστης" επανερχόταν στην προβοκαρολογία, ο δε Πρωτούλης εμφανιζόταν σε πρωινάδικο και επαναλάμβανε τα ίδια, ρίχνοντας νερό στο μύλο του φασιοταριού και της κυβέρνησης, που κατά τα άλλα κατέκρινε.

Απαντώντας, προφανώς, στις αντιδράσεις, κυρίως από το χώρο της νεολαίας τους, οι ηγέτες του Περισσού δημοσίευσαν την Πέμπτη ένα ασφαλίτικου τύπου μυθιστόρημα, με τίτλο «Πολλά ερωτηματικά».

Σύμφωνα μ' αυτό, «η εγκατάσταση 300 μεταναστών στη Νομική Σχολή στην Αθήνα και στο Εργατικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη είναι ένα γεγονός που αντικειμενικά προκαλεί πολλά ερωτηματικά». Τι προκαλεί τα ερωτηματικά; Το γεγονός ότι «αυτή η ομάδα μεταναστών ξεκίνησε συγκροτημένα και οργανωμένα» από τα Χανιά είναι ύποπτο. Λες και υπάρχει περίπτωση 300 άνθρωποι να συναποφασίσουν απεργία πείνας και να μην έχουν μια στοιχειώδη οργάνωση.

Τα «ερωτηματικά» πολλαπλασιάζονται στη συνέχεια: ενώ όλα είχαν ανακοινωθεί από πριν, πώς ήταν τόσο σίγουροι ότι δεν θα αντιδράσει η Αστυνομία; (!!!) Αμέσως μετά έρχεται η στοχοποίηση ενός μέλους της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης (αυτόν βρήκαν πρόχειρο), του Ν. Γιαννόπουλου, ο οποίος το Δεκέμβρη του 2008 «με αφορμή την προβοκατόρικη δράση των κουκουλοφόρων, έγραφε στην εφημερίδα "Εποχή" της ΑΚΟΑ συνίστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, τα εξής: «Η "κουκούλα" και η "πέτρα" είναι μητρικά ουσιαστικά στο λεξικό της εξέγερσης (...)»!!!
Επειδή, λοιπόν, «εκείνα τα γεγονότα λειτούργησαν σαν το καλύτερο έδαφος για να ξεδιπλωθούν προβοκάτσιες ενάντια στο λαϊκό κίνημα», οι ίδιοι προβοκατόρικοι σκοποί υπηρετούνται και τώρα «και μάλιστα μπροστά στην οργάνωση της πανεργατικής απεργίας ενάντια στην αδίστακτη πολιτική κυβέρνησης - τρόικας - κεφαλαίου». Και βέβαια, «όσοι επέλεξαν τον πανεπιστημιακό χώρο, προσφέρουν -ηθελημένα ή όχι- υπηρεσίες σε εκείνες τις δυνάμεις που επιθυμούν την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου»!

Συμπέρασμα: «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι κάποιοι με αυτήν την ενέργεια δεν υπηρετούν τα δίκαια αιτήματα των μεταναστών - προσφύγων, αλλά τους εκθέτουν περισσότερο σε πολύ σοβαρές απειλές...».

Το 1973, η «Πανσπουδαστική» Νο 8, χαρακτήριζε τους φοιτητές της Νομικής, που πήγαν με πορεία από την σχολή τους για να κλειστούν με τους υπόλοιπους φοιτητές στο κατειλημένο Πολυτεχνειο, «300 προροκατορες του Ρουφογάλη και της ΚΥΠ». Μολονότι μετά την πτώση της χούντας φρόντισαν να την εξαφανίσουν, για να μπορούν να μοστράρονται ως συμμέτοχοι σε μια εξέγερση που την είχαν συκοφαντήσει και λασπώσει, κυκλοφορούσε ευρέως και έμεινε στη σύγχρονη ιστορία ως μνημείο καταισχύνης ενός κόμματος που καπηλεύεται τον τίτλο του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ.

Στη μεταπολίτευση, την περίοδο του εργατικού και νεολαιίστικου ριζοσπαστισμού, συκοφαντούσαν κάθε κινητοποίηση που έφτανε σε σύγκρουση με την αστυνομία, ως έργο χουντικών πρακτόρων (π.χ. τις συγκρούσεις εργατών το 1976 για το νόμο 330 και των οικοδόμων την ίδια χρονιά).

Το 1979 χτύπησαν με λύσσα τις καταλήψεις πανεπιστημίων, παρέα με την ΠΑΣΠ, χωρίς να τα καταφέρουν. Αυτές οι καταλήψεις, όμως, κατάφεραν για πρώτη και μοναδική μέχρι τώρα φορά να καταργήσουν ψηφισμένο από τη Βουλή νόμο (το νόμο 815).

Το 1996, στην πορεία του Πολυτεχνείου, συνέλαβαν στη Σταδίου και παρέδωσαν στα ΜΑΤ δεκάδες νεαρούς διαδηλωτές. Το Δεκέμβρη του 2008, μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ, προσπάθησαν να συκοφαντήσουν τη νεολαιίστικη εξέγερση.

Δεν παραθέτουμε στοιχεία, γιατί τα γεγονότα είναι πρόσφατα και τα θυμόμαστε όλοι. Θυμίζουμε μόνο την περιβόητη φράση της Παπαρήγα από το βήμα της Βουλής, που χαρακτηρίζει την ουσία της πολιτικής τους: «Στη λαϊκή επανάσταση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι»!

Ακολούθησαν και τώρα τον ίδιο δρόμο, μολονότι κόπτονται υποτίθεται για τα δικαιώματα των μεταναστών και μόλις πριν από δέκα μέρες έκαναν κινητοποίηση στην Κέρκυρα για τους ναυαγούς που περισυνέλεξε και ξεφόρτωσε στο νησί ένα ολλανδέζικο φορτηγό.

Με τη στάση τους ενάντια στην απεργία πείνας απέδειξαν ότι θέλουν τους μετανάστες μόνο σαν εργαλείο που θα στηρίζει τη συνδικαλιστική και κομματική πολιτική τους και όχι σαν αγωνιστές που θα διεκδικούν δικαιώματα.

Υπάρχουν κι άλλα αστικορεφορμιοτικά κόμματα, όπως π.χ. ο ΣΥΝ. Δεν τολμούν όμως, να συμπεριφερθούν με τέτοιο προβοκατόρικο τρόπο. Ο Περισσός συμπεριφέρεται σαν μια αντιδραστική αστική σέχτα, που δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα, προκειμένου να κρατήσει μαντρωμένο τον κόσμο του.

ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Η ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΚΚΕ, 25/1/2011. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

Αυτοί που οδήγησαν τους μετανάστες στο υπό ανακαίνιση παλιό κτήριο της Νομικής, με αυτή την ενέργεια δεν υπηρετούν τα δίκαια αιτήματα των μεταναστών - προσφύγων, αλλά τους εκθέτουν περισσότερο στη συκοφάντηση και στις απειλές αντιδραστικών κομμάτων και μηχανισμών, στην κρατική καταστολή και στους εκβιασμούς των κυκλωμάτων που τους εκμεταλλεύονται.

Ταυτόχρονα προσφέρουν υπηρεσίες στις δυνάμεις που επιθυμούν και επεξεργάζονται την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Συμβάλλουν στον παραπέρα εκφυλισμό των φοιτητικών συλλόγων εφόσον καλύπτουν τις επιλογές και τις ενέργειές τους με δήθεν συλλογικές διεργασίες και αποφάσεις.

Η απόφαση της πρυτανείας, να παύσει τη λειτουργία όλων των τμημάτων της Νομικής, δεν συμβάλλει στην επίλυση του προβλήματος, στοχοποιεί τα θύματα που είναι οι μετανάστες, ειδικά με το να εγκαλεί την κυβέρνηση μόνο για το θέμα περιφρούρησης του κτηρίου.

Οι μετανάστες - πρόσφυγες που βρίσκονται στο κτήριο της Νομικής και συνολικά στην Ελλάδα κάτω από άθλιες συνθήκες είναι σε τραγικό αδιέξοδο. Είναι θύματα στυγνής εκμετάλλευσης και όμηροι ενός απάνθρωπου νομικού καθεστώτος που έχουν διαμορφώσει η ΕΕ και οι κυβερνήσεις. Οι περισσότεροι είναι άνεργοι ή εργάτες γης, μαύρης εργασίας που δεν μπορούν να ανανεώσουν την άδεια παραμονής τους. Άλλοι, θύματα πολέμου και διώξεων δικαιούνται άσυλο και ταξιδιωτικά έγγραφα για τις χώρες που επιθυμούν.

Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη και πρέπει να δώσει λύση αρχίζοντας από την εξασφάλιση ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης και επίλυσης των δίκαιων αιτημάτων τους.

Το ΚΚΕ καλεί τις φοιτήτριες και τους φοιτητές με συλλογικές διαδικασίες να διεκδικήσουν την άμεση επίλυση του προβλήματος, να απορρίψουν την κατάσταση εκφυλισμού των συλλόγων τους, να προστατεύσουν το πανεπιστημιακό άσυλο από την υπονόμευση και την κατάργηση του.

Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να παραπλανηθούν από τα κηρύγματα μίσους των δυνάμεων που συγκαλύπτουν τις αιτίες της μετανάστευσης, τις ευθύνες και τις επιδιώξεις της ΕΕ. Αυτοί, εκτός άλλων, εξυπηρετούν τα μεγάλα συμφέροντα όσων τους εκμεταλλεύονται και επιθυμούν να είναι όμηροι σε καθεστώς παρανομίας και διώξεων.

Πηγή: http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/01/blog-post_4230.html


Ερώτηση κρίσεως

Απ' το καινούργιο του Θανάση.

Θανάσης Καρτερός-Τα ανήλικα της νομικής

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον σύντροφο Τάλω, με την ελπίδα να του εξηγήσει τελεσίδικα τι σήμαινε και γιατί γράφτηκε το κείμενο του αφορισμού που τόσο τον εκνεύρισε με την υπεροψία του. Από την Αυγή. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.
RD (Αντώνης)


Τα... ανήλικα της Νομικής
Καρτερός Θανάσης
Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/01/2011
Κάτι άσχημο αναδύθηκε στον τρόπο που όλοι μας σχεδόν, εχθροί, φίλοι και «φίλοι», αντιμετωπίσαμε τους απελπισμένους της Νομικής. Μια σχεδόν προσβλητική συγκατάβαση, μια ανέξοδη καλοσύνη, μια επίδειξη καλών αισθημάτων, που μας ώθησαν να φορτώσουμε τη δική τους απόφαση, τη δική τους επιλογή, τη δική τους αποφασιστικότητα σε άλλους, σε γνωστούς άγνωστους, σε μηδενιστές εχθρούς της πατρίδας, σε εκμεταλλευτές της δυστυχίας τους, σε συμπαραστάτες καλών προθέσεων μεν, κακής τακτικής δε. Διαλέγετε και παίρνετε…

Καλοπροαίρετη ή, το πιο συνηθισμένο, κακοπροαίρετη, αυτή η στάση υπήρξε γενική. Ο απεργοί πείνας είναι δυστυχείς, πολιτικά ανώριμοι, αγόμενοι και φερόμενοι στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη πιόνια κάποιων σκοτεινών κύκλων προορισμένα να βλάψουν την εικόνα της πατρίδας. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είτε μιλάμε για τον Παπουτσή και τη φαντασία του είτε για τους προοδευτικούς και τη θλίψη τους, το γεγονός παραμένει: Καμιά ομάδα γηγενών, αγροτών που κλείνουν δρόμους, μαθητών που κλείνουν σχολεία, εργαζομένων που διαμαρτύρονται με ακραίους τρόπους, δεν αντιμετωπίστηκε με τέτοια ομοφωνία συγκατάβασης –δεν φταίνε αυτοί οι καημένοι, άλλοι τους καθοδηγούν.

Λογικό είναι από 'κεί και πέρα τα ανήλικα να τεθούν υπό επιτροπεία. Και να συμμετάσχουν σ' αυτό το γαϊτανάκι της προστασίας τους -από τον ίδιο τους τον εαυτό!- όχι μόνο οι Φαρισαίοι των Media και της κυβέρνησης, αλλά και δυνάμεις που όντως στέκονταν στο πλευρό τους. Η σημερινή τους στάση δεν βοηθά τον αγώνα τους, παρά δίνει άλλοθι στην κυβέρνηση να επιδιώξει τη κατάργηση του ασύλου, αποφάνθηκε χαρακτηριστικά ο ΣΥΝ για την άρνησή τους να μεταχθούν. Ενώ σύμπασα σχεδόν η αριστερά συμμετείχε στην προσπάθεια μετακόμισης με το ζόρι για να αποφύγουν τη βία της αστυνομίας.

Ε, λοιπόν, μετακινήθηκαν. Και όλοι είναι ευχαριστημένοι. Οι πανεπιστημιακοί γιατί έμειναν με χέρια καθαρά, ο Παπουτσής γιατί και μόνο με την απειλή βίας τα κατάφερε, οι ασυλο-φύλακες γιατί δεν έγινε η Νομική καταυλισμός, ο Παπανδρέου γιατί συντόνισε από το Νταβός την επιτυχή επιχείρηση και η αριστερά γιατί δεν την πάτησε όπως τον Δεκέμβρη. Εξαιρούμε τον Καρατζαφέρη και τη Ν.Δ. γιατί είναι απασχολημένοι στον καυγά ποιος πρώτος ζήτησε να καταργηθεί το άσυλο. Και τους ανήλικους εξαιρούμε φυσικά, αφού ανακοινώσαμε ήδη ως κηδεμόνες ότι η μετακίνησή τους μέσα στη μαύρη νύχτα ήταν νίκη...

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Walk like an Egyptian!













Ενότητα στη φαυλότητα, ή για τους μετανάστες και τα γεγονότα της Νομικής (πρώτο μέρος)

Δημοσίευσα χθες έναν σύντομο αφορισμό για το θέμα των αντιδράσεων της κοινοβουλευτικής αριστεράς στο θέμα που ανέκυψε μετά την κατάληψη κτιρίου της Νομικής από ομάδα μεταναστών η οποία διεξάγει απεργία πείνας με αίτημα, με τα δικά της λόγια, "τη νομιμοποίησή" τους, τα "δικαιώματά" τους και "αξιοπρεπείς όρους ζωής." Ο αφορισμός αυτός φάνηκε, τουλάχιστον από τα σχόλια του καθόλα αξιόλογου ιστολόγου Τάλως στον ιστότοπο του buzz, να δημιουργεί έντονες αμυντικές αντιδράσεις. Πιο συγκεκριμένα, ο Τάλως με εγκαλεί για "υπεροπτική ειρωνεία" και για "αυτάρεσκη δίκη προθέσεων" όλων όσων "ορθά" διαπραγματεύτηκαν την διακομιδή των μεταναστών εκτός Νομικής. Η απάντησή μου στα σχόλια αυτά, και η διαλεύκανση του νοήματος των όσων σύντομων έγραψα στον χθεσινό αφορισμό της ημέρας, προϋποθέτει την μάλλον αναλυτικότερη συζήτηση για τα όσα έγιναν τις τελευταίες ημέρες, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τους χειρισμούς της κοινοβουλευτικής αριστεράς και των εκπροσώπων της στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, περιλαμβανομένων των ιστολογίων.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Την Κυριακή, 23/1/2011, 250 περίπου μετανάστες ήρθαν από την Κρήτη στην Αθήνα, για να συναντήσουν, δύο μέρες αργότερα, άλλους 50 από την Αθήνα και Θεσσαλονίκη με σκοπό την από κοινού απεργία πείνας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την συμπεριφορά του ελληνικού κράτους σε ό,τι αφορά τα στοιχειώδη δικαιώματα αυτών που δεν έχουν "χαρτιά" νομιμότητας. Σύμφωνα με τα όσα μαρτυρούνται, πριν καν γίνει αυτή η πρώτη μετακίνηση, συγκεκριμένες φοιτητικές παρατάξεις, πολιτικά κόμματα και ΜΜΕ ξεκίνησαν συζήτηση για "την κατάσταση που επικρατεί μέσα στο κτίριο, αλλά και για την όλη πρωτοβουλία." Στο tvxs, για παράδειγμα, αναφέρεται: "Αρχικά, οι φοιτητικές παρατάξεις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ εξέφρασαν τη διαφωνία τους με την "κατάληψη" του κτιρίου και κατηγόρησαν μέλη της φοιτητικής παράταξης ΑΡ.ΕΝ., που πρόσκειται στο Συνασπισμό, ότι οργάνωσε την εγκατάσταση των προσφύγων στη Νομική." [1] Παραδόξως, οι ίδιες αυτές παρατάξεις φαίνεται να υπαναχώρησαν, προσυπογράφοντας την ανακοίνωση του ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητών της Νομικής:
Ο Φοιτητικός σύλλογος νομικής στάθηκε από την πρώτη στιγμή αλληλέγγυος και αρωγός του αγώνα αυτού. Με ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου που υιοθετήθηκε σχεδόν παμψηφεί από το σώμα αποφάσισε να στεγάσει και να συνδράμει τον αγώνα των μεταναστών.
Αποφασίζουμε παράσταση διαμαρτυρίας για να ανακοινώσουμε την απόφαση του συλλόγου μας ότι δε δέχεται κανένα lock out στο χώρο του ασύλου.
Υπογράφεται από τις κάτωθι παρατάξεις:
Δ.Α.Π.
Π.Α.Σ.Π.
Ε.Α.Α.Κ.
ΑΡ.ΕΝ.
Ακόμα πιο παραδόξως, το αρχικό επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο οι φοιτητικές παρατάξεις που πρόσκεινται σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ χρέωσαν στον ΣΥΝ την "οργάνωση" της εγκατάστασης των μεταναστών στην Νομική, και το οποίο οι ίδιες προφανώς παρέκαμψαν, έκανε την εμφάνισή του σε μια σειρά από "αριστερά" προσκείμενους ιστοχώρους. Και εδώ θα είναι αδύνατον να στοιχειοθετήσουμε του λόγου το αληθές χωρίς να τους κατονομάσουμε και να τους παραθέσουμε:

feleki.wordpress.com, 25/1/2011:
Η κατάληψη όμως της Νομικής μάλλον θα ενεργοποιήσει τα ρατσιστικά αντανακλαστικά του Έλληνα και θα οδηγήσει στην αγκαλιά του Μιχαλολιάκου και του Καρατζαφέρη ουκ ολίγους συμπολίτες μας. Δεν είναι απίθανο ότι θα προκαλέσει για άλλη μια φορά στη στοχοποίηση των μεταναστών, ελπίζω μόνο να μην γίνει με μεγαλύτερη ένταση.
Επιπλέον τίθεται υπό αμφισβήτηση η διατήρηση του ασύλου στα Πανεπιστήμια και η ελεύθερη έκφραση του λόγου και των ιδεών. 
Δυστυχώς για άλλη μια φορά η Αριστερά παίζει στο γήπεδο της ακροδεξιάς και δεν μπορεί να βρει τα θεωρητικά εργαλεία να την αντιμετώπισει. Κρίμα!
Ποια είναι τα βασικά στοιχεία που προτάσει αυτή η τοποθέτηση;

α) Χρέωση της κίνησης των μεταναστών στην "Αριστερά", αφού αυτή και όχι οι μετανάστες είναι το λογικό να υποθέσουμε ότι εγκαλείται ότι "παίζει στο γήπεδο της ακροδεξιάς." Με άλλα λόγια, η ιδέα είναι ότι η όλη δράση αποτελεί με (όχι και τόσο καλά) συγκεκαλυμένο τρόπο πρωτοβουλία της "Αριστεράς", η οποία είναι βέβαιο ότι θα επυρσοκροτήσει στο δικό της πρόσωπο. Ήτοι:

β) Βεβαιότητα ότι το μόνο που θα κερδηθεί από την κατάληψη της Νομικής είναι η "ενεργοποίηση των ρατσιστικών αντανακλαστικών του Έλληνα" --τα οποία, ως "ανακλαστικά" του "Έλληνα" είναι, προφανώς,  βιολογικά, υπεριστορικά, και φυλετικά κωδικοποιημένα-- και συνεπώς η εκλογική ενίσχυση της ακροδεξιάς ("στην αγκαλιά...")

γ) Συνεπώς, μια κίνηση καταδικάζεται με όρους εντελώς αλλότριους ως προς τους ίδιους τους μετανάστες, εφόσον μετράται ξεκάθαρα με όρους πιθανού εκλογικού κόστους για την "αριστερά". Και, ω του παραδόξου, αυτός που εγκαλεί πλαγίως την αριστερά για (έστω αφελή) πολιτική εκμετάλλευση των μεταναστών είναι ο ίδιος ο εκλολογικός, υπολογιστικός κυνισμός (προφανώς αντίπαλου τμήματος) της αριστεράς.

Η ιδέα ότι ναι μεν είναι δίκαια και χρηστά τα αιτήματα των μεταναστών, κλπ κλπ, πλην όμως η όλη κίνηση θα αποδεικνυόταν (εκλογικά) καταστροφική για την αριστερά, τονώντας το ακροδεξιό αίσθημα και οδηγώντας στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου (το οποίο, προφανώς, δεν είναι για να σπαταλιέται σε μετανάστες, αλλά σε κομματικά πανηγυράκια τα οποία κανείς δεν θα διανοούνταν να συζητήσει στη βουλή) προβλήθηκε με συνέπεια και συστηματικότητα από την ίδια την αριστερά, ή για να είμαστε ακριβέστεροι και δικαιότεροι, από τμήματα της ίδιας της αριστεράς

Η κατάληψη της Νομικής αποτελεί μεγάλων διαστάσεων ανοησία. Η εμπλοκή των μεταναστών στη στρατηγική της έντασης και η υπαγωγή του πολιτικού / ανθρωπιστικού ζητήματός τους στο φορτισμένο ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου είναι αστοχία ολκής. Επιπλέον, η υπόνοια ότι μπορεί να χρησιμοποιούνται τα σώματα των μεταναστών ως πολιτικό κεφάλαιο προκαλεί θυμό. Αρκεί η χαρά στα πρόσωπα εκπροσώπων της εξτρεμιστικής Δεξιάς για να γίνουν κατανοητά τα παραπάνω.

Αυτή η πολιτική τύφλωση τμημάτων της Αριστεράς προκάλεσε αντίδραση πρωτοφανή σε ένταση. Μια αντίδραση κραυγαλέα που υπερέβαινε κατά πολύ το αντικείμενό της. Η ανόητη κατάληψη της Νομικής μοιάζει να ξύπνησε τον φόβο ότι θα αφήσουν οι μετανάστες τα υπόγεια και τα χωράφια για να γίνουν -άτσαλα και κακοσκηνοθετημένα- μέρος της παρανοϊκής νεοελληνικής δημόσιας σκηνής.

Ο φόβος αυτός έριξε βαριά σκιά στον δημόσιο διάλογο. Η κατάληψη επισκίασε την απεργία πείνας για πραγματικά προβλήματα. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο πανεπιστημιακό άσυλο και την ταυτότητα των εμπνευστών της κατάληψης. [...]

Η συζήτηση αυτή παγιδεύεται μεταξύ δυο αλληλοτροφοδοτούμενων μαξιμαλισμών: «νόμιμοι όλοι» εναντίον του «να φύγουν όλοι». Πάλι αποδείχτηκε πως η ρητορεία περί άνευ όρων νομιμοποίησης των χωρίς χαρτιά είναι θείο δώρο για τους ηγήτορες του φόβου, μιντιακούς και κοινοβουλευτικούς. Το εγχείρημα της κατάληψης άνοιξε την πόρτα στα λιοντάρια και τα άφησε να «περιποιηθούν» τους μετανάστες.
Και πάλι, οι ίδιες ακριβώς προκείμενες:

α) Οι μετανάστες δεν είναι ούτε καν εν δυνάμει πολιτικά υποκείμενα. Είναι κάτι ταλαίπωροι άνθρωποι που "παρασύρθηκαν" από κάποιους "επιτήδειους" μέσα στην αριστερά. Εξού και η απουσία αναφοράς καν στους μετανάστες, η πλαισίωση του ζητήματος ως "μεγάλων διαστάσεων ανοησία" (προφανώς βέβαια όχι των μεταναστών, δεν είμεθα ρατσισταί!) που τους "εμπλέκει" (ας τους ανθρώπους τώρα στην ησυχία τους...), και η αποκλειστική επικέντρωση στην "πολιτική τύφλωση τμημάτων της Αριστεράς." Προσέξτε πώς το "άσκοπο" του να ασχολούμαστε με την "ταυτότητα των εμπνευστών της κατάληψης" ακυρώνει επιτελεστικά τον εαυτό του, μιας και η ίδια η πρόταση, καθώς και όλο το υπόλοιπο κείμενο, βροντοφωνάζει ότι οι "εμπνευστές της κατάληψης" δεν ήταν οι μετανάστες. Και δεν πάει να μιλάνε οι ίδιοι εξ ονόματός τους και να γράφουν ότι 
Αποφασίζουμε μόνοι μας και ανεπηρέαστοι μέσα από τις συνελεύσεις μας (των απεργών). Δεν κρύβεται κανένας ούτε μπροστά μας αλλά ούτε και πίσω μας. Και δεν δεχόμαστε καθοδήγηση από κανέναν!
Σιγά μην τους πιστέψουμε. Αριστεροί είμαστε (;!) Ο Ροϊδης, επίσης αριστερός (;!) ιστολόγος, τα λέει ωμότερα (στην Ελλάδα δεν είμεθα κορόϊδα εμείς οι αριστεροί (;!), κάτι τέτοια δεν τα μασάμε):
Φαντάζομαι ότι από τα Χανιά οι μετανάστες ήρθαν εντελώς ινκόγκνιτο, δεν τους πήραν μυρουδιά από το υπουργείο «προστασίας» του πολίτη, έφτασαν στο λιμάνι καλυμμένοι με αόρατη ανεξιχνίαστη μεμβράνη, οδηγήθηκαν μέσω αόρατων οχημάτων, έφτασαν απαρατήρητοι στη Σόλωνος και μπήκαν τραγουδώντας «κορόιδο Μουσολίνι-Παπουτσή» στη Νομική, εκεί αίφνης αφαίρεσαν την αόρατη (νέας τεχνολογίας) μεμβράνη και ως δια μαγείας…τσουπ! Ορίστε μπρος τα μάτια μας 300 περίπου νοματαίοι. (που δεν τους είχε πάρει χαμπάρι κανείς.)
β) Το μόνο που μπορεί να κερδηθεί υπό τις περιστάσεις από αυτόν τον προφανώς "υποκινούμενο" και εξ αρχής ετεροκαθορισμένο αγώνα (ο ένας ετεροκαθορισμός --"σιγά μην έχουν τώρα πολιτική θέληση κι οι μετανάστες!"-- ενάντια στον άλλο υποτιθέμενο ετεροκαθορισμό) είναι η (εκλογική, αυτό μας ενδιαφέρει) ενίσχυση της ακροδεξιάς.

Κυνισμός που διαμαρτύρεται για κυνισμό· ρητορική του "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" που εγκαλεί την πρακτική του "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα"· τρομολαγνική παράνοια ("αρκεί η χαρά στα πρόσωπα εκπροσώπων της εξτρεμιστικής Δεξιάς", "άνοιξε την πόρτα στα λιοντάρια") που βραχνιάζει θρηνώντας για πολιτική παράνοια ("της παρανοϊκής νεοελληνικής δημόσιας σκηνής").

Αυτό λοιπόν που έκανε ένα σημαντικό τμήμα της αριστεράς, κάτω από τον μανδύα της "προστασίας" των μεταναστών από την ανώριμη πολιτική ανοησία της αριστεράς, ήταν να θεμελιώσει το ίδιο αυτό το οποίο πρωτοέριξαν στο τραπέζι (και μετά απέσυραν υπογράφοντας συμπαράσταση!) οι φοιτητικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ότι δηλαδή η κίνηση των μεταναστών ήταν υποκινούμενη από την αριστερά· και ακολούθως να υποδυθεί το ίδιο τον μπαμπούλα της ακροδεξιάς, τρομάζοντας βασικά τον εαυτό του, ή αλλιώς δικαιολογώντας την δική του πρόθεση να αποποιηθεί τις αγωνιστικές (και όχι βέβαια στενά για τους μετανάστες) ευθύνες του για να αφιερωθεί στο να παίζει με κομπιουτεράκια υπολογίζοντας ποσοστά σε μια χώρα που υποτίθεται ότι φασιστοποιείται έτσι, εκ του φυσικού της. Αναρωτιέται, νομίζω βάσιμα, κανείς, αν θα θα είχε υπάρξει τέτοιος ορυμαγδός πολιτικού πραγματισμού ("που να μπλέκεις τώρα...") αν οι 300 ήταν, ας πούμε, μέλη κομματικής νεολαίας με κοινοβουλευτικό έρεισμα.

Σε περίπτωση δε που δημιουργηθεί η εσφαλμένη εντύπωση ότι μιλάμε εδώ απλώς για αυθόρμητες αντιδράσεις σε ιστολόγια και ότι δεν εμπλέκεται καμμία πολιτική ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας του ΣΥΝ, ας περάσουμε στις δηλώσεις του προέδρου της Κ.Ο, Αλέξη Τσίπρα, 26/1/2011:
Η απεργία πείνας των μεταναστών μέσα στη Νομική Σχολή της Αθήνας, έχει δώσει αφορμή σε ακραίους κύκλους να ξεδιπλώσουν μια επίθεση συκοφαντίας απέναντι σε όσους συμπαραστέκονται στα αιτήματά τους. Έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση να αλλάξει καθώς την συμφέρει την πολιτική ατζέντα. Έδωσε μάλιστα την ευκαιρία σε ορισμένους να βάλουν για μια ακόμη φορά στο στόχαστρο ακόμη και το ακαδημαϊκό άσυλο. 
[...]
To μεταναστευτικό είναι κοινωνικό πρόβλημα, δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, δεν είναι πρόβλημα του πανεπιστημίου. Ο αγώνας των μεταναστών για την αξιοπρέπεια και τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα μας αφορά όλους. Δεν υπάρχουν παρείσακτες ζωές. Φωνές ρατσιστικές, φωνές μίσους, φωνές φασιστικές είμαστε βέβαιοι ότι θα απομονωθούν γιατί ο ελληνικός λαός έχει ιστορική μνήμη και κυρίως γιατί γνωρίζει ότι δεν φταίνε οι μετανάστες για την κρίση που σήμερα βιώνουμε, για τη φτώχια και την ανεργία.
[...]
Η σημερινή πρόταση της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου Αθηνών για αποστοχοποίηση του πανεπιστημίου και του πανεπιστημιακού ασύλου, είναι απολύτως λογική και την υποστηρίζουμε. 
[...]
Για παράδειγμα, προτείνουμε, εφ’ όσον και η επιτροπή των αγωνιζόμενων μεταναστών το επιθυμεί, να μεταφερθούν ασφαλώς σε ένα δημοτικό γυμναστήριο προκειμένου να συνεχίσουν το δίκαιο αγώνα τους, να αποκτήσουν χαρτιά, ιδίως όσοι το δικαιούνται, ζούνε για πολλά χρόνια σ’ αυτή τη χώρα, εργάζονται και έχουν δικαιώματα.
Η υποκρισία πρέπει να σταματήσει. Η στοχοποίηση των δικαιωμάτων πρέπει να σταματήσει. Η στοχοποίηση του πανεπιστημιακού ασύλου από ακραίους κύκλους πρέπει να σταματήσει. Και κυρίως η κυβέρνηση να σταματήσει να νομίζει ότι μπορεί να στρέψει αλλού την προσοχή των πολιτών πέρα από τις μεγάλες ευθύνες που έχει για την κρίση, πέρα από τις μεγάλες ευθύνες που έχει για το κουκούλωμα των σκανδάλων.
Δημοσιογράφος: Εσείς συμφωνείτε με αυτό που έγινε στη Νομική;
Αλέξης Τσίπρας: Εμείς υπερασπιζόμαστε τα δίκαια αιτήματα των μεταναστών, να αποκτήσουν –ιδίως αυτών που έχουν πάρα πολλά χρόνια παραμονής στη χώρα μας- χαρτιά. Είμαστε αλληλέγγυοι σε αυτόν το δίκαιο αγώνα. Από εκεί και πέρα νομίζω ότι σε σχέση με τη στοχοποίηση του πανεπιστημίου και του πανεπιστημιακού ασύλου είμαστε απόλυτα σαφείς.
Ποια τα χαρακτηριστικά αυτής της τοποθέτησης όταν συγκρίνεται με τις δύο προηγούμενες (πέρα από την τυπική για πολιτικό μεγαλύτερη συγκέντρωση ασαφών αναφορών και άδειας ρητορείας);

α) Επικέντρωση στους "ακραίους κύκλους" ως καθοριστικούς για την όλη σύλληψη της κίνησης παράγοντες. Η ακροδεξιά, με άλλα λόγια, ανακηρύσσεται ρυθμιστικός παράγοντας πολιτικής από τον ίδιο τον πολιτικό εκπρόσωπο του ΣΥΝ. Ο καλύτερος τρόπος για να δικαιολογήσεις το γιατί δεν σηκώνεσαι από το κρεβάτι είναι να φανταστείς ότι σε κρατάει καρφωμένο σ' αυτό ένα μαμούθ που κάθεται πάνω στο στήθος σου. Γιατί όχι.

β) Ρητή δήλωση προθέσεων άτακτης υποχώρησης και συμμόρφωσης με τις επιταγές των "ακραίων κύκλων": "προτείνουμε, εφ’ όσον και η επιτροπή των αγωνιζόμενων μεταναστών το επιθυμεί, να μεταφερθούν ασφαλώς σε ένα δημοτικό γυμναστήριο προκειμένου να συνεχίσουν το δίκαιο αγώνα τους." Με άλλα λόγια, και πριν κλιμακωθούν χωρίς καμμία ουσιαστική αντίσταση από την κοινοβουλευτική αριστερά οι πραξικοπηματικές κινήσεις της κυβέρνησης που έφεραν τους μετανάστες εκτός Νομικής, "η αγωνιστική συνδρομή" του ΣΥΝ όπως την διατυπώνει ο πρόεδρός του τουλάχιστον, συνίσταται στο να προστατέψει το δικαίωμα στην απρόσκοπτη απεργία πείνας των μεταναστών, έστω κάπου αλλού. Εξού και ο αφορισμός, φίλε Τάλω: Αν η σημερινή συνδρομή της κοινοβουλευτικής αριστεράς εξαντλείται στην εξασφάλιση του δικαιώματος κάποιου να ρισκάρει τη ζωή του διαμαρτυρόμενος [2] αντί να μάχεται για τον στοιχειώδη μετασχηματισμό αυτού το οποίο καταδικάζει μια ολόκληρη χώρα στην εξαθλίωση, αν αυτό θεωρεί η ίδια ότι είναι το μόνο που μπορεί να προσφέρει, τότε για ποιο λόγο χρειάζεται καν κοινοβουλευτική αριστερά; Για να ζεσταίνει καρέκλες στο κοινοβούλιο;

γ) Γλύψιμο στην Πρυτανεία που υιοθέτησε την σχεδόν οικουμενικά προβαρισμένη θέση περί αδιαφανώς "καθοδηγημένων μεταναστών" και που θα μείνει στην ιστορία ως η δεύτερη που επέτρεψε την παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου μετά τα γεγονότα του Χημείου το 1985. [3] Και αυτή τη φορά χωρίς την παραμικρή ρεαλιστική αποτύπωση κινδύνου για τα πανεπιστημιακά κτίρια και με δεδομένη την στήριξη του Συλλόγου των Φοιτητών. Θερμά συγχαρητήρια. Όταν, σε λίγα χρόνια, θα καταφέρουμε να στηρίξουμε το δικαίωμα ανθρώπων να φέρουν ταμπέλες διαμαρτυρίας μέσα στο σαλόνι τους με την προϋπόθεση να μην ενοχλούν το γείτονα, θα πρέπει να κάψουμε όλα τα εναπομείναντα αντίτυπα του Κράτος και επανάσταση του Λένιν γιατί θα το έχουμε ξεπεράσει σε ριζοσπαστικότητα. Σα δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ.

Στο επόμενο: Η αποφασιστική συνδρομή ΚΚΕ και ΔΗ.ΑΡΙ στο μοναδικό επίτευγμα της Ενότητας της ελληνικής κοινοβουλευτικής αριστεράς κάτω απ' το λάβαρο της πολιτικής φαυλότητας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1]  Βλέπε όμως το μακροσκελές και ιδιαίτερα κατατοπιστικό σχόλιο του SLY (Jungle Report) (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

"Χρειάζονται κι άλλες διευκρινίσεις, χωρίς όμως την απόλυτη βεβαιότητα πως έγιναν έτσι τα πράγματα. Για αρχή υπάρχει ένα ασαφές σημείο. Παραθέτεις από το TVXS πως:

«[Η πρωτοβουλία των μεταναστών προκάλεσε σωρεία αντιδράσεων]. Αρχικά, οι φοιτητικές παρατάξεις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ εξέφρασαν τη διαφωνία τους με την "κατάληψη" του κτιρίου και κατηγόρησαν μέλη της φοιτητικής παράταξης ΑΡ.ΕΝ., που πρόσκειται στο Συνασπισμό, ότι οργάνωσε την εγκατάσταση των προσφύγων στη Νομική»

Στις 23 του μηνός, οι μετανάστες οδηγούνται στη Νομική. Στην κοινή ανακοίνωση των φοιτητικών παρατάξεων, που βγήκε την επόμενη μέρα, αναφέρεται πως:

«Ο Φοιτητικός σύλλογος στάθηκε από την πρώτη στιγμή αλληλέγγυος και αρωγός του αγώνα αυτού.»

Πότε έγιναν οι "αρχικές" αντιδράσεις της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ; Υπάρχει μια σύγχυση σε αυτό το σημείο. Ας δούμε τι έχει συμβεί. Την ίδια μέρα, στις 24 του μηνός, η ΔΑΠ μαζί με την ΠΑΣΠ βγάζουν κοινή ανακοίνωση. Μεταξύ άλλων λέει:

«Ως Σύλλογος Φοιτητών Νομικής δηλώνουμε αλληλέγγυοι στο δράμα που ζουν οι μετανάστες στη χώρα μας. Ωστόσο το παλιό κτήριο της Νομικής Σχολής στη Σόλωνος ,στο οποίο έχουν εγκατασταθεί 226 μετανάστες απεργοί πείνας δεν ενδείκνυται για την διαμονή τους και για την αποτελεσματική προβολή των αιτημάτων τους
http://www.dap-nomikis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1404

Τις επόμενες ώρες μόνη της η ΔΑΠ βγάζει νέο δελτίο:

«Σήμερα, Δευτέρα 24 Ιανουαρίου, με πρωτοβουλία της Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. Νομικής, συγκλήθηκαν δύο Διοικητικά Συμβούλια του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής [...] στο πρώτο Δ.Σ., που τελέστηκε παρουσία όχι μόνο των εκπροσώπων των φοιτητών αλλά και εκπροσώπων των μεταναστών και εξωπανεπιστημιακών παραγόντων, μέσα σε κλίμα έντασης που πυροδοτήθηκε από βίαιες ενέργειες των μελών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς [...] Πρέπει, ωστόσο, να καταστεί σαφές ότι σε καμία των περιπτώσεων δεν προσυπογράψαμε τη βούληση των αριστερών παρατάξεων να νομιμοποιήσουν με αθέμιτες διαδικασίες μια απόφαση-"φάντασμα" η οποία θεωρητικά ελήφθη μέσα στα πλαίσιο μιας παράνομης Γενικής Συνέλευσης(!!). Εν όψει των ανωτέρω και για να αποκρούσουμε κάθε είδους παραφιλολογία που στόχο είχε να αποπροσανατολίσει τους φοιτητές και την κοινή γνώμη, συγκαλέσαμε νέο Δ.Σ. στο οποίο επαναλάβαμε εκ νέου την αμέριστη συμπαράστασή μας στην προσπάθεια των μεταναστών να διεκδικήσουν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης
http://www.dap-nomikis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1405

Τα επόμενα δύο λινκ είναι οι ανακοινώσεις της ΠΑΣΠ που κινούνται πιο γενικόλογα και χωρίς τις συγκεκριμένες αιχμές της ΔΑΠ στρογγυλεύοντας τις επιθέσεις προς τις αριστερές παρατάξεις. Τα παραθέτω προς ενημέρωση γιατί η σημειολογία είναι πολύ ενδιαφέρουσα.

http://aei.pasp.gr/wp-content/uploads/2011/01/an_gia_met_nope1.pdf
http://aei.pasp.gr/wp-content/uploads/2011/01/dt_nomiki_28-1-11.pdf

Και γι αυτό το λόγο, ο Νίκος Γιαννόπουλος, μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, λέει στο TVXS πως:

«Ο Σύλλογος Φοιτητών της σχολής, σε σημερινή απόφασή του τονίζει ότι στηρίζει τον αγώνα και πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα παρακώλυσης της εξεταστικής».

Οπότε, η διατύπωση του TVXS παραλείπει να διευκρινίσει (βαριόταν να ψάξει; Οφειλόταν στη σύγχυση;) πως η εγκατάσταση των μεταναστών είχε τελικά την έγκριση των φοιτητών το αργότερο στις 23 του μηνός που έφτασε το καράβι στον Πειραιά και πως οι διαφωνίες ξεκίνησαν την επόμενη μέρα.

Τι μεσολάβησε ανάμεσα σε αυτές τις μεταστροφές; Ένα πρώτο στοιχείο μας παραθέτει ο SalataTV:

"Ο εκπρόσωπος της ΔΑΠ δήλωσε την Τετάρτη το πρωί (σ.σ. στις 26 του μηνός) πως η υπογραφή του πλαστογραφήθηκε, κάτι που αποδείχτηκε πως ήταν ψέμα. Η επίσημη τοποθέτηση της ΔΑΠ δεν κάνει καμία αναφορά σε πλαστογραφία και τα ρίχνει όλα στο «κλίμα έντασης που πυροδοτήθηκε από βίαιες ενέργειες των μελών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς»."
http://blo.gr/44l

Είναι λοιπόν σαφές πως ξεκίνησε η οπισθοχώρηση των μεγάλων παρατάξεων, τα κεφάλια που βρίσκονται από πάνω τους τράβηξαν μερικά αυτιά συνεπικουρούμενοι από τα ΜΜΕ. Η παγίδα για τις αριστερές οργανώσεις και τις ΜΚΟ είχε ήδη στηθεί. Κι αυτές δεν έπαιρναν ακόμα χαμπάρι γιατί αρνιόντουσαν να δουν το προφανές: ώθησαν οι ίδιοι το πανεπιστημιακό άσυλο σε διαπραγματευτικό χαρτί βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τους μετανάστες. Και γι αυτό τους κατηγορώ για ανωριμότητα και επιπολαιότητα όπως έκανα στο δικό μου ποστ. Το άσυλο δεν το παζαρεύεις και κινδύνευσε να τιναχτεί όλη η ιστορία στον αέρα αν τα πράγματα γινόντουσαν περισσότερα αδιάλλακτα. Και γι αυτό το λόγο η προχτεσινή ανακοίνωση του Τσίπρα, μέσω του ΣΥΝ, έγινε υποχωρητική και συναίνεσε τελικά στη μεταφορά των μεταναστών. Κάτι που υποδεκνύει μεν πως αναγνώρισαν το λάθος τους αλλά αφετέρου πρόδωσε πως η πρωταρχική τους σκοπιμότητα είχε ως εφαλτήριο το πολιτικό όφελος. Με συνέπεια, ακριβώς όπως έγραψες Αντώνη, η ακροδεξιά να ανακηρύσσεται ρυθμιστικός παράγοντας πολιτικής από τον ίδιο τον πολιτικό εκπρόσωπο του ΣΥΝ.
Διαφωνείτε πολλοί, το αναγνωρίζω, αλλά IMHO έτσι το βλέπω πως έγινε το πράμα."
[2] Δήλωση Α. Τσίπρα, 28/1/2011: "Για πρώτη δικαίωση των ίδιων των μεταναστών [!!!] και όσων τους συμπαραστέκονται κάνει λόγο σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ, σχολιάζοντας τη μεταφορά των μεταναστών σε κτίριο της οδού Πατησίων." Ελευθεροτυπία. Η δήλωση αυτή απετέλεσε και την τελική αφορμή για τη συγγραφή του χθεσινού αφορισμού που βρήκε ειρωνικά ανέξοδο (εκ του καναπέ, φαντάζομαι) ο σ/φος Τάλως.
[3] Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία. Σύμφωνα με τον SLY του Jungle Report, οι περιπτώσεις κατάλυσης του ασύλου είναι αρκετά περισσότερες, ίσως και έξι στο σύνολο. Βλέπε τα σχετικά του σχόλια κάτω από την παρούσα ανάρτηση.

Alain Badiou-Μπέκετ: Ακούραστη επιθυμία (πρώτο μέρος)

Alain Badiou
Μπέκετ: Ακούραστη επιθυμία
Μτφρ.: Radical Desire

Κεφάλαιο 2
"Ακούραστη Επιθυμία"


1. Ένας “νεαρός κρετίνος”

Ανακάλυψα τη δουλειά του Μπέκετ στα μέσα του 50. Ήταν μια αληθινή συνάντηση, ένα υποκειμενικό χτύπημα, τρόπον τινά, που άφησε ανεξίτηλα σημάδια. Έτσι, σαράντα χρόνια αργότερα μπορώ να πω, μαζί με τον Ρεμπώ: “Είμαι εκεί, είμαι πάντα εκεί” [j’ y suis, s’y suis toujours]. Αυτό το είναι το βασικό καθήκον της νεολαίας: να ανακαλύψει το ακαταμέτρητο και έτσι να πειστεί, κόντρα στους απογοητευμένους, ότι η θέση “το τίποτα είναι, το τίποτα είναι πολύτιμο” είναι τόσο ψευδής όσο και καταπιεστική.

Αλλά η νεαρή ηλικία είναι επίσης το κομμάτι εκείνο της ύπαρξης όπου κάποιος τείνει εύκολα να φαντάζεται πως είναι μάλλον μοναδικός, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που σκέφτεται ή πράττει θα συγκρατηθεί αργότερα ως τυπικό χαρακτηριστικό μιας γενιάς. Το να είσαι νέος είναι πηγή δύναμης, είναι καιρός αποφασιστικών συναντήσεων, αλλά αυτές δέχονται πίεση από τον υπερβολικά εύκολο εγκλωβισμό τους στην επανάληψη και στη μίμηση. Η σκέψη αφαιρεί τον εαυτό της απ’ το πνεύμα της εποχής μόνο χάρη σε μια διαρκή και λεπτεπίλεπτη εργασία. Είναι εύκολο να θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο – στα νιάτα φαίνεται το λιγότερο που μπορείς να κάνεις. Είναι πιο δύσκολο να προσέξεις ότι αυτή η ίδια επιθυμία μπορεί να καταλήξει να γίνει πρώτη ύλη για τις μορφές διαιώνισης αυτού ακριβώς του κόσμου. Για αυτό και κάθε νεολαία, όσο και αν μας εμπνέει η υπόσχεσή της, είναι επίσης πάντοτε η νεανική ηλικία ενός “νέου κρετίνου.” Το να το λαμβάνουμε αυτό υπόψη στα μετέπειτα χρόνια μας, μάς προφυλάσσει απ’ τη νοσταλγία.

Όταν ανακάλυψα τον Μπέκετ, λίγα χρόνια μετά απ’ τις απαρχές του γαλλικού του έργου (δηλαδή, γύρω στο 1956), ήμουν εντελώς και πλήρως οπαδός του Σαρτρ, αν και με ταλάνιζε ένα ζήτημα του οποίου τη σημασία νόμιζα ότι είχα προσωπικά ανακαλύψει πως υποτίμησε ο Σαρτρ. Δεν είχα ακόμη συνειδητοποιήσει ότι ήταν ήδη, και ότι θα παρέμενε για πολύ, η μακροπρόθεσμη εμμονή μιας γενιάς και αυτών που ακολούθησαν: το ζήτημα της γλώσσας. Απ’ το αυτοσχέδιο παρατηρητήριό μου, μπορούσα να δω στον Μπέκετ μόνο ό,τι έβλεπαν και οι άλλοι. Ένα συγγραφέα του παράλογου, της απελπισίας, των άδειων ουρανών, του άφατου και της ατέρμονης μοναξιάς – με λίγα λόγια, έναν υπαρξιστή. Αλλά επίσης έναν “σύγχρονο” συγγραφέα, επειδή το πεπρωμένο της γραφής, η σχέση ανάμεσα στην ατέλειωτη επανάκαμψη της γλώσσας και την αρχική σιωπή – η ταυτόχρονα Υψηλή και περιφρονητική λειτουργία των λέξεων – συνελήφθη πλήρως απ’ την πρόζα του, σε μεγάλη απόσταση από κάθε ρεαλιστική η αναπαραστατική πρόθεση. Σε μια τέτοια “σύγχρονη” γραφή, η πεζογραφία είναι τόσο η εμφάνιση μιας αφήγησης όσο και η πραγματικότητα ενός στοχασμού για την εργασία του συγγραφέα, για την αθλιότητα και το μεγαλείο της.

Διασκέδαζα κάποτε με τους πιο σκοτεινούς αφορισμούς – μιας και τα νιάτα έχουν την μοιραία τάση να πιστεύουν ότι “τα πιο γλυκά μας τραγούδια είναι αυτά που αφηγούνται τις πιο θλιμμένες σκέψεις.” Σε διάφορα τετράδια αντέγραφα πράγματα όπως:
Και σε ό,τι αφορά τα βασικά, νομίζω ότι δεν έχω τίποτε να μάθω και μάλιστα τα μπερδεύω με τα συγκυριακά. (Τριλογία –Μολλόυ, Ο Μαλόουν πεθαίνει, Ο ακατανόμαστος)
Θα έπρεπε να είχα επικεντρώσει στην ειρωνεία που φορτίζει αυτό το μηδενιστικό συμπέρασμα με μια παράδοξη ενέργεια. Όπως και να χει, όταν ευφραινόμουν διαβάζοντας (στο Ο Μαλόουν πεθαίνει)
Δεν πειράζει, κάθε παλιό απομεινάρι σάρκας και πνεύματος αρκεί, δεν υπάρχει λόγος να παίρνεις τον κόσμο στο κατόπι. Εφόσον πρόκειται για αυτό που αποκαλείται έμβιο ον δεν μπορεί να υπάρξει αμφιβολία: έχεις τον ένοχο στα χέρια. (Τριλογία)
δεν έδινα αρκετή σημασία στην άρνηση που αυτό το καταφατικό, σχεδόν βίαιο ύφος φέρνει στην κοινότυπη (και υπο-καφκική) θέση της οικουμενικής ενοχής.

Στα μάτια μου, όλα αυτά παρέμεναν λογοτεχνικές αλληγορίες μιας συμπερασματικού τύπου δήλωσης που διατύπωσε ο Σαρτρ, του περίφημου “ο άνθρωπος είναι ένα άχρηστο πάθος.” Δεν είχε την ίδια γεύση όπως οι αφορισμοί για τη γλώσσα, τους οποίους χρησιμοποίησα για να στηρίξω την πεποίθησή μου ότι το καθοριστικό φιλοσοφικό χρέος, το οποίο και θεωρούσα δικό μου, ήταν να συμπληρώσεις την σαρτρική θεωρία της ελευθερίας δια μέσω μιας προσεκτικής διερεύνησης των αδιαφανειών του σημαίνοντος. Για αυτό και Ο ακατανόμαστος ήταν το αγαπημένο μου βιβλίο. Για μήνες πολλούς (στην νεαρή ηλικία πρόκειται, για να μιλήσουμε σαν τον Μπέκετ, για “τεράστιο χρόνο”), ζούσα συντροφιά με το αξιοπρόσεχτο μείγμα μίσους και λυτρωτικής οικειότητας το οποίο ο “ομιλητής” αυτού του μυθιστορήματος επενδύει πάνω στο γλωσσικό του όργανο.
Πρόκειται για φτηνό κόλπο όταν μπουκώνεις το λαρύγγι σου με ένα σύνολο λέξεων στη βάση της αρχής ότι δεν μπορείς να τις αναφέρεις χωρίς να στιγματιστείς ως κάποιος που ανήκει στη φάρα τους. Αλλά θα τις φτιάξω εγώ τις ασυναρτησίες τους. Ποτέ δεν κατάλαβα ούτε λέξη έτσι κι αλλιώς, ούτε λέξη από τα αφηγήματα που ξερνάει, σαν στέρεα κομμάτια σε ξερατό. (Τριλογία)
Θα ήθελα πρώτα να σωπάσω, υπήρχαν στιγμές που σκέφτηκα ότι αυτό θα ήταν το βραβείο μου για το ότι μίλησα τόσο πολύ και τόσο επάξια, το να εισέλθω ζωντανός στη σιωπή, ώστε να μπορώ να την απολαύσω, όχι, δεν ξέρω γιατί, ώστε να νιώσω τον εαυτό μου σιωπηλό. (Τριλογία)
Αναμφίβολα, θα έπρεπε να είχα στοχαστεί αυτή την “αξία” που είναι εγγενής σε κάθε ομιλία, καθώς και το τι ακριβώς σηματοδοτείται από αυτά τα “αφηγήματα” που ξερνάει η φάρα. Πάνω από όλα, θα έδειχνε περισσότερη διαύγεια εκ μέρους μου το να έχω καταλάβει ότι για τον Μπέκετ Ο ακατανόμαστος ήταν μάλλον ένα αδιέξοδο, το οποίο του πήρε δέκα χρόνια για να ξεπεράσει. Αλλά η (τελικά ασυνεπής) συμαμχία ανάμεσα στον μηδενισμό και το πρόταγμα της γλώσσας, ανάμεσα στον ζωτικό υπαρξισμό και τη μεταφυσική της λέξης, ανάμεσα στον Σαρτρ και τον Μπλανσό, ταίριαζε αρκετά καλά στον νεαρό κρετίνο που ήμουν τότε.

Βασικά, η ηλιθιότητά μου συνίστατο στην αναντίρρητη υιοθέτηση της καρικατούρας η οποία ήταν τότε —και είναι και τώρα— διάχυτη: μια ανηλεής ενσυνειδητότητα για την ανυπαρξία νοήματος, η οποία επεκτεινόταν από τους πόρους της τέχνης ώστε να καταλάβει την ανυπαρξία της γραφής, μιας ανυπαρξίας που θα υλοποιούνταν, τρόπον τινά, δια μέσω όλο και πιο σφιχτών και όλο και πιο πυκνών κειμένων πρόζας που εγκατέλειπαν κάθε αφηγηματική αρχή. Η καρικατούρα ενός Μπέκετ που στοχάζεται τον θάνατο και την περατότητα, την διάλυση άρρωστων σωμάτων, την μάταιη αναμονή του θείου και την περιφρόνηση κάθε εγχειρήματος που κατευθύνεται προς τους άλλους. Ενός Μπέκετ που είναι πεπεισμένος ότι πέρα από την επιμονή των λέξεων δεν υπάρχει τίποτε παρά σκοτάδι και κενό.

Μου πήρε πολλά χρόνια να απαλλαγώ από αυτό το στερεότυπο και να πάρω επιτέλους τον Μπέκετ τοις μετρητοίς. Όχι, αυτό το οποίο προσφέρει στην σκέψη ο Μπέκετ μέσα από την τέχνη του, το θεάτρό του, την πεζογραφία, την ποίηση, το σινεμά, τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά του έργα, και την κριτική του, δεν είναι τούτη η θλιβερή σωματική βύθιση σε μια εγκατελειμμένη ύπαρξη, σε μια απεπλπισμένη εκχώρηση. Ούτε είναι το αντίθετο, όπως έχουν προσπαθήσει κάποιοι να επιχειρηματολογήσουν: φάρσα, περιφρόνηση, μια γεύση του απτού, ένας “λιπόσαρκος Ραμπελαί”. Ούτε υπαρξισμός ούτε σύγχρονο μπαρόκ. Το μάθημα του Μπέκετ είναι μάθημα πάνω στο μέτρο, την ακρίβεια, και το θάρρος. Και αυτό θέλω να θεμελιώσω σε αυτές τις λίγες σελίδες.

Και αφού το επί σαρανταετία πάθος μου για αυτόν τον συγγραφέα γεννήθηκε με την ανάγνωση του Ο ακατανόμαστος, και όχι για τις προτάσεις για τη γλώσσα που μάγεψαν τα νιάτα μου, θα ήθελα να κρατηθώ από αυτόν τον αφορισμό που με εκπλήσσει ακόμα σήμερα, όταν ο “ακατανόμαστος” ομιλητής, μέσα από τα δάκρυά του, και με τη βεβαιότητα ότι δεν θα τα παρατήσει ποτέ, δηλώνει:
Μόνο εγώ είμαι άνθρωπος και όλα τ' άλλα θεϊκά. (Τριλογία)

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Ο αφορισμός της ημέρας

Η συζήτηση για το αν οι άνθρωποι μπορούν να πεινούν ελεύθερα, σε όποιο χώρο επιθυμούν, ή αν αντίθετα, η ελεύθερη πρόσβασή τους στην συλλογική και δημόσια πείνα συνιστά προσβολή κατά θεσμών και παραδόσεων, ανοίγει μια λαμπρή νέα σελίδα στην χάρτα των ευρωπαϊκών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μιας και οι παλαιότερες εκδοχές αγνοούσαν παντελώς τις επιπλοκές που πιθανόν να παρουσιάζει το κεφαλαιώδες δικαίωμα στο να πεινάς απρόσκοπτα. Για αυτό και η κοινοβουλευτική αριστερά έχει κάθε δικαίωμα να πανηγυρίζει για την τεράστια επιτυχία της, κόντρα στις δυνάμεις της συντήρησης, να εξασφαλίσει σε κάθε συνάνθρωπό μας το αναφαίρετο δικαίωμα να πεινά, αν όχι όπου επιθυμεί ο ίδιος, τουλάχιστον σε χώρους που δεν προσβάλλουν τις ανθρωπιστικές ευαισθησίες της εν κοινοβουλίω καθήμενης αριστερής πτέρυγας.

Samuel Beckett-Ο Ακατανόμαστος

Είναι οι τελευταίες λέξεις, αληθινά οι τελευταίες. Ή οι ψίθυροι. Έρχονται οι ψίθυροι, το ξέρω καλά αυτό. Όχι, ούτε καν αυτό. Μιλάς για ψιθύρους, για μακρινές φωνές, για όσο μπορείς να μιλάς. Μιλάς για αυτά πριν και μιλάς για αυτά μετά. Κι άλλα ψέμματα. Θα είναι η σιωπή (αυτή που δεν κρατά) που θα ξοδέψω ακούγοντας, που θα ξοδέψω περιμένοντας (για να σπάσει, για να την σπάσει η φωνή). Ίσως δεν υπάρχει άλλη, δεν ξέρω. Δεν αξίζει τον κόπο, αυτό μόνο ξέρω. (Δεν είναι εγώ, αυτό μόνο ξέρω). Δεν είναι δική μου. Είναι η μόνη που είχα ποτέ; Ψέμματα. Πρέπει να είχα την άλλη, αυτήν που διαρκεί - αλλά δεν διάρκεσε. (Δεν καταλαβαίνω). Δηλαδή, διάρκεσε. Ακόμα διαρκεί. Ακόμα μέσα της είμαι. Άφησα τον εαυτό μου πίσω στα χέρια της. Με περιμένει εκεί. (Όχι, εκεί δεν περιμένεις, εκεί δεν ακούς).

Δεν ξέρω. Ίσως είναι όλα ένα όνειρο. (Θα με εξέπληττε αυτό). Θα ξυπνήσω, στη σιωπή, και δεν θα ξανακοιμηθώ ποτέ. (Θα είναι εγώ;) Ή θα ονειρευτώ (πάλι θα ονειρευτώ), θα ονειρευτώ μια σιωπή, μια ονειροσιωπή γεμάτη ψιθύρους (δεν ξέρω, όλα αυτά είναι λέξεις), και δεν θα ξυπνήσω ποτέ (όλα λέξεις, τίποτε άλλο δεν υπάρχει).

Πρέπει να συνεχίσεις, αυτό μόνο ξέρω.

Θα σταματήσουν, το ξέρω καλά. Το νιώθω. Θα με εγκαταλείψουν. Θα είναι η σιωπή (λίγες καλές στιγμές). Ή θα ναι δική μου; Αυτή που κρατάει, που δεν κράτησε, που κρατά ακόμα; Θα είναι εγώ;

Πρέπει να συνεχίσεις.

Δεν μπορώ να συνεχίσω.

Πρέπει να συνεχίσεις.

Θα συνεχίσω. Πρέπει να λες λέξεις, για όσο υπάρχουν λέξεις - ώσπου να με βρουν, ώσπου να με πουν. (Παράξενος πόνος, παράξενη αμαρτία!) Πρέπει να συνεχίσεις. Ίσως έχει ήδη γίνει. Ίσως με έχουν ήδη πει. Ίσως με κουβάλησαν στο κατώφλι της ιστορίας μου πριν απ' την πόρτα που ανοίγει στην ιστορία μου. (Θα με εξέπληττε, αν άνοιγε).

Θα είναι εγώ; Θα είναι η σιωπή, εκεί που είμαι; Δεν ξέρω, ποτέ δεν θα ξέρω. Στη σιωπή δεν ξέρεις.

Πρέπει να συνεχίσεις.

Δεν μπορώ να συνεχίσω.

Θα συνεχίσω.

Samuel Beckett, Ο ακατανόμαστος, 1953.

Πάντα υπάρχει μια νέα αρχή..πάντα υπάρχει παρόν


ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΟΚΟΠΙΑ

Αποδείχνει έλλειψη χαρακτήρα και παθητικότητα.Φαντάζεται κανείς ότι συμβαίνει ένα γεγονός και ότι ο μηχανισμός της αναγκαιότητας ανατρέπεται. Η πρωτοβουλία του απελευθερώνεται.Όλα είναι εύκολα. Μπορεί να κάμει ότι θέλει και θέλει ένα σωρό πράγματα που τώρα στερείται. Κατα βάθος πρόκειται για τη σημερινή ανατροπή που προβάλλεται στο μέλλον. Ότι καταπιέζεται αποδεσμεύεται. Όμως,αντίθετα, χρειάζεται να επισύρουμε αποφασιστικά την προσοχή μας στο παρόν έτσι όπως είναι, αν θέλουμε να το μεταβάλουμε. Απαισιοδοξία του νου, αισιοδοξία της θέλησης.

Αντόνιο Γκράμσι, απόσπασμα απο το "Παρελθόν και Παρόν".

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Τέλος

Για λόγους προσωπικής υπόληψης και τιμής που αφορούν ζητήματα που δεν θα συζητήσω δημόσια ή ιδιωτικά, διακόπτω εδώ τη συμμετοχή μου στο ιστολόγιο Radical Desire και κατ' επέκταση στο διαδίκτυο. Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από τον Godel για την απογοήτευση που πιθανόν του προκαλέσω, ιδιαίτερα δεδομένου του ότι εγώ ζήτησα την συνεργασία του πριν λίγους μήνες. Ευχαριστώ τους συνεργάτες μου για την πολύτιμη συνεισφορά τους, καθώς και τους αναγνώστες του ιστολογίου για τη συμμετοχή και στήριξή τους.

Το ιστολόγιο και το εναπομείναν αρχείο του θα παραμείνει ανοιχτό.

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Ο αφορισμός της ημέρας

Στο όλο και πιο ανιαρό επιχείρημα περί ελιτισμού της θεωρητικής σκέψης, ιδιαίτερα όταν αυτό παρουσιάζεται ως απορρέον από μια "φιλολαϊκή" και "αριστερή" οπτική, θα έπρεπε να επαρκεί να τρίψει κανείς στη μούρη του όποιου αιτιάζοντος το Κεφάλαιο του Μαρξ: το magnum opus του πατέρα του κομμουνισμού απαρτίζεται από αρκετές εκατοντάδες σελίδες μαθηματικών εξισώσεων, φιλοσοφικών αφαιρέσεων και εξαιρετικά δυσνόητων, πολλές φορές, διατυπώσεων που όχι μόνο δεν αποτελούν εύπεπτη γνώση αλλά συνεχίζουν να πονοκεφαλιάζουν κάθε λογής ειδικούς. 

Παρά την πάροδο τόσων ετών, δεν μοιάζει να έχει γίνει κατανοητό για ποιο λόγο αυτό το βιβλίο δεν μοιάζει με κανένα άλλο: σηματοδοτεί τη στιγμή που ένας ανυποχώρητα και ασυμβίβαστα θεωρητικός λόγος θεμελιώνει την δυνατότητα της μαζικής πρακτικής χωρίς εκ των προτέρων εκχωρήσεις στην μαζική κατανοησιμότητα. Πολλές χιλιάδες σελίδες έχουν γραφτεί και μπορούν να γραφτούν ακόμα για τα κενά ή τις αδυναμίες του πρώτου και τις στρεβλώσεις της δεύτερης. Αυτό που δεν μπορεί να αλλάξει είναι το ανεπίστρεπτο του φερέλπιδος σκανδάλου που ακούει στο όνομα Μαρξ. Μετά το Κεφάλαιο, δεν θα είναι ποτέ πια εφικτό να διακηρύσσεις καλή τη πίστη ότι κάτι είναι "απλώς θεωρία", ούτε βέβαια να θεωρείς την πρακτική απλή εφαρμογή ιδεών. Το ότι κανείς μετά τον Μαρξ δεν ξαναφτάνει στο δικό του επίπεδο πολυπράγμονος αυθεντίας και αδήριτα πρακτικού προσανατολισμού δεν αλλάζει το παραμικρό: ό,τι έγινε εφικτό μία φορά στο παρελθόν θα στοιχειώνει για πάντα τον ορίζοντα του εφικτού στο παρόν και το μέλλον. 

Η ίδια η μορφή του έργου του Μαρξ εκφέρει στον κόσμο και την ιστορία μια υπόσχεση, η οποία καθιστά περιττή την προσφυγή στα παλιά μέσα αναπαράστασης μιας μελλοντικής ουτοπίας. Τι επιτελεί (και όχι απλώς λέει) αυτή η υπόσχεση; Πως είναι εφικτό για τη σκέψη να οδηγήσει στον υλικό μετασχηματισμό του κόσμου εφόσον είναι επίσης εφικτό για κάθε άνθρωπο να συστρατευτεί με ό,τι τον εξυψώνει, και εξυψώνοντάς τον, τον υπερβαίνει.

Raymond Williams, Για τη δυτική δημοκρατία και τον υπαρκτό σοσιαλισμό

Θα πρέπει λοιπόν να σκεφτούμε για τις σχέσεις ανάμεσα σε τέτοια νέα είδη διαδικασιών αποφάσεων και τις ειλημμένες ιδέες μας για την "εκπροσώπηση" και για το "κόμμα." Μπορεί να ειπωθεί ότι στη Δύση ήδη έχουμε τέτοιου είδους εναλλακτικές και διαδικασίες επιλογής, υπό την μορφή των ανταγωνιστικών κομμάτων και των σχεδίων τους. Όμως οι συνδυασμένες πρακτικές της εκπροσώπησης και των κομμάτων όπως αυτά εννοούνται στη βάση της εκπροσώπησης περιορίζουν δραστικά --και συχνά μοιάζουν να έχουν την αποστολή να περιορίσουν-- τις δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν είναι απλώς το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι, υπό τέτοιες συνθήκες δεν είναι εξαναγκασμένοι στη θεωρία ή την πρακτική να δίνουν αναφορά ή να λαμβάνουν συγκεκριμένες οδηγίες που θα έκαναν τις γενικές γνώμες και τις επιθυμίες σταθερά αποτελεσματικές. Το θέμα είναι μάλλον ότι η θεωρία της εκπροσώπησης προσφέρει ένα γενικής χρήσης και γενικεύσιμο υποκατάστατο για τα συγκεκριμένα, ετερόκλητα και μεταβαλλόμενα συμφέροντα πάντα ετερόκλητων ατόμων και ομάδων. Πράγματι, σε αυτό το σημείο μοιάζει στο κόμμα που επιζητά το μονοπώλιο στην εκπροσώπηση της εργατικής τάξης, όχι λαμβάνοντας τις οδηγίες της ή συμβουλευόμενο καν την τάξη αυτή, αλλά μέσω των ειδών ιδεολογικής απαλλοτρίωσης που τόσο ζωντανά περιγράφει ο Bahro. Συνηθίζεται να αντιπαραθέτει κανείς τέτοια "ολοκληρωτικά" κόμματα με τα "δημοκρατικά" κόμματα της Δύσης, αλλά αυτές είναι απλώς διαφορετικές μορφές απαλλοτρίωσης της λαϊκής πληροφόρησης και απόφασης. Το μέσο αυτής της απαλλοτρίωσης στη Δύση είναι η διαδικασία της εκλογικής εντολής, πάνω σε ένα αταξινόμητο μάτσο σχεδίων και πολιτικών, η οποία εξασφαλίζει κάποια χρόνια μονοπωλίου της εξουσίας. Αυτή η μορφή της "εκπροσώπησης" γενικεύει και ακυρώνει εγγενώς αυτό το οποίο πρακτικά είναι πάντοτε μια αλληλουχία συγκεκριμένων, μεταβλητών και συχνά απρόβλεπτων αποφάσεων, των οποίων η άμεση παρουσίαση [presentation] θα ήταν μια ολότελα διαφορετική πολιτική πρακτική από την γενικής χρήσης και απαλλοτριωμένη εκπροσώπηση [representation].
Raymond Williams, "Πέρα απ' τον υπαρκτό σοσιαλισμό", 1980.

Theodor Adorno και Max Horkheimer-Προς ένα νέο μανιφέστο; (έκτο μέρος)

6. ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΠΤΟ
15 Μάρτη, πρωί

Χορκχάιμερ: Θα αναδυθεί ένας Βοναπάρτης στη Ρωσία που θα κατακτήσει τα πάντα, και σε 500 χρόνια όλα θα είναι φίνα. Αυτός είναι ο τρόπος σκέψης του Μαρκούζε.
Αντόρνο: Ίσως να δημιουργηθεί ένα άλλο κόμμα σ’ αυτή ή την άλλη χώρα κάποια στιγμή στο μέλλον.
Χ.: Δεν μπορούμε να αφήσουμε ανοιχτό το ερώτημα του σε τι πιστεύουμε. Το τμήμα για την εργασία θα πρέπει να περιέχει μια παρέκβαση για τους ουτοπιστές. Για τον Μαρξ το μέτρο μέτρο σύγκρισης ήταν ο περιορισμός του χρόνου εργασίας. Εμείς έχουμε μια πολύ πιο παράδοξη άποψη για αυτό.
Α.: Οι ουτοπιστές στην πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου ουτοπιστές. Όμως δεν πρέπει να δώσουμε την εικόνα μιας θετικής ουτοπίας.
Χ.: Ιδιαίτερα όταν κάποιος βρίσκεται τόσο κοντά στην απελπισία.
Α.: Δεν θα το λεγα αυτό. Πιστεύω ότι επειδή τα πάντα είναι τόσο προφανή θα αναδυθεί μια νέα πολιτική αρχή.
Χ.: Οι ακροατές θα πρέπει να μπορούν να ακούσουν από τον τόνο [μας] ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι απλά να το πούμε αυτό χωρίς να προσθέτουμε τίποτε.
Α.: Η πίστη ότι θα έρθει είναι ίσως κάπως υπερβολικά μηχανιστική. Μπορεί να έρθει· το αν θα έρθει ή αν θα πάει στα κομμάτια είναι τρομερά δύσκολο να προβλεφθεί.
Χ.: Όλα αυτά που συζητάμε είναι υπερβολικά αφηρημένα για το γούστο μου. Τι άποψη, για παράδειγμα, πρέπει να έχουμε για την Αμερική;
Α.: Πρέπει να προσθέσουμε πως πιστεύουμε ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε καλά στο τέλος.
Χ.: Ο κόσμος θέλει να είμαστε πολύ πιο ρητοί στις διατυπώσεις μας. Η κριτική μας πρέπει να ξεκαθαρίσει ότι τίποτε δεν πρόκειται να γίνει εκτός και αν κάποιοι το κάνουν να γίνει. Το ύφος μας πρέπει να αποκαλύπτει ότι θεωρούμε πως μπορεί να γίνει. Θα πρέπει να γράψουμε με το ύφος μιας πιθανής αντιπολίτευσης μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Πρέπει να είμαστε με την Αμερική ή εναντίον της; Υπέρ ή εναντίον της δημιουργίας μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης; Το να γελοιοποιείς τον αμερικάνικο καταναλωτισμό είναι ατιμωτικό εκτός αν ο αναγνώστης μπορεί με κάποιο τρόπο να κατανοήσει πώς θα πρέπει να βλέπει τέτοιου είδους πράγματα. Αλλιώς, είναι απλά κακομεταχείριση. Το ένστικτό μου είναι να μη λέω τίποτε αν δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να κάνω. Όπως βλέπεις εσύ τα πράγματα, το χρέος μας είναι το λιγότερο να αναδείξουμε την ουτοπία [που υπάρχει] στο αρνητικό της εικόνας. Εγώ θα ήθελα να σπρώξω τα πράγματα προς το σημείο όπου θα υπάρχει μεγαλύτερη σαφήνεια στην σχέση ανάμεσα σε μια τέτοια ουτοπία και στην τωρινή πραγματικότητα.
Α.: Αν προτιμώ να γράφω για τη μουσική, είναι επειδή έχω στη διάθεσή μου όλες τις διαμεσολαβητικές κατηγορίες. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για την φιλοσοφία. Αλλά δεν έχουμε τέτοιες κατηγορίες όταν ασχολούμαστε με τις εσωτερικές εξελίξεις στα πολιτικά κόμματα σε διαφορετικές χώρες. Θα έπρεπε κανείς να τις εφαρμόζει στις περιοχές όπου η εμπειρία του έχει την μεγαλύτερη συνάφεια. Πώς θα ήταν αν προσπαθούσαμε να διατυπώσουμε κάποιες καθοδηγητικές πολιτικές αρχές σήμερα;
Χ.: Αν είναι να παρουσιάσουμε τέτοιες φιλοδοξίες στον εαυτό μας, θα πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι για τα μέτρα σύγκρισης που εφαρμόζουμε, αλλιώς θα συνεχίζει να επανεμφανίζεται ο Μαρξ στα διάκενα. Θέλουμε να διατηρηθεί για το μέλλον κάθε τι που έχει επιτευχθεί στην Αμερική σήμερα, όπως η φερεγγυότητα του νομικού συστήματος, τα φαρμακεία, κλπ. Αυτό πρέπει να γίνεται αρκετά ξεκάθαρο όποτε συζητάμε τέτοια θέματα.
Α.: Αυτό περιλαμβάνει το να ξεφορτωνόμαστε τα τηλεοπτικά προγράμματα όταν είναι σκουπίδια.
Χ.: Πρώτον, είναι εκπληκτικά δύσκολο να μάθεις τι σημαίνουν αυτά τα προγράμματα για τους εργάτες σήμερα. Στη Γερμανία είναι μάλλον οι πιο προοδευτικοί εργάτες που αγοράζουν τηλεοράσεις. Δεύτερον, είναι ήδη αρκετά ξεκάθαρο ότι στα γερμανικά μάτια είναι ύποπτες οι σχέσεις με την Αμερική, και όχι αυτές με τη Ρωσία. Θα πρέπει να συμπεριλάβουμε μια-δυο προτάσεις που να λένε ότι ακόμα και αν τα αμερικάνικα τηλεοπτικά προγράμματα είναι πολύ παρόμοια με τα ρώσικα, δεν προωθούν άμεσα τον φόνο. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τις συμπεριφορές μας απέναντι στις διαφορετικές χώρες.
Α.: Πρέπει να καταφέρουμε με κάποιο τρόπο να υπονοούμε τέτοια πράγματα αντί να τα λέμε άμεσα.
Χ.: Οι Ρώσοι βρίσκονται ήδη στα μισά του δρόμου για τον φασισμό.
Α.: Αν ζεσταίνονται περισσότερο οι γερμανικές καρδιές για τους Ρώσους, αυτό δεν είναι απλά αρνητικό. Πιστεύουν ότι οι Ρώσοι εκπροσωπούν τον σοσιαλισμό. Ο κόσμος, κυρίως ο απλός κόσμος, δεν γνωρίζει ακόμα ότι οι Ρώσοι είναι φασίστες. Οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες το γνωρίζουν καλά. Όσο για τους Αμερικάνους, ο κόσμος νομίζει ότι νοιάζονται μόνο για τα λεφτά.

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Δημήτρης Καζάκης-Η Ευρώπη στην πυρά

Απ' το Βαθύ Κόκκινο. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.
RD (Αντώνης)

Με το ΔΝΤ να δηλώνει έτοιμο να αναλάβει τα ηνία της Ελλάδας υπό καθεστώς επίσημης πτώχευσης, συνεχίζονται οι έντονες διαβουλεύσεις για τον καθορισμό των λεπτομερειών του νέου αναβαθμισμένου ρόλου για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Οι επιτελείς της ευρωζώνης δεν θέλουν η αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας να συμβεί χωρίς να έχει τεθεί σε ισχύ ο συνολικός μηχανισμός διαχείρισης των υπό πτώχευση χωρών. Αυτό που επιδιώκουν είναι να εντάξουν επίσημα και την Ελλάδα στον μηχανισμό αυτόν, που, απ' ό,τι φαίνεται, θα στηθεί γύρω από το Ευρωπαϊκό Ταμείο και την ΕΚΤ.

Ωστόσο το Eurogroup δεν κατόρθωσε ακόμη να καταλήξει σε κάτι οριστικό. Ούτε στην ενίσχυση της χρηματοδοτικής ικανότητας του ταμείου, την οποία απέρριψε. Ούτε αν το ταμείο θα γίνει μόνιμος μηχανισμός της ευρωζώνης. Με κύρια ευθύνη της Γερμανίας, η οποία φοβάται ότι, όσο εμπλέκεται σε έναν μόνιμο μηχανισμό διαχείρισης πτωχεύσεων στην ευρωζώνη, τόσο χάνει τον βαθμό ελευθερίας που διαθέτει σήμερα και τόσο μεγαλύτερες δημοσιονομικές δεσμεύσεις αναλαμβάνει.

Βασικό εργαλείο αυτού του μηχανισμού διαχείρισης πτωχεύσεων φαίνεται να είναι η έκδοση ευρωομολόγου. Αν και ακόμη τίποτε δεν έχει αποφασιστεί, όλα δείχνουν πως το Eurogroup θα αναγκαστεί να κινηθεί προς αυτήν την κατεύθυνση.

Το ευρωομόλογο διεκδικούν ήδη αγορές και τράπεζες, οι οποίες πιέζουν αφόρητα προς αυτήν την κατεύθυνση. Η έκδοση κοινού ομολόγου για όλες τις χώρες της ευρωζώνης είναι η πραγματοποίηση της πιο τρελής φαντασίωσης των πιο κερδοσκοπικών κύκλων της διεθνούς αγοράς. Σ' αυτό έχουν επενδύσει από την αρχή της κρίσης.

Πρώτα και κύρια διότι έτσι εξασφαλίζουν τα κεφάλαια που έχουν τοποθετήσει ακόμη και στα κρατικά ομόλογα χρέους των χωρών που απειλούνται άμεσα με πτώχευση, όπως π.χ. είναι η Ελλάδα. Δεύτερον, θα ανοιχτούν με ασφάλεια στην αγορά ομολόγων της ευρωζώνης και θα μετατρέψουν τη «διάσωση» των υπό πτώχευση χωρών σε τεράστια ευκαιρία για κερδοσκοπία.

Τρίτον, μπορούν να κερδοσκοπήσουν με επιτόκια υψηλότερα από αυτά που δανείζεται σήμερα η Γερμανία, που μαζί με τη Γαλλία εκδίδουν τον μεγαλύτερο όγκο ομολόγων στην ευρωζώνη. Τέταρτον, με το ευρωομόλογο αποκτούν όλα τα πλεονεκτήματα κάθε τυπικού δανειστή. Δεν θα έχουν πια να κάνουν απευθείας με κράτη, τα οποία προστατεύονται έναντι των δανειστών τους από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Δεν χρειάζεται ούτε καν να μπλέξουν πια με τις εθνικές νομοθεσίες.

Χάρη στα υπερεθνικά και υπερκρατικά όργανα της ευρωζώνης οι δανειστές μπορούν να αισθάνονται σίγουροι ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Είναι στο απόλυτο έλεος τους.


Χρηματιστική κυβεία

Στο πλαίσιο αυτό, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας προσέλαβε την περασμένη Δευτέρα τρεις τράπεζες για την έκδοση του πρώτου ομολόγου του, όπως αναφέρει το Reuters, και όρισε τρεις αναδόχους, τις Citi, HSBC και Societe Generale για την έκδοση πενταετούς ομολόγου αναφοράς. Η έκδοση προβλέπεται την επόμενη εβδομάδα και θα καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες του προγράμματος διάσωσης της Ιρλανδίας. Σύμφωνα με πηγή του Ταμείου, ο όγκος της έκδοσης θα είναι μεταξύ 3 και 5 δισ. ευρώ.

Το Ταμείο προτίθεται να αντλήσει από τις αγορές συνολικά έως 26,5 δισ. ευρώ τη διετία. Ο επικεφαλής του Ταμείου, Κλάους Ρέγκλινγκ, θεωρεί ότι η πρώτη έκδοση ομολόγου του EFSF θα αποκαταστήσει τη σταθερότητα στις αγορές ομολόγων και θα προστατεύσει το ευρώ. Στην πράξη η έκδοση αυτού του ομολόγου αναφοράς αντιμετωπίζεται, από τους επιτελείς της ευρωζώνης και τις αγορές, ως δοκιμαστική πτήση του ευρωομολόγου.

Γι' αυτό εκφράζεται αισιοδοξία για την προσφορά. Σύμφωνα με δημοσίευμα των «Financial Times» (17.1), οι τραπεζίτες δηλώνουν ότι σπάνια έχουν δει τέτοια ζήτηση για ομόλογα, καθώς ορισμένα από τα πλουσιότερα κράτη και πολλά ιδιωτικά funds θέλουν να τα αποκτήσουν καθώς έχουν σχεδιαστεί για να χρηματοδοτήσουν τη διάσωση της Ιρλανδίας. Όπως επισημαίνουν, μάλιστα, η προσφορά θα μπορούσε να ανέλθει έως και τα 20 δισ. ευρώ. Μέχρι και η Ιαπωνία έχει ανακοινώσει πως θα αγοράσει το 20% των ομολόγων που θα εκδώσει το ευρωπαϊκό ταμείο στήριξης.

Έτσι τα διεθνή κρατικά και ιδιωτικά funds, που μέχρι σήμερα είχαν πολύ μικρό μερίδιο στην αγορά ομολόγων εντός ευρωζώνης, όπου κυριαρχούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, ελπίζουν ότι με το ευρωομόλογο θα έχουν την ευκαιρία να πλασαριστούν γερά. Γι' αυτό και δεν κρύβουν τη χαρά τους. Ούτε θέλουν να αφήσουν την ευκαιρία να πάει χαμένη.

Ίσως βρισκόμαστε μπροστά στο μεγαλύτερο παιχνίδι χρηματιστικής κυβείας που στήνεται από την εποχή των δανείων υψηλού ρίσκου στις ΗΠΑ. Γι' αυτό τα επενδυτικά κεφάλαια πιέζουν, αφενός, για την τάχιστη μεταφορά των αρμοδιοτήτων άσκησης της δημοσιονομικής και της οικονομικής πολιτικής των κρατών - μελών στα όργανα της Ε.Ε. και της ευρωζώνης. Αφετέρου, να αρχίσει άμεσα η έκδοση κοινού ομολόγου που θα αντικαταστήσει τα ομόλογα που εκδίδει κάθε κράτος - μέλος.

Το γιατί οι επενδυτές λατρεύουν την ιδέα των κοινών ομολόγων εξήγησε ανώνυμος τραπεζίτης στους «Financial Times» (16.1), που δήλωσε: «Οι επενδυτές λατρεύουν αυτά τα ομόλογα γιατί προσφέρουν την ασφάλεια ενός τριπλού Α στην πιστοληπτική ικανότητα, ενώ παρέχουν κάτι επιπλέον στο επιτόκιο πάνω από τα γερμανικά ομόλογα».

Ο Τζιμ Ο'Νιλ, επικεφαλής της Goldman Sachs Asset Management, δήλωσε στους «Financial Times» (17.1) αρκετά αποκαλυπτικά: «Η ΟΝΕ θα μπορούσε να δουλέψει αν υπήρχε περισσότερη δημοσιονομική και πολιτική ενότητα και ταυτόχρονα έκδοση κοινών ομολόγων ... Η κρίση της ευρωζώνης δεν είναι κρίση χρέους. Είναι κρίση διακυβέρνησης και δομής. Χρειάζεσαι περισσότερη δημοσιονομική ένωση για να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα».

Ο Γκάρι Τζένκινς της Evolution Securites δήλωσε στην ίδια εφημερίδα: «Από τον ίδιο τον χαρακτήρα του, το ΕΤΧΣ οδηγεί προς την έκδοση περισσότερων κοινών ομολόγων και μακριά από τις ξεχωριστές κρατικές εκδόσεις, που έτσι ή αλλιώς δεν είναι δυνατές. Έτσι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σε δημοσιονομική ένωση εκ των πραγμάτων».

Αντίστοιχα ο ΧέντρικΛέμπερ, από το 1994 επικεφαλής της εταιρείας διαχείρισης επενδυτικών πακέτων Atacis, δήλωσε στη «Suddeutsche Zeitung» (11.1) ότι αυτήν τη στιγμή εξετάζει την αγορά μετοχών της ελληνικής Alpha Bank και υποστήριξε: «Το κάνω γιατί το ζητά η Ε.Ε. Δίνω χρήματα στην Ελλάδα, γιατί νομίζω πως η Ε.Ε. δεν θα αφήσει τη χώρα να χρεοκοπήσει και γ' αυτό έχω υψηλές αποδόσεις». Για τον Χέντρικ Λέμπερ η ευρωκρίση συνιστά αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της θεωρίας των παιγνίων. «Ή θα διασωθούν όλες οι χώρες - μέλη της Ε.Ε. ή καμία. Στην Ε.Ε. δεν υπάρχει η δυνατότητα μιας μεμονωμένης χρεοκοπίας».

Ο Γερμανός μάνατζερ εκτιμά ότι μπορεί «το παιχνίδι των αγορών να είναι ιδιαίτερα βάναυσο, αλλά ταυτόχρονα είναι και δίκαιο», ενώ υπογραμμίζει: «Χρειάζεσαι την αναγνώριση των άλλων για να πετύχεις. Στις αγορές ανταμείβονται οι γνώσεις σου ανάλογα με το ποσό που επενδύεις. Ως επενδυτικός μάνατζερ θέλεις κυρίως να δείξεις στους άλλους ότι στο τέλος είχες δίκιο, ήσουν μπροστά».


Ολοκληρωτικές αγορές

Η λογική «όλοι μαζί ή κανένας», που προωθούν οι θιασώτες της ένωσης, δεν είναι προϊόν κάποιας δήθεν αλληλεγγύης, αλλά συνέπεια της ολοκληρωτικής λογικής που έχει επικρατήσει στις αγορές. Τα μεγέθη των επενδυτικών κεφαλαίων και των τραπεζών είναι τέτοια, τα συμφέροντα που συνδέονται με τοποθετήσεις σε δανείσιμα κεφάλαια είναι τόσο μεγάλα, που δεν επιτρέπουν πια στα κράτη να χειριστούν μόνα την κρίση τους. Η κρίση του ευρώ αποτελεί την πιο χαρακτηριστική εκδήλωση της κρίσης ενός τερατωδών διαστάσεων χρηματοπιστωτικού τομέα που είναι αδύνατον πια να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη και τις επενδύσεις στην ευρωζώνη, αν δεν έχει τη δυνατότητα να κερδοσκοπήσει ξανά με ασφάλεια και κέρδος σε ομόλογα, παράγωγα κ.ο.κ., αν δεν του δοθεί η δυνατότητα να διογκωθεί ακόμη περισσότερο.

Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει αν πρώτα απ' όλα δεν φορτωθούν τα κράτη, οι οικονομίες και οι κοινωνίες τις τεράστιες ζημιές που έχουν σωρευτεί στα ενεργητικά των τραπεζών. Εδώ βρίσκεται η ουσία της όλης υπόθεσης. Η κρίση του ευρώ είναι πρώτα και κύρια ένας αγώνας για το ποιος θα φορτωθεί τις ζημιές των τραπεζών. Μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. έχουν αποφασίσει ότι κάτοχοι ομολόγων και οι τράπεζες πρέπει να πρστατευτούν πάση θυσία, προτιμώντας να ρίξουν κόστος στους φορολογούμενους - έστω κι αν αυτό οδηγεί τα κράτη στη χρεοκοπία.

Μπορούν να διασωθούν οι τράπεζες και να χρεοκοπήσουν τα κράτη; Όσο περισσότερο προωθείται η δημοσιονομική ένωση στην Ε.Ε., όσο πιο αυστηρή και ολοκληρωτική γίνεται, τόσο περισσότερο γίνεται φανερό ότι ούτε το ένα μπορεί να γίνει ούτε το άλλο. Ούτε η έκδοση του ευρωομολόγου θα προσφέρει κάποια άλλη δυνατότητα.

Το κοινό ομόλογο της ευρωζώνης θα κληθεί να καλύψει όχι μόνο τις τεράστιες χρηματοδοτικές ανάγκες των κρατών της ευρωζώνης, αλλά και το μηχανισμού στήριξης. Υπολογίζεται ότι με την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Ισπανία και την Ιταλία οι άμεσες υποψήφιες χώρες για τον μηχανισμό στύριξης, το ΕΤΧΣ θα χρειαστεί γύρω στα 2 τρισ. ευρω για να μπορεί να παρέμβει: θα χρειαστεί πάνω απ το 20% του ΑΕΠ της ευρωζώνης σε χρηματοδότηση, την οποία βέβαια καμιά αγορά δεν πρόκειται να παράσχει χωρίς τις απαραίτητες εγγυήσεις.

Από την άλλη, το άνοιγμα της ΕΚΤ έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Ο Πίνακας δείχνει την παροχή ρευστότητας προς τις τράπεζες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία.



Μόνο για τις τράπεζες αυτών των χωρών η ΕΚΤ έχεί δαπανήσει πάνω από 330 δισ. ευρώ ή το 61% των συνολικών διαθεσίμων της. Αν συνυπολογίσουμί τα 76,5 δισ. που έχει δαπανήσει η ΕΚΤ έως τις 17.1 για αγορά κρατικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά, ώστε να συγκρατήσει τα επιτόκια και τα spreads, τότε καταλαβαίνουμε τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται.

Γι' αυτό η ΕΚΤ ανακοίνωσε βιαστικά και πριν κλείσει το έτος τον διπλασιασμό των κεφαλαίων της στα 10,76 δισ. για να καθησυχάσει τις αγορές. Αυτός είναι ο λόγος που στελέχη της διοίκησης της βγαίνουν και δηλώνουν την αγωνία τους για το πότε θα αναλάβει το ΕΤΧΣ ή κάποιος άλλος φορέας της Ε.Ε. το βάρος της παρέμβασης στη δευτερογενή αγορά, αλλά και πιέζουν για την έκδοση του κοινού ομολόγου που θα διευκολύνει τη χρηματοδότηση και των τραπεζών μέσω των κρατών.


Μοντέλο Ουραγουάης

Σύμφωνα με το «Economist» (13.1), το σχέδιο της αναδιάρθρωσης θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Ουρουγουάης ή του Μπελίζε και εκτιμάται ότι μπορεί να εκτελεστεί σε διάστημα έξι μηνών. Φυσικά το τι θα σημάνουν αυτοί οι έξι μήνες για τον λαό και τη χώρα, κανείς δεν ενδιαφέρεται. Η ανάγκη για όσο το δυνατόν πιο σύντομη χρονική περίοδο μέσα στην οποία θα επιχειρηθεί η αναδιάρθρωση του χρέους προκύπτει από τη διαχείριση των κοινωνικών αντιδράσεων.

Η περίοδος της αναδιάρθρωσης συνοδεύεται από μερική ή ολική παύση πληρωμών του Δημοσίου προς το εσωτερικό, κυρίως σε μισθούς, συντάξεις, προμήθειες κ.ο.κ., από προληπτικό κλείσιμο των τραπεζών ώστε να αποφευχθούν οι μαζικές αναλήψεις μετρητών, από δεσμεύσεις στη χρηματική κυκλοφορία και τις καταθέσεις.


Πρωτοφανές!

Όλα αυτά βέβαια, χωρίς να υπολογίζουμε τις τυχόν παρενέργειες λόγω κοινού νομίσματος. Μια τέτοια εκτεταμένη αναδιάρθρωση δεν έχει ξαναγίνει σε χώρα χωρίς δικό της νόμισμα και με τραπεζικό σύστημα τόσο εξαρτημένο από το εξωτερικό.

Γι' αυτό και κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να πυροδοτήσει, ακόμη κι αν γίνει ομαλά. Τα ερωτήματα είναι τα εξής: Για ποιον λόγο θα πρέπει η χώρα και ο λαός της να δεχτούν την υιοθέτηση του ευρωομολόγου; Για να πάμε πιο γρήγορα στην επίσημη πτώχευση μέσω αναδιάρθρωσης; Για να παγιωθεί το καθεστώς της δανειακής σύμβασης επ' αόριστον μέσα από τη θεσμοθέτηση της στο επίπεδο της ευρωζώνης;

Πώς γίνεται και οι επιδιώξεις ορισμένων «αντιμνημονιακών» δυνάμεων ταυτίζονται τόσο πολύ με τις επιδιώξεις των πιο κερδοσκοπικών κύκλων της διεθνούς αγοράς;


"Λατινοαμερικάνικος" μηχανισμός αναδιάρθρωσης

Ταυτόχρονα, το ευρωομόλογο είναι μια καλή ευκαιρία για να προχωρήσει γρήγορα και χωρίς σοβαρές εμπλοκές η αναδιάρθρωση του χρέους χωρών όπως η Ελλάδα.

Το σχέδιο που έχει ήδη τεθεί στο τραπέζι είναι να λειτουργήσει το ευρωομόλογο σαν ένα είδος «ομολόγων Μπρέιντι». Τα ομόλογα Μπρέιντι ήταν ομόλογα δολαρίου που επινόησε η κυβέρνηση των ΗΠΑ για να αντικαταστήσουν στα τέλη της δεκαετίας του '80 τα δάνεια, κυρίως των χωρών της Λατινικής Αμερικής, που δεν μπορούσαν πλέον να αποπληρωθούν. Ονομάστηκαν έτσι από τον Νικόλας Μπρέιντι, υπουργό οικονομικών εκείνη την εποχή των ΗΠΑ. Τα ομόλογα αυτά είχαν διάρκεια από 10 έως 30 χρόνια και τις περισσότερες φορές εκδίδονταν με εγγύηση τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας που τα δεχόταν.


Τα ομόλογα Μπρέιντι

Η εισαγωγή τους διευκόλυνε τις μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ να απεμπλακούν σε μεγάλο βαθμό από το χρέος της Λατινικής Αμερικής, που μέχρι τότε αποτελούνταν κυρίως από τραπεζικά δάνεια. Η υιοθέτηση των ομολόγων Μπρέιντι έστρεψε τις υπερχρεωμένες χώρες να δανειστούν όχι απευθείας από τις τράπεζες, αλλά κυρίως από τις αγορές κεφαλαίου εκδίδοντας ομόλογα.

Έτσι αποτέλεσαν την απαρχή της έκρηξης δανεισμού με ομόλογα που γνώρισε η παγκόσμια οικονομία στη δεκαετία του '90 και του 2000. Μια έκρηξη που επέβαλε όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη πειθάρχησης των υπερχρεωμένων χωρών στις αγορές και φυσικά στα προγράμματα «διαρθρωτικής προσαρμογής» του ΔΝΤ. Κάτι τέτοιο έχουν και στο μυαλό τους για την αναδιάρθρωση του χρέους πρώτα της Ελλάδα και έπειτα των άλλων χωρών.

Σύμφωνα με τον Τζέικομπ Κίρκεγκαρ του Peterson institute, το σχέδιο αναδιάρθρωσης της Ελλάδας προβλέπει την αντικατάσταση με ελαφρύ «κούρεμα», ή και χωρίς καθόλου «κούρεμα», του 40% από το συνολικό δημόσιο χρέος επί του ΑΕΠ με ευρωομόλογα. Έτσι θα δοθεί παράταση στο ληξιπρόθεσμο του κύριου όγκου των κρατικών ομολόγων που λήγουν τα επόμενα δύο με τρία χρόνια.

Το χρονοδιάγραμμα θα ακολουθήσει την επιμήκυνση που θα αποφασιστεί και για τα 110 δισ. ευρώ του δανείου «στήριξης». Τα κοινά αυτά ομόλογα που θα εκδώσει είτε η ΕΚΤ είτε το ΕΤΧΣ στο όνομα της Ελλάδας θα εμπεριέχουν αυστηρούς όρους, ρήτρες και εγγυήσεις ανάλογες με αυτές που περιλαμβάνει η δανειακή σύμβαση.

* Το κείμενο του Δ. Καζάκη δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" 20/1/2011