Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Η ΟΑΚΚΕ (;) σπάει τη σιωπή της για τις εξελίξεις στον Παναθηναϊκό

Ναι, ως επί το πλείστον προσπαθώ να κρατήσω ένα σοβαρό ιστολόγιο. Μπορεί να διαφωνούν πολλοί, αλλά εγώ αλήθεια προσπαθώ. Αλλά υπάρχουν φορές που ο πειρασμός να αφήσεις τον εαυτό σου να κατρακυλήσει στην ανεύθυνη απόλαυση της ευθυμίας υπερβαίνει κάθε δυνατότητα αντίστασης. Άνευ λοιπών σχολίων. Πηγή: oakke.blogspot.com

ΠΑΟ: ΤΟ ΔΙΩΞΙΜΟ ΤΟΥ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΟΧΉ
Την τελευταία φορά που είχαμε γράψει για τις εξελίξεις στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό, είχαμε την άτακτη τότε (Σεπτέμβρης 2010) υποχώρηση Βαρδινογιάννη μπροστά στο μέτωπο Βγενόπουλου – Πατέρα. Τότε είχαμε γράψει ότι το ντόπιο και δυτικόφιλο κεφάλαιο Βαρδινογιάννη φεύγει από το φόβο μην του κάψουν την Παιανία ή και τη MOTOROIL οι φιλο-βγενοπουλικοί τραμπούκοι της εξέδρας του ΠΑΟ. Τελικά πρόσφατα ετοιμαζόταν όντως από τους τραμπούκους διαδήλωση έξω από τις εγκαταστάσεις της MOTOROIL (!), με αίτημα την αποχώρηση Βαρδινογιάννη από τη μετοχική σύνθεση της ΠΑΕ ΠΑΟ, πριν αυτή ανακοινωθεί επίσημα στις 5 του Σεπτέμβρη. Δεν χρειάστηκε οι τραμπούκοι να πραγματοποιήσουν την απειλή τους. Έφτανε ο φασιστικού τύπου εκφοβισμός του κεφάλαιου Βαρδινογιάννη στο κέντρο και στη βάση της πραγματικής ισχύος του, που είναι τα διυλιστήρια, για να ξεκόψει αυτό το κεφάλαιο οριστικά από τον Παναθηναϊκό.

Στην πραγματικότητα δεν είναι μια φράξια τραμπούκων και το αφεντικό τους, ο κρατικοολιγάρχης Βγενόπουλος, που έδιωξαν τους Βαρδινογιάννηδες από τον Παναθηναϊκό. Είναι το διακομματικό σύμπλεγμα κορυφής που το πέτυχε αυτό μέσα από μια πολύχρονη εκστρατεία φθοράς. Δίχως τον άμεσα κρατικό πόλεμο της διαιτησίας, δίχως μια «επαγγελματική» τραμπούκικη και ηθικά διεφθαρμένη πτέρυγα αυτού του συμπλέγματος στην εξέδρα, δίχως μια κατάλληλα υποταγμένη αθλητική δικαιοσύνη που θα κάλυπτε το εξεδρικό και διαιτητικό όργιο σε βάρος του Παναθηναϊκού και υπέρ του Κόκκαλη επί μια 15ετία, δίχως μια ποινική δικαιοσύνη και μια αστυνομία που θα άφηναν ουσιαστικά ατιμώρητες τις εκτός γηπέδων επιθέσεις των τραμπούκων κάθε είδους ενάντια στους παναθηναϊκούς συνδέσμους που δεν υποτάχθηκαν στο πνεύμα Κόκκαλη-Βγενόπουλου, δίχως ένα Συμβούλιο της Επικρατείας στα χέρια του ΣΥΝ και του ψευτοΚΚΕ που με τις «κινήσεις πολιτών τους» υπονόμευαν πάντα το γήπεδο του Παναθηναϊκού, όπου αυτό και να χτιζόταν, και πάνω απ’ όλα δίχως τα όλο και πιο δουλικά ΜΜΕ που γενικά κάλυπταν όλη αυτή τη φασιστική και σαμποταριστική κτηνωδία, δεν μπορούσε να επιτευχθεί η πολιτική και οικονομική δήμευση της ισχυρότερης κεφαλαιακά ομάδας της χώρας.

Ακόμα βαθύτερα αυτή η δήμευση αντανακλά την ανυπαρξία στην Ελλάδα μιας ισχυρής και σχετικά ανεξάρτητης από τον ιμπεριαλισμό -τώρα από τον πανίσχυρο ρώσικο σοσιαλιμπεριλισμό- βιομηχανικής αστικής τάξης. Αυτή που στήθηκε μετά τον πόλεμο έδειξε το στενότερο και δουλικότερο πολιτικά πνεύμα όταν μετά το 1981 άφησε τη μια μετά την άλλη τις μεγάλες βιομηχανίες και τις μεγάλες βιομηχανικές επενδύσεις να τσακιστούν από τους ρωσόδουλους σαμποταριστές. Αλλά και οι ίδιοι οι Βαρδινογιάννηδες παραιτήθηκαν από κάθε δημοκρατική πολιτική αντίσταση, όταν ένα στέλεχός τους στον ΠΑΟ, ο Φιλιππίδης, προσπάθησε να μετατρέψει σε ρεύμα πολιτικής διαμαρτυρίας το ρεύμα ενάντια στο διαρκές διαιτητικό ρίξιμο του Παναθηναϊκού. Προτίμησαν να διώξουν τον Φιλιππίδη, που ήταν ένας γενικά επιτυχημένος πρόεδρος σε επίπεδο επιδόσεων του ΠΑΟ στην Ευρώπη μεταξύ 2000 και 2003, παρά να τα βάλουν έστω και λίγο με το κράτος, πράγμα που για μας αποδεικνύει την οικονομική τους εξάρτηση από αυτό.

Αλλά ας δούμε τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στον συντριπτικά πολιτικό και ελάχιστα ποδοσφαιρικό πόλεμο μέσα στους κόλπους του Παναθηναϊκού, πόλεμο που αποτελεί το ύψιστο δείγμα της γενικότερης πολιτικοποίησης του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα ή για την ακρίβεια της φασιστικοποίησής του.

Από την προσωρινή πτώση του Βγενόπουλου στο φασιστικό διώξιμο του Βαρδινογιάννη
Τι έχει συμβεί λοιπόν από πέρσι το Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα; Χοντρικά έχουν συμβεί τα εξής: ο Βγενόπουλος, μετά από μια εξαιρετικά συμφέρουσα για τον ίδιο συμφωνία, που ουσιαστικά του παραχωρούσε την κυριαρχία στον Παναθηναϊκό μονάχα μέσα από τη συμμετοχή του στις Αυξήσεις Μετοχικού Κεφαλαίου (ΑΜΚ), δηλαδή χωρίς να δώσει δεκάρα τσακιστή στους Βαρδινογιάννηδες, βρέθηκε σε δύσκολη θέση κεφαλαιακά, λόγω της κρίσης που δέρνει τις επιχειρήσεις του, αφού σε αντίθεση με τους πιο βαθιά κρατικοδίαιτους παλιότερους ανατολικούς κρατικοολιγάρχες Μπόμπολα – Κόκκαλη – Γερμανό κλπ., αυτός, έχοντας την πιο δυτική φασάδα αγόρασε για λογαριασμό του ανατολικού καθεστώτος μια σειρά από πολύ σύγχρονες βιομηχανικές εταιρείες που παράγουν με όρους ελεύθερης αγοράς. Τέτοιες εταιρείες όμως δεν μπορεί να τις δουλέψει καλά και τις καίει το διεφθαρμένο ανατολικό κεφάλαιο που μπορεί και ζει κυρίως από την κρατική λεηλασία και την πολιτική εύνοια γενικότερα. Έτσι του ήταν δύσκολο του Βγενόπουλου να ανταπεξέλθει στις αυξημένες ανάγκες σε ρευστό της ΠΑΕ ΠΑΟ, από τη στιγμή που το άνοιγμα-έλλειμμα που δημιούργησε η διαχείριση Πατέρα ήταν πολύ μεγάλο (πάνω από 30 εκατ. ευρώ).

Το έλλειμμα αυτό ήταν στο βάθος απόρροια της λαϊκίστικης και τυχοδιωκτικής διαχειριστικής πολιτικής Βγενόπουλου, που ερέθιζε την ταπεινωμένη από τον Κόκκαλη και το φιλικό του καθεστώς εξέδρα του ΠΑΟ με τη φασιστική γραμμή «νίκες πάση θυσία», δηλαδή νίκες ακόμα και με στημένη διαιτησία. Ο Βαρδινογιάννης έχει πολλές φορές πει πως ο Πατέρας δεν έκανε συνειδητά προβοκατόρικη πολιτική, αλλά έχει ανοιχτά υπονοήσει ότι ήταν το νέο «αφεντικό» ο Βγενόπουλος, που του έλεγε σε όλους τους τόνους να σπαταλάει λεφτά για να πάρει ο ΠΑΟ το πρωτάθλημα με κάθε μέσο. Εμείς φυσικά δεν θεωρούμε αθώο κανέναν τύπο που εμπλέκεται σε βρώμικα παιχνίδια στο παρασκήνιο, είτε έχοντας έναν εντολέα, είτε αυτόβουλα.

Έτσι λοιπόν, γύρω στο Γενάρη, ο Βγενόπουλος βρίσκει -σχεδόν χωρίς προσχήματα- τρόπο και ακυρώνει τη συμφωνία με το Βαρδινογιάννη, που μένει και πάλι μόνος ενεργός μέτοχος με μια καταχρεωμένη από τους Βγενόπουλο – Πατέρα ομάδα. Φαίνεται πως οι Βαρδινογιάννηδες δεν ήταν διατεθειμένοι να αιμορραγήσουν κι άλλο τον όμιλό τους σε ώρες κρίσης για την κάλυψη του ελλείμματος που έφτιασαν οι διώκτες τους. Αυτό ο Γ. Βαρδινογιάννης το διακηρύσσει ανοιχτά, αλλά ταυτόχρονα σημειώνει πως δεν θα αφήσει τον ΠΑΟ να πτωχεύσει μέχρι να βρεθεί διάδοχη κατάσταση.

Ωστόσο, οι «κεφαλές» της εξέδρας και ειδικά του «Ενιαίου Φορέα», που έχουνε προνομιακές σχέσεις με το Βγενόπουλο, συνεχίζουν να βρίζουνε το Βαρδινογιάννη σε κάθε ματς του ΠΑΟ, τη στιγμή που δεν υπάρχει -μετά την αποχώρηση Βγενόπουλου- καμία διάδοχη λύση. Ουσιαστικά, οι λακέδες αυτοί περίμεναν κι έστρωναν το έδαφος για την επόμενη κίνηση του αφεντικού τους.

Αφού λοιπόν οι Βαρδινογιάννηδες έστησαν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ομάδα για τις αγωνιστικές υποχρεώσεις 2011-2012, με χαμηλό και σφιχτό μπάτζετ είναι η αλήθεια, καταθέσαν τις μετοχές τους, που αντιστοιχούνε στο 54,7% του συνόλου, σε δικηγορικό γραφείο, καθιστώντας τες ανενεργές. Ο Γ. Βαρδινογιάννης έδωσε τότε στις 5 του Σεπτέμβρη μια συνέντευξη, όπου ουσιαστικά ξεμπρόστιαζετην ανατολικο-φεουδαρχική πανούκλα του ελληνικού ποδοσφαίρου, το τρίπτυχο «συναλλαγή – δωροδοκία – πουλημένη εξέδρα», αποχωρώντας από τον ΠΑΟ. (όσο του επέτρεπε πολιτικά η ταξική του θέση και η στενή του σχέση με το ευρύτερο πολιτικό καθεστώς)

Σε μια βδομάδα μέσα, στις 12 του Σεπτέμβρη, ο Βγενόπουλος, που πλέον και με τη βούλα δεν έχει παρά να βάλει λεφτά για ΑΜΚ για να γίνει κύριος της ΠΑΕ ΠΑΟ, δίνει και ο ίδιος συνέντευξη τύπου στο ξενοδοχείο ΠΕΝΤΕΛΙΚΟΝ, στην οποία παρουσιάζεται σε όλο της το μεγαλείο η γεμάτη θράσος και τραμπούκικη φυσιογνωμία του: απαγορεύει με φουσκωτούς (!) την είσοδο στο χώρο στο διευθυντή της αθλητικής εφημερίδας Derby News Κώστα Γκόντζο, που χτυπάει το Βγενόπουλο και υποστηρίζει τον Βαρδινογιάννη, ρωτάει σα δικαστής-ανακριτής κάθε δημοσιογράφο αν εργάζεται και σε άλλο μέσο εκτός αυτού που δηλώνει όταν λαμβάνει το λόγο, ειρωνεύεται παλαίμαχους του ΠΑΟ που ζητούν το λόγο κλπ. Το βασικότερο όλων είναι ότι αποκαλύπτει πως συμμετείχε ΕΝΕΡΓΑ στο μέτωπο των σαμποταριστών του ΣΥΝ και μέρους του Συμβουλίου της Επικρατείας με μια δράκα κατοίκων του Βοτανικού κατά της δημιουργίας του γηπέδου του ΠΑΟ στον Ελαιώνα, δικαιώνοντας την ΟΑΚΚΕ που μιλούσε και τότε για υπονόμευση του γηπέδου από το σοσιαλφασισμό σε συνεργασία με το σκοτεινό αυτόν ολιγάρχη!

Μάλιστα ο Βγενόπουλος έβαλε και νέους όρους στο Γ. Βαρδινογιάννη, που ήδη είχε αποχωρήσει (!), σε ό,τι αφορά τη ΓΗΠΕΛ (εταιρεία που συστήθηκε για την κατασκευή του γηπέδου, με μετοχική σύνθεση ίδια με την ΠΑΕ), εταιρεία στην οποία ο Βγενόπουλος είχε εκπρόσωπο στο ΔΣ τον Ν. Ξυλά, άρα ήξερε τα πάντα για το τι αυτή ξόδευε και πώς κινούνταν!! Ο Βγενόπουλος κατηγόρησε τον Βαρδινογιάννη ότι σπατάλησε μέσω ΓΗΠΕΛ 10 εκατ. ευρώ για μακέτες, ενώ έχει ήδη παραδεχτεί ότι στεκόταν ο ίδιος στα κρυφά δίπλα από τους σαμποταριστές του ΣτΕ και του ΣΥΝ, με αποτέλεσμα να πάνε χαμένες δεκάδες χιλιάδες ευρώ που πήγαιναν στα προκαταρκτικά για το χτίσιμο του γηπέδου! Το νέο ψέμα κατέρρευσε, όταν αποδείχτηκε πως τα 6,5 από τα 9,5 εκατ. είχαν ήδη επιστραφεί από τη ΓΗΠΕΛ στην ΠΑΕ, τα δε υπόλοιπα 3 εκατ. ευρώ είναι επίδικα και τα ζητάει η ΓΗΠΕΛ πίσω από το Δήμο Αθηναίων (θεωρώντας τον υπεύθυνο για τη διακοπή του έργου) μαζί με επιπλέον αποζημίωση.

Δύο είδη κεφάλαιου, δύο είδη ομάδων. Οι Σαουδάραβες στο προσκήνιο
Κι εκεί που ο Βγενόπουλος ουσιαστικά, σαν κράτος εν κράτει, ζητάει την απόλυτη ταπείνωση του αντιπάλου του και έμμεσα να πληρώσει με επιπλέον λεφτά τη βγενοπουλική κυριαρχία στην ΠΑΕ (!!), εμφανίζεται η πρόταση του Σαουδάραβα πρίγκιπα Αλ Σαούντ για το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών του ΠΑΟ. Αυτήν την πρόταση που θα πρέπει να την ευνόησαν οι Βαρδινογιάννηδες, που έχουν πολύ παλιούς και στενούς επιχειρηματικούς δεσμούς με τη Σαουδική Αραβία, μάλλον δεν την περίμενε το καθεστώς, γι’ αυτό και εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι αυτή έγινε με τη μεσολάβηση ενός γενικά γραφικού μεσάζοντα, του Βλάσση Τσάκα. Επί τουλάχιστον πέντε μέρες, τα καθεστωτικά τσιράκια μιλούσαν για «τρικ του Βαρδινογιάννη» για να «μην απαντήσει στις κατηγορίες Βγενόπουλου» και άλλους γκεμπελισμούς. Οι ίδιοι που έγραφαν όλα αυτά «ξέχασαν» να καταδικάσουν το ξωπέταγμα από τους φουσκωτούς του Βγενόπουλου του συναδέλφου τους Γκόντζου από το ΠΕΝΤΕΛΙΚΟΝ.

Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις απ’ ό,τι φαίνεται προχωρήσανε και ο Σαουδάραβας ετοιμάζεται να πάρει τον ΠΑΟ*, σε μια στιγμή που κάτι τέτοιο είναι πραγματικά ιδιαίτερα συμφέρον από οικονομική άποψη για κάθε επενδυτή, αφού οι μετοχές Βαρδινογιάννη δεν πουλιούνται αλλά χαρίζονται σε όποιον προχωρήσει σε γενναία Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου.

Τη στιγμή λοιπόν αυτή, και ενώ ο Βγενόπουλος φαίνεται να χάνει το παιχνίδι, γίνονται δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι βγάζει απόφαση η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού ότι δεν μπορεί με κεφάλαια μη ελληνικών συμφερόντων να ελέγξει ένας επιχειρηματίας μία ελληνική ΠΑΕ. Το άλλο είναι ότι εμφανίζεται μια Arboris Capital, εταιρεία-συμβουλάτορας για επενδύσεις με άκρες σε Ασία, Αφρική και Μέση Ανατολή και μπαίνει σφήνα στους σαουδάραβες, με δεύτερη πρόταση. Στη Μέση Ανατολή η συγκεκριμένη εταιρεία έχει έδρα το Εμιράτο του Αμπού Ντάμπι. Αυτό γενικά είναι φιλοδυτικό αλλά είναι και χώρος διακίνησης και ανατολικών κεφαλαίων. Θυμόμαστε πως μέσω Αμπού Ντάμπι πήρε τα Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά ένας φίλος της Χεζμπολλάχ. H πρόταση της Arboris Capital δεν είναι ακόμα συγκεκριμένη όπως αυτή των σαουδαράβων, αλλά η εταιρεία αυτή διατείνεται πως, αν η ΠΑΕ ΠΑΟ πει το ναι, θα βρει επενδυτή μέσα σε 20 ημέρες. Είναι δηλαδή μια πρόταση ΓΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΠΕΝΔΥΤΗ κι όχι για άμεση επένδυση. Αυτό ενισχύει τις υποψίες μας ότι κάπου σε όλα αυτά υπάρχει δάκτυλος Βγενόπουλου ή γενικότερα του σοσιαλφασισμού, για να χαλάσει η συμφωνία Αλ Σαούντ – Βαρδινογιάννη.

Η πάλη πάνω από το σώμα της μεγαλύτερης και δημοφιλέστερης, μαζί με τον Ολυμπιακό, ποδοσφαιρικής ομάδας της χώρας, συνεχίζεται. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό εδώ είναι ποιος τύπος κεφάλαιου βρίσκεται στη στρατηγική επίθεση σε αυτή τη χώρα και είναι δεμένος με το φασισμό και ποιος όχι. Το κεφάλαιο τύπου Βαρδινογιάννη, που κι αυτό έχει σημαδεμένη την ιστορία του από το σπάσιμο του εμπάργκο στο απάνθρωπο για το μαύρο πληθυσμό ρατσιστικό καθεστώς της Ροδεσίας πριν δεκαετίες, αλλά επίσης είχε και τις δικές του ισχυρές κρατικές στηρίξεις και εύνοιες για πολλά χρόνια, είναι σήμερα ένα κεφάλαιο που δουλεύει κύρια με όρους ελεύθερης αγοράς, οπότε επιζεί και σε συνθήκες πολιτικής δημοκρατίας. Το βιομηχανικό αυτό κεφάλαιο έστησε σε μεγάλο βαθμό έναν αρκετά «βιομηχανικό» ΠΑΟ, δηλαδή μια καπιταλιστική επιχείρηση οπωσδήποτε πολιτικού ενδιαφέροντος, δηλαδή που ο βασικός ρόλος της ήταν να δίνει κύρος και φίλους στον ιδιοκτήτη της, αλλά και που τουλάχιστον θα έβγαζε τα έξοδά της. Γι’ αυτό και βασιζόταν στην πολιτική «λίγα έξοδα – φυτώριο και υποδομές για ταλέντα – ευρωπαϊκές επιτυχίες – κέρδος μέσα από τη μεταπώληση παικτών». Είναι γεγονός ότι και ο ΠΑΟ έχει δεχτεί κριτικές του στην χρυσή εποχή του ότι δεν ήταν έξω από τη λογική του η παρέμβαση στη διαιτησία και στην ΕΠΟ (π.χ. εποχή Τριβέλλα). Ωστόσο δεν έφτιαξε τα δίκτυα του υπόκοσμου και της εντελώς διεφθαρμένης κρατικής παρέμβασης στα οποία βασίστηκε ο ρωσοφτιαγμένος Κόκκαλης για να ελέγξει με απύθμενο θράσος και ολοκληρωτικά το ελληνικό ποδόσφαιρο μετά το 1996. Γι’ αυτό και ο ΠΑΟ ακόμη και στη 12ετία του κοκκαλισμού είχε μεγαλύτερες επιτυχίες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από όσες ο Ολυμπιακός, καθώς στην Ευρώπη η διαιτησία δεν μπορούσε εύκολα να «πιαστεί», ενώ οι παίκτες που βγήκαν από τις ακαδημίες του αποτέλεσαν και τη βάση της Εθνικής που κατάχτησε το EURO 2004.

Αυτό ακριβώς το είδος ομάδας, ομάδας της βιομηχανικής αστικής τάξης έβαλε στο στόχαστρό του ο ανατολικοφτιαγμένος μεσάζων ολιγάρχης Βγενόπουλος: «Τι να τις κάνω τις υποδομές, αν σε ξεφτιλίζει ο Ολυμπιακός», τόνιζε παντού... Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Βγενόπουλος δεν χτυπούσε ποτέ ανοιχτά το καθεστώς Κόκκαλη, αλλά αντίθετα ειρωνευόταν μόνιμα τον Βαρδινογιάννη που το χτυπούσε, έστω αδύναμα σαν «κλαψιάρη», «ανίκανο» κλπ. Στην ουσία, ο Βγενόπουλος και τα τσιράκια του δηλητηρίασαν την εξέδρα του ΠΑΟ με τη φασιστική και εντελώς διεφθαρμένη νοοτροπία «νίκες με κάθε κόστος». Έφτασε πριν λίγα χρόνια αυτή η πτέρυγα της οργανωμένης εξέδρας να απαιτήσει ωμά από τους ιδιοκτήτες του Παναθηναϊκού να πάρουν πρωτάθλημα με τις βρώμικες μέθοδες Κόκκαλη.

Φυσικά η πλατιά μάζα των παναθηναϊκών οπαδών όπως και κάθε άλλης ομάδας είναι κομμάτι του λαού και σαν τέτοια δεν είναι διεφθαρμένη, οπότε ακόμη και σήμερα αποδοκιμάζει σε γενικές γραμμές τα συνθήματα και τη λογική των βγενοπουλικών. Γι’ αυτό και ο Βγενόπουλος χρειάστηκε ηχηρές μεταγραφές μεταξύ 2008 και 2010, για να ουδετεροποιήσει και κάπως να γλυκάνει αυτή τη γενικά πολιτισμένη οπαδική μάζα με μερικές γνήσιες νίκες. Είναι χαρακτηριστική για τα πεπραγμένα των πάσης φύσεως ανατολικών ολιγαρχών η εξής αποστροφή του Γιάννη Βαρδινογιάννη (Τζίγγερ) στη συνέντευξη αποχώρησής του: «Με αυτούς τους κύριους (σ.σ. τους επικεφαλής των οργανωμένων) δεν έχω ποτέ συναλλαγή και ούτε πρόκειται να το κάνω. Ούτε τα εισιτήρια τους πληρώνω, ούτε σουβλατζίδικο τους άνοιξα, ούτε τους βγάζω από τη φυλακή όπως άλλοι». Από τούτο δω το απόσπασμα, που όχι τυχαία εκστομίζεται μόνον όταν ο ιδιοχτήτης της ΠΑΕ παύει να είναι τέτοιος, μαθαίνουμε ότι ένας καλός «οργανωμένος», δηλαδή αδίστακτος και αφοσιωμένος στον ιδιοκτήτη στρατός στην εξέδρα, μπορεί σήμερα να συγκροτηθεί μόνο σε μισθοφορική βάση και μόνο αφού το αφεντικό του έχει ευλογηθεί από το βαθύ κρατικό καθεστώς ώστε να μπορεί να αποφυλακίζει εγκληματικά στοιχεία.

Το σημερινό δίλημμα και ένα άλλο μέλλον για το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό
Για το καλό λοιπόν της χώρας, και του ελληνικού ποδοσφαίρου πρέπει να αποτύχουν οι σχεδιασμοί του Βγενόπουλου και γενικότερα του ρωσόδουλου καθεστώτος που τον στηρίζει. Φτάνουν οι συμμορίες και τα στίφη που έφτιαξε ο Κόκκαλης και κληροδότησε στον ομοϊδεάτη του Μαρινάκη, δε χρειάζεται μέσα στην πείνα και στην κρίση να έχουμε και τα αντίστοιχα του Βγενόπουλου και του κάθε διαδόχου του. Το ότι καλούμαστε βέβαια σήμερα να διαλέξουμε ανάμεσα σε διαδόχους του ενός ή του άλλου καπιταλιστή ή βαθύτερα ανάμεσα σε ένα φασιστικό ιμπεριαλιστικό και σε ένα τριτοκοσμικό ραντιέρικο και γι’ αυτό αυταρχικό κεφάλαιο (σαουδαραβικό) σαν ιδιοκτήτη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας δεν είναι μια εξαιρετική θέση για δημοκρατικούς ανθρώπους και για πραγματικούς φίλους του ποδοσφαίρου. Είναι μια κατάσταση ανάγκης που έχει να κάνει με το αν τα γκολ που θα μπαίνουν από τον ΠΑΟ και τον κάθε ΠΑΟ θα είναι πραγματικά και απλά θα λειτουργούν σαν παρηγοριά στον τσακισμένο εργάτη και στον ανασφαλή μικροαστό, που γίνονται περήφανοι μόνο μετά από κάθε νίκη της ομάδας τους, και γι’ αυτό δεν πολυνοιάζονται για το ωραίο ποδόσφαιρό ή αν τα γκολ αυτά θα είναι εν πολλοίς ψεύτικα και θα μεταφράζονται σε ιδεολογικό ντοπάρισμα ενός άγριου φασιστικού στίφους «φιλάθλων» που θα χρησιμοποιείται σαν φονιάς κάθε δημοκρατισμού μέσα κι έξω από τα γήπεδα και σαν εργαλείο του χειρότερου ιμπεριαλισμού που γνώρισε ο κόσμος.

Αυτό είναι το κεντρικό δίλημμα σήμερα όπου το συνειδητό επαναστατικό προλεταριάτο είναι ακόμα πολύ αδύναμο για να προβάλει στην πράξη, πέρα από το επίπεδο της φιλικής παρέας και της στενής γειτονιάς, τη δικιά του εκδοχή του ποδοσφαίρου και γενικότερα του αθλητισμού. Όμως δεν θα αργήσει πολύ η μέρα όπου, μέσα στις ταξικές θύελλες που θα σαρώσουν τον ιμπεριαλιστικό κόσμο, που ήδη έχει μπει σε βαθιά κρίση και οδηγείται γοργά στον παγκόσμιο πόλεμο, θα αρχίσει να αμφισβητείται έμπρακτα το σημερινό ανταγωνιστικό πρωταθλητικό ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο αυτό είναι σύμφυτο με την υπεργύμναση και την εξάντληση του παίκτη, παράλληλα με την όλο και πιο αρρωστημένη αγυμνασιά και την φανατική σχεδόν τυφλή απαιτητικότητα του θεατή για νίκη του συλλόγου του ή του έθνους του. Μια τέτοια νίκη συγχωρεί την εξαπάτηση του κάθε διαιτητή και την σκληρότητα απέναντι στον αντίπαλο πράγματα που αναχαιτίζονται προσωρινά μόνο με νέους όλο και αυστηρότερους κανονισμούς. Παράλληλα με το δυνάμωμα του ποδοσφαιρικού κεφαλαίου αυξάνεται η διαφθορά όλων των ποδοσφαιρικών θεσμών, δυναμώνουν οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις ομάδες καθώς και οι ανταγωνισμοί μέσα στις ομάδες που αποσυντίθενται ψυχολογικά και τεχνικά από την διαρκή εξαγορά και αιμορραγία των ταλέντων τους από την κάθε ισχυρότερη ομάδα-κεφάλαιο, πράγμα που ορφανεύει και ευνουχίζει κάθε μακρόχρονη συλλογική δουλειά.

Αυτά τα αρνητικά φαινόμενα που διαρκώς δυναμώνουν και θα δηλητηριάζουν το ποδόσφαιρο (και τον αθλητισμό γενικότερα), θα απαιτούν όλο και περισσότερο το ποδόσφαιρο και γενικότερα τον αθλητισμό του τύπου «πρώτα η φιλία μετά ο συναγωνισμός» που θα αντανακλά τις νέες συλλογικές παραγωγικές σχέσεις και το νέο εποικοδόμημα που θα είναι δεμένο με αυτές τις παραγωγικές σχέσεις. Φανταζόμαστε έναν αθλητισμό που θα αντικαθιστά τον ανταγωνισμό με την άμιλλα, που δεν θα ταπεινώνει τον αντίπαλο ούτε τις φίλαθλες μάζες της κάθε ομάδας, αλλά θα τις εκπαιδεύει ηθικά και τεχνικά, θα τις γυμνάζει και θα τις διασκεδάζει κάνοντας τες τις ίδιες πάνω απ όλα να αθλούνται και να παίζουν και όχι μόνο να βλέπουν ποδόσφαιρο. Γι’ αυτούς και μόνο τους σκοπούς θα μπορούν να συνδυαστούν οι ομάδες στη βάση (γειτονιές, χώροι δουλειάς) με εκείνες που θα συγκροτούνται από εκείνους τους παίχτες, προπονητές κλπ. που θα έχουν φτάσει στα ψηλότερα επίπεδα δεξιοτεχνίας και ανάπτυξης της τακτικής-στρατηγικής κάθε αθλητικού παιχνιδιού και θα μπορούν να παίζουν το ρόλο των ομάδων- πιλότων, χωρίς όμως οι άνθρωποι που τις αποτελούν να ξεκόβονται ποτέ από τη λαϊκή βάση τους, τόσο αθλητικά όσο και κοινωνικά.

Αυτό το ποδόσφαιρο, και γενικότερα αυτός ο αθλητισμός που δεν θα είναι για την ατομική και την εθνική υπεροχή, δεν έχει ανάγκη να σκοτώνει σωματικά τον αθλητή-παίκτη με την υπεργύμναση, ούτε να τον διαφθείρει ηθικά και ταξικά με τις υπέρογκες αμοιβές και με την απάτη και με την σκληρότητα στο παιχνίδι, ούτε να κομπλεξάρει το νικημένο, ούτε τέλος να μετατρέπει το νικητή σε ένα είδος βιαστή. Το κυριότερο, δεν έχει ανάγκη να κάνει ποτέ τις μάζες ανήμπορο θεατή ή υποτακτικό, όπως τις έχει κάνει σήμερα σε επίπεδο παραγωγής, αλλά και στο πολιτικό και ιδεολογικό εποικοδόμημα. Καλλιεργώντας τέτοιες αντιλήψεις και τέτοιες πρακτικές για τον ομαδικό αθλητισμό έστω σε επίπεδο γειτονιάς και χώρου δουλειάς θα μπορούμε να δώσουμε διεξόδους στις αυθόρμητες συλλογικές και δημιουργικές διαθέσεις της νεολαίας και όλου του λαού. Αυτός είναι ένας πιο βαθύς τρόπος για την αναχαίτιση του φασιστικού αθλητικού ανταγωνισμού και του βασικού του συνθήματος που είναι «όλα επιτρέπονται για την Νίκη».

22 σχόλια:

DimK. είπε...

Οι εφημεριδες τοιχου του ΟΑΚΚΕ ειναι το καλυτερο αντιδοτο στην μελαγχολια!
Επισης και στην λογικη αλλα μαλλον αυτο το ξερουν ηδη!
Το θεμα Παναθηναϊκου ειναι βασικο για την κατανοηση της συγχρονης πραγματικοτητας ε?
Κοιτα να δεις τι χανω που δεν βλεπω ποδοσφαιρο!!

kontoxontros είπε...

Νομίζω ότι θα συμφωνούσε και η Λιάνα... Θάνατος στους προσκυνημένους του Βγενόπουλου. Ζήτω ο Βαρδινογιάννης

http://www.youtube.com/watch?v=m9fFDWbyKLQ

Cris είπε...

H OAKKE μαζι με τους Ποσαδιστες ειναι οτι καλυτερο εχει ο χωρος. Αφθονη σουρεαλιστικη διασκεδαση.

Vrennus είπε...

Θεός! Τι θεός, ημίθεος! (© Αθλητική Ηχώ, ca. 1971)

cia239 είπε...

έχει δίκιο ο DimK.,οι εφημερίδες τοίχου τους είναι το κάτι άλλο, να κοπανιέσαι στο δρόμο απο τα γέλια!

Πάντως το να χρησιμοποιούν τη γλώσσα, τις λέξεις και τα σχήματα των κομμουνιστών για να πουν αυτές τις ασυναρτησίες δε μου φαίνεται πολύ αθώο. Εκτός κι αν σπανε πλάκα.

cia239 είπε...

But the greatest ambition of the integrated spectacular is still that secret agents become revolutionaries, and that revolutionaries become secret agents
(G. Debord)

Μπακούνιν είπε...

TO OAKKE ειναι οι γνωστοί τροσκιστές η κάνω λάθος?
Πάντως εγώ σαν Ολυμπιακός δεν χαίρομαι που έχει πέσει τόσο γερό δούλεμα στον αιώνιο αντίπαλο

Αντωνης είπε...

Με τον Τρότσκι έχει τόση σχέση η ΟΑΚΚΕ όση εγώ με το bungee jumping. Η ΟΑΚΚΕ προήλθε απ' το πρώτην ΜΛ-ΚΚΕ και το ΕΚΚΕ. Η βασική θέση της είναι το ΚΚΕ έπαψε να είναι το ΚΚΕ μετά την απομάκρυνση Ζαχαριάδη, ο οποίος είναι και το είδωλό της πολιτικά. Μεγάλη της θεωρητική επινόηση ο "ρωσικός σοσιαλιμπεριαλισμός", με τον οποίο συνδέουν Κόκκαλη και Βγενό.

Aiwarikiar είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=8uGRqJisiS0&feature=related


Τι Ρούλα Κουκουλου, τι Ρένα Κούτελου... :')

Weltschmerz K. είπε...

Με την Κίνηση για την Ανασύνταξη (1918-1955), αν θυμάμαι καλά το όνομα, έχουν καμιά ιδεολογική εγγύτητα; Γιατί κι αυτοί είναι εξαιρετικοί, και έχουν τη συνήθεια -όπως ανέφερε κάποιος πριν μερικές μέρες σε σχόλιο- να αναφέρονται στο Κόμμα ως "Κ"ΚΕ! Κριτική στο ΚΚΕ επειδή δεν είναι αρκετά σταλινικό, και ταυτόχρονα υποστήριξη στο "φιλοδυτικό" κεφάλαιο επειδή είναι προτιμότερο από τον επελαύνοντα σοσιαλιμπεριαλισμό και τον αναδυόμενο ισλαμοφασιστικό νέο Άξονα!

ΑλεξΔ είπε...

Αμα σ' ακουγε Mπακούνιν κάνας ΟΑΚΚίτης θα πάθαινε σαρανταοχτώ εγκεφαλικά :)))) Κάνας μετερίζης kokkinometerizi.blogspot.com, φιλο-ΟΑΚΚΕ. Θεϊκό blog!

Μαζεστίξ είπε...

Ενδιαφέρον θα ήταν να ψάξουμε τις σχέσεις ΟΑΚΚΕ- Βαρδινογιάννηδων.

Τέτοιο λιβάνισμα στο Βαρδινογιάννη και κυρίως τέτοιο λίβελο για τους εχθρούς του... ούτε στο Mega!!

Ανώνυμος είπε...

Είναι γενικά πολύ κακό πράγμα να κάνεις τον έξυπνο και το μορφωμένο, ειδικά όταν είσαι αριστερός. Αλλά μερικές φορές σε τρώνε τα ακροδάχτυλά σου...

Ο πρώτος συνδέει την ΟΑΚΚΕ, οργάνωση μαρξιστική - λενινιστική - μαοϊστική με τους τροτσκιστές του Αργεντίνου Ποσάδα που μιλούσανε για εξωγήινους σοσιαλισμούς (!), και τη βρίσκει σουρεαλιστική. Ο εντελώς πολιτικά αγράμματος αντιμαρξιστής cia239 λέει ότι η ΟΑΚΚΕ "χρησιμοποιεί τα σχήματα των κομμουνιστών", οσάν ο μαρξισμός να ανήκει στους δολοφόνους του παλιού ΚΚΕ και του Ζαχαριάδη, στους φασίστες τραμπούκους των ΚΝΑΤ της μεταπολίτευσης, στους συγκυβερνήτες του 1989 και στους μαϊληδες του σήμερα.

Ο δε Αντώνης (και να με συμπαθάει, μιας και μάλλον είναι δικό του το ιστολόγιο) δίνει τον ύψιστο τόνο πολιτικής αγραμματοσύνης, όταν ισχυρίζεται ότι ο "ρώσικος σοσιαλιμπεριαλισμός" είναι ανακάλυψη της ΟΑΚΚΕ. Δεν έχει ακούσει έστω, άσχετα αν συμφωνεί, πως την έννοια αυτή την πρωτοχρησιμοποίησε και τη ζύμωνε παγκόσμια το επαναστατικό ΚΚ Κίνας μεταξύ 1968 και 1980;; Το ΚΚ Κίνας, ξέρεις, αυτό που έκανε τη μεγαλύτερη αντιιμπεριαλιστική - αντικαπιταλιστική επανάσταση του 20ού αιώνα μαζί με την Οχτωβριανή.

Όσο για τον Κόκκαλη, πρώτη φορά ακούτε ότι το κεφάλαιο του ήταν εξ ολοκλήρου ανατολικογερμανικό, και με αυτό ίδρυσε την Ίντρακομ το 1965;; Ότι τα είχε μια χαρά με τη χούντα, ότι όταν ακόμα η Ίντρακομ ήταν μικρή εταιρεία (δεκαετία 70) δουλεύανε εκεί σχεδόν μονάχα κνίτες; Ότι έχει αποδειχτεί ότι έκανε τεχνολογική και ευρύτερη κατασκοπεία υπέρ της Ανατολικής Γερμανίας, με τις πλάτες του "ΚΚΕ" σας;;

Όσο για τον τελευταίο, το γελοίο με το όνομα του Αρχηγού των Γαλατών του μικρού χωριού (μάλλον οι οακκείτες είναι οι Γαλάτες και Ρωμαίοι είναι οι ψευτοαριστεροί), ναι ρε τσάκαλε το βρήκες, η ΟΑΚΚΕ τα παίρνει από το Βαρδινογιάννη, γι' αυτό στο άρθρο τον κράζει που δεν έδωσε ποτέ μάχη με το καθεστώς Κόκκαλη, για εξάρτηση από το κράτος, για το σπάσισμο του εμπάργκο στη ρατσιστική Ροδεσία πριν από δεκαετίες κλπ. Όχι τίποτε άλλο, αλλά αν κάποιοι δεν ήταν χαχόλοι, θα καταλάβαιναν από το τέλος του άρθρου τον βαθιά προλεταριακό και αντικαπιταλιστικό χαραχτήρα της γραμμής που βάζει. Αλλά όταν θεωρείς μαρξισμό τις πραγμάτειες του ψευτοΚΚΕ και του ΝΑΡ, όταν βλέπεις πραγματικό μαρξισμό αρχίζεις και δε νιώθεις καλά...

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος: Εγώ νομίζω σας τη σπάει το ΚΚΕ γιατί είναι εναντίον των ναρκωτικών, κι εσείς παίρνετε πολλά.

Το ΚΚΚ έπαψε να είναι οτιδήποτε άλλο από ρεφορμιστικό το ίδιο μετά το θάνατο του Μάο, σε περίπτωση που δεν το πήρατε χαμπάρι. Η επινόηση του "ρωσικού σοσιαλιμπεριαλισμού" εκτός κάθε ιστορικού πλαισίου αναφοράς, για να αναφερθείτε στον Πούτιν, τον Μεντβέντεφ και τον Μπελο...ε, Βαρδινογιάννη λες και μιλάτε για το 68 στη Ρωσία είναι, ναι, καθαρά δική σας υπόθεση.

Ανώνυμος είπε...

Έχεις κάθε δικαίωμα να πιστεύεις πως οι σ/φοι της ΟΑΚΚΕ και οι μη οργανωμένοι στην ΟΑΚΚΕ πολιτικοί τους φίλοι (όπως εγώ) κάνουμε χρήση ναρκωτικών. Βέβαια, δεν αντέχω τον πειρασμό να σου πω πως αν παίρναμε, θα ψωνίζαμε στα σίγουρα από τις σπουδάζουσες της "Κ"ΝΕ και της Νεολαίας ΣΥΝ (κι ας κάνουνε οι πρώτοι δήθεν ότι "δεν πίνουν"). Καλά, δε μιλάω για κάτι ντούκια της ΕΑΑΚ με το γλαρό το μάτι...

Ώστε το ΚΚΚ ήταν "ρεφορμιστικό" επί Μάο;; Πότε δηλαδή, στην κινέζικη επανάσταση 1927-1949, στο Μεγάλο Άλμα 1958-1960, στην Πολιτιστική Επανάσταση 1966-1976;; Βρε να μη το πάρω χαμπάρι ότι ήτανε δεξιούληδες... Φαντάζομαι ότι "αντιρεφορμιστές" ήταν οι οπαδοί του παλλαϊκού κράτους και των εισβολών του Μπρέζνιεφ...

Τέλος, αν σου είναι δύσκολο να αντιληφθείς ότι μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής στην ΕΣΣΔ και την παλινόρθωση του καπιταλισμού μεταξύ 1956 και 1965, η άρχουσα τάξη αυτής της χώρας είναι μια ενιαία συνέχεια Χρουστσόφ - Μπρέζνιεφ - Γκορμπατσόφ - Γιέλτσιν - Πούτιν, αφού πάντα ο ένας είναι υποδειγμένος, αναδειγμένος και πατροναρισμένος από τον προηγούμενο, άσχετα αν και καλά "του ασκεί κάποια κριτική", δεν είναι ευθύνη ούτε δική μου ούτε της ΟΑΚΚΕ. ΟΙ Βαρδινογιάννης είναι ένας κεφαλαιοκράτης, και ως εκ τούτο η εντελώς ανεξάρτητη από κράτος και κεφάλαιο ΟΑΚΚΕ δε θα μπορούσε να έχει φιλικές ή "ύποπτες" σχέσεις μαζί του. Αλλά όταν ένας ιμπεριαλισμός και οι ευνοούμενοι ολιγάρχες του επιτίθενται σε μία μορφή κεφάλαιου από τα δεξιά, όποιος δεν είναι αριστεριστής και αναχωρητής αναδεικνύει ότι πρόκειται για χτύπημα από τα δεξιά και στέκεται ενάντιά του. Αυτά Αντώνη και νά 'σαι καλά για την αναδημοσίεψη του κειμένου - καλό κάνει.

Μαζεστίξ είπε...

Ανώνυμε 11:10, σε ένα τεράστιο (λόγω μεγέθους και γελοιότητας) κείμενο του ΟΑΚΚΕ, όπου γίνεται ένα συνεχές έμμεσο λιβάνισμα των Βαρδινογιάννηδων, μέσω της συνεχούς θυματοποίησής τους και της συνεχούς δαιμονοποίησης των ""αντιπάλων"" τους (πολλά εισαγωγικά), έπρεπε οι συντάκτες του κειμένου-λιβέλου για να σώσουν τα προσχήματα να κάνουν και δυο μικρές αρνητικές αναφορές και στα πεπραγμένα των Βαρδινογιάννηδων... για το ξεκάρφμα και μόνο!
Σαν την κριτική του Mega στην Κυβέρνηση ("κύριε υπουργέ ο κόσμος είναι δυσαρεστημένος από την κυβέρνηση γιατί καθυστερούν οι "μεταρρυθμίσεις"!!!).
Γιατί αν δεν τις έκαναν κι αυτές τις κριτικές παρατηρήσεις, θα νόμιζε κανείς ότι πρόκειται για κάποια ανακοίνωση του Mega ή του ΣΕΒ!
Μα τι σόι "αριστεροί" θα ήταν άλλωστε;
Να τους παρεξηγήσουμε;

Και όσο για τα δύο σημεία όπου "κριτικάρουν" τους Βαρδινογιάννηδες.

Το ένα (το ζήτημα της Ροδεσίας) είναι μία πασίγνωστη υπόθεση, παραδεκτή από όλους και μοιάζει να έχει σχεδόν... παραγραφεί, όταν αντιπαραβάλλεται με τα "πρόσφατα εγκλήματα" των υπολοίπων, των "κακών" της ιστορίας μας.

Και όσο για το δεύτερο κριτικό σημείο (ότι "δεν έδωσε μάχη με το καθεστώς Κόκκαλη), δε θα μας τρελλάνεις!
Όποιος γνωρίζει από απλούς κανόνες ρητορικής, αντιλαμβάνεται ότι αυτή η αναφορά ουσιαστικά δεν είναι αρνητική προς αυτούς, αλλά... θετική!
Διότι απλούστατα χρεώνει το καθεστώς κάπου αλλού (στον Κόκκαλη) και θυματοποιεί εκ νέου τους Βαρδ.
Δεν είμαστε παιδάκια, ούτε αναγνώστες αθλητικών εφημερίδων, για να είμαστε τόσο ζώα.
Καταλαβαίνουμε ελληνικά.

Τόσο θύματα του Κόκκαλη οι Βαρδινογιάννηδες, ώστε τώρα συνεταιρίζονται τα δυο μπουμπούκια-διάδοχοι (Τζίγκερ και Πέτρος) σε εταιρείες στοιχήματος.

Πάντως όποιος συμμερίζεται αυτά που λέει η ΟΑΚΚΕ και δεν παίρνει και κάνα ψιλό από τη ΒΑΡΝΙΜΑ, την Τρ. Πειραιώς ή τη Motor Oil είναι απλά κορόιδο.
Μα τέτοιος υπερβάλλων ζήλος προάσπισης της οικογένειας των Νο1 νταβατζήδων της χώρας!!!
Και με το τζάμπα;;;


Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, πάντως εγώ πείστηκα πως η OAKKE υποστηρίζει σαφέστατα τον υπαρκτό σουρρεαλισμό...

xray είπε...

Πράγματι, η όλη διαλεκτική του άρθρου, όσο και των απαντήσεων του φίλου της ΟΑΚΚΕ είναι για γέλια, αλλά εγώ θα ήθελα να σταθώ σε ένα σημείο που με ξένισε:
Είναι δυνατόν τη σήμερον ημέρα να μιλάμε για αριστερούς και δεξιούς; Για ιδεολογίες; (και μόνη η λέξη πια φαντάζει σαν βρισιά).
Το πράγμα είναι αντίστοιχο και ανάλογο της ηθικής. Ποιος χρειάζεται ηθική (και ιδεολογία); Αυτός που δεν έχει κρίση. Έχει έτσι ένα πρόχειρο πάντα εργαλείο που του λέει τι να κάνει και τι να μην κάνει. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι νέοι άνθρωποι στη σημερινή κοινωνία θα μπορούσαν να ρίξουν τον εαυτό τους (και το μυαλό τους) τόσο χαμηλά ασπαζόμενοι (η λέξη είναι ενδεικτική) μια οποιαδήποτε ιδεολογία.
Πέρα από τις αστειότητες της ΟΑΚΚΕ, νομίζω ότι και μόνο το ότι στην εποχή μας έχουν επιζήσει όροι του τύπου 'αριστερός' και 'δεξιός', των οποίων όρων μάλιστα υπεραμύνονται νέα παιδιά, είναι το πιο ανησυχητικό από όλα.
Είμαστε έτσι μια κοινωνία που περπατάει προς τα μπρος, κοιτάζοντας όμως συνεχώς πίσω.

Ανώνυμος είπε...

Το πώς οι αστοί και φυσικά όχι "καλά παιδιά" Βαρδινογιαννέοι πεταχτήκανε με τη βία έξω από το ποδόσφαιρο, πρώτα από το ναζιστοτραμπούκικο καθεστώς Κόκκαλη κι έπειτα από το στημένο και με τη στήριξη των ΜΜΕ μέτωπο Βγενόπουλου - οργανωμένων μισθοδοτούμενων, το πόσο μες στα μούτρα τους κι ενώ ο ΠΑΟ (2000-2003) πήγαινε στην Ευρώπη τρένο του κλέβανε το πρωτάθλημα, η Ριζούπολη κλπ. είναι απτά δείγματα της καθεστωτικής φύσης του ρωσοφτιαγμένου κεφάλαιου στη χώρα μας.

Αυτό, ξαναλέω, δεν κάνει το Βαρδινογιάννη καλό παιδί. Αλλά είναι υποκριτής όποιος στο όνομα του "όλα τα κεφάλαια είναι ίδια" δε βλέπει μια κίνηση ενός ιμπεριαλισμού κι ενός φιλικού του κεφάλαιου ενάντια σε ένα άλλο κεφάλαιο σαν πολιτικό και μάλιστα ΠΟΛΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟ γεγονός.

Είναι στη μορφή "αριστερισμός", αλλά στην ουσία υπερδεξιά θέση συμμαχίας με το κεφάλαιο τύπου Βγενόπουλου. Στα σχόλια σας οι "κριτικοί" του κειμένου δε λέτε κουβέντα για τη φύση του Βγενόπουλου, το ύφος του, το θράσος του, τη σχέση του με τους οργανωμένους κλπ. Αυτό δείχνει ότι έχετε επιλέξει στρατόπεδο, απλά ντρέπεστε να το πείτε. Η ΟΑΚΚΕ, ακριβώς επειδή δεν έχει εξαρτήσεις από κανένα κεφάλαιο, δεν έχει κανένα πρόβλημα να παίρνει θέση στα ζητήματα, γιατί έχει από θέση αρχής ξεκαθαρισμένες τις θέσεις της με ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ της αστικής τάξης. Άλλωστε, αυτό το έχουμε δει στη Ζώνη: οι κνίτες φώναζαν "κάτω το κεφάλαιο" κι είχανε κομπρεμί με τη μισή τουλάχιστο εργολαβο-εργοδοσία, και η ΟΑΚΚΕ που φώναζε για ανάπτυξη ήταν αυτή που οξυγονοκολλούσε τα αφεντικά μες στα γραφεία μέχρι να πληρώσουνε τους εργάτες τα δεδουλευμένα.

Τα υπονοουμενάκια σου λοιπόν Μαζεστίξ, στο ΕΠΑΜ και στον Καζάκη, που έχει μιάμιση ώρα εκπομπή σε καθεστωτικό ραδιόφωνο κάθε μέρα... Αντικαθεστωτισμός σου λέω...

zalion είπε...

"Ο πρώτος συνδέει την ΟΑΚΚΕ, οργάνωση μαρξιστική - λενινιστική - μαοϊστική με τους τροτσκιστές του Αργεντίνου Ποσάδα που μιλούσανε για εξωγήινους σοσιαλισμούς (!), και τη βρίσκει σουρεαλιστική" Καμια συνδεση φιλε. Αναφορα εκανα στις δυο πιο σουρεαλιστικες οργανωσεις στην Ελλαδα. Αλλα οταν το μυαλο ειναι απο μαντεμι δυσκολα κατανοει τα ευκολα πραματα. Ζητω ο υπαρκτος σουρεαλισμος λοιπον οπως ειπε κι ενας συσχολιαστης παραπανω. Μη σταματατε η νικη ειναι κοντα.

Ανώνυμος είπε...

από την δευτέρα 17 οκτωβριου και για όλοι την εβδομάδα οι αγανακτισμένοι με τους ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ δημόσιους υπαλληλους κατακλύζουμε με email τις δημόσιες υπηρεσίες και ζητάμε από τους συναδέλφους τους να τους υποχρεώσουν να δουλέψουν.
όχι άλλο αραλίκι σε βάρος των υπόλοιπων ελλήνων.
ΔΟΥΛΕΨΤΕ όπως κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι έλληνες..

Αντωνης είπε...

Ανώνυμος. 2.35 μμ: Μη σπαμάρετε το σάιτ.

TroloBolsh είπε...

Η ΟΑΚΚΕ δεν ειχε συνεργαστει με την φιλελευθερη συμμαχια;
Θεωρει "κομμουνιστικες" προφανως τις "φιλολαικες" επενδυσεις οι οποιες μπλοκάρονται απο τους "ρωσσοδουλους" "σαμποταριστες".

Προφανω το φαιοκοκκινο μετωπο το οποιο καταπολεμαει με την φιλελευθερη συμμαχια ( http://www.oakke.gr/antifasist_met.htm ), τα παει καλα με τα "υγιη στοιχεια" του ΣΕΒ, στα οποια προφανως και συγκαταλεγεται ο... βαρδινογιαννης. Ο κοκκαλης ειναι "σοσιαλφασιστας"..

Ποιο γραφικος πεθαινεις...