Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Αποκατάστασις


Αποκατάστασις (wikipedia):

Στωικισμός
Σύμφωνα με τον Edward Moore του St. Elias School of Orthodox Theology της Nebraska, η αποκατάστασις εννοιολογήθηκε αρχικά στην πρώιμη στωική σκέψη, κυρίως από τον Χρύσιππο, του οποίου η σκέψη επηρεάστηκε από την θεωρία των επαναλήψεων και των κοσμολογικών κύκλων στην βαβυλονική αστρολογική σκέψη. Η επιστροφή (αποκατάστασις) των πλανητών και των άστρων στα σωστά ουράνια σημάδια τους, δηλαδή, στις αρχικές τους θέσεις, θα έφερνε μια θερμική έκρηξη στο σύμπαν (εκπύρωσις) [...] Ο Οριγένης της Αλεξάνδρειας συσχέτισε την έννοια της αναγέννησης και αναδόμησης του κόσμου στους στωικούς με την ενεργό καθοδήγηση και συντήρηση του Λόγου, που εκλαμβάνεται ως εκδήλωση του Διός, όταν ο Δίας ξαναεξωτερικεύει τις σκέψεις του. Στην ερμηνεία του Οριγένη, στην στωική φιλοσοφία ο κόσμος είναι μια φυσική έκφραση των τέλειων σκέψεων του Δία και η αποκατάστασις είναι η συστροφή με την οποία ο Δίας επιστρέφει στην ενδοσκόπηση. Ο Λάιμπνιτζ διερεύνησε τόσο τους στωικούς όσο και τη φιλοσοφία του Οριγένη σε δυο δοκίμια που έγραψε λίγο πριν πεθάνει, τα "Αποκατάστασις" και "Αποκατάστασις πάντων" (1715). 

Ιουδαϊσμός
Η έννοια του "αποκαθιστώ", "επιστρέφω" στην εβραϊκή Βίβλο είναι το κοινό εβραϊκό ρήμα שׁוּב (shuwb/shuv), όπως χρησιμοποιείται στο Μαλαχίας 4:2, μοναδική χρήση της ρηματικής μορφής της αποκαταστάσεως στην Πεντάτευχο. Το ρήμα χρησιμοποείται για την "αποκατάσταση" της περιουσίας του Ιώβ, και χρησιμοποείται επίσης με την έννοια της σωτηρίας ή λύτρωσης αιχμαλώτων, και για την αποκατάσταση της Ιερουσαλήμ. Πρόκειται για έννοια παρόμοια με το tikkun olam στον χασιδικό ιουδαϊσμό.

Νέα Διαθήκη
Η χριστιανική έννοια της αποκαταστάσεως συμπεριλαμβάνει την αποκατάσταση του κόσμου στην αρχική του κατάσταση, όπως στον Κήπο της Εδέμ. Η λέξη "αποκατάστασις" εμφανίζεται στην Βίβλο μόνον στις Πράξεις των Αποστόλων 3:21. Ο Πέτρος θεραπεύει έναν ανάπηρο ζητιάνο και μετά απευθύνεται στους έκπληκτους θεατές. Το κήρυγμά του εντάσσει τον Ιησού στα εβραϊκά του συμφραζόμενα, ως εκπληρωτή του αβρααμικού συμβολαίου, και λέει: "Ο Ιησούς πρέπει να παραμείνει στους ουρανούς έως ότου έρθει ο καιρός ο Θεός να αποκαταστήσει τα πάντα, όπως υποσχέθηκε πολύ καιρό πριν μέσω των ιερών του προφητών."

[...]
Η συνήθης ερμηνεία της χρήσης από τον Πέτρο της φράσης περί "αποκαταστάσεως" όλων αυτών για τα οποία μίλησε ο Θεός είναι ότι η φράση αναφέρεται στην αποκατάσταση του βασιλείου του Ισραήλ ή/και του Κήπου της Εδέμ, και όχι "όλων των πραγμάτων τα οποία υπήρξαν ποτέ." 

[...]
Πατριστικός Χριστιανισμός
[...]
Ο Konstantinovsky (2009) λέει πως οι χρήσεις της αποκαταστάσεως στα χριστιανικά γραπτά πριν από την Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (543) και το Ανάθεμα (553) που προκηρύχθηκε ενάντια στους "Οριγενιστές" και τον Evagrius Ponticus, ήσαν ουδέτερες και αναφερόταν κυρίως σε έννοιες παρόμοιες με την γενική "αποκατάσταση όλων των πραγμάτων που ειπώθηκαν" (restitutio omnium quae locutus est Deus) του Πέτρου στις Πράξεις 3:21 και όχι, για παράδειγμα, στην συμφιλίωση όλων των ψυχών που υπήρξαν ποτέ. Ο όρος "αποκατάστασις" δεν αναφέρεται στο Ανάθεμα του 533.  
[...]

Γνωστικισμός
Το γνωστικό ευαγγέλιο του Φιλίππου περιέχει τον ίδιο τον όρο αλλά δεν διακηρύττει την γενική συμφιλίωση.

Λούθηρος
Στην μετάφρασή του της Βίβλου, ο Λούθηρος απέδωσε τον ελληνικό όρο Αποκατάστασις με το γερμανικό herwiedergebracht werde, "θα επιστρέψει."

[...]
Ο Λούθηρος αποκήρυξε ανοιχτά την πίστη ότι οι διάβολοι θα έφταναν τελικά να λάβουν ευλογία. 

Σημείωση Radical Desire:
Είναι εύλογο και προφανές ότι η έννοια της "αποκαταστάσεως" προϋποθέτει μια θεώρηση του χρόνου ως ουσιαστικά και τελικά αναστρέψιμου. Η "αποκατάστασις" είναι εφικτή στον βαθμό που ο χρόνος μπορεί να αναστραφεί, και ο χρόνος μπορεί να αναστραφεί επειδή υπάρχει Θεός, δημιουργός του κόσμου, ικανός να άρει αυτό που φαίνεται φυσικός νόμος. Η αποκατάστασις προϋποθέτει λοιπόν επίσης την ύπαρξη μιας δύναμης υπερφυσικής, μιας δύναμης που βρίσκεται έξω από τα όρια του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε με την εμπειρία.

Πρόκειται, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, για μια ιδέα που αντίκειται στην σύγχρονη (μετά τον 18ο αιώνα, τον Διαφωτισμό και τις Αμερικανικές και Γαλλικές Επαναστάσεις) αντίληψη περί ιστορίας, για την οποία η ιστορία είναι υλική έννοια (και όχι άχρονη, θεολογικού τύπου αλληγορία) ακριβώς επειδή δεν είναι αναστρέψιμη, επειδή δεν μπορεί να φτιαχτεί (να αποκατασταθεί) ό,τι καταστράφηκε. Αξίζει να θυμηθούμε το ότι η περίφημη Θέση ΙΧ του Βάλτερ Μπένγιαμιν για την "Φιλοσοφία της Ιστορίας" είναι μια θέση ακριβώς για το αδύνατο της αποκαταστάσεως, μια θέση δηλαδή ουσιωδώς μη θεολογική:

Τα μάτια του είναι διάπλατα ανοιχτά, το στόμα του ανοιχτό και οι φτερούγες του τεντωμένες. Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι και ο άγγελος της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου εμείς βλέπουμε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός βλέπει μία μοναδική καταστροφή, που συσσωρεύει αδιάκοπα ερείπια επί ερειπίων και τα εκσφενδονίζει μπροστά στα πόδια του. Θα ήθελε να σταματήσει για μια στιγμή, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να στήσει ξανά τα χαλάσματα. Μια θύελλα σηκώνεται όμως από τη μεριά του Παράδεισου αδράχνοντας τις φτερούγες του και είναι τόσο δυνατή που δεν μπορεί πια ο άγγελος να τις κλείσει. Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο η πλάτη του είναι στραμμένη, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό.
Οι όποιες πολιτικές αναγωγές και τα όποια πολιτικά συμπεράσματα ανήκουν στους αναγνώστες.

18 σχόλια:

K.T. είπε...

Προσωπικά δεν κατάλαβα γιατί ένας πολιτικός οργανισμός που αναστοχάζεται εκ των υστέρων για το παρελθόν του, βγάζει πολιτικά συμπεράσματα από αυτό και προσπαθεί να διορθώσει - στο μέτρο του δυνατού - κάποια από τα σφάλματα περασμένων περιόδων, διαπράττει έγκλημα καθοσιώσεως ενάντια στο πνεύμα του Διαφωτισμού, υιοθετεί μια θεολογική και μεταφυσική αντίληψη της ιστορίας κλπ.... Όταν το ΚΚΕ αποκαθιστά τον Ζαχαριάδη δεν προσπαθεί μια υλική επέμβαση στο παρελθόν ούτε φυσικά την "αναστροφή" του ιστορικού χρόνου, αλλά προσπαθεί να διορθώσει ένα δικό του κραυγαλέο λάθος, δηλ. την ηθική σπίλωση ενός από τα σπουδαιότερα στελέχη που ανέδειξε στην ιστορία του, με την κατηγορία του πράκτορα του ιμπεριαλισμού. Προφανώς η αποκατάσταση είναι μια κατεξοχήν πολιτική διεργασία και πρέπει να κρίνεται ως τέτοια και όχι ως μια μεταφυσική προσπάθεια επέμβασης στον ιστορικό χρόνο.

Αντωνης είπε...

@Κ.Τ: Η "αποκατάστασις" είναι μια θεολογική έννοια και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει δια της βουλήσεως του οποιουδήποτε. Για το αν η αποκατάσταση στην περίπτωση του ΚΚΕ, που προφανέστατα έχει πολιτικά ΚΙΝΗΤΡΑ, διαφεύγει ωστόσο από το πλαίσιο μιας πολιτικής θεολογίας που στηρίζεται στην άρνηση του ανεπίστρεπτου της ιστορίας, θα μού επιτρέψεις να διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις.

Eriugena είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Αντωνης είπε...

Η αναφορά μου στον Μπένγιαμιν έχει κάπως προκλητικό χαρακτήρα: είναι άλλωστε αυτός που θεωρείται υπερβολικά "θεολογικός" για τον ορθόδοξο, υλιστικό μαρξισμό. Προσπάθησα λοιπόν να δείξω ότι αυτός ο "θεολογικός" Μπένγιαμιν είναι ωστόσο πολύ εγκράτεστερος ως προς την δυνατότητα της αποκατάστασης του παρελθόντος από την υποτιθέμενα ορθόδοξη οπτική του κόμματος.

Είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να αποδέχεσαι ότι η κομματική γραμμή έχει ανάγκη κάποιου είδους καθαρά φαντασιακή κατασκευή ενότητας στον χρόνο, κάποιου είδους φαντασιακή λοιπόν "ομαλοποίηση" των βίαιων διακοπών της ιστορικής του συνέχειας (αυτό το κατανοώ) και το να νομίζεις ότι αυτού του είδους η φαντασιακή κατασκευή επιτελεί κάτι σε ό,τι αφορά την ίδια την ιστορία, τόσο τη συλλογική όσο και την ατομική.

Όσο για την όποια προοπτική "σωσίματος" της αποκατάστασης από το θεολογικό --με την αντιδραστική έννοια του όρου-- πεπρωμένο της, υπάρχει. Όχι την τελευταία μέρα, αλλά μετά και την τελευταία μέρα.

Δημήτρης είπε...

Τελικά, το ΚΚΕ αποκαθιστά τον Ζαχαριάδη ή τον υποκαθιστά; Και μήπως έτσι, κατά έναν ειρωνικό τρόπο, επιβεβαιώνει το ίδιο το ΚΚΕ το μαρξιστικό σχήμα περί "τραγωδίας + φάρσας" στην ιστορία;

Αντωνης είπε...

*"το κατανοώ" βέβαια δεν σημαίνει "το συμμερίζομαι." Για μένα η φαντασιακή ενότητα, το αδιατάρακτο της ιστορίας του Κόμματος είναι μια εξ ορισμού αντιδραστική προβολή που έχει ως στόχο την πολιτική υποστασιοποίηση του Ενός. Εγώ αντίθετα πιστεύω σε μια πολιτική διαίρεσης. Μια πολιτική που δεν καταστέλλει την ασυνέχεια και την σύγκρουση ως στοιχεία της ίδιας της ιστορικής εμπειρίας.

Αντωνης είπε...

Τελικά, το ΚΚΕ αποκαθιστά τον Ζαχαριάδη ή τον υποκαθιστά;

Δολοφονικό σχόλιο. Δεν τολμώ να πω κάτι.

Ανώνυμος είπε...

Παρά το ότι το ΚΚΕ είναι ο μόνος πολιτικός οργανισμός που τολμά και βάζει το δάχτυλο στην πληγή του (κυριολεκτικά) δεν μπορώ να μη σχολιάσω το εξής:

1. Ολοι λοιπόν αποκαταστάθηκαν: Και ο Αρης, και ο Πλουμπίδης, και ο Βαβούδης, και ο Ζαχαριάδης. Και οι θύτες και τα θύματα...
"Πάντα φταίει κάποιος άλλος", όπως λέει και ο ποιητής.

2. Με βάση τη θεωρία, περί του κομμουνιστικού κόμματος ως πρωτοπορίας της εργατικής τάξης: Για ποια πρωτοπορία πρόκειται όταν κάνει λάθη; Δεν είναι αντιφατικό αυτό; Η πρωτοπορία δεν θεωρείται ως αλάθητη;

http://i55.tinypic.com/111jxck.jpg
Στη φωτ.: ο Ν. Πλουμπίδης νεκρός.

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος: Θεωρώ γελοία την ιδέα ότι η οποιαδήποτε πρωτοπορία (πολιτική, καλλιτεχνική, επιστημονική) δεν κάνει λάθη. Αυτό έλειπε. Τότε γιατί να είναι καν πρωτοπορία;

Κατά τα άλλα σύμφωνος για την αντιφατικότητα των αποκαταστάσεων --το έχω πει-- σύμφωνος και για ότι το ΚΚΕ έχει όντως το κουράγιο να ξύσει τις πληγές του, έστω και για να τις επουλώσει (παράδοξο, αλλά έτσι είναι με τις αποκαταστάσεις).

Δεν ξέρω βέβαια αν αυτή η στιγμή είναι η καταλληλότερη για τέτοιου είδους πράγματα.

Ανώνυμος είπε...

η εκδήλωση για τον Ζαχαριάδη την Κυριακή ήταν μια τεράστια υποκρισία. Το δίκαιο και στοργικό ΚΚΕ "αποκαθιστά" τον
γραμματέα του που ουσιαστικά καταδίκασε σε θάνατο.
αφού διαβάστηκε με λεπτομέρειες το βιογραφικό του μέχρι τη σύλληψή του από τον Μανιαδάκη, για το γράμμα του τον Οκτώβρη του '40, που , όπως και να το κάνουμε ήταν η "γραμμή" για το ΕΑΜ, δεν ακουστηκε αναφορά, ιστορήθηκε η περίοδος από το '45 μέχρι το ΄64, και λογικά, τελειώνοντας θα επρεπε να αναφερθεί και στους Λουλέ και Φλωράκη, που τον είδαν τελευταίοι εκ μέρους του κόμματος και που δεν έκαναν τίποτα για να τον βγάλουν από το "βαθύ πηγάδι" -υποθέτω δεν ήθελαν να τον εχουν στα πόδια τους.θέλω να πω, πως όταν "αποκαθιστάς" πρέπει να είσαι έτοιμος να μιλήσεις για όλα ακόμα και συνοπτικά στον περιορισμένο χρόνο μιας εκδήλωσης.

άλλο που μου έκανε εντύπωση ήταν το ότι "η ιστορία δεν γράφεται με αναμνήσεις, αλλά βασισμένη στις "πηγές". ποιές πηγές; αυτές που κρατάει εφτασφράγιστες το ΚΚΕ και που κατά δήλωσή τους σε 40 χρόνια θα ανοίξει;

τέλος, έχω την εντύπωση ότι όλη αυτή η όψιμη ιστορία με τις αποκαταστάσεις
(και ο Άρης νομίζω εν μέρει όχι πλήρως !!!) είναι για να γεμίσει πάλι με εικονίσματα το εικονοστάσι (όπως έλεγε και ο Χαρίλαος παλιά).
Το ρώσικο τραγούδι μετά την ομιλία της Παπαρήγα ήταν εξαιρετικό και συγκινητικό-νομίζω σου το έστειλα.
λ.κ

Αντωνης είπε...

Ο Άρης δεν αποκατάσταθηκε πολιτικά, λόγω παράβασης εκ μέρους του των αρχών του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.

Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες αναγνώσεις της λογικής των αποκαταστάσεων σε αυτή τη χρονική φάση.

Μια είναι ότι μη μπορώντας να βρει πολιτική που να ανταποκρίνεται στην συγκυρία, το κόμμα καταφεύγει στην αυτοεπιβεβαιωτική ενδοσκόπηση.

Μια άλλη είναι ότι μη μπορώντας να βρει πολιτική που να ανταποκρίνεται στην συγκυρία, προσπαθεί να πετύχει ενδοκομματική συσπείρωση και ενότητα.

Μια τρίτη είναι ότι επειδή με το ένα πόδι, αυτό της πρακτικής πολιτικής στην παρούσα φάση, έχει πλησιάσει αρκετά τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με το άλλο, αυτό της θεωρητικής/ιστορικής αυτοκατασκευής του, νιώθει πως πρέπει να πατά στον ανυποχώρητο κομματικό απομονωτισμό.

Η ουσία είναι ότι αν οι πρόσφατα δημοσιευμένες δημοσκοπήσεις του ΣΚΑΙ έχουν βάση, το 10.5% δεν είναι καθόλου ικανοποιητικό ποσοστό και ότι κάτι δεν θα έχει πάει καθόλου καλά αν η αριστερή απάντηση στην κρίση καταλήξει να είναι η εκλογική άνοδος της ΝΔ στην κυβέρνηση.

Ανώνυμος είπε...

ο ανυποχώρητος κομματικός απομονωτισμός που αναφέρεις
είναι πλέον ακατανόητος.
οι δηλώσεις τύπου:"το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ δεν έγιναν για να υπερασπιστούν αρχές και αξίες τύπου Μάαστριχτ", προβληματικές.
το 10,κάτι του ΚΚΕ είναι πραγματικό σε αντίθεση με του συριζα που συνήθως τα πάνω και τα κάτω είναι συγκυριακά και που τέλος πάντων τα έχουμε ξαναδεί. πιο σημαντικό εύρημα νομιζω είναι η Παπαρηγα στην τελευταία θέση--πράγμα δυσάρεστο και επικίνδυνο. μάλλον ο κόσμος έχει κουραστεί να ακούει για μάαστριχτ, οπορτουνιστές κλπ εδώ και 20 χρόνια, ακόμα και τώρα που καίγεται το σπίτι μας.

λ.κ

Αντωνης είπε...

@λ.κ: Έχω διαφορετική εκτίμηση για αυτό το θέμα. Νομίζω ότι είναι βάσιμη η σύγκρουση με τον ευρωπαϊσμό του ΣΥΡΙΖΑ, και με τη λογική της λύσης "μέσα στο σύστημα."

Το πρόβλημα είναι (για μένα πάντα) η υιοθέτηση ενός παράκαιρου προσομοιώματος του σταλινισμού (γιατί περί προσομοιώματος πρόκειται), που το μόνο που κάνει είναι να τρομάζει κόσμο χωρίς λόγο απ' το να συζητήσει σοβαρά για την κομμουνιστική προοπτική.

Νομίζω ότι ίσως και να το φοβάται λίγο αυτό το ΚΚΕ -- να μπει σοβαρά μια τέτοια προοπτική και όχι ως απλή αντιπολιτευτική ρητορική.

Κ. Τ. είπε...

@Αντώνης
"Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες αναγνώσεις της λογικής των αποκαταστάσεων σε αυτή τη χρονική φάση."

Και ακολουθούν τα κρυφά ελατήρια του σατανικά πονηρού ΚΚΕ να αποκαταστήσει τον Ζαχαριάδη (κομματικά) και τον Βελουχιώτη (πολιτικά):

1. "Μια είναι ότι μη μπορώντας να βρει πολιτική που να ανταποκρίνεται στην συγκυρία, το κόμμα καταφεύγει στην αυτοεπιβεβαιωτική ενδοσκόπηση." Ώστε η αποτυχίες της πολιτικής του οδηγούν το ΚΚΕ να επανεξετάσει το παρελθόν του για λόγους αυτοεπιβεβαίωσης. Μα καλά που την είδες την αυτοεπιβεβαίωση σε μια κατεξοχήν αυτοκριτική πολιτική διαδικασία (Β' τόμος του Δοκιμίου + οι συνεπαγόμενες αποκαταστάσεις), που γίνεται όχι για να ευλογήσουμε τα γένια μας, αλλά ακριβώς το αντίθετο, να κατακτηθεί ένα ανώτερο επίπεδο στρατηγικής ωριμότητας μέσα από την κριτική αποτίμηση του παρελθόντος.

2. "Μια άλλη είναι ότι μη μπορώντας να βρει πολιτική που να ανταποκρίνεται στην συγκυρία, προσπαθεί να πετύχει ενδοκομματική συσπείρωση και ενότητα." Αυτή και αν είναι εντελώς αυθαίρετη τοποθέτηση. Το ΚΚΕ αυτή την στιγμή έχει "ενδοκομματική συσπείρωση και ενότητα" που δεν είχε ποτέ στην ιστορία του.

3. "Μια τρίτη είναι ότι επειδή με το ένα πόδι, αυτό της πρακτικής πολιτικής στην παρούσα φάση, έχει πλησιάσει αρκετά τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με το άλλο, αυτό της θεωρητικής/ιστορικής αυτοκατασκευής του, νιώθει πως πρέπει να πατά στον ανυποχώρητο κομματικό απομονωτισμό." Αυτό πλέον είναι μια ανακάλυψη. Δεν υπάρχει το παραμικρό κοινό σημείο στην πολιτική του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ως προς δε την στρατηγική των δύο χώρων σχετικά με την καπιταλιστική κρίση μας χωρίζει άβυσσος.

4. "Η ουσία είναι ότι αν οι πρόσφατα δημοσιευμένες δημοσκοπήσεις του ΣΚΑΙ έχουν βάση, το 10.5% δεν είναι καθόλου ικανοποιητικό ποσοστό..." Εδώ έχω να παρατηρήσω 2 πράγματα: Πρώτον ότι δείχνεις να αντιλαμβάνεσαι την ισχυροποίηση του ΚΚ μόνο με εκλογικά κριτήρια και δεύτερον ακόμα και με τα δικά σου κριτήρια το ΚΚΕ (σύμφωνα με την δημοσκόπηση που εσύ επικαλείσαι) αυξάνει την επιρροή του κατά 2,5% σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές. Δεν νομίζω ότι αυτό αποτελεί λόγος στενοχώριας που για να την ξεπεράσουμε αποκαθιστούμε τον Ζαχαριάδη.

Συμπέρασμα: Ξεκίνησες να γράφεις ένα άρθρο χωρίς να έχεις ούτε καν την στοιχειώδη πληροφόρηση για το θέμα που πας να γράψεις. Γενικά για το θέμα έχεις μια άποψη που αδικεί κατάφωρα νομίζω το ΚΚΕ. Ενημερωτικά αναφέρω τα εξής. Το 18ο συνέδριο του ΚΚΕ (πριν 3 χρόνια) πήρε απόφαση για την ολοκλήρωση του 2ου τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ. Το πρώτο προσχέδιο του δοκιμίου που αποτελεί προϊόν της συλλογικής εργασίας όλης της ΚΕ συζητήθηκε στο εσωτερικό του Κόμματος επί 2 χρόνια σε τρεις φάσεις. Το τελικό του σχέδιο εγκρίθηκε από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Ιουλίου, η οποία πήρε και την απόφαση αποκατάστασης των Ζαχαριάδη, Βελουχιώτη και Βαβούδη. Όλη η παραπάνω διαδικασία είναι δημόσια γνωστή μέσω του Ριζοσπάστη και του ιντερνετ. Επί της ουσίας: η αποκατάσταση αυτών των συντρόφων μας δεν έχει την παραμικρή θεολογική ή μεταφυσική διάσταση. Είναι η άρση άδικων και ατιμωτικών κατηγοριών που διατυπώθηκαν εναντίον τους από τα επίσημα όργανα του κόμματος. Είναι η πολιτική κριτική και ανάλυση μιας περιόδου όπου οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές αποδίδονταν σε συνεργασία με τα όργανα του ταξικού αντιπάλου. Συνολικά νομίζω ότι δεν στάθηκες καθόλου στην πολιτική ουσία του ζητήματος, αλλά επικέντρωσες την κουβέντα σε κάτι εντελώς αφηρημένο γιατί δεν έκανες τον κόπο να καταπιαστείς με το ζήτημα συγκεκριμένα.

Αντωνης είπε...

@Κ.Τ: Να διευκρινιστεί αρχικά ότι "υπάρχουν αρκετές διαθέσιμες αναγνώσεις" σημαίνει πιθανολογικές ερμηνείες και όχι προσωπικές μου απόψεις.

Στα επιμέρους:

1. Αν εσύ θεωρείς ότι υπερίσχυσε η αυτοκριτική της αυτοεπιβεβαίωσης στις εν λόγω αποκαταστάσεις, δικαίωμά σου. Εγώ θεωρώ ότι η αυτοκριτική για μερικές από τις τραυματικότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας είναι πολύ δύσκολο πράγμα και πολύ τραυματικό.

2. Δεν προϋποθέτω ότι δεν έχει. Αν το προϋπέθετα θα το έλεγα. Αυτό που είπα ότι αντιμετωπίζει δυσκολίες στην εύρεση πρακτικής πολιτικής στρατηγικής και ότι ίσως τις αντισταθμίζει με μια έμφαση στην ενότητά του.

3. Θα μού επιτρέψεις να πιστεύω περισσότερο τα ματάκια μου, που βρίσκουν ελάχιστη διαφορά ανάμεσα στις τοποθετήσεις ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΚΚΕ για την προτεινόμενη στρατηγική απέναντι στα μέτρα το τελευταίο δίμηνο.

4. Έγραψα ότι δεν γνωρίζω αν η δημοσκόπηση έχει βάση. Θυμίζω ότι τα ποσοστά της VPRC είναι 13.5. Μετράω τα εκλογικά κριτήρια; Γιατί, το ΚΚΕ σε τι προσβλέπει; Στο να ανέβει στο βουνό ζωσμένο φυσεκλίκια; Σε εκλογική του ενίσχυση στοχεύει ως κοινοβουλευτικό κόμμα που είναι και καλά κάνει -- αυτό θα έπρεπε να κάνει υπό τις παρούσες συνθήκες και περιστάσεις. Πόσο καλά το κάνει; Εγώ θα θεωρούσα τον παλιό καλό στόχο του 17% ένα βιώσιμο στόχο σε εποχή σφοδρότατης κρίσης και αντιλαϊκής πολιτικής. Βοηθούν οι αποκαταστάσεις και το μήνυμα που στέλνουν σε ένα τέτοιο στόχο; Εκεί είναι το ερώτημα.

Στην τελευταία παράγραφο δεν έχω κάτι να απαντήσω, αυτή είναι η άποψή σου, δεν μπορώ να κάνω κάτι για να σε πείσω ότι δεν μιλάω στον αέρα και για την πλάκα μου.

K.T. είπε...

Σε καμία περίπτωση δεν είναι ο βασικός στόχος του ΚΚΕ η εκλογική του και μόνο ενίσχυση. Αυτό αποδεικνύεται από μια σειρά θεσεών του κατα καιρούς που πηγαίναν κατάφωρα ενάντια στην "κοινή γνώμη". Μια τέτοια περίπτωση είχες επισημάνει και εσύ σε σχέση με την τοποθέτηση του ΚΚΕ για τους μετανάστες και την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας (σε αντιπαραβολή αν θυμάσαι με την θέση της ΚΟΕ - άρθρο Ρινάλντι), την πιο χαρακτηριστική θωρώ την τοποθέτηση για το "Μακεδονικό" το 91, όταν το κόμμα δέχτηκε λυσσασμένη επίθεση απ όλους σε μια περίοδο που έδινε αγώνα ύπαρξης.

Για το θέμα της αποκατάστασης. Νομίζω ότι απ τη στιγμή που εντάσσεται στο πλαίσιο της εξέτασης της ιστορίας του κόμματος κάθε τοποθέτηση επ' αυτού πρέπει να λαμβάνει υπόψη την συνολική εκτίμηση του ΚΚΕ για την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

Παραθέτω γι αυτον τον λόγο link για το προσχέδιο του δοκιμίου (που δυστυχώς διέρευσε στο ιντερνετ και τον τύπο).

http://www.scribd.com/doc/59521073/%CE%94%CE%BF%CE%BA%CE%AF%CE%BC%CE%B9%CE%BF-%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82-KKE-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-1949-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-12-%CE%9F%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1

Αντωνης είπε...

@Κ.Τ: Δεν θα παίξω άλλο αν συνεχίσεις να διαστρέφεις τα λόγια μου εκεί που θέλεις εσύ να τα πας. Πότε είπα εγώ ότι βασικός στόχος του ΚΚΕ είναι "η εκλογική του και ΜΟΝΟ ενίσχυση";

Επαναλαμβάνω αυτό που έγραψα: "Γιατί, το ΚΚΕ σε τι προσβλέπει; Στο να ανέβει στο βουνό ζωσμένο φυσεκλίκια; Σε εκλογική του ενίσχυση στοχεύει ως κοινοβουλευτικό κόμμα που είναι και καλά κάνει -- αυτό θα έπρεπε να κάνει υπό τις παρούσες συνθήκες και περιστάσεις."

Είναι προφανές ότι λέω ότι οι στόχοι του ΚΚΕ δεν μπορεί παρά να είναι εκλογικής φύσης πολιτικά υπό τις παρούσες περιστάσεις, και εφόσον παραμένει εκλογικό κόμμα. Και σίγουρα δεν μπορείς να αντιπαρατεθείς σε αυτό με τους όρους που έθεσα εγώ --δηλαδή επαναστατική ένοπλη δράση. Ξέρεις πολύ καλά ότι αυτό δεν είναι ο σημερινός δρόμος του κόμματος ούτε προβλέπεται να γίνει στο εγγύς μέλλον. Ξέρεις επίσης ότι εγώ είπα ότι δεν βλέπω τίποτε κακό, με αυτό το δεδομένο, με την εκλογική ενίσχυση -- το αντίθετο.

Τώρα, αν θεωρούσα ότι το κόμμα κάνει απλώς άγραν ψήφων, ότι έτσι σκέφτεται και με αυτούς τους όρους λειτουργεί, τότε θα έπρεπε να καλέσουμε ψυχίατρο για την ΚΕ, γιατί η αποκατάσταση Ζαχαριάδη μόνο ψήφους δεν θα του αποφέρει. Όχι λοιπόν, δεν θεωρώ το ΚΚΕ ένοχο μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, για αυτό και το στηρίζω στο θέμα της επιμονής του σε αρχές.

Από εκεί μέχρι το να δεχτώ ότι η αποκατάσταση είναι κάτι συμβατό με την αντίληψη των προκλήσεων της εποχής, ότι ήταν αδήριτα αυτοκριτική σε χαρακτήρα, ότι δεν έχει καμία θεολογική διάσταση και ότι συμβαδίζει με την υλιστική αντίληψη της ιστορίας υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση.

Αντωνης είπε...

"εκλογικό κόμμα": "Κοινοβουλευτικό κόμμα" εννοούσα.