Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Τάσος Λειβαδίτης-Ένοικοι της ματαιότητας

Τάσος Λειβαδίτης
Ένοικοι της ματαιότητας
Ποίηση, τ. 3, Αθήνα, Κέδρος, 2003

Τελικά
η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα. Ακολούθησαν ταραγμένες μέρες. Σκιές απ' το παρελθόν
εμφανίστηκαν στους δρόμους. Κάποιοι ευφάνταστοι είδαν και τον τυφλό ραψωδό
σε μια σκάλα υπηρεσίας -- εξακολουθούσε ενοχλητικά να υμνεί την Τροία.
Εμείς σερνόμαστε συντριμμένοι απ' το μεγαλείο όλων αυτών που δεν πράξαμε. Ώσπου νύχτωνε
και τ' άστρα φώτιζαν σιγά σιγά
το ακατανόητο του κόσμου.

[...]

Αλήθεια, θα μάθουμε ποτέ ποιοί είμαστε;  Όνειρα, φιλοδοξίες, επιθυμίες, φόβοι
μάς κρύβουν απ' τον εαυτό μας και μάλλον μοιάζουμε με ανώνυμα γράμματα που ξέρουν πολλά για μας
εμείς όμως δεν ξέρουμε ποιος τα έγραψε και συχνά αποκοιμήθηκα το βράδυ νικητής
και ξύπνησα μέσα στη νύχτα νικημένος, ή άλλοτε μ' έπιανε πανικός, "πρέπει να βρω μια απάντηση", σκεφτόμουν, "αλλιώς είναι σα να μην έζησα"
και κάθε πρωί ένας πετεινός φωνάζει σα να μας προειδοποιεί
γιατί η απειλή είναι άγνωστη, μα πάντα από πολύ γνωστά πράγματα, όπως αυτοί που σε ταπείνωσαν
σού προετοίμασαν ανύποπτοι έναν ανώδυνο θάνατο -- ας καθίσουμε λοιπόν κοντά στο παράθυρο
κι ας κοιταχτούμε στα μάτια, αφού είμαστε ένοικοι της ματαιότητας
και θα μάς διώξουν σε λίγο.

Και συχνά ακουμπισμένος σ' έναν τοίχο ή σ' ένα φανοστάτη είχα ορκιστεί να μη φύγω πριν μάθω 
τι θ' απογίνει ο κόσμος ή καθάριζα την αυλή απ' τα φύλλα του φθινοπώρου σα να εξαφάνιζα τα ίχνη ενός πανάρχαιου εγκλήματος
κι άλλοτε πάλι πέθανα για ένα τίποτα, έτσι γνώρισα την αβάσταχτη μοναξιά των άστρων
και το ανεπίστρεπτο των γυρισμών. 

[...]

Κι όταν ύστερα από πολλά τέλειωσε κι αυτή η περιπέτεια είδαμε με τρόμο
πόσο γυμνοί είμαστε κι ότι κάπου αλλού βρισκόταν το μεγάλο σφάλμα μας
κι αν με βλέπετε πάντα μ' ένα παλιό νυχτικό είναι που προσπαθώ να κοιμηθώ
αλλά το χέρι του δήμιου φτάνει ως μέσα στον ύπνο μου -- λόγια απλά που τ' ακούς έντρομος
λαθραία βήματα σ' όλο το μάκρος μιας ζωής φοβισμένης
όμως καμιά φορά ο Θεός βοηθάει τους λυπημένους (μόνο που δεν ξέρουμε πώς) --
πράγματα ασήμαντα που τα ξεχάσαμε, αλλά θα τα θυμηθούμε κάποτε ένα βράδυ
και θα κλάψουμε, ενώ έξω θ' ακούγεται το σφύριγμα ενός τραίνου
για ποια αναχώρηση ή ποια επιστροφή; Ζήσαμε πάντα μέσα στ' όνειρο και δε θα βγούμε παρά μόνο για να πεθάνουμε
στην άκρη ενός κόσμου που δεν γνωρίσαμε.

Όμως συχνά κάποια υπενθύμιση μ' άγγιζε και στεκόμουν τρομαγμένος
κάποια υπενθύμιση για κάτι πολύ μακρινό και ξεχασμένο -- ώσπου οι αναμνήσεις σκεπάζουν σιγά σιγά το παρελθόν
έτσι που σε λίγο δε θυμόμαστε παρά κάτι άλλο -- η πολιτεία στο βάθος γκρίζα 
ανερμήνευτη σαν όνειρο

[...]
Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μάς αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: