Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

All along the watchtower (Να τα λέμε, μη χαθούμε!)

All along the watchtower
Bob Dylan

“There must be some way out of here,” said the joker to the thief
“There’s too much confusion, I can’t get no relief
Businessmen, they drink my wine, plowmen dig my earth
None of them along the line know what any of it is worth”

“No reason to get excited,” the thief, he kindly spoke
“There are many here among us who feel that life is but a joke
But you and I, we’ve been through that, and this is not our fate
So let us not talk falsely now, the hour is getting late”

All along the watchtower, princes kept the view
While all the women came and went, barefoot servants, too

Outside in the distance a wildcat did growl
Two riders were approaching, the wind began to howl

128 σχόλια:

Disdaimona είπε...

http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=16007:oh-my-blog-2011-awards&catid=86:allou-ki-allou&Itemid=138


Να τα λέμε,μη τρελαθούμε!

Oh my blog! :)

johndoctor είπε...

Να δούμε φίλε Αντώνη αν τελικά υπάρχει διέξοδο στην σημερινή εποχή
Διότι έχουμε γεμίσει καλοβολεμένους μικροαστούς που κοιτάνε τον μαγαζάκι τους...
Εγώ θα προτείνω αυτό το τραγούδι
http://www.youtube.com/watch?v=-QiZcVRbAeM
Γιατί όλα είναι στο δρόμο αδερφέ Αντώνη ...όπως λένε και οι Rolling Stones
Ρίξε μια ματιά και στο ιστολόγιο μου

Αντωνης είπε...

@JohnDoctor: Δεν ξέρω αν υπάρχει διέξοδο στην σημερινή εποχή, ξέρω ότι αποφάσισα να αποσυρθώ απ' το μπλόγκιγκ για αόριστο χρονικό διάστημα, που σημαίνει μέχρι να ξανανιώσω ότι έχει κάποιο νόημα να γράψω κάτι εδώ.

Καλή συνέχεια στο μπλογκ σου.

Smirnoff είπε...

@Αντώνης

Πολύ λυπάμαι γι αυτή σου την απόφαση, ελπίζω να το ξανασκεφτείς και να συνεχίσεις τις αξιόλογες αναρτήσεις.

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Κι εγώ το ελπίζω να ξαπαρουσιαστούν περιστάσεις που να δίνουν νόημα στην ύπαρξη του ιστολογίου. Προς το παρόν, η κατάσταση στον πολιτικό και "από τα κάτω" χώρο της αριστεράς αλλά και στην ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα είναι τέτοια που οι στόχοι του δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, και οι στόχοι του είναι ο μόνος λόγος ύπαρξής του.

Για τα σχόλιά σου για Βαζιούλιν δεν το ξέχασα βέβαια και θα προσπαθήσω, όπως είπα, να απαντήσω εντός της εβδομάδας αυτής.

Smirnoff είπε...

Αντώνη, όπως διαπιστώνεις τις τελευταίες μέρες αναπτύσσεται ένα μεγάλο απεργιακό κύμα στην Ελλάδα, που αναμένεται να κλιμακωθεί με τη γενική απεργία στις 19 Οκτώβρη. Φαίνεται πως προσεγγίζουμε το σημείο βρασμού, από τη στιγμή που πλέον πλήττονται άγρια και εκείνα τα τμήματα των εργαζομένων (δημόσιο, ΔΕΚΟ) και των μικροαστών, που έχουν τη δυνατότητα να αντιδράσουν συλλογικά. Ταυτόχρονα η ικανότητα της κυβέρνησης να παραλύει τις αντιδράσεις με την επίκληση του κινδύνου της χρεοκοπίας βαίνει αποδυναμωμένη. Προφανώς δεν υπάρχει κάποια στοιχειωδώς συνεκτική προοπτική, πόσο μάλλον στρατηγική, που να κατευθύνει αυτές τις κινητοποιήσεις, ούτε κάποια άμεση πολιτική διέξοδο στην οποία αποβλέπουν. όμως αυτές οι συνθήκες είναι που δημιουργούν ένα άνοιγμα στο επίπεδο του πολτικοιδεολογικού ανταγωνισμού και με δεδομένη την αδυναμία των πολιτικών φορέων να καλύψουν το κενό που δημιουργείται, παρεμβάσεις σαν και αυτές σε αυτό το μπλογκ καθίστανται σημαντικές, καθώς αρκετός κόσμος αναζητά ιδέες και απαντήσεις έκτος των θεσμικών καναλιών, ακόμη και της αριστεράς. Θυμίσου τη συζήτηση που άνοιξε αναφορικά με το κίνημα των αγανακτισμένων. Σε αυτό το πλαίσιο, ίσως δεν είναι η καλύτερη στιγμή να αποσυρθείς.

όσο για τη συζήτηση περί ΕΣΣΔ, νομίζω πως δεν αφορά ιδιαίτερα τη συγκυρία, οπότε μην αισθάνεσαι υποχρεωμένος να απαντήσεις, άλλωστε αυτή η συζήτηση διεξάγεται εδώ και 90 χρόνια και εγω δεν μπορώ να ισχυριστώ πως έχω καταλήξει πλήρως πάνω στο θέμα.

rakis1 είπε...

Καθημερινά σε διαβάζω, ελπίζω το πάθος σου να σε κάνει όλο και κάτι να γράφεις ή να ανεβάζεις

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Η δική μου ανάγνωση είναι ότι έχει ξεκαθαρίσει είναι ότι αυτό που αναζητάται είναι αυτό που αποκάλεσα το "μετά το ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΟΚ", και ότι ο κυρίαρχος αναζητητής αυτού του μορφώματος στο ίντερνετ και στα μπλογκς είναι η γενιά ματαιωμένων πτυχιούχων αστών της γενιάς των υπολογιστών και της ηλεκτρονικής δικτύωσης, που δεν έχουν καμία διάθεση (προς το παρόν) έστω για συμμαχίες με τις υποτελείς τάξεις. Απλά επιθυμούν να κατεβάσουν απ' την εξουσία αυτούς που έκαναν αδύνατο για τους ίδιους να απολαύσουν την αστική εξουσία πάνω στους εργάτες.

Δεν έχω κανένα απολύτως ενδιαφέρον για αυτό το μόρφωμα, δεν έχω τίποτε να του πω και δεν έχει τίποτε να μού πει.

Αντωνης είπε...

@rakis!: Χαιρετίσματα στον "Πρύτανη" Τετράγωνο. Πες του ότι μιας και είμαι ανίκανος να γράψω στοιχειωδώς καλά, όπως δήλωσε ως ειδικός που είναι, προσπαθώ να εξασκήσω τις ικανότητές μου στο να μη γράφω.

rakis1 είπε...

Δεν το πιασα :(

Ας είναι όμως.

Αντωνης είπε...

@rakis: Δεν πειράζει, το πιασα εγώ:-)

http://www.filosofia.gr/forum/viewtopic.php?t=3483

Smirnoff είπε...

@Αντώνης

Σίγουρα, υπάρχει αυτή η τάση σε πολλούς σχολιαστές στο διαδίκτυο, όμως αυτό που φαντασιώνονται, "ένα ΠΑΣΟΚ μετά το ΠΑΣΟΚ" που περιγράφεις δεν είναι δυνατόν να υλοποιηθεί σήμερα, οπότε δεν θα έχουν κάποια ιδιαίτερη τύχη. Από την άλλη όμως υπάρχει αρκετός κόσμος που διαβάζει ιστολόγια, χωρίς να σχολιάζει ή να γράφει ο ίδιο συστηματικά και που δεν επιφυλάσσει για τον εαυτό του τον τίτλο της διαδικτυακά αυτοχρισμένης ηγεσίας του λαού. Πρόκειται για ανθρώπους που συμμετέχουν σεμνά και ταπεινά σε όποιες κινηματικές εξελίσσονται και αναζητούν τρόπους να μοιραστούν τις σκέψεις και τις εμπειρίες τους και ιδέες που δυστυχώς η οργανωμένη αριστερά δεν είναι σε θέση να του προσφέρει. ίσως το μέρος αυτό των διαδυκτυακών σχολιαστών που περιγράφεις είναι το πιο θορυβώδες, δεν είμαι σίγουρος όμως κατά πόσο είναι και το πλειοψηφικό.

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Είσαι ένας πολύ πολύ έξυπνος σύντροφος.

Καταλαβαίνεις όμως ότι παρά το γεγονός ότι συμφωνώ απόλυτα με όλες τις πιο πάνω παρατηρήσεις σου, ο "θόρυβος" έρχεται διαρκώς στα δικά μου αυτιά, ενώ η σιωπή όχι. Ίσως ήρθε καιρός να αλλάξει αυτό.

rakis1 είπε...

Αντε Ρε lol lol

Αν είναι δυνατό να δίνεις σημασία σε τέτοια!!

Εσύ να χεις στο νου ότι γράφεις για όλους και για κανένα.
Όποιος θέλει. Όπως έγραψα και παλιότερα στο μπλογκ μου (το (α)δυνατόν της αυτονομίας) θέλει ιδιαίτερο ταλέντο να μπορεί κανείς να σαγηνευτεί κανείς ξεπερνώντας το ναρκισσισμό του.

Αντωνης είπε...

Γιατί κάπου το νετ έχει γίνει για την τάξη των ματαιωμένων αλλά αμετανόητων αστών ό,τι η τηλεόραση και οι εφημερίδες για τους μπαμπάδες και τις μαμάδες τους.

Αντωνης είπε...

@rakis: Δεν ξέρω, εμένα μου είναι δύσκολο να διαβάζω κάθε μέρα και από δυο-τρεις κακεντρέχειες για την πάρτη μου εδώ κι εκεί. Με κούρασε.

Smirnoff είπε...

Ναι αυτό με το θόρυβο είναι ένα θέμα, πόσο μάλλον στο διαδίκτυο που δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο η πειθαρχία της συλλογικής στόχευσης και δράσης, καταλαβαίνω πως και η υπομονή έχει και τα όρια της...

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Ναι, για μένα είναι καθαρά θέμα μέσου πια. Το μέσο έχει "μπουκώσει". Η κοινωνία η ίδια είναι διαφορετικό πράγμα από την εικόνα της, είτε αυτή είναι τηλεοπτική είτε ιντερνετική. Αλλά κάπου φτάνεις να νιώθεις ότι μιλάς ως επί το πλείστον με το λάθος κοινό στο ίντερνετ.

Αντωνης είπε...

Με την ευκαιρία, την εύφημο μνεία μου στα μπλογκ που με "κράτησαν" εδώ και αρκετό καιρό απ' το να την κάνω μια ώρα αρχίτερα. Ελπίζω να βρουν την αναγνωσιμότητα που τους αξίζει:

1. Dies Brumalis
2. Τάξεις και Ηθική
3. Disdaimona
4. Σφυροδρέπανο

Smirnoff είπε...

Αντώνη, το ζήτημα είναι πως δεν είμαι σίγουρος πως υπάρχει άλλο μέσο για να εκφραστείς πέρα από το ίντερνετ. Μετά το καλοκαίρι, που ξεκνά ουσιαστικά η νέα χρονιά παρατηρώ πως όλες οι οργανώσεις και μέτωπα της αριστεράς είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση, οργανωτικά και πολιτικά. Έχει αρχίσει να αναπτύσσεται μία τάση παραίτησης στο χώρο. Είναι πολύ λογικό σε αυτές τις συνθήκες αρκετοί να κατευθύνονται προς το διαδίκτυο ως υποκατάστατο της δράσης και πολιτικής συζήτησης που αδυνατούν να βρουν στην πράξη. Εδω εμφανίζεται έντονα ο κίνδυνος της ανάπτυξης της λειτουργίας αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε : "το υποκείμενο που υποτίθεται πως δρα", για να δανειστώ ένα όρο από την ψυχανάλυση. Από τη σκοπιά τόσο αυτού που σχολιάζει ιντερνετικά, ως υποκατάσταττο πραγματικής δράσης, όσο και από τη σκοπιά του κάποιοι άλλοι θα πεισθούν από αυτά που γραφει και θα τα υλοποιήσουν στην πράξη. Αυτή η συνθήκη μπορεί πολύ εύκολα να προκαλέσει ψευδαισθήσεις μεγαλείου και αυταπάτες αυτάρκειας.

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Είναι καιρός για μένα να επιστρέψω συστηματικότερα στην ερευνητική μου δουλειά. Και υπάρχουν κάποιες προοπτικές για συνδικαλιστική δράση στον επαγγελματικό μου χώρο.

Οι καταστάσεις παραμένουν ρευστές και ίσως προκύψουν περιστάσεις που με εμπνεύσουν να ξαναγράψω και εδώ.

Smirnoff είπε...

Αντώνη, εύχομαι καλή τύχη με ό,τι και αν ασχοληθείς, ελπίζωντας να επιστρέψεις σύντομα.

Ανανεωτικός κομμουνιστής είπε...

Αντώνη, σεβαστή η απόφασή σου, αλλά επέτρεψέ μου να σου ζητήσω να την ξανασκεφτείς και να την ανακαλέσεις. Είναι κρίμα να "χαθεί" ένα τόσο σημαντικό ιστολόγιο. Ερχόμουν εδώ κάθε μέρα (παρόλο που σχολίαζα σπάνια) και πρέπει να πω ότι έμαθα πολλά (άσχετα από το ότι σε πολλά ζητήματα διαφωνούμε).

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα.
@Ανανεωτικός κομμουνιστής: Το ιστολόγιο εδώ θα είναι, δεν θα χαθεί. Κάποια στιγμή ίσως να μιλήσουμε και για τις διαφωνίες μας, θυμάμαι αρκετά καθαρά κάτι που έγραψες για το κείμενο για Ρινάλντι, αλλά δυστυχώς δεν το είχες γράψει εδώ, οπότε δεν μπόρεσα και να σού απαντήσω.

Δ.Π. είπε...

Εντάξει μάλλον κουράστηκες λίγο. Δίκιο έχεις με τόσα πολλά που γίνονται τελευταία...Όμως πρέπει να ξέρεις πως ο Smirnoff έχει δίκιο. Υπάρχουν πολλοί που διαβάζουν το radicaldesire και το χρησιμοποιούν για να προασπίσουν τις θέσεις τους. Κάνεις πολιτική φίλε μου και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πάρε λοιπόν λίγες μέρες άδεια και επέστρεψε. Η δουλειά σου είναι ότι πιο αξιόλογο υπάρχει στον αριστερό διαδίκτυο.
Και νταξ, δεν χρειάζεται να απαντάς και στο κάθε κακεντρεχή.

Αντωνης είπε...

@Δ.Π: Τα προβλήματα είναι αυτά που εξέθεσα στον Σμιρνόφ. Υπάρχει μια έντονη απορρόφηση του ριζοσπαστικού λόγου από ένα πλαίσιο που βασικά δεν αφορά στο παραμικρό την εργατική τάξη (ελληνική και αλλοδαπή) αλλά ένα κομμάτι της αστικής τάξης που προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί με στόχο την συμμετοχή στην αστική πολιτική εξουσία.

Τα υπόλοιπα είναι απλώς "κερασάκια στην τούρτα" που λέμε. Και είναι αναπόφευκτα όταν το στίγμα του τι σημαίνει "αριστερός πολιτικός λόγος" έχει καταλήξει εκεί όπου έχει καταλήξει σήμερα.

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Είμαστε κομμουνιστικά αισιόδοξοι ότι οι λόγοι ύπαρξης, διάδοσης κι εξάπλωσης του παρόντος μπλογκ, παραμένουν και θα νικήσουν στο αντιφατικό προτσές της εσωτερικής σύγκρουσης.
Έτσι πρέπει να γίνει κι έτσι θα γίνει. Θα φροντίσουμε εμείς γι' αυτό.

ραψωδός είπε...

Αντώνη πολύ λυπάμαι ...το RD είναι το αγαπημένο μου ιστολόγιο...έχεις κάνει πολύ καλή και σοβαρή δουλειά..εγώ εξ αιτίας σου έμαθα τον Badiou εξαιτίας σου διαβάζω Λένιν..εξαιτίας σου πήγα στο φεστιβάλ της ΚΝΕ .. σε θαυμάζω πολύ για την οξυδέρκειά σου αλλά δε θέλω να πω άλλα να μη θεωρηθεί γλύψιμο..κι υπάρχουν κι άλλοι αναγνώστες φανατικοί που ίσως ποτέ να μην έχουν κάνει ένα σχόλιο...

Αντωνης είπε...

@Μπρεζνιεφικό απολίθωμα, Ραψωδός: Σύντροφοι, οι κομμουνιστές δεν εγκαταλείπουν· ανασυντάσσονται:-). Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την ευγένεια και την καλοσύνη σας. Στο επανιδείν.

Προλύτης είπε...

«… Λοιπόν, τι κάνουμε εδώ και πότε θ’ αλλάξει ο κόσμος,/
γιατί όπως όλοι μας/
έζησα κι εγώ αφηρημένα – βέβαια αγάπησα τα ιδανικά/
της ανθρωπότητας/
αλλά τα πουλιά πετούσαν πιο πέρα..»

Ανώνυμος είπε...

Χαιρετισμούς και από εμένα, Αντώνη. Ήταν / είναι σπουδαία η προσπάθεια σε αυτό το μπλογκ. Καλή ανασύνταξη λοιπόν!

rapantssapatas

AiwarikiaR είπε...

Ραντεβού στα γουναράδικα σύντροφε....

cia239 είπε...

Όπως και να χει είναι εξαιρετική η δουλειά που έκανες εδώ. Δικαίωνε πλήρως τον τιτλο του ιστολογίου. Καλή συνέχεια.

Ανώνυμος είπε...

αντωνη καλη ανασυνταξη αλλα ξανασκεψουτο οι μερες που ζουμε ειναι ιστορικες ειναι κριμα να σε χασουμε

Uturunco είπε...

κακή απόφαση αλλά καλή τύχη

celin είπε...

Aντωνη, τη προηγουμενη φορα προσπαθησα να σε μεταπεισω,
τωρα δε μπορω να το κανω αυτο, γιατι σε καταλαβαινω καλυτερα.
Ετσι οπως το βλεπω, αν σταματησεις το μπλογκιν, θα παψει και η ψυχικη φθορα και θα ειναι προς οφελος δικο σου.
Αν συνεχισεις το μπλογκιν, θα απολαμβανουμε τα κειμενα σου, προς οφελος δικο μας, των αναγνωστων.

Ανθρωποι με οξεια -πολιτικη κ οχι μονο- αντιληψη των πραγματων, εχουν ισοδυναμη ευαισθησια.
Κι ανθρωποι με οξεια ευαισθησια, εισπραττουν μεν πολλα απο την αλληλεπιδραση, αλλα ταυτοχρονα,
εισπραττουν και οδυνη, οταν ερχονται σε επαφη και με την ηλιθιοτητα, τη μικροψυχια, την αμετροεπεια,
τη κακια, τη πονηρια κλπ.

Εγω να ξερεις καταλαβαινω ποσο αφορητο σου εχει γινει αυτο που κανεις. Ο Ομαντεον εχει πει οτι ειναι αλκοολικι, κι εχει δικιο,
αλλα για ορισμενους πιθανον να επισυρει και τα αναλογα κακα.

Εγω, που ανεβαζω απο τραγουδακια μεχρι ποιηματακια και διαφορα αλλα,
νιωθω ηδη φθορα,
φανταζομαι τη δικια σου με ολα αυτα που ανεβαζεις και τον διαλογο υψηλου επιπεδου που γινεται εδω.

Δε μπορω επομενως να φερθω αυτη τη φορα το ιδιο εγωιστικα και να σου πω οτι πρεπει να συνεχισεις.
Ειπαμε, ειναι φθοροποιο αυτο το πραγμα. Ειδικα, οταν το παιρνεις σοβαρα οπως εσυ.

Να κανεις οτι νομιζεις.
Ο,τι ειναι καλυτερο για σενα.
Οχι οτι ειναι καλυτερο για τους αναγνωστες.
Αν εσυ κρινεις επειτα απο μια μερα, βδομαδα η χρονο, οτι σου ελειψε, να επανελθεις.

ΥΓ Να πω για μενα οτι υστερα απο εναμιση χρονο μπλογκιν, περα απο τη φθορα, τα οφελη ειναι ανυπολογιστα.
Νιωθω δυνατοτερο το μυαλο μου, εχω ακονισμενο το επιχειρηματολογειν.
Κι υπαρχουν ανθρωποι-η ψηφιακα ολογραμματα, απο τη στιγμη που δεν εχω γνωριστει μαζι τους-
που εγιναν φιλοι μου. Και η επικοινωνια μου μαζι τους, ισως να μην ειναι αναγκαια, αλλα ειναι σιγουρα πολυτιμη.
Χαιρετω φιλε.

giannisflytzanis είπε...

Αντώνη μακάρι μελλοντικά να αναθεωρήσεις την απόφασή σου. Το Radical Desire είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά ιστολόγια: πρωτότυπες αναλύσεις, εύστοχοι αφορισμοί, μεταφράσεις πολύ σημαντικών στοχαστών. Πραγματική τροφή για προβληματισμό.

Αντωνης είπε...

@all: Ευχαριστώ, καλή δύναμη και στο επανιδείν.

Αντωνης είπε...

Κάθε προσδοκία ξεπέρασε η χθεσινή συγκέντρωση και πορεία του ΠΑΜΕ στο κέντρο της Αθήνας χθες, καθώς δεν ήταν λίγοι αυτοί που αναρωτιούνταν: «Πόσες χιλιάδες επιτέλους είναι; Τελειωμό δεν έχουν».
Η πρωτοφανής συμμετοχή των πολιτών που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ από νωρίς φαινόταν ότι θα ήταν τεράστια. Οταν η κορυφή της πορείας τους έφτασε στην πλατεία Συντάγματος, στην Ομόνοια, εκεί δηλαδή όπου ήταν η προσυγκέντρωση, οι συγκεντρωμένοι δεν είχαν ακόμα ξεκινήσει. Οταν πάλι τα πρώτα μπλοκ της πορείας σταμάτησαν στην Πανεπιστημίου, κοντά στα Προπύλαια, στην οδό Σταδίου ακόμα ανέβαιναν και αρκετοί δεν είχαν ξεκινήσει από την Ομόνοια. Η μαζικότητα έδινε την αίσθηση πως ακόμα λίγες χιλιάδες να ήταν, θα είχαν περικυκλώσει κυριολεκτικά τους παραπάνω δρόμους. Σύμφωνα πάντως με εκτιμήσεις, τα μέλη του ΠΑΜΕ, που πλημμύρισαν κυριολεκτικά χθες την Αθήνα, ξεπέρασαν τις 80 χιλιάδες.

Ανασυγκρότηση

Περιφρουρώντας όπως πάντα την πορεία τους με ανθρώπινες αλυσίδες, περίπου 4.000 μέλη του είχαν από νωρίς παραταχθεί έξω από τη Βουλή προκειμένου να περιφρουρήσουν το συλλαλητήριό τους. Τα μαζικά συνθήματα «Εργάτη, λαέ, σου κήρυξαν τον πόλεμο, πολέμα τους και εσύ» και «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» αντηχούσαν για πολλές ώρες στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Νωρίς το μεσημέρι, τα παραταγμένα μπλοκ της μεγαλειώδους πορείας τους άρχισαν να ανασυγκροτούνται. «Σύντροφοι-συνάδελφοι, συγκροτούμε το μπλοκ, όλοι πίσω από το πανό, με αλυσίδες όπως πάντα περιφρουρούμε», φώναζαν και λίγο αργότερα κατευθύνθηκαν προς τη Συγγρού όπου και διαλύθηκαν.

Για τη μαζική απεργιακή κινητοποίηση, τη μεγαλύτερη των τελευταίων ετών, η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ αναφέρει τα εξής: «Η εκτελεστική γραμματεία του ΠΑΜΕ χαιρετίζει τα εκατομμύρια των εργαζομένων, παντού, στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, που μετείχαν στην απεργία ξεπερνώντας απειλές, εκβιασμούς, τρομοκρατία από εργοδότες και κυβέρνηση, τους δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, αυτοαπασχολούμενων, ΕΒΕ, φτωχών αγροτών, νέων συνταξιούχων και μεταναστών, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ και διαδήλωσαν μαζικά, αποφασιστικά, με τα λάβαρα και τα αιτήματα του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου».

Τέλος, καλούν εκ νέου τον κόσμο σήμερα, στη δεύτερη μέρα της 48ωρης απεργίας, για περικύκλωση της Βουλής, με τις προσυγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ να ξεκινάνε στις 9 π.μ.

Αλ.Κυρ.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=319220

Ανώνυμος είπε...

ΠΑΜΕ? φυγαμε..!

cia239 είπε...

Μεγαλειωδης η πορεία, μεγαλειωδες και το παρακράτος. Δυστυχώς.
Εδώ http://www.youtube.com/watch?v=c4cn5aKWEEA το video με την επίθεση. Στο 9:37 η παρουσιάστρια λέει στους ανταποκριτές τι πρέπει να "βλέπουν". Δεν επιτίθενται οι κουκουλοφόροι στο ΠΑΜΕ αλλά το ΠΑΜΕ προσπαθεί να αποτρέψει τους αντεξουσιαστές απο την επαφή με την αστυνομία.
Στην μέση λέει κι οτι τα ΜΑΤ δεν επεμβαίνουν για να μην συμπλακούν οι δύο ομάδες. Πως γίνεται τωρα αυτή η συνεπαγωγή...
Ακόμη, δε καταλαβαίνω πως οι επιθέσεις με πέτρες και μολότωφ κατά διαδηλωτών βαφτίζονται ένταση μεταξύ των διαδηλωτών.
Αυτά απο την Αθήνα.

νεος είπε...

Σύντροφε

Αντωνης είπε...

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=319478

Αντωνης είπε...

Από μη ΚΚΕ η μαρτυρία: http://tribes.wordpress.com/2011/10/20/athens-riots/

Ντροπή σε όσους συμμετέχουν στην εκστρατεία αισχρής κατασυκοφάντησης του ΠΑΜΕ. Έχετε γίνει τα πιο επωνείδιστα τσιράκια του αστικού Τύπου α λα Βήμα.

Αντωνης είπε...

Οι φωτογραφίες: https://skydrive.live.com/?cid=a182f2f4f3904795&Bsrc=Photomail&Bpub=SDX.Photos&id=A182F2F4F3904795%21189&sff=1#cid=A182F2F4F3904795&id=A182F2F4F3904795%21201

μΑστός είπε...

Αντώνη , στο skydrive: "This item might have been deleted, expired, or you might not have permission to access it. Contact the owner of this item for more information."

Smirnoff είπε...

Ο νεκρός σύντροφος ήταν στην αντίθετη πλευρά από εκεί που το ΠΑΜΕ συγκρούσθηκε με τους "μαύρους", ήταν στην Όθωνος και όχι στην πλευρά των ξενοδοχείων όπου έλαβαν χώρα οι συγκρούσεις, σε αυτή την πλευρά δεν υπήρχαν αναρχικοί εκείνη τη στιγμή. Από ό,τι ανέφεραν συγγενείς και φίλοι του νεκρού, ο θάνατος οφείλεται πιθανότατα σε ανακοπή λόγω ασφυξίας από δακρυγόνο.

Για τα επεισοδια τώρα. Αυτά συνέβησαν επειδή το ΠΑΜΕ δεν επέτρεπε στους "αναρχικούς" να προσεγγίσουν τη διμοιρία πάνω από τα ξενοδοχεία, στη βουλή και να συγκρουσθούν, όπως την Τετάρτη. Ήταν κανονικά δολοφονική επίθεση και από τύχη δεν υπήρξαν νεκροί, είτε από το μπλοκ του ΠΑΜΕ, είτε από κόσμο, κυρίως του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, που βρέθηκε στη μέση και συμπιέστηκε, όταν η περιφρούρηση του ΚΚΕ απωθούσε τους μάυρους προς τα κάτω. Είδα ανθρώπους να πηδάνε όπως όπως στο Σύνταγμα για να αποφύγουν το ξύλο. Ενάμισυ χρόνο μετά τη Μαρφίν το πρόβλημα με το συγκεκριμένο χώρο παραμένει ως έχει. Η πρακτική του είναι καθαρά χουλιγκανική και πρέπει επιτέλους όλες οι οργανώσεις να αποφασίσουν να τους απομονώσουν πλήρως, με αποτελεσματική περιφρούρηση. Την Τετάρτη τα ίδια άτομα έστειλαν δύο δασκάλους, από το μπλοκ της ΔΟΕ στο νοσοκομείο. Ιδιαίτερο βάρος πέφτει στο υγιές κομμάτι του αναρχικού χώρου που οφείλει να τους καταδικάσει ανοικτά και να τους απομονώσει πολιτικά.

Από εκεί και πέρα, για τη στάση του ΚΚΕ στη χθεσινή συγκέντρωση θεωρώ πως υπήρξε πολύ προβληματική. όχι επεισδή προσπάθησε να αποθήσει το μαύρο μπλοκ, καλά έκανε, αλλά για τον τρόπο που τοποθετήθηκε απέναντι στους υπόλοιπους διαδηλωτές και στο είδος της διαμαρτυρίας που έκανε. Το ΠΑΜΕ έπιασε όλο το χώρο μπροστά από τη βουλή (Αμαλίας) από νωρίς το πρωί και δεν άφηνε κανέναν άλλο να προσεγγίσει, ακόμα και σωματεία. Βρέθηκα σε συζητήσεις ανθρώπων της περιφρούσησης του ΠΑΜΕ με εγαζόμενους στους Δήμους, με τους πρώτους να λένε στους δεύτερους πως δεν σας αφήνουμε να περάσετε διότι έχετε ηγεσία τον Μπαλασόπουλο (πρώην ΠΑΣΟΚ πλέον). Ο τρόπος που το ΚΚΕ αντιμετώπισε τον κόσμο που ερχόταν να διαδηλώσει και τα συνδικάτα που θέλαν να προσεγγίσουν την Αμαλίας ήταν απαράδεκτος, με αποτέλεσμα να βρεθώ σε πολλά πηγαδάκια όπου το σχόλιο της ημέρας ήταν πως το ΚΚΕ δεν κάνει περικύκλωση της βουλής αλλά περιφρούρηση και πως το βράδυ ο ΣΚΑΙ και το ΜΕΓΚΑ θα δίνουν συγχαρητήρια στο ΚΚΕ... Ταυτοχρονα ο χώρος που καταλάμβανε το ΠΑΜΕ, μπροστά στη βουλή, θύμιζε μνημόσυνο, ελάχιστα συνθήματα, καμία αποδοκιμασία, μηδεν πάθος. Εδω πρέπει να σημειώσω πως το ΠΑΜΕ έιχε δηλώσει πως δεν θα εμποδίσει κανένα βουλευτή να είσέλθει στο κοινοβούλιο, όπως και έπραξε. Την ίδια στιγμή όσο βρικόταν εκεί, οι αστυνομικοί είχαν αποχωρήσει από μπροστά από την Αμαλίας και ξεκουράζονταν κατά δεκάδες στα σκαλιά πίσω από το μνημίο του Αγνωστου Στρατιώτη.
Τέλος ένα χαρακτηριστικό επεισοδιο, το βράδυ όταν επέστραψα σπίτι και έβλεπα ειδήσεις, στο δελτίο του ΜΕΓΚΑ, ο Πρετεντέρης έδινε συγχαρητηρία στο ΚΚΕ γιατί προστάτεψε τη βουλή και τη δημοκρατία, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να βγει στον αέρα ο Μαϊλης για να πει πως το ΚΚΕ δεν περιφρουρούσε τη βουλή αλλά τη διαδήλωσή του, με τον Πρετεντέρη να απαντά: "μα δεν καταλαβαίνω τι σας πριράξε σε αυτό που είπα,το ίδιο είναι, το ΚΚΕ περιφρουρώντας τη συγκέντρωση του, προστάτεψε τη βουλή και τη δημοκρατία", με τον Μαϊλη να προσπαθεί να ψελίσει κάτι αμήχανα. Είναι προφανές λοιπόν πως αντελήφθηκε το αντιδραστικό μπλοκ τη στάση του ΚΚΕ χθές και γι αυτό ανγκάστηκε το στέλεχος του πολιτικού γραφείου να παρέμβει για να διαμαρτυρηθεί. Το πρόβλημα για το ΚΚΕ όμως είναι πως την ίδια εικόνα με τον Πρετεντέρη σχημάτισε και πάρα πολύ κόσμος που συμμετείχε στη διαδήλωση, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω ήταν πολύ περισσότερος από αυτός του ΠΑΜΕ, και την Τετάρτη και την Πέμπτη.

tralala είπε...

"Ντροπή σε όσους συμμετέχουν στην εκστρατεία αισχρής κατασυκοφάντησης του ΠΑΜΕ. Έχετε γίνει τα πιο επωνείδιστα τσιράκια του αστικού Τύπου α λα Βήμα."

Μην ανησυχείς, όλα τα αστικά μέσα εκθειάζουν την μεγαλειώδη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ που την χάλασαν οι κακοί κουκουλοφόροι.

Μια ζωγραφιά.

Ανώνυμος είπε...

Πέραν του ότι η εικόνα της χτεσινής διαδήλωσης και των συγκρούσεων, όπως προβλήθηκε από τα τηλεοπτικά κανάλια, από μόνη της καταδεικνύει την παντελώς ξένη για διαδηλωτή συμπεριφορά των επιτιθέμενων στο ΠΑΜΕ - ποιος διαδηλωτής διανοείται να πετάει μολώτοφ, πέτρες και πυροσβεστήρες σε άλλους διαδηλωτες; - είναι ντροπή για τον αναρχικό χώρο και για όσους ενστερνίζονται αυτή τη στιγμή την επίθεσή του απέναντι στο ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ να επιτίθενται σε ΚΚΕ και ΠΑΜΕ, ενώ αν μη τι άλλο υπάρχει βάσιμη υποψία ότι ανάμεσα στους επιτιθέμενους χτες κουκουλοφόρους υπήρχαν παρακρατικοί. Ήμουν χτες από αυτούς που περνώντας από την Ασκληπιού και Ακαδημίας γύρω στις 9.30 το πρωί είδα τουλάχιστον μία διευρυμένη ομάδα - αραχτούς, να πίνουν καφέ στο σουβλατζίδικο και πάνω στις μηχανές τους, με εμφάνιση τάχα αναρχικών, που χωρίς όμως καμία αμφιβολία ήταν ασφαλίτες. Όποιος έχει πάει έστω και μια φορά σε διαδήλωση στη ζωή του αναγνωρίζει τον μεταμφιεσμένο ασφαλίτη, αλλά πέραν της προσωπικής μου μαρτυρίας τα βίντεο και οι φωτογραφίες οργανωμένων ομάδων παρακρατικών που υπάρχουν στο διαδίκτυο δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αμφιβολίες. Η πολιτική διαφωνία των αναρχικών και άλλων αριστερών ρευμάτων με το ΚΚΕ είναι δεδομένη, ωστόσο στην παρούσα φάση πέραν του ότι τέτοιες επιθέσεις είναι αλυσιτελείς, είτε εκφράζουν απολύτως βλάκες που υπερασπίζονται τακτικές ενός διαβρωμένου χώρου είτε είναι απόλυτα ύποπτες.
Οι καιροί δεν συγχωρούν, όμως, ούτε τη βλακεία ούτε την δική μας ανοχή σε τέτοιες επιθέσεις, ιδεολογικές και πραγματικές. Και πάλι διαπιστώνω ότι έχει έρθει η ώρα η κομμουνιστική αριστερά να ξυπνήσει πλέον και να δουλέψει, κυριότατα ιδεολογικά. Ας μην μείνουμε στην αυτονόητη δύναμη της χτεσινής εικόνας, για να είμαστε αποτελεσματικοί πρέπει να πείσουμε και να δώσουμε λύσεις. Θεωρώ ότι οι σημερινές - απολύτως αήθεις - επιθέσεις που δέχεται το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές εν γένει αποτελούν πρόβλημα και της δικής μας αδυναμίας να δώσουμε πειστική πολιτική απάντηση χωρίς αναγωγή στα θέσφατα και δεδομένα κάθε φορά.

Ανώνυμος είπε...

Δεν ξέρω τι εννοείς, Αντώνη, ως "εκστρατεία αισχρής κατασυκοφάντησης του ΠΑΜΕ": τους υπαινιγμούς ότι συνεργάζεται με την αστυνομία ή την κατακραυγή ότι χτες περιφρούρησε ουσιαστικά τη Βουλή από όλους τους άλλους διαδηλωτές; Το πρώτο είναι προφανώς χυδαιότητα, το δεύτερο όμως είναι πέρα για πέρα αλήθεια.

Ούτε αυτό βέβαια δικαιολογεί τους ανεγκέφαλους που έκαναν στόχο τους το μπλοκ του ΠΑΜΕ, με διαφορά το πιο εργατικό κομμάτι της χτεσινής διαδήλωσης. Ο σταλινισμός της ηγεσίας και η πειθαρχία της βάσης σε αυτή την ηγεσία δεν μπορούν να σταθούν ούτε δευτερόλεπτο ως λόγοι για επίθεση σε διαδηλωτές εργάτες. Από την άλλη, η επίθεση των ανεγκέφαλων δεν μπορεί να σταθεί ούτε δευτερόλεπτο ως λόγος για να παραδίδονται οι ίδιοι αυτοί ανεγκέφαλοι στην αστυνομία από τους εργάτες του ΠΑΜΕ. Δεν έχει καμιά δουλειά το ΠΑΜΕ να δρα αστυνομικά.

Το θλιβερό συμπέρασμα της χτεσινής μέρας ήταν ότι η ταξική δυναμική του ανταγωνιστικού κινήματος στη χώρα βρίσκεται σε μηδενικό σημείο, ένθεν κακείθεν. Το ΚΚΕ και η αναρχία λειτουργούν αυτή τη στιγμή συμπληρωματικά, ως γραμμή Μαζινό της αστικής συναίνεσης. Για τα υπόλοιπα κομμάτια του "κινήματος" δεν το συζητάω καν -- δεν υπάρχει τίποτα στην ταξική τους θέση ή στην ταξική τους συνείδηση που ν' αφήνει ελπίδες για διάρρηξη της αστικής συναίνεσης. Αν κάτι ξεχωρίζει το ΚΚΕ και την αναρχία, είναι ότι το μεν κινητοποιεί εργάτες αλλά με αντιδραστικό τρόπο, η δε προτάσσει όλα τα συγκρουσιακά περιεχόμενα αλλά δεν τα απευθύνει στην (υπό πλήρη ανασύνθεση) εργατική τάξη της χώρας. Αδιέξοδο από παντού.

Ανώνυμος είπε...

Δηλαδή το πρόβλημα ήταν ποιος θα πιάσει στασίδι μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη και στοχοποιείται το ΚΚΕ από την υπόλοιπη αριστερά; Μα φυσικά ο πιο δυνατός, ο πιο οργανωμένος και ο πιο μαζικός χώρος ορίζει και τους όρους του παιχνιδιού και της "χωροθεσίας του αγωνα". Ας σοβαρευτεί η υπόλοιπη αριστερά και τα συνδικάτα και ας καταλάβουν ότι η ηγεμονία ακόμα και εντός πλαισίου της αριστεράς, πόσω μάλλον στον αγώνα στο δρόμο, δεν κερδίζεται ούτε με κλαψούρισμα για τη θέση μπροστά από τον άγνωστο στρατιώτη ούτε με επίθεση με μη πολιτικούς όρους στο ΚΚΕ. Ας οργανωθούν και ας δουλέψουν όλοι, ας κερδίσουν σε μαζικότητα και πολιτικό βάθος και είναι σίγουρο ότι κανένας δεν θα μπορέσει να τους στερήσει την θέση στο σύνταγμα ούτε να τους καπελώσει. Κι αυτά δεν τα λέω ταυτιζόμενη με τις θέσεις του ΚΚΕ μου κάνει κάθε φορά εντύπωση πώς αμιγώς πολιτικές υποτίθεται συλλογικότητες εγκαλούν το ΚΚΕ, το οποίο λοιδωρούν με κάθε ευκαιρία, για έλλειψη "συμπόνιας" και "ευαισθησίας" απέναντι στις υπόλοιπες "επαναστατικές δυνάμεις". Και βέβαια ας σοβαρευτούν και ας πουν όλοι οι άλλοι ξεκάθαρα ποιος μπορεί να είναι ο στόχος μιας διαδήλωσης πιο επιθετικής, που θα έσπαγε λ.χ. τον κλοιό του κοινοβουλίου, θα συγκρουόταν με τα ματ και θα έμπαινε μέσα, όταν οι ίδιοι ούτε πολιτικά ξεκαθαρο στόχο έχουν, αλλά κυριότατα δεν είναι σε θέση ούτε τα μπλοκ τους να οργανώσουν και να περιφρουρήσουν. Στο πρώτο ντου των μπάτσων θα θρηνούσαν κόσμο. Το ΚΚΕ, που ομολογουμένως έχει προβληματική στάση σε σειρά ζητημάτων, τουλάχιστον έχει συναίσθηση του τι σημαίνει κατεβάζω τον κόσμο μου κάτω και ξέρει μέχρι πού μπορώ να φτάσει. Χτες, τους επιτέθηκαν κουκουλοφόροι και οι ΚΚεδες αντιπαρατάχτηκαν με πολλούς τραυματισμένους τουλάχιστον, ενώ μπορεσαν σε μεγάλο βαθμό να προστατεύσουν τον κόσμο στα μπλοκ τους. Σε επίθεση της αστυνομίας ποιος άοπλος μπορεί να αντέξει; Γι' αυτό και είπα πριν ότι είναι αήθης η επίθεση στο ΚΚΕ, πίσω από τα προβλήματα του χώρου αυτού κρύβουν όλοι οι υπόλοιποι τις δικές τους αδυναμίες.
Περίμενω ότι θα ακούσω μια αριστερά πολιτικά ώριμη που με πολιτικό λόγο θα φέρει το ΚΚΕ και το κάθε ΚΚΕ προ των ευθυνών του και θα συμβάλλει στο γκρέμισμα κάθε φενάκης, που και το ΚΚΕ έχει δημιουργήσει. Αντ' αυτού ακούω κλαψουρίσματα επειδή δεν άφησαν τα παιδάκια ν' ανέβουν πάνω στην πλατεία, όταν ακόμα και η αξιοπρεπης διαβίωση για τους εργαζόμενους αυτής της χώρας είναι πλέον παρελθόν. Ο δρόμος και η κυριαρχία κερδίζονται και μάλιστα με πάλη πολιτική, όχι με συναισθηματικούς εκβιασμούς. Καλλιεργείται εμφυλιοπολεμικό κλίμα κι εμείς τσακωνόμαστε μεταξύ μας και εγκαλούμε το ΚΚΕ, που κάνει το αυτονόητο, ως η πιο μαζική συλλογικότητα της αριστεράς.

Μαρία

μικροαστός είπε...

Πραγματικά θλιβερές οι από πάνω τοποθετήσεις. Τίποτα πρωτότυπο, οι ίδιες και ίδιες μαλακίες για προβοκάτορες, παρακρατικούς, αντι-κκε συνωμοσίες και αντιλήψεις ότι ο "λαός" και η εργατική τάξη είναι όσοι στελεχώνουν τις διμοιρίες του παμέ. Είναι απογοητευτικό που ούτε και τώρα δε θέλετε να καταλάβετε ότι το κκε και τα θυγατρικά μαγαζιά του ανήκουν στο Κόμμα της Τάξης. Οι απολύσεις εργαζομένων, το σαμποτάζ σε αγώνες με στοιχεία αυτονομίας αδιάφορων ή εχθρικών απέναντι στον έλεγχο του κόμματος, η συνεργασία με το καθεστώς και η περιφρούρηση του κεφαλαίου και του πολιτικού του προσωπικού είναι λίγα μόνο απ' αυτά που θα δούμε καθώς η κρίση θα βαθαίνει και η αναδιάρθρωση θα οξύνεται παράλληλα με την προλεταριακή βία, τη στιγμή που η αναπαραγωγή του προλεταριάτου θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Φυσικά ο καθένας μπορεί να ελπίζει ακόμα ότι κάτι καλό θα βγει για τον κώλο του από μια ενδεχόμενη(;) αριστερή κυβέρνηση (και συγκυβέρνηση, γιατί όχι;) ή να ονειρεύεται μια θέση οργανικού διανοούμενου. Εμείς όμως τι φταίμε να διαβάζουμε τα βδελύγματά σας;

Γιάννης είπε...

@ Mαρία "Μα φυσικά ο πιο δυνατός, ο πιο οργανωμένος και ο πιο μαζικός χώρος ορίζει και τους όρους του παιχνιδιού και της "χωροθεσίας του αγωνα". "

Είναι τρόπος να ξεκινάει τοποθέτηση αριστερού αυτός; από πότε ακολουθούμε τον νόμο του ισχυρού;

Ανανεωτικός κομμουνιστής είπε...

Ένας κομμουνιστής σκοτώθηκε ("σκοτώθηκε", δεν "πέθανε") στη χτεσινή διαδήλωση. Είμαι συντετριμμένος. Το μόνο που μπορώ να πω αυτή την ώρα είναι ότι αν ο νεκρός ανήκε σε οποιονδήποτε άλλο πολιτικό χώρο, σήμερα θα είχαμε γεγονότα μπροστά στα οποία ο "Δεκέμβρης 2008" θα έμοιαζε με παιδική χαρά. Κρίμα που οι ευαισθησίες πολλών αριστερών (της εκτός ΚΚΕ αριστεράς, στην οποία άλλωστε τοποθετούμαι κι εγώ) είναι τόσο, μα τόσο, επιλεκτικές. Πραγματικά κρίμα!

Για τα υπόλοιπα, μπορεί να επανέλθω αργότερα.

Ανώνυμος είπε...

http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=14220&pos=4&cat_id=48

Eπειδη καποιος πιο πανω ζητησε πολιτικα επιχειρηματα για την σταση του κουκουε χθες και προχθες.

Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών Χορού είπε...

Μπορεί κάποιος να εξηγήσει γιατί σήμερα, μια μόνο ημέρα αφ'ότου είχαμε νεκρό σε μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων, δεν κουνιέται τίποτε; πέρα απο ρητορικές συγκρούσεις για το ποιός έφταιγε εχτές. Όλοι, αριστεροί, αντιεξουσιαστές καταναλώνονται σε διαμάχες ερμηνείας των αναπαραστάσεων των χτεσινών γεγονότων. Όχι δεν επαναλαμβάνω την "κοινωνία του θεάματος" αλλά μου είναι αδιανόητο, σήμερα έπρεπε το λιγότερο να γίνουν πορείες, διαμαρτυρίες, απ' όλους.

Ανώνυμος είπε...

για ακομη μια φορα η κομματικη πειθερχεια αποδεικνυεται καταπιεστικη εσωστρεφης που ομως δεν μπορει παρα δεδωμενης της συνθηκης να εκτονωθει με η χωρις την οδηγια των καθοδηγητικων οργανων της
απο νωρις το πρωι που παραταχθηκαν μπροστα απο τα κικλιδωματα φαινοτανε τι θα επακολουθουσε αραγε δεν το γνωριζανε στα γραφεια του κομματος;
ποιος μπορει να ορισθει τιμητης της περιφρουρησης ολοκληρου του Συνταγματος;ποιος μπορει να διεκδικησειτον ελεγχο της συμπεριφορας των διαδηλωτων οταν μαλιστα δεν του το ζηταει;
οσο για τον ανθρωπο που επεσε στην μαχη του για τα δικαιωματα του επρεπε ναφορα ολους μας αλλα την πρωτη εξεγερση την περιμενα απο το
κκε

cia239 είπε...

Σε λίγο θα πουν οτι η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ εμπόδισε την ιστορική στιγμή "οκτωβριανή επανάσταση των ελλήνων".
Περίμενε δηλαδη ο Παπαφλέσσας με τον Λενιν στη σταδίου αλλά δε τους άφησε να πάρουν θέσεις μάχης το ΚΚΕ.

Αντωνης είπε...

Τ. Φωτόπουλος (αναμενόμενη στάση): http://wwwpraxisred.blogspot.com/2011/10/blog-post_4711.html

Αντωνης είπε...

ΑΝΤΑΡΣΥΑ (λιγότερο αναμενόμενη στάση): http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/10/blog-post_9887.html

Αντωνης είπε...

Θ.Καρτερός (μάλλον έκπληξη):

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=646405

Αντωνης είπε...

Εάν το κείμενο Καρτερού αντικατοπτρίζει την θέση του ΣΥΡΙΖΑ, μιλάμε για σύμπλευση ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα των ευθυνών για όσα έγιναν. Που νομίζω ότι είναι κάτι ιδιαίτερα θετικό σε ό,τι αφορά την προστασία του κόσμου. Γιατί μετά τους τρεις στην Μαρφίν, τους δυο που καήκαν στα λουλουδάδικα (ποιος δεν θυμάται την μνημειώδη εκείνη "δήλωση ευθύνης" στο ίντυ) και τον νεκρό οικοδόμο συν τις μολότωφ κατά ΠΑΜΕ τώρα, το ποτήρι απλά έχει ξεχειλίσει. Για μένα τουλάχιστο.

K.T. είπε...

Για άρθρο Καρτερού πράγματι μεγάλη έκπληξη. Για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών: είναι φανερό ότι το αστικό κράτος έχει επιλέξει να αντιπαρατεθεί με το εργατικό κίνημα με βασικό του μοχλό αυτόν τον πανάθλιο εσμό των τραμπούκων και των ασφαλιτών. Το ζήτημα είναι: οι μέχρι τώρα διαμορφωμένες δομές περιφρούρησης του κινήματος είναι επαρκείς μπροστά στην δολοφονική μανία των ανεπίσημων μονάδων καταστολής? Ή πρέπει να περάσουμε σε ένα νέο ανώτερο επίπεδο αντιμετώπισης εμπνεόμενοι και από τις ιστορικές παραδόσεις του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος.

Ανώνυμος είπε...

Αντώνη & Κ.Τ.: Δεν έγιναν έτσι τα πράγματα, ρε παιδιά. Δεν ξέσπασε καμιά δολοφονική μανία κουκουλοφόρων κατά του ΠΑΜΕ, ούτε χρειάζεται το ΠΑΜΕ να πάρει τα όπλα και ν' αρχίσει τις συμπλοκές με αναρχικούς. Άνθρωποι κινδύνεψαν και από τις δύο πλευρές την Πέμπτη, τόσο από τις πέτρες και τις μολότοφ κατά εργατών όσο και από τα παλούκια του ΠΑΜΕ, του οποίου η εφόρμηση εναντίον ασύνταχτου και ετερόκλητου πλήθους ήταν απλώς απαράδεκτη.

Όμως το μέγα πολιτικό ζήτημα είναι άλλο, και παρακαλώ να το αντιμετωπίσετε στα ίσια: ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ το ΠΑΜΕ να έχει γυρίσει πλάτη στα ΜΑΤ και να αντιπαρατίθεται πρόσωπο με πρόσωπο, με κράνη και παλούκια, με την υπόλοιπη διαδήλωση. ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ το ΠΑΜΕ να κάνει συλλήψεις για λογαριασμό των ΜΑΤ. ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ το ΛΑΟΣ να συγχαίρει το ΚΚΕ, και μετά το ΚΚΕ, για το ξεκάρφωμα, να τα βάζει και με το ΛΑΟΣ (πόσο φτηνό είναι αυτό το θέατρο σκιών;...). ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ "ενότητα της Αριστεράς" ενάντια σε "προβοκάτορες", πραγματικούς ή φανταστικούς.

Η στάση αυτή, που ενορχηστρώνεται από το ΠΑΜΕ και μοιάζει να βολεύει εξίσου ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΣΥΡΙΖΑ (εξαιρείται το ΕΕΚ, απ' ό,τι έχω δει ως τώρα), μετατρέπει την Αριστερά σε Κόμμα της Τάξης, την ώρα που το κρίσιμο είναι η διάρρηξη της αστικής συναίνεσης. Η στάση αυτή είναι πολιτικά εγκληματική, το γράφω νέτα-σκέτα.

Προσωπικά δεν μπορώ να περιμένω από την αναρχία την ωριμότητα να δει την παγίδα του ενδοταξικού εμφυλίου και να μην πάει να πέσει μέσα: δεν έχει την απαραίτηση συγκρότηση για κάτι τέτοιο, θα κάνει αυτό ακριβώς που περιμένουν από αυτή να κάνει, όπως έκανε και την Πέμπτη. Περιμένω όμως από ώριμους και έξυπνους κομμουνιστές, οποιασδήποτε κομματικής απόχρωσης, να δουν τι γίνεται και να ρίξουν αμέσως τώρα τους τόνους της αντιπαράθεσης, να προχωρήσουν σε πολιτικές αναλύσεις της κατάστασης, να χαράξουν στρατηγική και να απεγκλωβιστούν από την επικοινωνιακή πολιτική του Κόμματος, των καναλιών και των ψηφοθήρων της Αριστεράς. Για την ακρίβεια, δεν το περιμένω απλώς. Το απαιτώ.

Ανώνυμος είπε...

Δηλαδη?Πως θα εφαρμοστει ΠΡΑΚΤΙΚΑ αυτο το"νεο επιπεδο αντιμετωπισης"κλπ.,κλπ?Για λεγε...Α,και για πες μου για το αλλο το σκηνικο,για το κοινο ντου που εκαναν παμετζηδες και ΜΑΤατζηδες εναντιον κατι πιτσιρικαδων με τους οποιους παιζαν πετροπολεμο Σταδιου και Αμερικης...Εντασεται και αυτη η μεθοδος στις"ιστορικες παραδοσεις του ελληνικου κομμουνιστικου κινηματος"?

K.T. είπε...

@Ανώνυμε υπάλληλε της Ασφάλειας Αθηνών:
Στην υπηρεσία σου δεν σου κάνουνε μαθήματα ιστορίας? Κάτσε και διάβασε μόνος σου λοιπόν τις μορφές οργάνωσης και δράσης που χρησιμοποίησε το κομμουνιστικό κίνημα π.χ. στην Ελλάδα της κατοχής ή στην Γερμανία πριν τη άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

Όσο για αυτό που λέει ο αποπάνω "φίλος" ότι η περιφρούρηση είχε στραμμένο πρόσωπο στους διαδηλωτές: αγαπητέ "φίλε" το ΠΑΜΕ ήταν σε γνώση ήδη από τις 17/10 ότι η κρατική ασφάλεια είχε σχεδιάσει επίθεση εις βάρος του (μέσω του γνωστού τσούρμου των εγκληματιών), αλλά και στις 20/10 το γνωστό χαφιεδοσάιτ συντόνιζε και καλούσε ανοιχτά σε επίθεση ενάντια στο ΠΑΜΕ. Λυπάμαι που η περιφρούρηση δεν επέτρεψε την διάλυση της συγκέντρωσης και επιτέθηκε στους ασφαλίτες, αλλά δεν θα σου ζητήσουμε και συγνώμη από πάνω.

Ανώνυμος είπε...

Τα γεγονότα όπως τα είδαν άνθρωποι έμπειροι, αναρχικοί και ανένταχτοι κομμουνιστές, που κάνουν ρεπορτάζ δρόμου πολλά χρόνια: http://katalipsiesiea.blogspot.com/2011/10/20102011.html

Υπάρχει προκατάληψη στις περιγραφές; Κατά τη γνώμη μου, ναι - και καλώς υπάρχει. Δεν είναι ίδιες οι προσδοκίες από το ΠΑΜΕ και από τους αναρχικούς. Το ΠΑΜΕ έχει την ιστορία, τον κόσμο, την οργάνωση και την πείρα. Η αναρχία είναι μια υποκουλτούρα μερικών δεκαετιών, που εδώ και λίγα χρόνια μόλις προσπαθεί να εδραιώσει συλλογικότητες και διαδικασίες. Ήταν ανέκαθεν διάτρητη από "καλοθελητές", και το ξέρει. Έχει απήχηση σε κομμάτια "άγριας νεολαίας" τα οποία δεν μπορεί να ελέγξει, και επίσης το ξέρει. Το ΠΑΜΕ δεν έχει τέτοια προβλήματα. Γι' αυτό και η κριτική που θα δεχτεί θα είναι ανελέητη.

Ανώνυμος είπε...

η παρουσία των απολογητών της αναρχικής-φασιστικής αριστερίστικης βίας και ταυτόχρονα των θιασωτών της ακατάσχετης χαφιεδολογίας σταλινο-παρανοικού τύπου, με επικλήσεις "ιστορικών εμπειριών" καταστολής, δείχνει σε τί κατάντια βρίσκεται ο εγκέφαλος των "συνιστωσών" του κινήματος..
είστε για τα πανηγύρια

Ανώνυμος είπε...

Κ.Τ., γράφεις:

"το ΠΑΜΕ ήταν σε γνώση ήδη από τις 17/10 ότι η κρατική ασφάλεια είχε σχεδιάσει επίθεση εις βάρος του (μέσω του γνωστού τσούρμου των εγκληματιών), αλλά και στις 20/10 το γνωστό χαφιεδοσάιτ συντόνιζε και καλούσε ανοιχτά σε επίθεση ενάντια στο ΠΑΜΕ."

Μα πώς γίνεται να υπάρχει τέτοιο κρατικό/παρακρατικό σχέδιο και μετά το ΚΚΕ να δέχεται πανταχόθεν συγχαρητήρια για τη στάση του στο δρόμο; Το Μέγκα, το ΛΑΟΣ, όλο το μιντιακό και πολιτικό καθεστώς, είναι ποτέ δυνατόν να βρίσκονται εκτός αυτού του σχεδίου; Και είναι ποτέ δυνατόν τα ΜΑΤ να προστατεύουν το ΠΑΜΕ ενάντια στην υλοποίηση ενός κρατικού/παρακρατικού σχεδίου κατά του ΠΑΜΕ; Παραλογισμός στο τετράγωνο...

Δεν ξέρω ποιο "χαφιεδοσάιτ" εννοείς (το ιντιμίντια;), αλλά ό,τι κι αν "καλείται" εκεί μέσα είναι πασιφανέστατα στον αέρα: μπορεί να είναι κανονικό κάλεσμα, μπορεί να είναι μπαχαλοκάλεσμα, μπορεί να είναι προβοκάτσια, μπορεί να είναι οτιδήποτε. Δηλαδή θες να μου πεις ότι το ΠΑΜΕ καθορίζει τη στάση του ανάλογα με το τι γράφεται στα διάφορα "χαφιεδοσάιτ"; Κρίμα στη φήμη του δηλαδή...

Καθότι δεν ξέρω ποιος είσαι, Κ.Τ. (όπως βέβαια δεν ξέρεις ούτε εσύ ποιος είμαι), δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε την αντιπαράθεση: εσύ μπορεί να πιστεύεις ότι εγώ είμαι έξυπνος "ασφαλίτης" σε διατεταγμένη υπηρεσία, κι εγώ μπορεί να πιστεύω ότι είσαι έμμισθος υπάλληλος του Περισσού. Ας κρίνουν καλύτερα οι υπόλοιποι τι στέκει και τι δε στέκει.

Γιάννης είπε...

μία απορία, οι κρανοφόροι του ΚΚΕ δεν κρύβουν το πρόσωπο τους; αυτοί δεν εντάσσονται στην κατηγορία των κουκουλοφόρων; κατά τα άλλα συμφωνώ με τον ανώνυμο 22 Οκτωβρίου 12:40.

Ανώνυμος είπε...

"Αλλού τα ΜΑΤ, αλλού τα αίματα": http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=319537

Smirnoff είπε...

Για τις συννενοήσεις του ΚΚΕ με την αστυνομία αναφορικά με την 21/10

Αλλού τα ΜΑΤ, αλλού τα αίματα
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=21%2F10%2F2011&id=319537

Το ερώτημα που μπαίνει είναι γιατί το ΚΚΕ επέλεξε να "περικυκλώσει" συμβολικά τη βουλή και να παραμείνει, με αυτόν τον τρόπο τόσες ωρες μπροστά από το κοινοβούλιο, εμποδίζοντας άλλα σωματεία να προσεγγίσουν το χώρο; Σε τι αποσκοπούσε αυτή η κίνηση; τουλάχιστον οι αγανακτισμένοι το καλοκαίρι είχαν την ψευδαίσθηση πως θα εμποδίσουν τους βουλευτές να προσέλθουν στο κοινοβούλιο και έτσι θα εμποδίσουν την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου. Το ΚΚΕ προφανώς δεν ήλπιζε και δεν σχεδίαζε κάτι τέτοιο. Για ποιό λόγο το ΚΚΕ ανέλαβε να αποτρέψει τους μπάχαλους από το να προσεγγίσουν τη βουλή και να κάνουν τις θεατρικές συγκρούσεις που κάνουν πάντα; Για ποιό λόγο έθεσε στον εαυτό του, σε τελική ανάλυση και στην πράξη, ανεξάρτητα από τις αρχικές προθέσεις του, το καθήκον να προστατέψει τη βουλή από τα επεισόδια;

Τα παραπάνω παρακαλώ να μην εκληφθούν ως υποστήριξη στους μπάχαλους. Όπως έγραψα και στο προηγούμενο σχόλιο η κίνηση τους, να χτυπάνε διαηλωτές με μάρμαρα, κροτίδες και πυροσβεστήρες ήταν δολοφονική. Ενώ η πολιτική τους λογική είναι αστική - θεαματική μέχρι το μεδούλι. Αυτό όμως δεν απαντά στα ερωτήματα που θέτω πιο πάνω.

Και λίγα λόγια περί προβοκατόρων και ασφαλιτών. Είναι γνωστό πως ο χώρος του black block είναι διάτρητος από το κράτος και το παρακράτος, όμως έιναι λάθος να τον εξισώνουμε με αυτόυς τους μηχανισμούς. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μία δυναμική ανάπτυξη αυτής της τάσης αλλά και του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού χώρου (με πιο πολιτικά χαρακτηριστικά), ιδίως μετά το Δεκέβρη του 2008. Αν παρακολουθόυσε κάποιος το χώρο αυτό θα έβλεπε πως συσπειρώνει ένα πολυ μεγάλο αριθμό πολύ νέων ανθρώπων, πλέον η πλειοψηφία είναι μαθητές και φοιτητές των πρώτων ετών. Το μόνο ίσως στοιχείο συγκρότησης αυτού του χώρου είναι η σύγκρουση με την αστυνομία και μία μηδενιστική πολιτική λογική. Αυτά είναι δεδομένα εδώ και κάποια χρόνια και ένα κόμμα που κάνει σχεδιασμούς, όπως το ΚΚΕ, οφείλει να τα παίρνει υπόψιν. Από τη στιγμή που το ΠΑΜΕ αποφάσισε να τους αποκλέισει για όλη τη μέρα την πρόσβαση μπροστά από τη βουλή και να τους στερήσει το θέαμα και την προβολή που θα εξασφάλιζε η σύγκρουση με τα ΜΑΤ, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα του επιτίθονταν, ενώ έχουν αποδεόξει πολλάκοις πως δεν έχουν και ιδιαίτερες ανθρωπιστικές ευαισθησίες...

Ανώνυμος είπε...

Aμα θες να δεις την ταυτοτητα μου κνιτη,αν ανηκει σε ασφαλιτη η οχι,οτι ωρα θες κλεινουμε ραντεβου να τα πουμε απο κοντα τα σχετικα με αυτες τις μεθοδους που ευαγγελιζεσαι.

Mονος σου και μονος μου και χωρις να κουβαλαει κανεις τιποτε.

Και ασε το ΚΚ Γερμανιας πριν την ανοδο του Αδολφου...Εκεινοι παιζαν στα ισα ξυλο με φασιστες που ειχαν(οι φασιστες)την καλυψη μπατσων και δικαστων,δεν στηνονταν με την πλατη προς τους μπατσους ουτε παραδιναν κοσμο σε δικαστες.

Oυτε εστελναν τυπακια να κονεξιαστουν με διμοιριες για να γινει ντου.

Ο"ασφαλιτης"απο 12:57

Ανώνυμος είπε...

Αντωνη,σε παρακαλω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ να το δημοσιευσεις το σχολιο που εκανα προηγουμενως!

Μα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!

Ο"ασφαλιτης"απο 12:57.

Πανο με λενε.

Ανώνυμος είπε...

Δεν ειμαι υπαλληλος της Ασφαλειας,μηπως με μπερδεψες με τον τυπο που βγηκε απο γωνια Κολοκοτρωνη ενω εφευγαν τα ΜΑΤ προς Σταδιου και πηγε στον αρχικνιτη?

Οσο για το ΚΚΓ πριν τον Αδολφο αστο στην ησυχια του,το ιδιο και το ΕΑΜ...Αυτοι δεν εβαζαν πλατες σε μπατσους.

Ο"ασφαλιτης"απο 12:57,Παναγιωτη με λενε.

Ανώνυμος είπε...

Aντωνη,αν θες,αν μπορεις,σβηνεις το σχολιο μου στις 18:39-το ιδιο και το παρον.

Σορυ για τη πρηξιμο,ευχαριστω για τη δημοσιευση.

Πανος.

K.T. είπε...

Δεν με νοιάζει καθόλου ούτε πως σε λένε ούτε ποιος είναι το αφεντικό σου. Ραντεβού δεν υπάρχει λόγος να κλείσουμε γιατί θα τα ξαναπούμε πολύ πιο σύντομα απ όσο φανταζεσαι. Ανέφερα το παράδειγμα του ΚΚΓ γιατί ακριβώς τον ρόλο των S.A. τον έχετε αναλάβει πλέον εσείς. Τώρα, για αυτό που λες για τα κανάλια: είναι προφανές γιατί έχουν αυτή την στάση. Τον στόχο δείχνουν στον παρακρατικό μηχανισμό και σε όσους ανεγκέφαλους καθοδηγούνται απ αυτόν, όπως εσύ καλή ώρα. Απ τις απαντήσεις σου φαίνεται ότι κάνουν πολύ καλά. Επίσης οι επιθέσεις σας το τελευταίο 24ωρο σε γραφεία του ΚΚΕ (μήπως και αυτά σε εμποδίζουν να καταλάβεις την Βουλή επαναστάτη της κακιάς ώρας?), οι επιθέσεις σε μεμονωμένους συντρόφους στα πανεπιστήμια, ακόμα και στα σπίτια τους δείχνει καθαρά ότι είστε ένας πολιτικός χώρος που ακολουθεί τις "ένδοξες" πρακτικές της "Χ", της "Καρφίτσας" κλπ...

K.T. είπε...

Και για να απαντήσω τώρα στον Smirnoff και στις ερωτήσεις που βάζει (ελπίζω καλοπροαίρετα).

1."...γιατί το ΚΚΕ επέλεξε να "περικυκλώσει" συμβολικά τη βουλή και να παραμείνει, με αυτόν τον τρόπο τόσες ωρες μπροστά από το κοινοβούλιο, εμποδίζοντας άλλα σωματεία να προσεγγίσουν το χώρο; Σε τι αποσκοπούσε αυτή η κίνηση;"

Αποσκοπούσε σε ότι αποσκοπεί κάθε κινητοποίηση: να ασκήσει πίεση στο αστικό πολιτικό προσωπικο (μέσα από την μαζική κάθοδο της εργατικής τάξης στον δρόμο και όχι με γιαουρτώματα και μικροαστικές εκτονώσεις). Η μέθοδος της συμβολικής περικύκλωσης επιλέχτηκε ως μορφή πάλης που ανταποκρίνεται στην οξύτητα της επίθεσης του κεφαλαίου και στον γενικότερο συσχετισμό των δυνάμεων. Αν κρίναμε ότι υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα επαναστατική κατάσταση δεν θα αποκλείαμε το Κοινοβούλιο, αλλά θα το καταλαμβάναμε και θα το διαλύαμε.

2."...Για ποιό λόγο το ΚΚΕ ανέλαβε να αποτρέψει τους μπάχαλους από το να προσεγγίσουν τη βουλή και να κάνουν τις θεατρικές συγκρούσεις που κάνουν πάντα;..." Ο λόγος είναι προφανής και μου προκαλεί εντύπωση που ρωτάς. Εκτός αν προτιμάς να επαναλαμβάνεται το γνωστο καραγκιοζιλίκι των μπάχαλων και να πνίγεται κάθε εργατική συγκέντρωση στο αίμα και τα δακρυγόνα.

3. "...το καθήκον να προστατέψει τη βουλή από τα επεισόδια;..." Κανένα τέτοιο καθήκον δεν έθεσε. Το μόνο καθήκον που έθεσε ήταν να προστατέψει τα δικά του και μόνο μπλοκ από την καταστολή (επίσημη ή ανεπίσημη).

4. "Από τη στιγμή που το ΠΑΜΕ αποφάσισε να τους αποκλέισει για όλη τη μέρα την πρόσβαση μπροστά από τη βουλή και να τους στερήσει το θέαμα και την προβολή που θα εξασφάλιζε η σύγκρουση με τα ΜΑΤ, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα του επιτίθονταν, ενώ έχουν αποδεόξει πολλάκοις πως δεν έχουν και ιδιαίτερες ανθρωπιστικές ευαισθησίες..."

Η διατύπωσή σου κατανέμει το βάρος της ευθύνης στο ΠΑΜΕ ή κάνω λάθος. Δεν προκειται να απολογηθεί ποτέ το ΠΑΜΕ ή το ΚΚΕ για το ότι περιφρουρεί τις δικές του κινητοποιήσεις και τις μορφές πάλης που αποφασίζουν τα όργανα του μαζικού κινήματος. Αυτές θα υλοποιούνται με όποιο κόστος.

Smirnoff είπε...

@K.T.

Λες: "Αποσκοπούσε σε ότι αποσκοπεί κάθε κινητοποίηση: να ασκήσει πίεση στο αστικό πολιτικό προσωπικο (μέσα από την μαζική κάθοδο της εργατικής τάξης στον δρόμο και όχι με γιαουρτώματα και μικροαστικές εκτονώσεις). Η μέθοδος της συμβολικής περικύκλωσης επιλέχτηκε ως μορφή πάλης που ανταποκρίνεται στην οξύτητα της επίθεσης του κεφαλαίου και στον γενικότερο συσχετισμό των δυνάμεων. Αν κρίναμε ότι υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα επαναστατική κατάσταση δεν θα αποκλείαμε το Κοινοβούλιο, αλλά θα το καταλαμβάναμε και θα το διαλύαμε."

Πιστεύεις δηλαδή πως η οργανωμένη και ειρηνική παρουσια του ΠΑΜΕ επί ώρες μπροστά στη βουλή θα μπορούσε να ασκήσει περισσότερη πολιτική πίσεση στην κυβέρνηση από τα γιαουρτώματα και τις αποδοκιμασίες άλλων δεκάδων χιλιάδων χύμα διαδηλωτών του πρόσφατου παρελθόντος; Για ποιό λόγο η κυβέρνηση να αισθανθεί πίεση από την παρουσία 15.000 μελών του ΠΑΜΕ που παραμένουν στο Σύνταγμα;

Η δική μου ανβάγνωση είναι διαφορετική. Θεωρώ πως το ΚΚΕ αποφάσισε να μπει επικεφαλής των διαμαρτυριών για το πολυνομοσχέδιο ακόμα και στο επικοινωνιακό - θεαματικό επίπεδο, γι αυτό επέλεξε μία μορφή πάλης (το συμβολικό αποκλεισμό της βουλής) που δεν χρησιμοποοιούσε μέχρι τώρα, αντίθετα ήταν όπλο άλλων δυνάμεων, κυρίως των αγανακισμένων και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Το ΚΚΕ έκρινε πως το προηγούμενο διάστημα δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με τη δυασαρέσκεια του κόσμου που εκφράστηκε μέσα από πολυπληθείς διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις (κυρίως τις δύο πρώτες Κυριακές των αγανακτισμένων αλλά και στις μαζικές συγκεντρώσεις των τελευταίων γενικών απεργιών). Για πρώτη φορά λοιπόν εδώ και χρόνια το ΚΚΕ επιλέγει να παραμείνει στο Σύνταγμα και να συνδεθεί με τους υπόλοιπους διαδηλωτές οι οποίοι είναι πολύ περισσότεροι από το ΠΑΜΕ, θυμίζω πως στην πολύ μεγάλη συγκέντρωση της Τετάρτης, η διαδήλωση των συνδικάτων ήταν υπερδιπλάσια από αυτής του ΚΚΕ. Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτή την απόφαση, τη θεωρώ πολύ σωστή. Το πρόβλημα όμως είναι στην υλοποίηση της και αυτή είναι ενδεικτική του πόσο λάθος αντιλαμβάνεται αυτό το κόμμα την έννοια της πρωτοπορίας.

Το ΚΚΕ δεν αποφάσισε απλά να παραμείνει στον ίδιο χώρο με τους υπόλοιπους διαδηλωτές και να συνδεθει μαζί τους, αντίθετα, επέλξε να μπει πρώτο τραπέζι πίστα μπροστά στη βουλή και να αρνηθεί την πρόσβαση σε κάθε άλλο σωματείο που ανέβαινε στην πλατεία (δεν αναφέρομαι εδώ στους μπάχαλους), επαναλαμβάνω ήμουνα παρόν σε διαπληκτισμούς της περισφρούρησης με κόσμο της ΠΟΕ- ΟΤΑ που δεν τους αφήναν να περάσουν με επιχείρημα πως έχουν αρχηγό τον Μπαλασόπουλο). Για να μη μακρυγορώ, δεν γίνεσαι πρωτοπορία ενός κόσμου με το έτσι θέλω, απλά μπαίνοντας μπροστά σε μία διαμαρτυρία, όταν επί χρόνια διαδήλωνες μακρία από αυτούς που τους χάριζες στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, μόνο και μόνο επείδή κατέβαιναν στις διαδηλώσεις με τους συνδικαλιστικούς φορείς τους. Αν πραγματικά το ΚΚΕ ήθελε να δημιουργήσει πολιτικούς και συντροφικούς δεσμούς με αυτό τον κόσμο θα αφηνε ένα μέρος της Αμαλίας ελεύθερο και θα προσπαθούσε να συζητήσει πολιτικά μαζί τους τις ώρες της περικύλωσης, δεν θα έβαζε την περιφρούρηση να τους απωθεί σαν ύποπτους και αντιπάλους. Την ηγεσία την κερδίζεις, δεν την απιτείς και δεν την επιβάλλεις και το ΚΚΕ έχει πολύ δρόμο να κάνει για να το ανγνωρίζει όλος αυτός ο κόσμος που κινητοποιείται τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ως ηγεσία. Σίγουρα δεν θα το καταφέρει με αυτόν τον τρόπο. Η εμπειρία μου είναι πως το ΚΚΕ, με τη στάση του την Πέμπτη, απομακρύνθηκε από αυτό τον κόσμο, δεν ήρθε πιο κοντά. Συμμετείχα σε άπειρα πηγαδάκια την Πέμπτη στο Σύνταγμα, με κόσμο που δεν ανήκει σε κάποια οργάνωση, ανθρώπους των σωματείων ή χύμα διαδηλωτές που επεκρίναν δριμύτατα το ΚΚΕ. Πολύ φοβάμαι πως το κόμμα έχει ξεχάσει πως να κάνει ενιαιωμετωπική δουλειά και πιστεύω πως δύσκολα θα επιχειρήσει ξανά να διαδηλώσει μαζί με άλλους, σύντομα θα ξαναγυρίσει στις ξεχωριστές, ελεγχόμενες συγκεντρώσεις.

Smirnoff είπε...

συνέχεια

Τώρα για τους κουκουλοφόρους, το πρόβλημά μου αφορά την προβοκατορολογία του ΚΚΕ. Το black block δεν είναι όργανο της ασφάλειας, ακόμη και αν δρουν ασφαλίτες μέσα σε αυτό. Πρόκειται για ένα χώρο που έχει έντονη δυναμική τα τελευταία χρόνια και συσπειρώνει χιλιάδες νέου κόσμου ο οποίος διακατέχεται από τον φετιχισμό της σύγκρουσης και λειτουργεί με οπαδικά χαρακτηρστικά. Δεν αντιμετωπίζεται πολιτικά με καταγγελίες περί πρακτόρων και οργανωμένου σχεδίου του κράτους να χτυπήσει το ΚΚΕ. Αλήθεια γιατί να έχει το κράτος τέτοιο σχέδιο από τη στιγμή που υπήρξε συννενόηση της αστυνομίας με το ΚΚΕ για την παρουσία τους στο Σύνταγμα, με βάση την οποία η αστυνομία αποχώρησε από όλο το μήκος της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ, ενώ και τη στιγμή της σύγκρουσης με τους μπάχαλους, όταν ζήτησε να παρέμβει, το κόμμα αρνήθηκε για να μη γίνουν χειρότερα τα πράγματα; Η αστυνομία θα ήταν πολύ ευχαριστημένη να έχει μία συγκέντρωση που θα επιβάλλει μόνη της την τάξη χωρίς να χρειαστεί να επέμβει η ίδια. όταν άλλωστε το ΠΑΜΕ αποχώρησε, έκανε σκούπα στηνπλατεία και διέλυσε τη συγκέντρωση.

Τα παραπάνω να μην εκληφθουν ως λογική ίσων αποστάσεων ανάμεσα στο ΚΚΕ και το black block, με το πρώτο μπορείς να συζητήσεις πολιτικά, με το δεύτεο όχι. Δεν θεωρώ προβληματική την παρουσία του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα (αντίθετα είναι καλοδεχούμενη), προβληματική θεωρώ τη στάση του στο Σύνταγμα. Δεν θεωρώ προβληματική την αντιπαράθεση τους με τους αναρχικούς, αλλά τον τρόπο και τη διαχείριση εκ των υστέρων αυτής της αντιπαράθεσης. Νομίζω πως τα μέλη του ΚΚΕ πρέπει να συζητήσουν σοβαρά πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να συνδεθούν με τη μάζα των εργατών και των μικροαστικών στρωμάτων που πλήττονται από τη μνημονιακή πολτική και όχι απλά να απαιτούν αυτός ο κόσμος να ακολουθήσει την ηγεσία του κόμματος, στα λόγια ή την πράξη. Επίσης να ανγνωρίσουν πως η αναρχία και το black Block, έχουν σοβαρή κοινωνική δυναμική στη νεολαία και πως δεν πρόκειται απλά για κάποιους χούλιγκανς και ασφαλίτες που θα τους τσακίσει η περιφρούρηση. Με συντροφικούς χαιρετισμούς.

Ανώνυμος είπε...

Αστεια πραματα ΚΤ,οχι μονο η απαντηση σου με τις συγκαλυμενες απειλες προς εμενα,αλλα τα"επιχειρηματα σου γενικοτερα,και οχι δεν ανηκω στο ΒΒ οπως φαντασιωνεσαι.

ΧΩΡΙΣ συντροφικους χαιρετισμους.

Ο"ασφαλιτης"απο 12:57 χτες.

Ανώνυμος είπε...

Smirnoff,δεν χρειαζεται καμμια υπεραναλυση,τα πραματα ειναι πολυ απλα.

Το κουκουε επελεξε,σε πληρη συνεννοηση με τα αλλα κομματα και την ΕΛΑΣ,να αποκλεισει την Αμαλιας απο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ μπλοκ(κατα μονας ηταν σχετικα ευκολο να μπει κανεις,μονο απο τη μερια του Ζαπειου ομως).

Θα γινοταν οτι θα γινοταν στη βουλη(Δηλαδη θα περναγε ο νομος,ετσι?Αρκετα με την κνιτικη κοροιδια...)ενω εξω το πληθος θα περιμενε να βγουνε οι βουλευτες του κομματος,πιθανοτατα και η ιδια η Αλεκα,για να απευθυνουν χαιρετισμο και να τσιμπηθουν ετσι ορισμενα ψηφαλακια.

Πανυγηρακι ηγεμονιας δηλαδη και νταβατζιλικι σε ολους τους υπολοιπους σε πληρη κονεξια με τα υπολοιπα κομματα και φυσικα το κρατος.

Αυτο χαλασε οχι γιατι το κουκουε επιδιωξε την συγκρουση(οι ΒΒ την επιδιωξαν)αλλα γιατι οι"δεν πληρωνω"αρχικα αμφισβητησαν λεκτικα τον τσαμπουκα του κομματος και εν συνεχεια οι του ΒΒ προσπαθησαν να σπασουν την κομματικη συγκεντρωση και περιφρουρηση της Βουλης,που εγινε ξαναλεμε σε πληρη συνεννοηση με κομματα και μπατσους.

Απο εκει και περα αρκετοι,και οχι μονον εγω,δεν εχουμε τιποτε να πουμε και να συζητησουμε πολιτικα με το κουκουε οσο αυτο επιλεγει τον ρολο του μεσα στο Κομμα της Ταξης,οπως επισημανθηκε απο αλλον.

Που ο ρολος του ειναι σαφης και δεν χρειαζονται υπεραναλυσεις και συζητησεις επι συζητησεων:Eπαναστατικος βερμπαλισμος,πληρης υποταγη στην αστικη νομιμοτητα,περιχαρακωση των μελων και φιλων,αναχωρητισμος για την ημερα που το κομμα θα παρει την εξουσια.

Καθεις εφ'ω εταχθη,και ας αναλαβει τις ευθυνες του και τον ΠΟΛΙΤΙΚΟ λογαριασμο που θα ερθει-για ολους.

Πανος aka"ασφαλιτης".

Ανώνυμος είπε...

Smirnoff,

συμφωνώ απολύτως με την κριτική σου ως προς τη στάση του ΚΚΕ στο Σύνταγμα, γι' αυτό και σε προηγούμενο σχόλιό μου μίλησα για προβληματική στάση του ΚΚΕ εν γένει. Στην παρούσα φάση θεωρώ πως η μεγαλύτερη αδυναμία του είναι να συνάψει μετωπικές συμμαχίες επί της ουσίας. Το αποδίδω κυριότατα στις ιδεολογικές και πολιτικές αντιφάσεις του, αλλά και στα "συστημικά αντανακλαστικά" που ως κοινοβουλευτικό κόμμα, και μάλιστα το μεγαλύτερο της αριστεράς, έχει ανατύξει. Σαφώς η στάση του προχτές στο Σύνταγμα έχει την διάσταση που ανέπτυξες. Ωστόσο, θεωρώ αλυσιτελές το να απαιτείται να επιδείξει το ΚΚΕ στάση αλληλεγγύης προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές δίνοντάς τους χώρο στο σύνταγμα, όταν είναι γνωστό ποια είναι η στάση του εδώ και χρόνια και όταν προηγουμένως καμία σοβαρή πολιτική πίεση δεν έχει υπάρξει προς το κόμμα αυτό. Θεωρώ ότι το μέτωπο μόνο μέσα από σοβαρό πολιτικό διάλογο - αντιπαράθεση μπορεί να υπάρξει. Οι πολιτικές θέσιες είναι αυτές που και θα φέρουν το ΚΚΕ προ των αντιφάσεών του και θα δημιουργήσουν έδαφος για μέτωπο. Και βέβαια, δεν γίνεται να ζητάς από το ΚΚΕ χώρο μπροστά στην Αμαλίας στις 12.00 όταν ξέρεις ότι έχει καλέσει ήδη από τις 11.00 και τα μέλη του βρίσκονται με οργανωμένα μπλοκ ήδη από τις 9.30, γνωρίζουμε όλοι πόσο πιο συνεπείς είναι οι ΚΚΕδες. Για μένα λέιπει η σοβαρότητα στους υπόλοιπους όταν πανε να παρακαλέσουν γνωρίζοντας τι είναι το ΚΚΕ και επικαλούμενοι μετωπική λογική, όταν τίποτα επί της ουσίας δεν έχουν κάνει πολιτικά και οργανωτικά για να διεκδικήσουν σοβαρά το μέτωπο, πολιτικά και στον αγώνα στον δρόμο. Όσο για τον αναρχικό χώρο, η πολιτική του θέση είναι γνωστή. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά προβληματικό να υπερασπίζονται την δολοφονική πρακτική ανθρώπων μέσα από το μπλοκ τους που πετούν μάρμαρα και μολώτοφ σε άλλους διαδηλωτές, αλλά κυριότατα να υπερασπίζονται λυσσαλέα την τακτική τους αυτή και να επιτίθενται σε άλλον πολιτικό χώρο που βρισκόταν στον δρόμο όταν υπάρχουν σοβαρότατες υπόνοιες ότι στους κόλπους του μπλακ μπλοκ είχαν παρεισφρήσει στοιχεία εκτός του χώρου αυτού. Σαφώς και δεν αποτελείται το μπλακ μπλοκ αποκέιστικά από ασφαλίτες, όμως είναι εξαιρετικά πιθανό - για να μην πω βέβαιο - ότι μέσα σε αυτό έδρασαν και αυτοί. Για όλα τα παραπάνω νομίζω ότι αυτή την ώρα είναι αήθεις οι επιθέσεις στο ΚΚΕ με τον τρόπο που τις δέχεται, διότι λίγο πολύ όλοι κρύβουν πίσω από αυτό τις πολιτικές και οργανωτικές τους αδυναμίες και μου μοιάζει σαν να περιμένουν από το ΚΚΕ να τους δώσει λύση σε αυτές μέσω κάποιας απροσδιόριστης έννοιας αριστερής αλληλεγγύης.Όσο γι' αυτή καθαυτή την επιλογή του ΚΚΕ να περικυκλώσει την βουλή χωρίς να παρεμποδίσει τους βουλευτές να μπουν ή χωρίς σχέδιο να καταληφθεί, την θεωρώ προβληματική στο βαθμό που προβληματικό θεωρώ το ότι υπό αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχει συγκροτημένο κίνημα. Μιλάμε για πιο δυναμικές ενέργειες λες και υπήρχε η κρίσιμη μάζα για να υλοποιηθούν τέτοιες. Αλήθεια, αν κατέβαινε στον δρόμο προχτές ένα εκατομμύριο κόσμος, θα μπορούσε το ΚΚΕ να τους εμποδίσει είτε να βρεθούν πάνω στον άγνωστο στρατιώτη είτε να εμποδίσουν τους βουλευτές να μπουν στη βουλή είτε να την καταλάβουν κ.λπ.;Ακόμη και 200.000 ή 300.000 χιλιάδες άνθρωποι να κατέβηκαν την τετάρτη (που μάλλον ήταν λιγότεροι), την πέμπτη ήταν αρκετά λιγότεροι, μάλλον δεν ήταν αρκετοί και πάντως εγώ τουλάχιστον δεν διέκρινα καμία βούληση πιο δυναμικής κινητοποίησης, πόσω μάλλον αντισυστημικής. Ας συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι κίνημα ανατροπής δεν υπάρχει και για να δημιουργηθεί αυτό χρειάζεται δουλειά ακόμη, όπως είπα πιο πάνω, κυρίως πολιτική και ιδεολογική, κια νομίζω ότι αυτή θα μας πάρει καιρό. Δυστυχώς είμαστε πίσω από τις εξελίξεις, αλλά αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη μας να ξαναοργανωθούμε.

Μαρία

Ανώνυμος είπε...

δυο λόγια μόνο.
(παρεμπιπτόντως να ενημερώσω ότι μόνο στα βλογς υπάρχει αυτή η συζήτηση . Στην κοινωνία κανείς μα κανείς δεν "δικαιώνει" τους αναρχοφασίστες).
Το μπλοκ των φονιάδων που επιτέθηκε στην περιφρούρηση είναι τα SturmAbteilung του 2011. όποιος δεν το καταλαβαίνει είναι άξιος της μοίρας του...

bibliofreak είπε...

Αντώνη αφού δεν κάνεις καινούργια ποστς δεν ανοίγεις ένα ποστ "σχολιασμού της επικαιρότητας" ή κάτι τέτοιο;

αφού βλέπεις ο λαός εδώ επιστρέφει για να διαβάσει καμιά ανάλυση από σένα, τον Smirnoff και τους υπόλοιπους.

όπως νομίζεις βέβαια.

Αντωνης είπε...

@bibliofreak: Νομίζω ότι το παρόν θρεντ σχολίων μπορεί να λειτουργήσει ως τέτοιο (σχολιασμός επικαιρότητας) μέχρι νεωτέρας.

Ίσως γράψω κάτι για τα γεγονότα, αν και δεν ξέρω πού ακόμα. Μπορεί στο μπλογκ, μπορεί όχι. Θα δούμε.

Ανώνυμος είπε...

Ακούστε κύριε καθηγητά τι λέγεται σε ένα απο τα λινκαρισμένα σας αγαπημένα σταλινάκια,και πάρτε θέση επιτέλους απέναντι όχι μόνον στον αναρχοεγκληματισμό αλλά και στον ανοιχτό διακηρυγμένο σταλινιοεγκληματισμό,που τόσο "βοηθάς" με τις διαννοουμενίστικες παρεμβάσεις σου:
"Εδώ είναι διαδήλωση, εργατική διαδήλωση, ταξική διαδήλωση. Δεν υπάρχουν εδώ ατομικά θέλω. Κι αν υπάρχουν, να καταπνιγούν, να στραγγαλιστούν, να πάνε στον αγύριστο. Υπάρχουν συλλογικά θέλω, ταξικά θέλω. Αυτά καλλιεργούμε, αυτά θέλουμε. Γκράμνα"
Αν αυτό είναι μαρξισμός να μας το πείς να γελάσουμε με την κατάντια του

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος: Μην προσπαθείτε να κάνετε baiting. Πρώτον, δεν είμαι δικηγόρος κανενός που οποιοσδήποτε κατηγορεί ως "σταλινικό" (πολύ της μόδας η έκφραση, και μάλλον κενή νοήματος εκτός από την πολεμική απαξίωση). Δεύτερον, θέση έχω ήδη πάρει, και δεν είχε τίποτε να κάνει με κανένα "αναρχοεγκληματισμό". Αυτού του είδους οι εκφράσεις εκπροσωπούν δεξιές αντιλήψεις, όπως δεξιές αντιλήψεις εκπροσωπεί και η πρόσκληση σε δίκη προθέσεων του γκρανμα.

Αντωνης είπε...

Για τις θηριωδίες στη Λιβύη: http://www.independent.co.uk/news/world/africa/bodies-of-53-executed-gaddafi-loyalists-discovered-2375436.html

Για τις "θεωρίες" (κυβερνητικές αλλά και ζιζεκικές) για την εξέγερση στο Λονδίνο ως εξέγερση απογοητευμένων καταναλωτών: http://www.independent.co.uk/news/uk/crime/official-cabinet-ministers-wrong-about-cause-of-riots-2375515.html

K.T. είπε...

@Smirnoff

Μόλις διάβασα την απάντησή σου και πραγματικά έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό. Το ΠΑΜΕ στις 20/10 είχε 15.000 κόσμο? Τα τελευταία 2 χρόνια οι συγκεντρώσεις του είναι μικρότερες της ΓΣΕΕ? Νομίζω ότι είτε έχεις κάποιο πρόβλημα με την όρασή σου ή διαστρεβλώνεις ωμά την πραγματικότητα. Όπως και να χει δεν έχει σημασία ο οποιοσδήποτε διάλογος μεταξύ μας όταν γίνεται σε αυτή την βάση. Όσο για τον τρόπο σκέψης που καταλογίζεις στο ΚΚΕ θα έλεγα ότι κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια. Ευτυχώς που το ΚΚΕ δεν σκέφτεται με τους δικούς σου όρους (ποιος θα πιάσει πρώτος τραπέζι στο Σύνταγμα κλπ...) ή όπως σκέφτονται οι αναρχοφασίστες (να κάνουμε μπάχαλα να μας παίξουνε οι τηλεοράσεις να διαλύσουμε και τις συγκεντρώσεις). Για την "δυναμική" του Βλακ Μπλοκ τί να σχολιάσω? Αυτή η δυναμική υπάρχει μόνο στην φαντασία σου (800 άτομα το πολύ είχε αυτό το "δυναμικά αναπτυσσόμενο κομμάτι του κινήματος" στις 20/10 - αν δεν είναι αυτό δυναμική τότε τι είναι?).

K.T. είπε...

Να και κάποια που φαίνεται να συμφωνεί παθιασμένα με τις "αναλύσεις" σας αναρχομπάχαλοι:

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=426609&h1=true

Όλως τυχαίως από το Βήμα (είχε δημοσιεύσει κάτι παρόμοιο και ΠΡΙΝ την Πέμπτη, συγκεκριμένα στο Βήμα της Κυριακής 16/10).

Smirnoff είπε...

@Κ.Τ.

Νόμιζα πως μπορούμε να κάνουμε πολτική συζήτηση αλλά φαίνεται πως όποιος δεν αναγνωρίζει εκ των προτέρων την ανωτερότητα του κόμματος και παραμένει σκεπτικός με τα κίνητρα ορισμένων κινήσεων του, είναι εξορισμού ύποπτος.

Για τα υπόλοιπα, ναι πιστεύω πως από το μνημόνιο και μετά στις περισσότερες συγκεντρώσεις το ΠΑΜΕ έχει λιγότερο κόσμο από όλους τους υπόλοιπους (όχι μόνο τη ΓΣΕΕ αλλά και την υπόλοιπη αριστερά, τα πρωτοβάθμια, τα αναρχικά μπλοκ κλπ). Θες να πεις πως στις 5 του Μαή του 2010 ή την Τετάρτη το ΠΑΜΕ είχε περισσότερο κόσμο από τη διαδήλωση των συνδικάτων. Επείδή τις έχω περπατήσει σχεδόν όλες η άποψη μου είναι πως ειδικά την Τετάρτη 19/10 τα συνδικάτα είχαν διπλάσιο κόσμο από το ΚΚΕ του οποίου τη συγκέντρωση επίσης περπάτησα. όπως επίσης το ΠΑΜΕ δεν έχει καταφέρει να κινητοποιήσει ούτε κατά προσέγγιση τον κόσμο που κατέβηκε τη Δεύτερη Κυριακή των αγανακτισμένων.

Το ΚΚΕ είναι η πιο μαζική και η πιο οργανωμένη δύναμη της αριστεράς, μακράν, παραμένει όμως σχετικά μικρή μειοψηφία μέσα στον όγκο των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων που μέχρι τώρα δεν κινητοποιούνταν και εκφραζονταν εκλογικά μέσα από το ΠΑΣΟΚ κυρίως και τη ΝΔ. Αυτός ο κόσμος άρχισε να κινητοποιείται μαζικά το τελευταίο δεκαοχτάμηνο και σε αυτόν το ΚΚΕ παραμένει μειοψηφία. Η κριτική που έκανα στη στάση του ΚΚΕ στο Σύνταγμα απορρέει ακριβώς από αυτή την πραγματικότητα και αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει το κόμμα να συνδεθεί με αυτή τη δυσαρέσκεια. Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί το ΠΑΜΕ δεν άφησε του μπαχαλους να περάσουν, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να δικαιολογήσω την άρνηση του να αφήσει το πολύ μαζικό μπλοκ της ΠΟΕ - ΟΤΑ, που βρισκόταν στην προμετωπίδα της σύγκρουσης το τελευτάιο διάστημα, να μην περάσει και μάλιστα με επιχειρήματα σαν και αυτά που άκουσα. Το ίδιο λάθος θεωρώ το να μην επιτρέψει ένα μέρος της Αμαλίας στις άλλες δυνάμεις της αριστεράς και σε σωματεία.

Το θέμα δεν είναι αν το ΠΑΜΕ είχε τη δυνατότητα να πιάσει όλο το χώρο μπροστά στη βουλή και να τον διατηρήσει, προφανώς και την είχε, το θέμα είναι κατά πόσο μία τέτοια κίνση θα ήταν πολιτικά αποτελεσματική από τη σκοπιά που αναλύω πιο πάνω. Είναι άλλο να λες στοςυ υπόλοιπους διαδηλωτές εργάτες (που ήταν τουλάχιστο όσοι και του ΚΚΕ) πως θα διαδηλώνω δίπλα σας και αποδεικνύω στην πράξη την ανωτερότητα μία πειθαρχημένης και περιφρουρημένης παρουσίας και άλλο να τους λες "εγώ μπαίνω μπροστά και δεν αφήνω κανένα άλλο μπλοκ να πλησιάσει και σε όποιον αρέσει". όπως βλέπεις εγώ δεν κατηγορώ το ΚΚΕ για περιφρούρηση της βουλής και διάσωση του κοινοβουλευτισμού, δεν θεωρώ πως την Πέμπτη ζήσαμε μία νέα Βάρκιζα, όπως πολύ άλλοι του αριστερισμού και της αναρχίας. Κάνε μία κριτική από την οπτική του πως θα μπορούσε να συνδεθεί καλύτερα το κόμμα με τις μάζες του χύμα κόσμου και των σωματείων, αξιοποιώντας τη μαζικότητα, την οργανωτικότητα και την πειθαρχια του ως προτερήματα και όχι ως εργαλεία που το διαχωρίζουν με αυτό τον κόσμο. Αν δεν θες να συζητήσεις πάνω σε αυτή τη βάση και με θεωρείς και μένα απολογητή των "ανρχοφασιτών" (τι όρος και αυτός!), τότε ναι, δεν έχει νόημα να συζητάμε.

Smirnoff είπε...

συνέχεια

Επίσης κάνεις λάθος για τη δυναμική της αναρχίας, δεν είναι μόνο τα 1000 άτομα που την πέφτανε την Πέμπτη στο ΠΑΜΕ,ο χώρος αυτός γνωρίζει άνθιση τα τελετυαία χρόνια, έχουν ξεπηδήσει στέκια σε όλες τις γειτονιές, ενώ αναρχικές ομάδες υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις σχολές. Οι επιθέσεις που δέχονται μέλη της ΚΝΕ στα πανεπιστήμια μετά την Πέμπτη είναι μία ένδειξη πως ο χώρος δεν είναι απλά 300 προβοκάτορες και μία χούφτα παρασυρμένα πιτσιρίκια. Έχω δει σε διαδηλώσεις τα μπλοκ του χώρου να ξεπερνάνε τις 8000. Δεν είναι όλοι αυτοι μπλακ μπλοκ προφανώς αλλά υπάρχει επικοινωνία και πολιτικές συγκένειες ανάμεσα στις διάφορες τάσεις του. Η επιρροή του στη μαθητική και φοιτητική νεολαία είναι πολυ σημαντική και αυτό είναι κάτι που δεν αντιμετωπίζεται με την προβοκατορολογία - ήταν πολύ άσχημη η εικόνα της Παπαρήγα στα κανάλια να προσπαθεί να στοιχειοθετήσει οργανωμένη προβοκάτσια εναντίων του ΚΚΕ με αναφορές σε μπλογκς, μεταξύ αυτών και εκείνου του Χαρδαβέλα, αν είναι δυνατόν - και τη "στρατιωτική" καταστολή στο δρόμο.

Τέλος εγώ δεν είμαι σε κάποια οργάνωση και δεν θέλω να μονοπωλήσω κανένα χώρο για επικοινωνιακού ή για όποιοδήποτε άλλο λόγο, οπότε όχι, δεν κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια...

Αντωνης είπε...

@K.T: Με τις πολιτικές εκτιμήσεις του Σμιρνόφ μπορεί να συμφωνείς ή να διαφωνείς, όπως κι εγώ. Αλλά είναι άτοπος ο τρόπος με τον οποίο του απευθύνεσαι, και δεν θα πρεπε να χρειαστεί να σου θυμήσει το ότι δεν εκφράζει κανένα "αναρχοφασισμό" (και εγώ θεωρώ την έκφραση άτοπη, και όχι επειδή έχω σε υψηλή πολιτική εκτίμηση τους αριστεριστές/αναρχικούς που τσιρίζουν τόσες μέρες για τα "ΚΝΑΤ", το αντίθετο). Άκοντες μπορεί κάλλιστα να διευκολύνουν πολιτικές που καταδικάζουμε, αλλά συμφωνώ με τον Σμιρνόφ ότι η προβοκατορολογία δεν είναι πολιτική ανάλυση και κατανόηση. Δυστυχώς για το ΚΚΕ, αυτό με το οποίο έρχεται αντιμέτωπο είναι αρκετά πιο πολύπλοκο από ό,τι φαίνεται έτοιμο να κατανοήσει. Και λέω δυστυχώς γιατί δεν είναι προς συμφέρον του ΚΚΕ η απλή απόρριψη αυτού με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπο ως "προβοκάτσιας." Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ενεπλάκησαν και στις 20 και παλαιότερα (τον Ιούνη, πχ) παρακρατικοί παράγοντες.

Κι ένα σημαντικό νομίζω κείμενο: http://www.inclusivedemocracy.org/brochures/2011.10.12__apomonosi_diaspaston_kinimatos.html

Κατά τα άλλα, η περιρρέουσα βλακεία και τοξικότητα της πολιτικής ατμόσφαιρας στο διαδίκτυο είναι αρκετή για να με αποτρέπει από το πειρασμό παραβίασης της απόφασης για απόσυρση απ' το μπλογκινγκ.

Αντωνης είπε...

Όσο για τον άτυπο διαγωνισμό αθλιότητας σε βάρος μου διαφόρων ιστολόγων (βλ. ανεπάγγελτων κομπλεξικών) της κακιάς ώρας, απλά θα πω ότι στον διαγωνισμό αυτό είστε --για μια φορά-- όλοι νικητές. Έχετε κάνει το διαδίκτυο σαν τα μούτρα σας.

Smirnoff είπε...

Αντώνη,
σε ποιά blogs αναφέρεσαι, ποιός σου κάνει κριτική από τη στιγμή που δεν έχεις καταθέσει άποψη για τα γεγονότα;;;

Είναι απίστευτη η συζήτηση που διεξάγεται στο χώρο και τη μπλογκοσφαίρα, αναφορικά με τα επισόδια. Τείνω να πιστέψω πως είναι απόδειξη της σμιτιανής αντίληψης περί συγκρότησης ταυτότητων διαμέσω κατασκευής εχθρών. και από τη στιγμή που ο καπιταλισμός και το κράτος είναι πολύ ισχυρά και απόμακρα για λειτουργήσουν ως αποτελεσματικός εχθρός, επιλέγεται εκείνος από τους διπλανούς σου που δείχνει περισσότερο διαφορετικός και ανοίκειος...

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Κανείς δεν μού κάνει κριτική. Η κριτική έχει απαιτήσεις. Για υβρεολόγια και πανήγυρεις κομπλεξισμού και χολής μιλάω. Και σιγά μην κάνω την χάρη στους εμπλεκόμενους να τους ονομάσω κιόλας.

Αντωνης είπε...

Για τις εμπρηστικές επιθέσεις σε γραφεία του ΚΚΕ: http://www.parapolitiki.com/2011/10/2.html

Let's wake up and smell the coffee: ένα τμήμα του αντιεξουσιαστικού χώρου λειτουργεί ως κομμάτι της ακροδεξιάς. Λίγο με ενδιαφέρει αν είναι πράκτορες ή ηλίθιοι. Λίγο με ενδιαφέρει αν αυτό που τους οδήγησε εκεί είναι η αριστεριστική αφέλεια ή το αντικομμουνιστικό μένος. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι τα λόγια και ακόμα περισσότερο οι πράξεις τους. Με αυτό το κομμάτι δεν κάνουμε πια διάλογο, δεν συζητάμε. Έχει περάσει απέναντί μας και θα μας βρει απέναντί του. Απλά και όμορφα.

K.T. είπε...

@Αντώνη
Σε καμμία περίπτωση δεν κατηγόρησα τον Smirnoff για αναρχοφασισμό. Εντελώς άλλου είδους ήταν η κριτική μου. Όταν λέω όταν δεν μπορούμε να συζητήσουμε πολιτικά δεν το λέω από κάποια αντίληψη ανωτερότητας του κόμματος ή ότι πας μη ΚΚΕ βάρβαρος. Όταν όμως βάζει ως βάση της κουβέντας, ως προαπαιτούμενο, κάποια "γεγονότα" που διαφωνούν πλήρως με την αντικειμενική πραγματικότητα, ε τότε τί συζήτηση να κάνουμε. Για παράδειγμα φωτογραφίες των συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ και της ΓΣΕΕ υπάρχουν άπειρες. Το να λέμε και μάλιστα ως δεδομένο ότι το ΠΑΜΕ κατεβάζει λιγότερο κόσμο στο δρόμο είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας.

Για την δυναμική του αναρχοφασιστικού χώρου έχουμε διαφορετική πολιτική εκτίμηση. Σ' αυτό προφανώς μπορεί να γίνει κουβέντα και ο καθένας να βάλει κάτω τα επιχειρήματά του. Το ότι υπάρχουν στέκια μπάχαλων στις σχολές ή σε κάποιες συνοικίες της Αθήνας δεν αποδεικνύει καμμιά δυναμική. Αυτά πάντα υπήρχαν. Για το ότι έχουν κατεβάσει οι μπάχαλοι σε πορεία 8.000 ασχολιάστο. Ας μας πει ο Smirnoff που και πότε έγινε αυτό (και με φωτογραφίες, γιατί αν δεν το δω με τα μάτια μου δεν το πιστεύω). Η δυναμική του κάθε πολιτικού χώρου, κόμματος, συλλογικότητας κλπ φαίνεται πρώτα απ όλα μέσα στις εργαζόμενες μάζες. Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο ο Smirnoff δεν μπήκε στον κόπο να αναλύσει τι ακριβώς σηματοδοτεί η επίθεση των μπάχαλων στο μπλοκ της ΔΟΕ στις 19/10. Για ποιο λόγο τα καλά μας τα παιδιά την πέσανε στους δασκάλους, τους ξυλοφορτώσανε, με αποτέλεσμα 3 να πάνε νοσοκομείο? Είχανε μήπως καμμιά κόντρα για την πρωτοκαθεδρία στο κίνημα? Εμποδίζανε μήπως και αυτοί την έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα? Μήπως είχαν και αυτοί "πολύ αυστηρή περιφρούρηση"?

Όχι. Δεν είναι αυτός ο λόγος. Ο λόγος είναι ότι όσοι απ αυτούς δεν είναι στο payroll της Κρατικής Ασφάλειας ή άλλου παρόμοιου αγαθοεργούς οργανισμού, είναι βαθιά μικροαστοί που νιώθουν ΜΙΣΟΣ για τον μέσο εργαζόμενο άνθρωπο. Και τι δεν του σέρνουν τόσα χρόνια: ότι είναι συμβιβασμένος, γλύφτης, βύσμα

K.T. είπε...

Συνέχεια
Σε ποιά ακριβώς δομή ή μορφή οργάνωσης του λαϊκού κινήματος συμμετέχουν οι αναρχικοί? Σε ΚΑΜΜΙΑ. ΜΗΔΕΝ. Αν θυμηθούμε τον Λένιν και την ανάλυσή του για την ταξική ουσία του αναρχισμού έχουμε μια πολύ καλή βάση για την κουβέντα μας. Τι κοινό έχει λοιπόν αναρχομπάχαλος με τον κουστουμαρισμένο χούλιγκαν που πέταγε πέτρες στην περιφρούρηση του ΠΑΜΕ? Τον πνίγει η "αγανάκτηση" τον μικροαστό που καταστρέφεται. Που είναι καταδικασμένος από το σύστημα να γίνει ένα με την "πλέμπα": τους μισθωτούς εργάτες. Ο μικροαστός μας καταλαμβάνεται από μανία. Του φταίνε όλοι και για όλα: "κάτω τα κόμματα", "κάτω τα ξεπουλημένα συνδικάτα", "κάτω οι συντεχνίες". Από την μία το μεγάλο κεφάλαιο τον πνίγει. Από την άλλη όμως αντιμετωπίζει τον κόσμο του μεροκάματου με υπεροψία. Κάτι παραπάνω: όταν αυτός ο κόσμος απεργεί προκαλεί στον μικροαστό μας "ταλαιπωρία". Δεν μπορεί να πάει στο νησί για μπάνια, δεν μπορεί να πάει στην δουλειά του. Όταν ο κόσμος αυτός μιλάει την "ξύλινη γλώσσα" προσβάλλει την μικροαστική του αισθητική. Στο κάτω κάτω δεν φιλοδοξεί σε ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Την αποκατάσταση της προηγούμενης κατάστασης θέλει ο άνθρωπος. Να φύγουν αυτά τα λαμόγια οι πολιτικοί που "μας φέραν ως εδώ". Να μπούμε στην Βουλή και να το κάψουμε το μπουρδέλο. Και αν κάποιος δεν συμφωνεί με την δική μας αντίληψη για το κίνημα τότε τόσο το χειρότερο για αυτόν τον "κάποιο". Τότε θα υποστεί την ηθική οργή του "αγανακτισμένου". Την καταδίκη.

Ρωτάς πως το Κόμμα θα προσεγγίσει και θα καθοδηγήσει αυτόν τον κόσμο. Ούτε θα τον προσεγγίσει, ούτε θα τον καθοδηγήσει. Θα συγκρουστεί μαζί του. Γιατί είναι εκφρασμένος αντίπαλος της εργατικής τάξης. Γιατί είναι η μαγιά που απ αυτήν θα προκύψουν τα τάγματα εφόδου του 21ου αιώνα (άλλωστε η ίδια μαγιά δεν χρησιμοποιήθηκε ως δύναμη κρούσης στην μεσοπολεμική Ευρώπη ενάντια στον "κομμουνιστικό κίνδυνο"). Θυμήσου λίγο Smirnoff τις δικές σου αναλύσεις τον Ιούνη για τους "αγανακτισμένους πολίτες". Θυμήσου τις αναλύσεις του Αντώνη. Θυμήσου τα συνθήματα των "αγανακτισμένων". Εμένα όλα αυτά μου δημιουργούν την εντύπωση ότι η αστική τάξη συγκροτεί την νέα της συμμαχία. Μια συμμαχία όμως που είναι πλέον έτοιμη να χτυπηθεί με τους κομμουνιστές στον ΔΡΟΜΟ. Για τέλος να πω ότι προσυπογράφω απόλυτα την τελευταία φράση του Αντώνη. Η διαχωριστική γραμμή με τους μπάχαλους έχει χαραχθεί. Είναι μέρος του στρατού του αντιπάλου.

Smirnoff είπε...

@Κ.Τ.

Τι να καταγγείλω από τη δράση των μπάχαλων, ότι είναι καταστροφική για το κίνημα; δεν έχω καμία αυταπάτη, έχω βρεθείενώπιων και σε χειρότερες στιγμές τους, από αυτή που περιγράφεις. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός της κοινωνικής δυναμικής του χώρου, ο αριθμός των 8000 αφορά το σύνολο των αναρχικών - αντιεξουσιαστικών δυνάμεων και είναι από πορεία Πολυτεχνείου το 2009. Αν δε, γίνει η σύγκριση αυτού του χώρου πριν 10 χρόνια με την κατάσταση του μετά το Δεκέβρη του 2008 μιλάμε για τεράστια διαφορά.

Από εκεί και πέρα εγώ σου μιλάω για πορείες που έχω περπατήσει, τόσο του ΠΑΜΕ όσο και των συνδικάτων. Δεν μπορείς να σχηματίσεις εικόνα για το μέγεθος μίας διαδήλωσης από φωτογραφίες. Από την άλλη αν οι συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ είναι τόσο μεγαλύτερες από των άλλων και το ΠΑΜΕ αντιπροσωπεύει μακράν τη πλειοψηφία των αγωνιζόμενων εργατικών και λαϊκών μαζών, τότε συγχαρητήρια έχετε κερδίσει την ηγεμονία και μπορείτε απλά να αγνοείτε τους υπόλοιπους.

Αντωνης είπε...

@Κ.Τ: Δεν ασχολήθηκε ούτε ο Σμιρνόφ ούτε εγώ με τους "αγανακτισμένους" τόσο επίμονα --ούτε εισπράξαμε τη χλεύη που εισπράξαμε-- τυχαία. Το κάναμε γιατί καταλάβαμε πού πάνε τα πράγματα. Και τα γεγονότα της 20ης το επιβεβαίωσαν. Αν όμως δεχτείς ότι οι αναλύσεις του Σμιρνόφ και οι δικές μου ήταν "μπροστά", δώσε λίγη περισσότερη βάση και στην επιμονή ότι δεν αρκεί η αποκήρυξη του "αναρχοφασισμού" και η προβοκατορολογία. Βρισκόμαστε --επιμένω, ήδη απ' τον Ιούνη-- μπροστά σε μια παράδοξη διαλεκτική θεωρητικού (ρητορικού) ακροαριστερισμού και έμπρακτου ακροδεξισμού μέσα στην συνείδηση της έντονα σοκαρισμένης και πανικόβλητης πια ντόπιας μικροαστικής τάξης με την οποία (διαλεκτική) τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου απλά και καθόλου εύκολα. Γιατί δεν αφορά μόνο αυτούς που πετούσαν μολότωφ να κάψουν κομμουνιστές ζωντανούς. Αφορά και πολλούς άλλους, σε σημαντικές θέσεις στον καθεστωτικό ΚΑΙ "εναλλακτικό" Τύπο και κοινωνική επιρροή.

Αντωνης είπε...

Ο πόλεμος των ιδεών προηγήθηκε της πραγματικής σύγκρουσης στον δρόμο, και το ίδιο θα εξακολουθήσει να συμβαίνει. Για αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό να παρακολουθείτε τι συμβαίνει στο πρώτο μέτωπο, αυτό των ιδεών, για να προετοιμάζεστε για το τι θα συμβαίνει στον δρόμο.

Γιατί θα εξακολουθήσει να συμβαίνει και δεν θα σταματήσει. Η ελληνική κοινωνία θα αλλάξει ριζικά, αλλάζει ήδη ριζικά.

K.T. είπε...

@Αντώνη
Προσωπικά αυτή την διαλεκτική ακροαριστερής ρητορικής και ακροδεξιάς πρακτικής των μικροαστικών στρωμάτων δεν την καταλαβαίνω καλά. Σ' αυτό αν μπορείς να είσαι πιο συγκεκριμένος γιατί η προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα το ακροαριστερό στην ρητορική π.χ. των αγανακτισμένων. Αντίθετα, η ρητορική τους αντλούσε μάλλον από τις θεωρητικές παραδόσεις της άκρας δεξιάς:
1. αποκήρυξη του αστικού κοινοβουλίου όχι απ την σκοπιά της δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά από την άποψη του σωτήρα καλού και έντιμου πολιτικού που θα μας βγάλει απ την κρίση.
2. αποκήρυξη όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, απαίτηση διάλυσής τους (αυτό ήταν καθαρά φασιστικό σύνθημα).
3. "άμεση ή πραγματική δημοκρατία". Εδώ αυτό το σύνθημα χωράει πολύ κουβέντα. Άλλοι συμμετέχοντες το εννοούσαν με την κλασσική της έννοια, αυτή της αθηναϊκής δουλοκτητικής δημοκρατίας (ουτοπική έννοια). Άλλοι όμως (συνδυαστικά και με τα 2 σημεία απο πάνω) είχαν μάλλον στο μυαλό τους μια "δημοκρατία" βασισμένη στον ισχυρό ηγέτη και σε μία συνέλευση των παραγωγικών τάξεων (αντιδραστική έννοια). Ιδέα προερχόμενη απευθείας από την ιταλική φασιστική θεωρία.
4. Αποδοκιμασία και εχθρότητα στις εργατικές οργανώσεις και συνδικάτα.
5. Κανένα οικονομικό ή πολιτικό αίτημα που να εκφράζει εργατικά συμφέροντα ή έστω μικροαστικά ριζοσπαστικά στρώματα.

Όλα αυτά δεν θυμίζουν σε τίποτα την κλασσική ρητορεία της "ακρας αριστεράς". Αυτό που λες με τον τύπο και δημοσιογράφους πολύ σημαντικό. Θα βοηθούσε βέβαια να ξαναάρχιζες να αρθογραφείς (για να ξετινάζεις αυτά τα άρθρα) και να σταματούσες να δίνεις σημασία στα γραπτά των "ανεπάγγελτων κομπλεξικών της κακιάς ώρας". Δεν το αξίζουν. Δεν ωφελεί και κανέναν από μας στην τελική.

Αντωνης είπε...

@K.T: Σημεία 1-5. Τώρα αν πω με ονόματα ποιοι στο διαδίκτυο και τον Τύπο προωθούν αυτές ακριβώς τις ιδέες ως αριστερότερες της αριστεράς θα τρώω βρίσιμο από άλλους τόσους για τους επόμενους τρεις μήνες. Αλλά η ουσία του τι ονόμασα "ακροαριστερή ρητορική" δεν διαφέρει από αυτά τα πέντε σημεία. Εκεί βρίσκεται η πολιτική συνείδηση σήμερα, και όσο και αν λυπάμαι μέχρι δακρύων για το γεγονός, το γεγονός δεν αλλάζει: υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θεωρούν ότι αυτές οι ιδέες εκπροσωπούν μια ριζοσπαστική αριστερή αντίληψη. Και δεν είναι (όλοι) ούτε πράκτορες ούτε βαλτοί. Αν ήταν, θα ήταν πιο παρηγορητικό. Το πιστεύουν (πολλοί) πραγματικά και με κάθε σοβαρότητα.

Εκτός του κειμένου της περιεκτικής δημοκρατίας για το θέμα του ιδεολογικού ιμάμ μπαϊλντί που κυριαρχεί πια σήμερα για το οποίο ανήρτησα ήδη λινκ στα σχόλια, ενδιαφέρον σε αρκετά σημεία βρήκα και αυτό του radiocollectiva: http://radiocollectiva.blogspot.com/2011/10/vs-2.html. Με κάποια επιμέρους σημεία διαφωνώ, αλλά το παρακάτω είναι όλα τα λεφτά: "Όλοι μαζί και αυτοί και οι αριστεριστές και οι οι αναρχικοί αρνούνται με επιμονή την δικτατορία του προλεταριάτου και την εργατοαγροτική συμμαχία, όπως αρνούνται την λενινιστική αρχή για τις τάξεις [...] καθορίζοντας τες από το μέγεθος της φορολογικής τους δήλωσης, στο αν έχουν πισίνες, κινητά, ακίνητα και σταθερή εργασία, αν φορούν κοστούμι με γραβάτα, η είναι του alternativo style."

Στο globbing, ένας σοφός ανώνυμος έγραψε το εξής:

"να συμπεράνω ότι έχετε ξεγράψει την επόμενη δεκαετία και στοχεύετε στην αργή, βήμα βήμα προσέγγιση των νεόπτωχων, πρώην νεόπλουτων, κατά φαντασίαν, νοικοκυραίων? στρατηγικά σωστό μου φαίνεται, γιατί η ραγδαία συντηριτικοποιηση πίστεύω ότι βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη [...]βέβαια, από την άλλη φοβούμαι ότι υπάρχει περίπτωση να χαθεί μια ακόμα ευκαιρία, αν προκύψουν ακροδεξιές, λαικιστικές λύσεις τύπου ουγγαρίας."

Δεν θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα το δικό μου δίλημμα αυτή τη στιγμή: να περιμένεις τώρα κάτι ουσιαστικό από τη μάζα της μικροαστικής τάξης μού φαίνεται φρούδα ελπίδα. Να την αφήσεις να φασιστοποιηθεί με την ησυχία της και με πρωτοπορία που να το περιγράφει αυτό ως "αριστερή απελευθέρωση από τον σταλινισμό" δεν αντέχεται.

Τι να κάνεις;

Αντωνης είπε...

Τι προφήτης είμαι ο πούστης! Αυτό μ' έφαγε κατά βάθος:

16/1/2011:
"Και για να σοβαρευτούμε, επιτέλους: η Κύπρος αποτελεί τον χώρο ενός πειράματος για τα δυνητικά πολιτικά αποτελέσματα της πλήρους απαλλοτρίωσης συμβόλων, πολιτικού λεξιλογίου και αναλυτικών μοντέλων της αριστερής θεωρητικής παράδοσης από ακροδεξιά στοιχεία. Αυτό που διεξάγεται εδώ είναι ένας σημειολογικός πόλεμος που παραπέμπει στις ένδοξες μέρες του ιδεολογικού infiltration της αριστεράς από χαφιέδες και παρακρατικούς. Η εκπαίδευση που παρείχε ο μακαρθισμός και το ευρύτερο αντικομμουνιστικό και αντιαριστερό μέτωπο (οργανωτική διείσδυση δια της παραχάραξης ιδεολογικών ταυτοτήτων, διασπορά σύγχυσης στους αδαείς ή άπειρους του αντιεξουσιαστικού και ευρύτερου αριστερού χώρου, καλλιέργεια ψευδών διλημμάτων και εκκόλαψη αιτιών διάσπασης, ρουφιανιά και χαφιεδισμός, διαπόμπευση στελεχών του αντίπαλου) χρησιμοποιείται ευρύτατα και συχνότατα. Πίσω από τη μάχη για την ταμπέλα "indymedia" κρύβεται ένας πόλεμος που παραπέμπει αμεσότατα στις αμερικανικές τεχνικές counterinsurgency που με περισσή ιστορική ειρωνεία έχουν ξεπατικώσει οι "αντι-ιμπεριαλιστές", με την ίδια κανιβαλιστική άνεση που ξεπατικώνουν το σημειολογικό λεξικό και την επιφανειακή ρητορική της ακροαριστεράς.

Οι ιδεολογικές διαφορές που υπάρχουν μέσα στην ευρύτερη κυπριακή αριστερά δεν μπορεί να επιτραπεί να δημιουργήσουν ρήγματα συνοχής και αλληλεγγύης υπό τέτοιες αποτρόπαιες συνθήκες υπόγειου πολέμου. Κομμουνιστές, αντιεξουσιαστές, αντιρατσιστές θα πρέπει να διασφαλίσουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας κόντρα στους ακροδεξιούς χαφιέδες με αριστερές προβιές. Τόσο η αμοιβαία κριτική όσο και η κριτική στην κυβέρνηση ΑΚΕΛ θα πρέπει σε κάθε στιγμή να λαμβάνει υπόψη τις δυνατότητες οικειοποίησής της για σκοπούς αλλότριους με την αριστερή πολιτική ηθική, την αριστερή πολιτική παιδεία, και την αριστερή πολιτική στόχευση. Ειδάλλως, θα ξυπνήσουμε σε μια χώρα παγιδευμένη όχι μόνο ανάμεσα στις συμπληγάδες της κρίσης και του άλυτου πολιτικού προβλήματος της συνταγματικής υπόστασης του κράτους, αλλά νεοφασιστική, παραδομένη στη μηχανορραφία ενός προφανώς ακοίμητου και αμετανόητου ακροδεξιού παρακράτους."
(http://radicaldesire.blogspot.com/2011/01/invasion-of-discourse-snatchers.html)

Αντωνης είπε...

Και σιγά μην εισακούστηκα βέβαια. Το ματς έχει χαθεί στην παρούσα φάση, τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα.

Απ' την καλή πλευρά, όσοι μείναμε από την από δω πλευρά έχουμε μια οξύτερη πιστεύω και ελπίζω επίγνωση του πόσο ΔΥΣΚΟΛΟΣ είναι ο ρόλος της κομμουνιστικής αριστεράς σήμερα, πόσο βουνό είναι η ίδια της επιβίωση στις σημερινές συνθήκες (πόσο μάλλον η επίτευξη μιας επαναστατικής ανατροπής).

Αντωνης είπε...

http://clamorous-being.blogspot.com/2011/10/48olotov-cocktail-48.html

K.T. είπε...

@Αντώνη
"Το ματς έχει χαθεί στην παρούσα φάση, τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα". Για την Κύπρο δεν είμαι καλά πληροφορημένος (αν και γενικά αυτά που ακούω τον τελευταίο καιρό δεν είναι καθόλου ευχάριστα), για την Ελλάδα όμως αυτή η διαπίστωση νομίζω ότι είναι υπερβολικά απαισιόδοξη. Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι στην Ελλάδα η κυρίαρχη τάξη χάνει διαρκώς έδαφος και επιρροή είναι ακριβώς αυτή η λυσσασμένη προσπάθειά της να καπηλευτεί και να αντιστρέψει βασικές έννοιες του "αριστερού λεξιλογίου" (δημοκρατία, αντικυβερνητισμός, αντικοινοβουλευτισμός). Η πολιτική της επιρροή μειώνεται ραγδαία και το τελευταίο της χαρτί είναι να ντύσει τον εαυτό της (και μάλιστα στην πιο λούμπεν εκδοχή της) και την πολιτική της "αριστερή". Φυσικά αυτή η ενδυμασία δεν φτιάχτηκε από καινουρια υλικά. Η "εκφυλισμένη αριστερά" (που λέει εύστοχα ο Φωτόπουλος) παρείχε ήδη πριν από την κρίση τα ιδεολογικά κουρέλια για να φτιαχτεί το σκιάχτρο. "Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο", "τα νέα επαναστατικά υποκείμενα" (κάθε χρόνο και από ένα διαφορετικό), όλη αυτή η παρα-ιδεολογία, η παραπολιτική του τέλους της εργατικής τάξης. Αυτό που συντελείται σήμερα είναι η δημιουργία μπροστά στα μάτια μας μιας κοινωνικής βάσης (αποτελούμενη κυρίως από ενδιάμεσα κοινωνικά στρώματα) που θα αποτελέσει την πρώτη ύλη της αντίδρασης. Η ιδεολογία της είναι η διαλεκτική άρνηση, το πέρασμα σε ένα "ανώτερο" επίπεδο όλης αυτής της εκφυλιστικής αερολογίας της "εκφυλισμένης αριστεράς" (αυτό που ο Λένιν ονόμαζε ρεύμα του οπορτουνισμού στο πολιτικό εργατικό κίνημα). Η σύνθεση όλων αυτών των στοιχείων γέννησε αυτό το ιδεολογικό τέρας, την εμφάνιση του πιο αντιδραστικού περιεχομένου με μια "αριστερή" μορφή (αν εκλαμβάνω σωστά την λογική σου σε αυτό το σημείο).

Αυτή η ανάλυση αν μείνει ως εκεί είναι όμως λάθος. Οι κοινωνικές συμμαχίες που δεν έχουν υλική βάση (π.χ. ως προς τα ενδιάμεσα στρώματα η εξασφάλιση της αυτοτέλειάς τους σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο) είναι πολύ ευάλωτες. Αυτό πρέπει να κάνει το κομμουνιστικό κίνημα: να αξιοποιήσει το ρήγμα που δημιουργεί η υποχώρηση της επιρροής της αστικής τάξης στα ενδιάμεσα στρώματα (και στην εργατική τάξη θα έλεγα, γιατί και εκεί οι αστικές ιδεολογικές επιρροές είναι ακόμα κυρίαρχες). Για να συγκροτήσει μια τέτοια συμμαχία (για αυτό παλεύει και το ΚΚΕ) πρέπει να συγκροτήσει μια αντίστοιχη υλική βάση: την υπεράσπιση κάποιων ζωτικών συμφερόντων αυτών των στρωμάτων ΕΝΑΝΤΙΑ στο χρηματιστικό κεφάλαιο που τα εξαθλιώνει. Καλή η ιδεολογία, αλλά αν μ' αυτή σκοπεύει η αστική τάξη να διατηρήσει την ηγεμονία της στην κοινωνία θα βρεθεί προ εκπλήξεων.

Για το δίλημμα που βάζεις στο τέλος του σχολίου σου: δεν νομίζω ότι κανένας από μας είχε την αυταπάτη ότι τα μικροαστικά κοινωνικά στρώματα θα σηκώσουν πρώτα την κόκκινη σημαία. Αυτό που στην ουσία
επιδιώκει ένα επαναστατικό κόμμα είναι με την πολιτική συμμαχιών του να τα καταστήσει θετικά διακείμενα (στην καλύτερη περίπτωση) ή τουλάχιστον ουδέτερα στην βασική ταξική σύγκρουση.

Τέλος, νομίζω ότι με την απόφασή σου να σταματήσεις την λειτουργία του μπλογκ κάνεις την καλύτερη χάρη στους υβριστές σου. Απαλλάχτηκαν από μια ενοχλητική φωνή πιο εύκολα απ ότι και οι ίδιοι θα φαντάζονταν.

Αντωνης είπε...

@K.T: Για το "απαισιόδοξο"/"αισιόδοξο" της διαπίστωσής μου βλ. ανάρτηση στο Clamorous. Για την απόφαση απόσυρσης, δεν νομίζω ότι έχεις συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολο είναι το να κάνεις ιδεολογική μάχη για την υπόθεση κομμουνισμός έξω απ' το "μαντρί", όντας δηλαδή αναγκαστικά εκτεθειμένος στις προελάσεις/ιδιοποιήσεις/πόλεμο χαρακωμάτων/υπονομεύσεις και λυκοφιλίες της "εκφυλισμένης αριστεράς".

Και εγώ, ανεξαρτήτως πρόθεσης ψήφου, είμαι αποφασισμένος να δώσω τη μάχη μου στο πεδίο των ιδεών "έξω απ' το μαντρί." Κολακεύομαι, επιπρόσθετα, ότι αυτό είναι χρήσιμο στην υπόθεση που λέγεται κομμουνισμός. Αλλά έχει βαρύ ψυχικό τίμημα.

Η ανάλυσή σου θεωρητικά με βρίσκει σύμφωνο, ελπίζω να είναι και αυτή που θα υλοποιηθεί στην πράξη όμως.

DimK. είπε...

Τελικα φαινεται οτι η μεσαια ταξη ειναι μια πολυτελεια που ο καπιταλισμος δεν μπορει πλεον να πληρωνει!!
Αντε να δω,ποτε επιτελους θα πεσουν οι παρωπιδες σε ολους(μας), να καταλαβουμε οτι η μεσαια ταξη δεν ειναι μια μικρογραφια και ενας "προθαλαμος" της αρχουσας,αλλα μια εμπροσθοφυλακη της!
Και φυσικα οπως σε καθε πολεμο, οι πρωτοι που πεθαινουν ειναι αυτοι της πρωτης γραμης!
Αλλα και σε καθε υποχωρηση επισης, οι πρωτοι που εκτελουνται ειναι οι δοσιλογοι (μπορει να διαβαστει και ετσι)!!
Αντωνη ομολογω πως οι αναλυσεις σου λειπουν(και φυσικα τα σχολια του Smirnoff)
Κριμα για την ημιαποκατασταση του Βελουχιωτη

Αντωνης είπε...

Από τις ελάχιστες (αν όχι η μόνη) κριτικές για το ΚΚΕ αλλά πολιτικά ακέραιες παρεμβάσεις. Έχω και εδώ τις διαφωνίες μου, αλλά το πολιτικό ήθος είναι ευδιάκριτο, σε αντίθεση με δεκάδες πατσαβούρες που κυκλοφόρησαν στα μπλογκ αυτές τις εφτά μέρες: http://avantgarde2009.wordpress.com/2011/10/27/μια-χαμένη-ευκαιρία-με-ένα-πικρό-τέλος/

Αντωνης είπε...

Απ' το πιο πάνω λινκαρισμένο:

"Το σενάριο της μαζικής και «ειρηνικής κινητοποίησης» που προτείνει το ΚΚΕ και η υπόλοιπη ρεφορμιστική αριστερά έχει αποδειχθεί εξίσου αναποτελεσματικό με τη «συμβολική βία». Η κινητοποίηση της Τετάρτης ήταν η μεγαλύτερη της μεταπολίτευσης (με εξαίρεση ίσως την πρώτη του Πολυτεχνείου), το επιστέγασμα πολύ μαζικών κινητοποιήσεων. Το πολυδιαφημιζόμενο κίνημα των αγανακτισμένων ήταν εξίσου αναποτελεσματικό, αν και μαζικό. Τελικά, πόση είναι αυτή η περίφημη μαζικότητα που θα πρέπει να έχει μια διαδήλωση;"

Νομίζω ότι το "κούρεμα" κατά 50% του χρέους απετέλεσε ήδη την απάντηση στις πιέσεις που άσκησε η αρκετά μαζική παρουσία του κόσμου στις 19-20, ότι δηλαδή δεν είναι πως οι κινητοποιήσεις δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑ αποτέλεσμα. Δεν έχουν κανένα ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ αποτέλεσμα, και αυτό οφείλεται σε μια σειρά λόγων, ένας από τους οποίους είναι ότι δεν εκφράζουν σε αυτό το στάδιο μια επαναστατική πολιτική θέληση (και αφήστε τους ρήτορες να λένε ό,τι θέλουν), και ένας δεύτερος αφορά το ότι είναι τρομερά δύσκολη μια ανατροπή μέσα στους κόλπους της ΕΕ, που "έχει τα γένια και τα χτένια" για να απαλύνει το χάπι όταν η κυβέρνηση βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (και αυτό χωρίς να χρειαστεί η βίαιη παρέμβαση, που επίσης είναι στο πρόγραμμα αν τα πράγματα ξεφύγουν).

Μια από τις κριτικές μου ενστάσεις για το κείμενο είναι ο χαρακτηρισμός του ΚΚΕ ως "φοβισμένου και διστακτικού κόμματος" τη στιγμή που στο ίδιο κείμενο δεν συγκεκριμενοποιείται πουθενά ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙ συγκρίνεται ο "φόβος" ή η “διστακτικότητα” του. Αντίθετα, το άρθρο σωστά επισημαίνει ότι αυτός ο φόβος και η διστακτικότητα αφορά τους πάντες και επομένως νομοτελειακά θα αφορά και το ΚΚΕ. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι ούτε να γλείφουμε το ΚΚΕ ως “επαναστατικό” κόμμα την στιγμή που οι συσχετισμοί δύναμης είναι καθαρά αποτρεπτικοί για επαναστατική ανατροπή, ούτε να το λοιδωρούμε ως “καθεστωτικό” σύμμαχο του κράτους όπως κάνουν μια σειρά “αρθρογράφοι” της κακιάς ώρας με μηδενική αίσθηση συγκριτικού πλαισίου αναφοράς και ανύπαρκτη αντίληψη πολιτικής ιστορίας και θεωρίας. Το ζητούμενο είναι να το βοηθήσουμε, τόσο με την στήριξη στα κρίσιμα σημεία όσο και με την κριτική εκεί που πρέπει και στον βαθμό που πρέπει, να ξεπεράσει τις απόλυτα φυσιολογικές (με δεδομένη την ίδια του την ιστορία αλλά και την συγκριτική του απειρία στην παροντική του μορφή στο είδος αγώνα που καλείται να διεξάγει) φοβίες και αναστολές του χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του και χωρίς να μετατραπεί σε άλλη μια εκδοχή του “γιούργια” και ό,τι βγει, με τις συνέπειες φυσικά του τραλαλά να βαραίνουν όσους δεν μπορούν να προστατευτούν φυσικά και οικονομικά από τις “εφόδους” φαντασιόπληκτων πίσω από πληκτρολόγια.

Αντωνης είπε...

Και γιατί να το κάνουμε αυτό; Για έναν παρά πολύ απλό λόγο. Γιατί είναι το κόμμα –και αυτό φάνηκε πεντακάθαρα στις 19-20 του Οκτώβρη—με το μεγαλύτερο κομμάτι της εργατικής τάξης στην εκλογική του βάση. Εκτός και αν κατεβάζει κι άλλος οικοδόμους και μεταλλουργούς να τρώνε και να δίνουν ξύλο και δεν το γνωρίζω, εκτός και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα σχεδόν αποκλειστικά διανοουμένων –με την ευρεία έννοια της λέξης—και ο Ανταρσύα δεν είναι σχηματισμός με βασικό του πυρήνα τους φοιτητές.

Δεν μπορεί λοιπόν το κόμμα που εκφράζει –καλώς ή κακώς, αυτό δεν έχει καν σημασία—την πλειοψηφία της εργατικής τάξης να παραγκωνιστεί από μια διαδικασία που φιλοδοξεί να αξίζει κάποτε το όνομα “επαναστατική”. Όποιος ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, άμεσα ή έμμεσα, είναι είτε ενσυνείδητος υπηρέτης της αστικής ιδεολογίας είτε απελπιστικά μωρός: η εμπιστοσύνη που αξίζει στους σημερινούς διανοούμενους με δεδομένη την έμπρακτη στάση γλειψίματος είτε του καθεστώτος είτε της κάθε λαϊκίστικης παπαρδέλας τους υπόσχεται μια εφήμερη αναγνωρισιμότητα είναι ΜΗΔΕΝΙΚΗ (και το λέω ως διανοούμενος), και οι φοιτητές είναι μια δομικά ασταθής ομάδα του πληθυσμού, με τάση για παροδικές ταυτίσεις και στρατεύσεις σε σύγκριση με άλλες, μακροπρόθεσμα καταπιεσμένες πληθυσμιακές ομάδες. Είναι υποχρεωτικό να ξεφορτωθούμε την εντελώς αυθαίρετη (και συμφέρουσα μόνο για το “επαναστατικό πρεστίζ” αυτών που την εκφέρουν) άποψη ότι οι “μεταμοντέρνες” επαναστάσεις γίνονται από διανοούμενους που γράφουν άρθρα και φοιτητές που κάνουν καταλήψεις.

Οι επαναστάσεις γίνονται από όσους ΣΥΝΔΥΑΖΟΥΝ την αντικειμενικά καταπιεσμένη θέση στον κοινωνικό σχηματισμό με την υποκειμενική συνείδηση της ριζοσπαστικής ρήξης. Και αν για τους εργάτες η υποκειμενική ριζοσπαστικοποίηση δεν είναι πάντα εύκολη, για τους διανοούμενους και τους φοιτητές η αντικειμενική (και όχι απλά ρητορική) ταύτιση με την τάξη των καταπιεσμένων είναι ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΗ. Και αυτό δεν αλλάζει όσο και αν χτυπάν τον κώλο τους κάτω περί του αντιθέτου αυτοί που θέλουν να παρουσιάσουν εαυτούς ως τα κατεξοχήν σημερινά επαναστατικά υποκείμενα, δηλαδή οι συνήθεις αρθρογράφοι εφημερίδων, μπλόγκερς και τουϊτεράδες που συναπαρτίζουν την "μεταμοντέρνα" μεν ηθικά δε ξεπεσμένη, διανοητικά μέτρια και απελπιστικά κομφορμιστική στον ίδιο τον υποτιθέμενο “αντικομφορμισμό” της “διανόηση” της εποχής μας.

Smirnoff είπε...

@Αντώνης

Το κείμενο των συντρόφων της Κόκκινης Ορχήστρας είναι υπερπλήρες, νομίζω πως τα λέει όλα.

Από εκεί και πέρα, το κούρεμα του χρέους δεν είναι αποτέλεσμα της πίεσης του κινήματος, είναι μία ακόμη απέλπιδα προσπάθεια των ηγεσιών της ευρωζώνης να αντιμετωπίσουν τη δομική κρίση που πλήτει την Ένωση. Η απόφαση της Τετάρτης όμως ούτε το χρέος μειώνει, ούτε ανακουφίζει τους εργαζόμενους στην Ελλάδα αλλά ούτε και την κρίση του ευρώ αντιμετωπίζει, όπως δεν το έκανε και αυτή της 21ης Ιούλη.

Σε ό,τι αφορά τη στάση του ΚΚΕ, πράγματι δεν υπάρχει επαναστατική κατάσταση στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, όμως αν θέλουμε να αποφύγουμε μία στατική ανάγνωση των συσχετισμών αναγνωρίζοντας τη διαλεκτική σχέση υποκειμένου - αντικειμενικών συνθηκών, οφείλουμε να παραδεχθούμε πως η στάση των πολιτκών υποκειμένων είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την αδυναμία ριζοσπαστικοποίησης της κατάστασης και διαμόρφωσης προϋποθέσεων αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εγκαλείται το ΚΚΕ, ως μακράν ο μεγαλύτερος και πιο ταξικός φορέας της αριστεράς (όπως και οι υπόλοιποι βέβαια), για φοβική και διστακτική στάση.

Τα τελευταία δύο χρόνια έχει γίνει παραπάνω από ξεκάθαρο πως κανένα μερικό αίτημα δεν μπορεί να ικανοποιηθεί, κανένας μεμονωμένος αγώνας δεν μπορεί να κερδίσει χωρίς να λάβει χώρα μία συνολική πολιτική ανατροπή. Και ταυτόχρονα καμία πολιτική ανατροπή (στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής) δεν μπορέι να επιβιώσει αν δεν συγκρούεται στο κοινωνικό επίπεδο, με τις μνημονιακές συνταγές διαχέιρισης της συστημικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, αρα κινούμενη σε μία αντικαπιταλιστική προοπτική. Το ΚΚΕ δεν παρεμβαίνει ενεργά σε αυτή την αντίφαση στην κατεύθυνση της υπέρβασης της, αντίθετα την έχει αναγνώσει ως αντικειμενική αδυναμία της περιόδου με αποτέλεσμα να καταφεύγει σε μία τακτική μακροχρονιας συσσώρευσης δυνάμεων, όπου οι κοινωνικοί αγώνες αντιμετωπίζονται εργαλειακά, ως στιγμές ενίσχυσης της εκλογικής - πολιτικής επιρροής του κόμματος, η οποία όταν φτάσει σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο θα είναι ικανή να πυροδοτήσει τις απιτούμενες κοινωνικές αλλαγές που είναι απαραίτητες για να ηττηθούν τα μηνμόνια. Πρόκειται για μία αντιδιαλεκτική, gradualist αντίληψη που είναι χαρακτηριστική του ρεφορμισμού από τον Κάουτσκι και ύστερα.

Γαι να γίνω πιο συγκεκριμένος, το ΚΚΕ αυτή τη στιγμή δεν προσπαθεί να διαμορφώσει καμία πειστική απάντηση στο ερώτημα: ποιά κυβέρνηση θα υλοποιήσει μία διαφορετική πολιτική; από τη στιγμή που δεν προσπαθεί να συγκροτήσει ένα πολιτικό μέτωπο εκείνων των δυνάμεων οι οποίες έστω και εμπειρικά ή διστακτικά απορρίπτουν τα μνημόνια, ώστε να διαμορφώνονται οι όροι μίας πολιτικής - εκλογικής πλειοψήφίας, κάτι που θα έδινε νέα πνοή στους κοινωνικούς αγώνες, αφού θα δημιουργούσε την ελπίδα ενός άμεσα επιτεύξιμου στόχου που θα τους ολοκλήρωνε. Σίγουρα είναι μία επικίνδυνη και αντιφατική τακτική καθώς πολλές από αυτές τις δυνάμεις παλινδρομούν, δεν είναι αξιόπιστες και σίγουρα δεν έχουν λογική συνολικής ρήξης, όμως ποιός είπες πως το παιχνίδι της ηγεμονίας είναι εύκολο και χωρίς κινδύνους. Εδώ οστώσο αποδεικνύεται η δύναμη και η επαναστατικότητα ενός κόμματος, στην ικανότητα του να αξιοποιεί τις αδυναμίες των συμμάχων και αντιπάλων του και να εξουδετερώνει τους κινδύνους που αντιπροσωπεύουν.

Αλλά το πρόβλημα με το ΚΚΕ δεν περιορίζεται μόνο στην απροθυμία του να συγκροτήσει ένα πολιτικό μέτωπο αντιμνημονιακών δυνάμεων, διεκδίκησης της κυβέρνησης, με τον ίδιο τρόπο πολιτεύεται και στο κοινωνικό επίπεδο, αρνούμενο πεισματικά να συμπλεύσει σε ένα ενιαίο εργατικό-λαϊκό μέτωπο αγώνων, τη στιγμή μάλιστα που τα στηρίγματα του κυβερνητικού συνδικαλισμού αποδιαρθρώνονται με γοργούς ρυθμούς, όπως μαρτυρούν οι συνεχείς και μαζικές αποχωρήσεις μελών και παρατάξεων της ΠΑΣΚΕ.

συνεχίζεται

Smirnoff είπε...

συνέχεια

Οι δύο λάθος τακτικές, στο πολιτικό και στο κοινωνικό, δεν είναι άσχετες μεταξύ τους, αντίθετα, η μία αιτιολογεί και ενισχύει την άλλη. Από τη στιγμή που προϋπόθεση νίκης των κοινωνικών αγώνων είναι η συνολική πολτική αλλαγή και αυτή ταυτίζεται με την ενίσχυση του ΚΚΕ, είναι εμφανές πως αυτοί οι αγώνες δεν έχουν κάνενα αυτοτελές ενδιαφέρον παρά μόνο ως πεδίο προβολής και ενδυνάμωσης του κόμματος. Σε αυτή τη λογική, οι υπόλοιπες δυνάμεις και απόψεις αντιμετωπίζονται ξεκάθαρα ως ανταγωνιστικές στην προσπαθεια του κόμματος να μονοπωλήσει την πολιτική τους εκπροσώπηση (των αγώνων), άρα καμία συνεργασία δεν διακαιολογείται μαζί τους, έστω και τακτική. Από την άλλη, η άρνηση του ΚΚΕ να συνεργαστί με τον οποιοδήποτε στο κοινωνικό πεδίο, επιτείνει την πολιτική του απομόνωση και απομακρύνει το ενδεχόμενο διαμόρφωσης μίας πολιτικής εναλλακτικής που θα το περιέχει και που είναι απαραίτητη για την ολοκλήρωση των κοινωνικών αγώνων.

Έχουμε κάνει λοιπόν έναν πλήρη κύκλο στον οποίο το ΚΚΕ αδυνατεί (δεν μπορεί;) να διαμορφώσει τις πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις υπέρβασης της αντίφασης που εντόπισα στην αρχή του σχολίου. Στην πραγματικότητα και το ΚΚΕ πολιτεύεται με τους όρους του προ κρίσης σκηνικού: ένα σταθερό πλαίσιο όπου η ηγεμονία είναι εξαρχής χαμένη και το μόνο που παίζεται είναι η βελτίωση της σχετικής θέσης (στρατολογίες, ενίσχυση των οργανώσεων , αύξηση της εκλογικής επιρροής κλπ)των πολιτικών παικτών. Όμως η κρίση έχει διαλύσει το προηγούμενο, σταθερό πλαίσιο άσκηση πολιτικής με αποτέλεσμα το πεδίο του πολιτικού και του κοινωνικού ανταγωνισμού να έχουν ανοίξει απότομα και όποιος δεν μπορεί ή δεν είναι διατεθιμένος να παίξει για την ηγεμονία και τη νίκη, είναι καταδικασμένος να αρκεστεί στο ρόλο του κομπάρσου, στην καλύτερη περίπτωση...

Αντωνης είπε...

Χιουμοριστικό διάλειμμα: http://clamorous-being.blogspot.com/2011/10/55.html

@Σμιρνόφ: Σέβομαι την τοποθέτησή σου αλλά διαφωνώ σε αρκετά σημεία. Προφανώς και το κούρεμα δεν οφείλεται στις κινητοποιήσεις της 19/20 μιας και χρειάζονται ούτως ή άλλως μακροχρόνιες διαβουλεύσεις, δεν αποκλείω όμως να επισπεύσθηκε από τα γεγονότα. Και φυσικά δεν μειώνει το χρέος και δεν ανακουφίζει τους εργαζόμενους, αναμένεται όμως να λειτουργήσει καταπραϋντικά για την λαϊκή συνείδηση για ένα διάστημα. Και προσωπικά, νομίζω ότι για ένα διάστημα θα καταφέρει να εκτονώσει την μαζική αντίθεση στο μνημόνιο.

Για τις υπόλοιπες ενστάσεις μου, αυτές που αφορούν την αξιολόγηση της κριτικής στο ΚΚΕ, θα επανέλθω.

Αντωνης είπε...

@Σμιρνόφ: "Σε ό,τι αφορά τη στάση του ΚΚΕ, πράγματι δεν υπάρχει επαναστατική κατάσταση στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, όμως αν θέλουμε να αποφύγουμε μία στατική ανάγνωση των συσχετισμών αναγνωρίζοντας τη διαλεκτική σχέση υποκειμένου - αντικειμενικών συνθηκών, οφείλουμε να παραδεχθούμε πως η στάση των πολιτκών υποκειμένων είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την αδυναμία ριζοσπαστικοποίησης της κατάστασης και διαμόρφωσης προϋποθέσεων αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εγκαλείται το ΚΚΕ, ως μακράν ο μεγαλύτερος και πιο ταξικός φορέας της αριστεράς (όπως και οι υπόλοιποι βέβαια), για φοβική και διστακτική στάση."

Κατά την δική μου άποψη, η ελληνική κοινωνία παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα ιδιομορφία που την διαφοροποιεί στο επίπεδο της ιδεολογίας από πολλές άλλες δυτικές κοινωνίες (αλλά και από την κυπριακή): είναι μια κοινωνία της οποίας η επιφάνεια είναι έντονα συγκρουσιακή, στην οποία κυριαρχεί δηλαδή ρητορικά η πολεμική και οι έντονοι τόνοι, καθώς και η ρητορική υπερβολή, αλλά είναι επίσης μια κοινωνία στην οποία η συγκρουσιακότητα αυτή καλύπτει μια πολύ βαθύτερη πλατιά συναίνεση σχετικά με το επιθυμητό, το οποίο δεν είναι άλλο από την λατρεία της μικρο-ιδιοκτησίας και των συνεπαγωγών της (ατομικισμός, ελευθερία ως απαλλαγή από το άχθος των "άλλων". Το ακριβώς αντίστροφο συμβαίνει αλλού, όπου έχει κυριαρχήσει ένα ρητορικό ιδίωμα συναινετισμού που κρύβει επισφαλώς βαθύτερες συγκρουσιακές σχέσεις (οι ΗΠΑ και η Κύπρος είναι ενδιαφέροντα παραδείγματα).

Η αντίληψή μου αυτή με κάνει έντονα σκεπτικιστικό σε επικρίσεις άλλων ως "υπερβολικά φοβικών" οι οποίες είναι κατά βάση ανέξοδες μιας και δεν κρίνονται στην έμπρακτη βάση μιας λιγότερο "φοβικής" πολιτικής εκ μέρους των κρινόντων. Είναι πάρα πολύ εύκολο να κριτικάρω οποιονδήποτε πολιτικό σχηματισμό για "φοβικότητα". Στην πραγματικότητα, αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα σπορ του αριστερισμού, ο οποίος παραμένει αριστερισμός ακριβώς επειδή η αναλυτική του ικανότητα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ κριτική της "έλλειψης επαναστατικής διάθεσης."

Το ΚΚΕ, παρά τον για μένα όχι μόνο αρνητικό αλλά και θετικό σεχταρισμό του (αλλοίμονο σε όποιους απλά αντανακλούν την "κοινή λογική"), παραμένει κομμάτι αυτής της κοινωνίας, έκφραση αυτής της κοινωνίας. Ο βαθμός απομόνωσής του από αυτή είναι στην ουσία αυτός που τού δίνει κάποιες ελπίδες να την κινήσει σε μια διαφορετική κατεύθυνση αντί να ενσωματωθεί πλήρως από αυτή. Για να το κάνει αυτό, χρειάζεται να αναπτύξει μια σκέψη και μια πρακτική αντάξια της συγκυρίας, που σημαίνει εκ βάθρων καινοτόμο. Για μένα, είναι νωρίς για να κριθεί το αν θα τα καταφέρει ή όχι. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι το σπορ της μετατροπής του σε εξιλαστήριο θύμα για όλα τα δεινά και τις ανεπάρκειες της παγκόσμιας σημερινής αριστεράς, η απαξία του και η ρίψη μολότωφ στα μέλη του δεν προσφέρουν τίποτε άλλο από εκτόνωση στις ενοχές όσων δεν κατόρθωσαν, σαράντα και βάλε χρόνια μετά το 1968, να αρθρώσουν μια στοιχειωδώς επαρκή και βιώσιμη εναλλακτική στην δομή και τη λειτουργία των παραδοσιακών κομμουνιστικών κομμάτων.

Smirnoff είπε...

@Αντώνης

Είναι πιθανόν το κούρεμα να λειτουργήσει καταπραϋντικά για ένα διάστημα για τη λαϊκή συνείδηση ακν και δεν έιμαι βέβαιος, με την έννοια πως ο ΓΑΠ μας έχει "σώσει" άλλες 4 φορές τον τελευταίο χρόνο, ενώ και αυτή η απόφαση δεν θα συνοδευτεί με κανένα μέτρο στοιχειώδους έστω, ελάφρυνσης της κατάστασης των εργαζομένων. Πολύ περισσότερο βάρος θα έχει κατά την άποψη μου, η αποτυχία μίας ακόμη μαζικής εργατικής κινητοποίσης και απεργίας Φαίνεται πως η τακτική των ειρηνικών -μαζικών συγκεντρώσεςων και των απεργιών έχει εξαντλήσει τη δυναμική της.

Πολυ φοβάμαι πως το επόμενο διάστημα θα δούμε πύκνωση της υποστήριξης σε κατευθύνσεις που φαντάζουν ως λύση, με χαρακτηριστική την επιλογή Σαμαρά, στο εκλογικό πεδίο. Σε συνδυασμό με σπασμωδικές και απονεννοημένες αντιδράσεις κοινωνικών χώρων που πλήττονται περισσότερο ή βρέθηκαν τη δεδομένη στιγμή στο μάτι του κυκλώνα. Διαμορφώνεται ίσως ένα σκηνικό που θα κινείται όλο και περισσότερο προς το συντηρητικό μέρος του πολιτικού φάσματος, με την αριστερά να αποδεικνύεται ανίκανη τόσο στο πολιτικό επίπεδο, με την αδυναμία της να διαμορφώσει πειστική πολτική - κυβερνητική εναλλακτική, όσο και στο κοινωνικό, με την απανωτή ήττα των κοινωνικών αγώνων. Σε αυτές τις συνθήκες ο κίνδυνος ανάδειξης ενός ισχυρού προσώπου που θα πάρει τα πράγματα στοα χέρια του και θα δώσει λύσεις (βοναπαρτισμός), σε συνδυασμό με συντηρητικοποίση μεσο - μικροαστικών στρωμάτων που θα απαιτούν την επιβολή της ηρεμίας - νομιμότητας, είναι πολύ σοβαρός.

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Συμφωνούμε. Απλώς εγώ δεν αποκλείω τον ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ μιας επίπλαστης αισιοδοξίας για το μέλλον της οικονομίας με την άνοδο της δεξιάς στην πολιτική εξουσία, την οποία σε αυτή τη φάση θεωρώ λίγο-πολύ σχεδόν αναπόφευκτη.

Ας μην κοροϊδεύομαστε δεν είναι στην παρούσα φάση εξοπλισμένη η αριστερά --σε παγκόσμιο επίπεδο και όχι απλώς στην Ελλάδα-- να αντιμετωπίσει την κατάρρευση του πλαισίου εκείνου που της έδινε leverage ως πρωταγωνιστή στις διεκδικήσεις κομματιών της πίτας για τα πιο χαμηλά στρώματα. Τα έχουμε πει ήδη από το "Η έκλειψη του ρεφορμισμού."

Smirnoff είπε...

@Αντώνης

"Κατά την δική μου άποψη, η ελληνική κοινωνία παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα ιδιομορφία που την διαφοροποιεί στο επίπεδο της ιδεολογίας από πολλές άλλες δυτικές κοινωνίες... λατρεία της μικρο-ιδιοκτησίας και των συνεπαγωγών της (ατομικισμός, ελευθερία ως απαλλαγή από το άχθος των "άλλων""

Εδώ θίγεις ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που αφορά τη μικροαστική συγκρότηση της ελληνικής κοινωνίας, τόσο σε οικονομικό επίπεδο: υπερβολικά μεγάλος αριθμός μικροαστικών στρωμάτων και έντονη κινητικότητα από τη μισθωτή εργασία στην αυταπασχόληση. Όσο και στο πολιτικό και ιδεολογικό πεδίο: εκτεταμένα δίκτυα πελατειακών σχέσεων που διαβρώνουν τη δυνατότητα των υποτελών τάξεων για αυτοτελή πολιτική έκφραση (έστω και ρεφορμιστική), με ταυτόχρονη ανάπτυξη μίας ατομικιστικής ιδεολογίας με έντονα στοιχεία ραντιέρικων- παρασιτικών αντιλήψεων που θέλουν το κράτος ταυτόχρονοα, ως πεδίο απόσπασης προσόδων αλλά και ως εμπόδιο στο κυνήγι του προσωπικού πλουτισμού (αμφιθυμία ως προς και φετιχισμός του κράτους).

Αυτή η πραγματικότητα δυσκολεύει πολύ μία συλλογική - ανατρεπτική πολιτική, όμως πιστεύω δεν αναιρεί τις βασικές προκείμενες της συγκυρίας, όπως τις ανέλυσα στα προηγούμενα σχόλια. Αυτή τη στιγμή οι προϋποθέσεις διευρυμένης αναπαραγωγής των μικροαστικών στρωμάτων και των πελατειακών σχέσων με τις οποίες η αστική τάξη, αξιοποιώντας το δανειζόμενο κράτος, εξασφάλιζε πλατειές συναινέσεις, δεν υφίστανται. Για τους ίδιους λόγους αποσταθεροποιείται και η ιδεολογία που αυτές οι συνθήκες αναδείκνυαν. Η επιδίωξη του προσωπικού βολέματος, μέσα από τις κατάλληλες πολιτικές και κοινωνικές διασυνδέσεις, αφορά πλέον μόνο ένα μικρό στρώμα ανθρώπων, που είναι ίσως και αυτοί που είναι και οι πιο θορυβώδεις στα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, καθώς διαφημίζουν όλο και πιο επίμονα τη διαθεσιμότητα τους να υποστηρίξουν τις κυρίαρχες πολιτικές, ώστε να εξασφαλίσουν την ατομική τους επιβίωση. Ή την έχουν ήδη κερδίσει και άρα επιτίθονται με σφοδρότητα σε αυτούς που απειλούν την τάξη εκείνη που τους εξασφαλίζει τα προνόμια τους, μέσα σε ένα τόσο κατστροφικό σκηνικό για την πλέμπα, από την οποία πασχίζουν να διαχωριστούν και την οποία τόσο περισσότερο μίσουν, όσο κινδυνεύουν να γίνουν μέρος της.

Ωστόσο δεν είμαι σίγουρος πως το ΚΚΕ έχει καταφέρει να αποστασιοποιείθεί, έστω και μερικώς από αυτή την πραγματικότητα, αντίθετα, είχε μάθει να συνυπάρχει δίπλα και παράλληλα με αυτή, χωρίς να ταυτίζεται πλήρως μαζί της. Αν και στο βαθμό που συμμετέχει οργανικά σε όλους του αστικούς θεσμούς, από σωματεία, μέχρι δημοτικές παρατάξεις και δημαρχίες είναι και το ίδιο μέρος αυτής της πραγματικότητας στο μικροεπίπεδο.

Όσο για τον αριστερισμό, είναι γεγονός πως ετεροπροσδιορίζεται. Άσχετα με το τι αφήγηση διαμορφώνει η κάθε ομάδα για τον εαυτό της, σε επίπεδο κοινωνίας, υφίστανται μόνο στο βαθμό που συγκρούονται με κάτι υπαρκτό, όπως το ΚΚΕ...

Αντωνης είπε...

"Ωστόσο δεν είμαι σίγουρος πως το ΚΚΕ έχει καταφέρει να αποστασιοποιείθεί, έστω και μερικώς από αυτή την πραγματικότητα, αντίθετα, είχε μάθει να συνυπάρχει δίπλα και παράλληλα με αυτή, χωρίς να ταυτίζεται πλήρως μαζί της. Αν και στο βαθμό που συμμετέχει οργανικά σε όλους του αστικούς θεσμούς, από σωματεία, μέχρι δημοτικές παρατάξεις και δημαρχίες είναι και το ίδιο μέρος αυτής της πραγματικότητας στο μικροεπίπεδο."

Σε επίπεδο στελεχών, ναι. Σε επίπεδο βάσης, όχι. Και επειδή στο ΚΚΕ, όπου ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός εξασφαλίζει "από τα πάνω" τη συνοχή, το χάσμα στελεχών-βάσης σε ό,τι αφορά συναρτήσεις με την κρατική εξουσία και έμπρακτη κοσμοαντίληψη είναι στην πραγματικότητα ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ από ότι σε ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ (όπου η βάση έχει πολύ πιο άμεση και μαζική πρόσβαση σε στελεχικά ranks), αυτό παραμένει σημαντικό για την ύπαρξη, μέσα στο ΚΚΕ, του μοναδικού ίσως σχετικά εκτεταμένου μη μικροαστικού πυρήνα στην ελληνική κοινωνία.

Εν όψει αυτού, βρίσκω ψυχαναλυτικά πάρα πολύ ενδιαφέρον πόσο διαδεδομένο είναι σε άλλους παραταξιακούς χώρους, θεμελιωδώς μικροαστικούς, να κατηγορείται το ΚΚΕ ως "μικροαστικό" κόμμα. Να ονομάζεται δηλαδή ο μεταλλουργός, ο οδηγός νταλίκας ή ο οικοδόμος μικροαστός από τον φοιτητή design, τον σύμβουλο ΜΚΟ και τον ακαδημαϊκό.

Smirnoff είπε...

Είναι αλήθεια πως από την άποψη της ταξικής θέσης, το ΚΚΕ είναι το πιο εργατικό κόμμα στην Ελλάδα, μακράν θα έλεγα. Όμως από τη στιγμή που η ταξική θέση είναι γνωστό πως δεν συνεπάγεται και την κατάλληλη ταξική συνείδηση, αν και προφανώς θέτει όρια και αναδεικνύει κατευθύνσεις σε αυτή, δεν σημαίνει πος η ιδολογική και πολιτική τοποθέτηση του ΚΚΕ είναι προλεταριακή. Όταν ο εκτεταμένος μηχανισμός του είναι από τη μεταπολίτευση και ύστερα τμήμα αυτού που ο Αλτουσέρ αποκαλούσε, πολιτικό ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους (με την έννοια της οργανικής συμμετοχής του στους ατικούς θεσμούς, σε όλα τα επίπεδα). Και από τη στιγμή που το εσωκομματικό καθεστώς είναι τέτοιο που δεν επιτρέπει στην εργατική βάση να εκφράσει, αναπτύξει και αποκρυσταλώσει ελέυθερα τις ταξικά ενστικτώδεις επιδιώξεις της, στο βαθμό που αυτές συγκρούονται με τα συμφέροντα του κομματικού μηχανισμού, έτσι όπως αυτά προσδιορίζοτναι από την ομαλή λειτουργία του στους αστικούς θεσμούς.

Αυτή βέβαια είναι μία αντίφαση που καλείται να διαχειριστεί κάθε επαναστατικό προλεταριακό κόμμα που καλείται να λειτουργήσει σε συνθήκες παρατεταμένης αστικής - κοινοβουλευτικής νομιμότητας. Όταν όμως σε αυτές τις συνθήκες η προλεταριακή κομματική βάση δεν έχει τα δημοκρατικά εργαλεία να επιβάλλει τα συμφέροντα της στο κόμμα, λόγω της γραφειοκρατικοποίησης, τότε περιορίζεται αν δεν εξαφανίζεται πλήρως, η δυνατότητα αντίδρασης στις πιέσεις ενσωμάτωσης στην αστική νομιμότητα και το κόμμα μετατρέπεται σε ιμάντα μεταβίβασης των αστικών αντιλήψεων και επιδιώξεων στην εργατική τάξη.

Όσο για τους θέσει μικροαστούς του αριστερισμού και της αναρχίας, που εγκαλούν το ΚΚΕ για μικροαστισμό, η στάση τους θυμίζει έντονα τους στίχους του David Rovicks:

"cause I'm the vanguard of the masses and all of you should follow me. If You doubt my analysis, You should be in the petty bourgeoisie..."

Αντωνης είπε...

@Smirnoff:

"Είναι αλήθεια πως από την άποψη της ταξικής θέσης, το ΚΚΕ είναι το πιο εργατικό κόμμα στην Ελλάδα, μακράν θα έλεγα. Όμως από τη στιγμή που η ταξική θέση είναι γνωστό πως δεν συνεπάγεται και την κατάλληλη ταξική συνείδηση, αν και προφανώς θέτει όρια και αναδεικνύει κατευθύνσεις σε αυτή, δεν σημαίνει πος η ιδολογική και πολιτική τοποθέτηση του ΚΚΕ είναι προλεταριακή."

Φυσικά, για αυτό και έγραψα προηγουμένως: "αν για τους εργάτες η υποκειμενική ριζοσπαστικοποίηση δεν είναι πάντα εύκολη", προσθέτοντας όμως το απαραίτητο συμπλήρωμα: "για τους διανοούμενους και τους φοιτητές η αντικειμενική (και όχι απλά ρητορική) ταύτιση με την τάξη των καταπιεσμένων είναι ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΗ."

Φυσικά με άλλα λόγια και δεν θεωρούμε αυτόματη την ταξική συνείδηση λόγω ταξικής θέσης. Αυτό δεν το έκανε ποτέ ο Μαρξισμός, που ήδη με τον Λουκάτς μπήκε βαθιά στην κατανόηση των αντιφάσεων που εκδηλώνονται ανάμεσα στα δύο. Αλλά δεν θα εκχωρήσουμε στον μεταμαρξισμό την πλήρη ΑΠΟΔΙΑΡΘΡΩΣΗ των δύο, με μοναδική συνέπεια τον αυτοχρισμό του κάθε διανοούμενου του συρμού σε "επαναστατικό υποκείμενο" ή πρωτοπορία "επαναστατικών υποκειμένων" που υφίστανται μόνο στη φαντασία του.

Smirnoff είπε...

Aν και δεν είμαι οπαδός του κοινωνιολογικού αναγωγισμού, νομίζω πως η κοινωνική θέση του αριστερισμού και ιδιώς των μικροηγεσιών που αποτελούν τη σταθερή άρθρωση του, εξηγεί πολύ περισσότερο την ιδεολογική του τοποθετήση και την πολιτική του λειτουργία, από τις θέσεις που εκφράζει κάθε φορά. Για να χρησιμοποιείσω μία λαϊκή αλλά εύστοχή έκφραση, ο χώρος αποτελείται από "ψώνια και μαρίδα"....

Στη σύχρονη αριστερή διανόηση δυσκολέυεσαι να μιλήσεις ακόμη και για τάξεις. Αν δε, χρησιμοποιείσεις τον όρο "θελελιώδεις κοινωικές σχέσεις" κινδυνεύεις να κατηγορηθείς για ουσιοκρατία που οδηγεί καταυθείαν στον ολοκληρωτισμό. Τον άλλον, όχι αυτόν που υποστηρίζει τις απελευθερωτικές εκστρατείες του ΝΑΤΟ ή αποδομεί και τα τελυταία κοινωνικά δικαιώματα. Αυτό δεν είναι ολοκληρωτισμός, είναι κοινωνική αναγκαιότητα και ανθρωπισμός.

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Για αυτό σε πάω, γιατί τα λες!

Smirnoff είπε...

Όπως όμως γνωρίζεις πολύ καλά Αντώνη, είναι πολύ μεγάλο το προσωπικό κόστος αυτής της στάσης, ενώ η αποτελεσματικότητα της ιδιαίτερα αμφίβολη, δυστυχώς.
Ελπίζω να επιστρέψεις γρήγορα στο blogging.

Αντωνης είπε...

Εϊναι αρκετά πιο εύκολο απ' το να ζεις με 500 ευρώ το μήνα, βέβαια.

Θα διατηρήσουμε επαφή μέσα απ' τα σχόλια. Δεν έχω τη διάθεση να καταλήξω καλλωπιστικό φυτό του κατεστημένου αριστερισμού της Ψωροκώσταινας, οπότε αναμένω στο ακουστικό μου μέχρις ότου ξεκαθαρίσει λίγο η κατάσταση στο διαδικτυακό τοπίο (όπου προς το παρόν επικρατεί συνωστισμός επαναστατών και περισσεύω).