Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Μολότωφ Κοκτέιλ #41/Molotov Cocktail #41

Η ψυχανάλυση μάς διδάσκει ότι η φαντασιακή απάρνηση παίρνει την μορφή του φετίχ, που καλείται να συγκαλύψει το αφόρητο Πραγματικό. Ποιό είναι το φετίχ της φαντασιακής απάρνησης του Πραγματικού της δημοκρατίας; Μα φυσικά ο θριαμβευτικά αταξικός, αυθόρμητος και αυτοκαθοριζόμενος "λαός" του σημερινού αριστερισμού. Αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί και απλούστερα: το όνομα "Λακλάου" δεν είναι ταυτόσημο με το όνομα "Λακάν."

Psychoanalysis teaches us that imaginary disavowal takes the form of a fetish, which is required in order to cover over the unbearable sight of the Real. What is the fetish vested in the task of an imaginary disavowal of the Real of democracy? None other than the triumphantly classless, spontaneous and self-constituting "people" of contemporary leftism. This could be said more simply as follows: "Laclau" is not the same name as "Lacan."

2 σχόλια:

adorno είπε...

Ο φετιχιστής είναι αυτός που δεν έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα πως το σεξουαλικό αντικείμενό του δεν έχει ένα χαρακτηριστικό που αυτός νομίζει (ή θέλει) να έχει.

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν ο χ είναι φετιχιστής με την "δημοκρατία" (όπως λες) ,αυτό σημαίνει ότι φαντασιακά διατηρεί ένα εσφαλμένο σχήμα για τον λαό ως "αυτοκαθοριζόμενο" που για αυτόν έχει νόημα.Για να είναι αυτός λοιπόν φετιχιστής (ο αριστεριστής πχ) αυτό συνεπάγεται την άρνηση της θέσης του όχι απλά για εσένα, αλλά και αντικειμενικά.

Εν πάση περιπτώσει, τα ψυχαναλυτικά σχήματα μπορούν να χωρέσουν παντού και γιαυτό είναι και της μόδας, ιδιαίτερα με τους λακανικούς.Και για αυτόν τον λόγο δεν έχουν να μας προσφέρουν τίποτα στο πολιτικό επίπεδο, στο συλλογικό επίπεδο.Γιατί πολύ απλά, όλα μπορούμε να τα πούμε φετίχ.Και αν είναι ο "λαός" φετίχ για κάποιος με το φαντασιακό χαρακτηριστικό "αυτοκαθοριζόμενος", τότε το "Κόμμα" τι είναι άραγε?

Τις καλησπέρες μου...

Αντωνης είπε...

"Ο φετιχιστής είναι αυτός που δεν έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα πως το σεξουαλικό αντικείμενό του δεν έχει ένα χαρακτηριστικό που αυτός νομίζει (ή θέλει) να έχει."

Όχι ένα οποιοδήποτε χαρακτηριστικό, αλλά τον φαλλό, δηλαδή την παρουσία/δύναμη. Ο φετιχισμός είναι απάρνηση και μετάθεση του τραύματος του ευνουχισμού, που στον Λακάν είναι προϋπόθεση του υποκειμένου ως τέτοιου.

"Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν ο χ είναι φετιχιστής με την "δημοκρατία" (όπως λες) ,αυτό σημαίνει ότι φαντασιακά διατηρεί ένα εσφαλμένο σχήμα για τον λαό ως "αυτοκαθοριζόμενο" που για αυτόν έχει νόημα.Για να είναι αυτός λοιπόν φετιχιστής (ο αριστεριστής πχ) αυτό συνεπάγεται την άρνηση της θέσης του όχι απλά για εσένα, αλλά και αντικειμενικά."

Το ότι υπάρχει αντικειμενική απάρνηση γίνεται προφανές από την συναίνεση για το ότι "δεν υπάρχει δημοκρατία" και την ταυτόχρονη υποστασιοποίηση της "πραγματικής δημοκρατίας". Το ότι οι δύο αυτές τάσεις συναρθρώθηκαν προκύπτει από δεκάδες δημοσιευμάτων από τα τέλη του Μάη και μετά. Το ότι βρίσκονται σε αντίφαση, εφόσον το πρώτο διαπιστώνει την έλλειψη και το δεύτερο την απαρνιέται υστερικά (η "πραγματική" δημοκρατία προφανώς δεν θα αποκλείει κανέναν, δεν θα μαστίζεται από την έλλειψη, δεν προϋποθέτει μια ΑΛΛΗ δικτατορία) είναι επίσης προφανές.

Τρίτη παράγραφος: Το Κόμμα είναι ένα φετίχ φυσικά εφόσον προβάλλει την ιδέα του αδιαίρετου Ενός, όπως ακριβώς είναι και ο "αυτοκαθοριζόμενος/υπερπολιτικός λαός". Απλά οι υποστηρικτές του ενός φετίχ επιτελούν το έργο της απάρνησης του ίδιου του γεγονότος ότι είναι φετιχιστές αποκηρύσσοντας τον φετιχισμό του αντιπάλου.

Για το ότι τα ψυχαναλυτικά σχήματα "δεν έχουν να μας προσφέρουν τίποτα στο πολιτικό επίπεδο"--προφανώς αυτό δεν είναι επιχείρημα αλλά γνώμη, και ως τέτοια είναι σεβαστή και απόλυτα αδιάφορη για μένα.

Υ.Γ.: Κόψε κάτι απ' το διαδικτυακό νικ. Άκου "Αντόρνο."