Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

G.W.F Hegel-Από την επιστήμη της Λογικής V (Μετάβαση από το περατό στο απέραντο)

Η μετάβαση από το περατό στο απέραντο
Το "θα έπρεπε" ως τέτοιο περιέχει τον περιορισμό, και ο περιορισμός περιέχει το "θα έπρεπε." Η σχέση τους είναι το περατό το ίδιο, το οποίο τα περιέχει και τα δύο στο είναι-εντός-του-εαυτού του. Αυτές οι στιγμές του καθορισμού του είναι ποιοτικά σε αντίθεση μεταξύ τους· ο περιορισμός καθορίζεται ως το αρνητικό του "θα έπρεπε" και το "θα έπρεπε", παρόμοια, ως το αρνητικό του περιορισμού. Το περατό λοιπόν είναι εσωτερικά αντιφατικό· αναιρεί τον εαυτό του, παύει να είναι. Αλλά αυτό το αποτέλεσμά του [του περατού], το αρνητικό ως τέτοιο, είναι α) ο ίδιος ο καθορισμός του· διότι είναι το αρνητικού του αρνητικού. Έτσι, παύοντας να είναι, το περατό δεν έχει πάψει να είναι· έχει γίνει εκ πρώτης απλώς ένα άλλο περατό, το οποίο όμως ειναι εξίσου ένα παύειν-να-είναι ως μετάβαση σε ένα άλλο περατό και τα λοιπά, ως το άπειρο. Αλλά β) η προσεκτικότερη εξέταση του αποτελέσματος αυτού δείχνει ότι το περατό στο παύειν-να-είναι του, στην άρνηση αυτού του εαυτού του, έχει εκπληρώσει το είναι καθεαυτόν του, ενώνεται με τον εαυτό του. Κάθε μία από τις στιγμές του περιέχει ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα· το "θα έπρεπε" υπερβαίνει τον περιορισμό, δηλαδή, υπερβαίνει τον εαυτό του· αλλά πέρα από τον εαυτό του ή το άλλο του, υπάρχει μόνο ο ίδιος ο περιορισμός. Ο περιορισμός όμως δείχνει άμεσα πέρα από τον εαυτό του στο άλλο του, που είναι το "θα έπρεπε"· αλλά αυτό το τελευταίο είναι η ίδια η διττότητα του είναι-καθεαυτόν και του καθορισμένου είναι ως περιορισμού. Είναι το ίδιο πράγμα· πηγαίνοντας πέρα από τον εαυτό του, λοιπόν, ενώνεται εξίσου απλώς με τον εαυτό του. Αυτή η ταυτότητα με τον εαυτό του, η άρνηση της άρνησης, είναι το καταφατικό είναι, και συνεπώς το άλλο του περατού, του περατού για το οποίο υποτίθεται ότι η πρώτη άρνηση λειτουργεί ως καθοριστικότητά του· το άλλο αυτό είναι το απέραντο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: