Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Franco Fortini-Ποίηση και κομμουνισμός

Η ποίηση –όρος που ο Fortini χρησιμοποιεί όχι απλώς για να ταυτοποιήσει μια μορφή γραφής, αλλά και μια αντισυστημική αξία, μια αισθητική, και επίσης ένα είδος στράτευσης– σχετίζεται με την επιθυμία που ονομάζεται κομμουνισμός ως μεταφορική προφητεία και ως προφητική μεταφορά για την μορφοποιημένη ζωή. Στον βαθμό που ο κομμουνισμός είναι η ικανότητα μορφοποίησης της ζωής, ενσυνείδητα και συνειδητά, ενάντια στην αφηρημένη διαμεσολάβηση της αξίας, την κυριαρχία του κράτους, και τους αυτοματισμούς του κοινωνικού ασυνείδητου, η ποίηση, "η οργάνωση ενός αμφίσημου ψεύδους με στόχο να ειπωθεί μια αμφίσημη αλήθεια", προσφέρει το "μεταφορικό φως μιας οργανικής μορφικότητας." Αυτό συμβαίνει επειδή "η λογοτεχνική χρήση της γλώσσας είναι ανάλογη της μορφοποιητικής χρήσης της ζωής που είναι ο στόχος του κομμουνισμού." Η ποίηση παρέχει –σε μια πλήρη μινιατούρα, τρόπον τινά– μια αίσθηση αυτής της πλήρους διαμόρφωσης του υλικού της η οποία, σε μια πλήρη κομμουνιστική μορφοποίηση, θα πρέπει να μεταφραστεί στον ενσυνείδητο συλλογικό σχεδιασμό και την διαμόρφωση της κοινωνικής ζωής, ενάντια στην εκχυδαϊσμένη αναρχία και την φετιχιστική κοινωνικότητα του καπιταλισμού.

Αν και η επαναστατική τάξη, η τάξη της άρνησης, δεν μπορεί να δεχτεί την ψευδαίσθηση της οικουμενικότητας της ποίησης, μιας και είναι απαραίτητο να διαλέξει την δική της άτυπη πραγματικότητα ενάντια στην νομιμότητα της μορφής, τον εαυτό της ενάντια στην "αλήθεια", μπορεί ωστόσο να αντλήσει απ' την ποίηση "την ευεργετική υποψία ότι ο ταξικός αγώνας που διεξάγεται για την κατάργηση των τάξεων οδηγεί σε μια υψηλότερη και άσβεστη αντίφαση: αυτήν ανάμεσα στην απεριόριστη δυνατότητα διαχείρισης της ζωής και στην απεριόριστη επισφάλειά της". Τούτο μπορεί να απελευθερώσει το επαναστατικό κίνημα από την τάση του για παιδαριώδη αισιοδοξία, ώστε να μπορέσει να "αξιολογήσει το εύρος του τίποτε που συνοδεύει την καταφατική δράση." Η ποίηση λοιπόν είναι τόσο η αμφίσημη αλληγορία μιας πλήρους μορφοποίησης της ζωής και ο τραγικός δείκτης των θνητών ορίων αυτής της μορφοποίησης. 
Alberto Toscano, "Ο μη κρατικός διανοούμενος: Ο Franco Fortini και η κομμουνιστική κριτική"

Δεν υπάρχουν σχόλια: