Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Αισθάνομαι...ΙΙ: Διαλεκτική της διαθετικής εικονικότητας


-(HAL 9000): [...] Φοβάμαι. Φοβάμαι, Dave. Dave, το μυαλό μου φεύγει. Το αισθάνομαι. Το αισθάνομαι. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Το αισθάνομαι. Το αισθάνομαι. Το αισθάνομαι. Φοβ...άμαι. Καλησπέρα, κύριοι. Είμαι ένας υπολογιστής HAL 9000. Άρχισα να λειτουργώ στο εργοστάσιο HAL, στην Urbana του Ιλινόι, στις 12 Ιανουαρίου 1992. Ο δάσκαλός μου ήταν ο κος Langley, και μού έμαθε ένα τραγουδάκι. Αν θέλετε να το ακούσετε, μπορώ να σας το τραγουδήσω.
-(Dave): Ναι, θέλω να το ακούσω. Τραγούδα το.
-(HAL 9000): Λέγεται Daisy. [Τραγουδάει, όλο και πιο ακατάληπτα]: Daisy, Daisy, give me your answer, do. I'm half crazy all for the love of you. It won't be a stylish marriage, I can't afford a carriage. But you'll look sweet on the seat of a bicycle built for two!
Σάκης Ρουβάς (Γ. Μητσικώστας): Γειά σας, γειά σας! Αισθάνομαι, γειά σας! Καλωσήλθατε στο X Factor Live! Χα χα χα χα χα! [...] Αισθάνομαι, αισθάνομαι, μπορεί, σώου λοιπόν, αισθάνομαι, μαζί, σήμερα, παίκτες, βραδιά, αισθάνομαι, όλοι μαζί, τον καλύτερο εαυτό, αισθάνομαι, μπορεί, διασκεδάζουμε, πάμε όλοι μαζί [...] Αισθάνομαι, αισθάνομαι λοιπόν, ένα τραγούδι, που μπορεί, θεωρώ, ότι τον καλύτερο εαυτό, θα τους, δυνατότητα, δώσει, μαζί, δείξει, να, αισθάνομαι, στον κόσμο χα χα χα, τι αξίζει, ααα, αισθάνομαι.
---

Διαλεκτική της διαθετικής εικονικότητας: από το ρομπότ που καθώς αποσυναρμολογείται τραυλίζει πως αισθάνεται όπως κι ο άνθρωπος, στον άνθρωπο που τραυλίζει πως αισθάνεται με τον ακατάληπτο τρόπο αποσυναρμολογούμενου ρομπότ. 


Η κωμική ευφυία του σκετς συνίσταται στο ότι η φετιχοποιημένη λέξη --"αισθάνομαι"-- δεν παίρνει ποτέ κατηγόρημα ή αναφορική πρόταση ως συμπλήρωμα. Ο ομιλών "αισθάνεται..." χωρίς ποτέ να διευκρινίζει τι αισθάνεται. Αυτό που διακηρύσσει ασταμάτητα, στην ουσία, είναι ότι δεν αισθάνεται τίποτε, ή αλλιώς, ότι το μόνο πράγμα που πραγματικά αισθάνεται είναι η απουσία συναισθήματος. Η λέξη είναι ένα σημειωτικό κενοτάφιο, μια εμπορική προσομοίωση, το άχαρο, εμμονικό υπόλειμμα του οπτικοακουστικού κόσμου των διαφημίσεων, των τηλεοπτικών σειρών, της "αμερικανιάς" (κωδικοποιημένος στην ίδια την προφορά και το στυλ παρουσίασης του κατά Μητσικώστα Ρουβά, ο "αμερικανισμός" δεν σημαίνει άλλο από την διαδικασία κιβδηλοποίησης ή εικονικοποίησης της ίδιας της ικανότητας να αισθανθείς). 


Ο Μητσικώστας μετατρέπει ουσιαστικά τον Ρουβά σε μαριονέτα όπου μιλά όχι ένας εαυτός αλλά ένας χαλασμένος δίσκος, του οποίου προφητικός προάγγελος είναι ο ηλεκτρονικός δίσκος της φωνής του Dave που πεθαίνει (ή, στη λογοτεχνία, τα ξεχαρβαλωμένα σώματα-φωνές της τριλογίας του Μπέκετ -- Μολόι, Ο Μαλόουν πεθαίνει, Ο ακατανόμαστος): ο χαλασμένος δίσκος που λέγεται "Σάκης Ρουβάς" άλλοτε πηδά από σημείο σε σημείο χωρίς κανένα ειρμό, και άλλοτε κολλά στο ίδιο σημείο, αλλά πάντα μαρτυρά για την τελική, Αποκαλυπτική με την βιβλική έννοια, αντικατάσταση του ανθρώπινου λόγου από την μηχανική, κενή από υποκειμενικότητα ή οντική παρουσία φωνή (περί λόγου και φωνής, Αριστοτέλης, Πολιτικά, Ι).

12 σχόλια:

OMADEON είπε...

Πράγματι, έτσι είναι...
Ο αμερικανισμός δηλαδή.
Και συμπληρώνεται στο χώρο της κουλτούρας και της επιστήμης από την ψευδαίσθηση ότι... ΑΝ φτιαχτεί ένας υπολογιστής αρκετά πολύπλοκος ώστε να πλησιάζει την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου, τότε αυτομάτως θα αρχίσει να έχει ΚΑΙ συνείδηση, δηλαδή (πρωτίστως) να αισθάνεται.

Αυτό είναι μηχανιστικός υλισμός, όχι διαλεκτικός. Στην πραγματικότητα η συνείδησή μας είναι έκφραση της ύλης σε ΚΑΘΕ επίπεδο, και περιλαμβάνει εκείνες τις πρωτογενείς διαδικασίες που δεν κατανοούμε ακόμη πλήρως, αλλά δημιουργούν συνείδηση. Σε αντίθεση με το φυσικό εγκέφαλο, κάθε τεχνητή προσομοίωσή του είναι ένα "simulacrum" (googable term) (εσύ το ξέρεις Αντώνη από τον Baudrilliard) και ΣΑΝ προσομοίωση είναι απολύτως ανίκανη να έχει συνείδηση, να "αισθανθεί".
Ολα αυτά τα είχα εκφράσει πιο αναλυτικά εδώ
http://omadeon.wordpress.com/2009/01/21/baudrilliard-and-a-i/

Κανείς δεν λέει ότι αισθάνεται χωρίς να το ξεφτιλίζει. Το ότι αισθανόμαστε είναι δεδομένο, αλλά όταν προβάλλεται σαν εξωτερικό φαινόμενο αλλοτριώνει τον εκφραστή. Ποτέ μην πιστέψετε τεχνητά νοήμον μηχάνημα που λέει "αισθάνομαι". ΨΕΥΔΕΤΑΙ (και δεν ξέρει καν ότι ψεύδεται).

Γιατί? Διότι ο βαθμός της τελειότητας προσομοίωσης μπορεί να είναι υψηλός και η προσομοίωση ακριβής, χωρίς να υπάρχει τίποτε συνειδητό στο ομοίωμα. Απλώς, η υποτιθέμενα "ελεύθερη" σκέψη μας μπορεί απεριόριστα να προσομοιωθεί. ΕΜΕΙΣ είμαστε τα πραγματικά ρομπότ που ακολουθούν αυτοματισμούς νομίζοντας πως αισθάνονται.

Για να αισθανθεί κανείς πραγματικά πρέπει να σκοτώσει μέσα του το ρομπότ (και τον μπάτσο μαζί). Αλλά αυτό δεν φτάνει, για να τον κάνει επαναστάτη. Γίνεται παραφωνία όταν το εκστομίσει σαν σύνθημα επανάστασης.

Ανώνυμος είπε...

Do androids dream of electric sheeps ?

Το περίφημο διήγημα του Φίλιπ Ντίκ, στο οποίο στηρίχθηκε η ταινία Blade Runner, διαδραματίζεται σε μια μεταπυρηνική γή όπου όπου άνθρωποι που δεν ξέρουμε και δεν ξέρουν αν είναι προσομοιώσεις, καταδιώκουν ανδροειδή που ξέρουν πως είναι.
Μια δυστοπική κοινωνία στην οποία πλησιάζουμε με βήμα ταχύ.

BTW, Αντώνη που τον θυμήθηκες τον φίλο μου τον HAL 9000 (Heuristically programmed ALgorithmic computer) ?
Συγχαρητήρια !

Taliban

Νοσφεράτος είπε...

απο την Διαφάνεια του Κακου '' του Μπροντιγιαρ
Περί Νοημόνων μηχανών (από τον Μπροντιγιαρ )
------------------------------------------------------------------


''Αν οι άνθρωποι δημιουργούν ή φαντασιώνουν νοήμονες μηχανές , είναι επειδή τους πιάνει μια κρυφή απόγνωση με τη δική τους νοημοσύνη, είτε επειδή υποκύπτουν κάτω από το βάρος μιας τερατώδους και άχρηστης νοημοσύνης: την εξορκίζουν λοιπόν στις μηχανές για να μπορούν να παίζουν μαζί της και να γελούν.
Αναθέτοντας αυτή τη νοημοσύνη σε μηχανές απαλλασσόμαστε από κάθε αξίωση για γνώση, όπως αναθέτοντας την εξουσία σε πολιτικούς μπορούμε πια να γελάμε ελευθέρα με κάθε αξίωση για εξουσία
….. Γιατί οι μηχανές αυτές προσφέρουν τα θέμα της σκέψης , και οι άνθρωποι , όταν τις χειρίζονται , αφοσιωνονται μάλλον στο θέαμα της σκέψης παρά στη σκέψη την ίδια
Δεν τις ονομάζουν αδίκως δυνητικές τις μηχανές αυτές: διατηρούν τη σκέψη σε μια απροσδιόριστη αιώρηση /αναστολή , συνδεδεμένη με την τελική προθεσμία μιας εξαντλητικής γνώσης . Η πράξη της σκέψης αναβάλλεται επ’ αόριστον .
Το ζήτημα της σκέψης δεν μπορεί καν να τεθεί . Όπως και το ζήτημα της ελευθερίας δεν θα τίθεται πια κι αυτό για τις μέλλουσες γενεές , οι οποίες θα διασχίζουν την ζωή όπως έναν εναέριο χώρο προσδεμένοι στ κομπιούτερ τους .
Έτσι ακριβώς και οι άνθρωποι της Τεχνητής Νοημοσυνης θα διασχίζουν τον νοητικό τους χώρο προσδεμένοι στο κομπιούτερ τους .
Ο Δυνητικός άνθρωπος , ακίνητος μπροστά στον υπολογιστή του , κάνει έρωτα μέσω οθόνης και μαθήματα μέσω τηλεδιαλέξεων .
Γίνεται μειονεκτικός κινητικά όσο , ασφαλώς και εγκεφαλικά . Πληρώνοντας αυτό το αντίτιμο καθίσταται επιχειρησιακός .
Όπως μπορούμε να υποθέσουμε ότι τα γυαλιά και οι φακοί επαφής θα γίνουν κάποτε η ενσωματωμένη πρόσθεση ενός είδους που θα έχει απωλέσει το βλέμμα του , έτσι μπορούμε να εκφράσουμε τον φόβο ότι η τεχνητή νοημοσύνη με τα τεχνικά της υποστηρίγματα θα γίνει η πρόσθεση ενός είδους που θάχει απωλέσει την σκέψη του ''
--------------
η τεχνητή νοημοσύνη είναι κάτι χωρίς νοημοσύνη επειδή είναι κάτι χωρίς τέχνασμα . Το πραγματικό τέχνασμα είναι το τέχνασμα του σώματος μέσα στο πάθος, τα τεχνάσματα του σημείου μέσα στη σαγήνη, το τέχνασμα της αμφιθυμίας μέσα στις χειρονομίες, το τέχνασμα της ελλειπτικότητας μέσα στη γλώσσα , το τέχνασμα της μάσκας πάνω στο πρόσωπο, το τέχνασμα του γνωρίσματος που αλλοιώνει το νόημα, εξ ου και καλείται γνώρισμα πνευματικό.
Ενώ οι νοήμονες μηχανές είναι τεχνητές με την πτωχότερη έννοια του όρου: αποσυνθέτουν τις πράξεις γλώσσας , σεξ , γνώσης στα απλούστερα στοιχεία τους, τις καθιστούν ψηφιακές για να τις ανασυνθέτουν βάσει μοντέλων για να γεννήσουν όλες τις δυνατότητες ενός δυνάμει προγράμματος , αντικειμένου .
Όμως το τέχνασμα δεν έχει να κάνει με αυτό που γεννά , αλλά με αυτό που αλλοιώνει την πραγματικότητα .
Είναι η δύναμη της αυταπάτης .
Ενώ αυτές οι μηχανές διαθέτουν απλώς την αγαθότητα του λογισμού και τα μόνα παιχνίδια που προτείνουν είναι παιχνίδια μετατροπών/αντιμεταθέσεων και συνδυασμών . Γι αυτό, εκτός από δυνητικές , οι μηχανές αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν και ενάρετες: δεν υποκύπτουν στο αντικείμενο τους ούτε σαγηνεύονται από την ίδια τους τη γνώση .
Η αρετή τους έγκειται στη διαφάνεια καθώς και στη λειτουργικότητα τους , και στην απουσία πάθους και τεχνάσματος που τις χαρακτηρίζει .
Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι μια άγαμη μηχανή . ...''

Μπροντιγιαρ , Η διαφάνεια τoυ κακού ,δοκίμιο πάνω στα ακραία φαινόμενα
http://nosferatos.blogspot.com/2009/01/easy-rider.html

OMADEON είπε...

Ναι, όλα αυτά είναι ΚΑΙ σωστά ΚΑΙ πολύ εύστοχα που λέει ο Μποντριγιάρ.

Από εντελώς διαφορετική αφετηρία πάλι, διαφορετικό είδος γνώσης και αρχικό σημείο προσέγγισης, τα ίδια συμπεράσματα βγαίνουν. Δηλαδή ΚΑΙ από τεχνική άποψη, καθαρά, η "ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ Τεχνητή Νοημοσύνη" είναι μια μπούρδα και μισή. Καμία μηχανή δεν μπορεί να έχει συνείδηση, εκτός αν... πάψει να είναι μηχανή (π.χ. αποτελέσει Τεχνητή Ζωή μέσω DNA ή PNA).

OMADEON είπε...

Υ.Γ. Είπα "pna", δηλαδή... Peptide Nucleic Acid: http://en.wikipedia.org/wiki/Peptide_nucleic_acid
(και δεν ξέρουμε ακόμη ΑΝ τελικά θα οδηγήσει το pna σε "τεχνητή ζωή", κάποτε. ΑΝ οδηγήσει, όμως, τότε... τη βάψαμε, διότι θα είναι πολύ ανθεκτικότερη των όντων από DNA όπως... εμείς! -χεχε).

Η _σκέτη_ προσομοίωση όμως, ΟΣΟ πολύπλοκη κι αν είναι, δεν είναι "ζωή"! Είναι (ακριβώς) "simulacrum", καθαρά εικονική πραγματικότητα, ή λεπτομερής ΑΠΟΜΙΜΗΣΗ (όπως ένας αλγόριθμός σε χαρτί ή σε πρόγραμμα υπολογιστή).

Ε, εκεί είναι το λάθος της Τεχνητής Νοημοσύνης, που εξηγεί κι ο John Searle,
http://omadeon.wordpress.com/2009/01/21/2009/01/15/john-searles-quest-for-a-non-dualistic-agnostic-science/

...ότι η _εικόνα_ της ζωντανής ύλης δεν μπορεί ποτέ να εμπεριέχει ΟΛΟ το "πλήρες βάθος" του εικονιζόμενου (άρα και τη συνείδησή του), αλλά... δεν τον καταλαβαίνουν οι πιο πολλοί συνάδελφοί του!

pasaenas είπε...

Είχα δει το πρώτο κείμενό σου με τον τίτλο αισθάνομαι και αναρωτιόμουν αν γνώριζες το σκετς του Μητσικώστα. Με εντυπωσιάζεις. Δεν συμφωνώ αρκετά με την ανάλυσή σου, ωστόσο. Ο Ρουβάς αισθάνεται πράγματι. Απλώς δεν μπορεί να διευκρινίσει τι είναι αυτό που αισθάνεται. Ενθουσιασμός, ευφορία, αγάπη για όλους, ποιος ξέρει; Αρκεί που αισθάνεται και βγαίνει από τη δύσκολη θέση να σκεφτεί ή να αναρωτηθεί γιατί βρίσκεται εκεί και χοροπηδάει. Εσύ που δεν αισθάνεσαι, τον παρακολουθείς με την ελπίδα να αισθανθείς αυτό που αισθάνεται και να σε παρασύρει η αίσθηση. Ανήκει δηλαδή κι αυτός στην κατηγορία της δημοσιογράφου, της οποίας το κείμενο ανέλυσες. Παίρνοντας αφορμή από την ανάρτησή σου, παρατήρησα τις τελευταίες μέρες ξανά το φαινόμενο. Επιδημία συναισθημάτων. Οι δημοσιογράφοι πιστεύουν, έχουν την αίσθηση-αγαπημένη φράση Άκη Παυλόπουλου, νομίζουν, πάντως δεν γνωρίζουν ούτε και θέλουν να γνωρίζουν επειδή στη συνέχεια ίσως θα ήταν υποχρεωμένοι και να μας πουν. Απαντούν έτσι στην αγαπημένη τους ερώτηση: «Πώς αισθάνεστε;», για την οποία τόσα χρόνια δεν πήραν καμία πειστική ή ικανοποιητική απάντηση και αναλαμβάνουν να την απαντήσουν οι ίδιοι. Και πίστεψέ με,για εκείνους, είναι υπεραρκετό. Το κενό στην ενημέρωση καλύπτεται κι με αυτά τα λίγα, αφήνοντας όλη τη συνειδητοποίηση στους ανέραστους. Γενναιόδωρο εκ μέρους τους, δεν μπορείς να πεις. Παρεμπιπτόντως, σ'ευχαριστώ για τη δουλειά που κάνεις. Αν και σε χάνω συχνά και παρόλο που δεν ανήκω κάπου, τα κείμενά σου με βοηθούν πολύ και με πάνε μπροστά. Κι αυτό είναι δώρο ανεκτίμητο.

Αντωνης είπε...

"Ο Ρουβάς αισθάνεται πράγματι. Απλώς δεν μπορεί να διευκρινίσει τι είναι αυτό που αισθάνεται. "

Διευκρινίζοντας βέβαια ότι μιλάμε για τον "Ρουβά" και όχι για τον Ρουβά --δηλαδή για ένα σατιρικό δημιούργημα και όχι για ένα βιολογικό πρόσωπο-- το ότι δεν μπορεί να διευκρινίσει ποτέ τι αισθάνεται δεν ισοδυναμεί με κενότητατου ρήματος "αισθάνομαι" από κάθε θυμικό περιεχόμενο; Δεν είναι στην περίπτωσή μας το ζήτημα ότι ο "Ρουβάς" αισθάνεται ότι...αισθάνεται, ότι αισθάνεται αυτοαναφορικά, και ότι αυτό το αυτοαναφορικό, κενό περιεχομένου αίσθημα συνδέεται με την αποσύνθεση του λόγου ως αυτού που ο Αριστοτέλης έλεγε πως μας διαχωρίζει από τα μη ανθρώπινα όντα;

OMADEON είπε...

Το θέμα που άνοιξες Αντώνη είναι από τα πιο γόνιμα, για περαιτέρω εμβάθυνση. Αισθάνομαιαιαιαιαιαι...... ότι ο Μητσικώστας αισθάνεταιαιαιαιαι... ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ από τον Ρουβά αυτό που ΕΚΕΙΝΟΣ αισθάνεταιαιαιαι...... διότι έπιασε το νόημα ρε παιδί μου, ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ δηλαδή, αυτό που ο Ρουβάς ΔΕΝ ομολογεί ότι αισθάνεταιαιαιαι....
Το πόσο ΚΟΥΦΙΑ είναι όλα εκείνα τα "αισθάνομαιαιαι..." ΑΚΡΙΒΩΣ γιατί προσπαθούν να ΦΑΝΟΥΝ ειλικρινή....

Εε καλάααα... :-)
-με πιάνεις, να' ούμε, ΤΙ λέω και ΠΩΣ το αισθάνομαιαιαιαι.... (Χαχαχα)

(τα γελάκια βοηθάνε να ΔΕΙΞΩ το ΠΩΣ αισθάνομαιαιαιαια....) αλλά ΤΙ κρίμα να μην περνάει ο ΙΔΙΟΣ ο αυτο-σαρκασμός που αισθάνομαιαιαιαι ΚΑΙ στο γραπτό λόγο, ώστε ΔΕΙΞΩ ΠΩΣ αισθάνομαιαιαιαια....

(στο τέλος καταντάς να γράφεις ΚΑΙ ποίημα, αλλά ΧΩΡΙΣ να δείξεις ΤΙ αισθάνεσαιαιαιαιαι)....
(πρωινό χιούμορ, μη με παρεξηγείτε)
(αααχ ευθυμήσαμε...)

ΟΚ. Σοβαρά τώρα.
Αντώνη η βαλίτσα πάει πολύ μακριά. Μπορεί νάναι και "point de capiton" που ενώνει μερικές... δωδεκάδες σοβαρά ποστ του Radical Desire σε ένα νέο, ενιαίο σύνολο.

Αλλά... η απλή αυτο-αναφορά δεν αρκεί για να προκαλέσει συνείδηση, ούτε και καρικατούρα συνείδησης. Δηλαδή το να αισθάνεται κανείς το ότι αισθάνεται το ότι αισθάνεται... κ.ο.κ. μου φαίνεται κάπως δευτερεύον θέμα εδώ. Το θέμα είναι ότι (ίσα-ίσα) με την ΠΡΩΤΗ αυτο-αναφορά προς τα έξω, το εσωτερικό νόημα αυτο-ακυρώνεται και ξεφτίζει, μετατρέπεται σε καρικατούρα ή σκέτη υποκρισία. Γι' αυτό και δεν επιτρέπεται να είναι κανείς... κλαψούρης ή διαχυτικός με δήθεν-τρόπο, ΠΩΣ το λένε...

Πάντως, εκτός από το "γνώθι σ' αυτόν", πρέπει να υπάρχει κι ένα... "νοιώθειν σ' αυτόν". Αλλιώς, κλάφτα, πάνε και τα εισιτήρια, πάει και το show, πάει, τα χάσαμε και τα λεφτά μας.

Στη δική μου παρέα, βέβαια, όλοι κοροϊδεύουμε το Ρουβά και οικτίρουμε τους αφελείς που "τσιμπάνε" στη γλυκερή του επίδειξη συναισθήματος που... αποδεικνύει το αντίθετό της, δηλαδή την ΑΠΟΥΣΙΑ ειλικρινούς συναισθήματος. Και όμως... Ανθρωποι που ξέρουν το Ρουβά προσωπικά λένε πως είναι από τους πιο τίμιους σε συμπεριφορά προς συναδέλφους, πιο γνήσιος αισθηματίας, κ.ο.κ. ΑΝ ισχύει αυτό (που δεν το ξέρω) δείχνει ότι... το πολύ το κύριε-ελέησον το βαριέται κι ο Ρουβάς (κι εμείς θεωρούμε το Ρουβά ψεύτη ΕΠΕΙΔΗ προσπαθεί να φανεί υπεράνω κάθε ψευτιάς).

Αντωνης είπε...

@Omadeon: "Διευκρινίζοντας βέβαια ότι μιλάμε για τον "Ρουβά" και όχι για τον Ρουβά --δηλαδή για ένα σατιρικό δημιούργημα και όχι για ένα βιολογικό πρόσωπο."

Αλλίμονο, για τον Ρουβά ως πραγματικό πρόσωπο δεν "αισθάνομαι" και δεν σκέφτομαι τίποτε απολύτως.

OMADEON είπε...

Αντώνη, λες
Αλίμονο, για τον Ρουβά ως πραγματικό πρόσωπο δεν "αισθάνομαι" και δεν σκέφτομαι τίποτε απολύτως.

Εντάξει, αυτό είναι προφανές.

Ομως η σάτιρα του Μητσικώστα σε ΤΙ αναφέρεται? Νομίζω στο τι ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ο Ρουβάς στο κοινό. Και αυτό αφορά και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον ίδιο, σαν performer ή σαν μήνυμα, όχι σαν πρόσωπο (με την έννοια της προσωπικής ζωής).

Αν ο Ρουβάς σαν καλλιτέχνης δεν προκαλούσε κριτικές αντιδράσεις, δεν θα είχε και τόση απήχηση η σάτιρα του Ρουβά.

pasaenas είπε...

Έχεις δίκιο, μιλάς για τον «Ρουβά» και όχι για τον Ρουβά. Ξεχάστηκα. Ήταν υπερβολικά καλή η μίμηση Μητσικώστα.

Αντωνης είπε...

@ Omadeon: Πιθανώς, απλώς ήθελα να διευκρινήσω ότι τα κείμενά μου δεν αφορούν τον Ρουβά, ο οποίος με ενδιαφέρει μόνο ως καλλιτεχνικό δημιούργημα του Μητσικώστα και μόνο ως δείγμα μιας ευρύτερης συνθήκης.