Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Αισθάνομαι...

Δεν κατάφερα ποτέ να γράψω πάνω στα κείμενα που συνέλεξα για τα γεγονότα της 28-29ης Ιούνη, οπότε σκέφτηκα απλώς να υπογραμμίσω σε ένα από αυτά --αυτό της Ιωάννας Μεϊτάνη που δημοσιεύτηκε στην Αυγή-- όλες τις λέξεις που εκφράζουν την κυριαρχία της "συναισθηματικής" και εικονοκεντρικής γλώσσας στην εννοιολόγηση των πολιτικών διαστάσεων και συνεπαγωγών των όσων συνέβησαν. Περιττό να προσθέσω ότι θεωρώ την κυριαρχία αυτή αναπόσπαστα δεμένη με την μηντιακά διαμεσολαβημένη και ατομικιστική κουλτούρα του ύστερου καπιταλισμού· και κατά συνέπεια, την θεωρώ ιδεολογικά φορτισμένη ως φαινόμενο, και όχι απλώς "ουδέτερη" έκφραση του αυθόρμητου. Στην ουσία, η κυριαρχία του "συναισθηματικού" λειτουργεί ακριβώς ως μέσο πολιτικής κανονικοποίησης ή φυσικοποίησης της αποφυγής μιας αναλυτικής και θεωρητικής επεξεργασίας των διακυβευμάτων και καταλήξεων πολιτικών δράσεων. Άλλωστε, σε αυτό ακριβώς καταλήγει το κείμενο: αργότερα θα σκεφτούμε, τώρα αρκεί να αισθανόμαστε.
---


Ιωάννα Μεϊτάνη
Η επόμενη μέρα
Ενθέματα, Αυγή

Πέμπτη πρωί, ξυπνάω με τις ειδήσεις. Είναι η επόμενη μέρα, απ’ αυτές που λόγω της προηγούμενης προτιμάς να μην ξυπνήσεις. Κανένα αίσθημα επιτυχίας, καμιά άγρια χαρά, τίποτα: μόνο θλίψη, απαισιοδοξία και βουβή οργή για την ανείπωτη αδικία. Σηκώνομαι και βλέπω τα βίντεο και τις φωτογραφίες. Με υπόκρουση όλη μέρα τις ενημερωτικές εκπομπές και την άλλη πραγματικότητα της κυβέρνησης και των λοιπών πολιτικών. Κατήφεια, μαυρίλα.

Την Τετάρτη πολλοί φίλοι μου δεν ήξεραν τι άλλο να κάνουν μέσα στο όργιο της αγριάδας και της βίας: έκατσαν κάτω και έβαλαν τα κλάματα. Από την αδικία και την απελπισία. Μου λένε για το μίσος στα μάτια των οργάνων της αστυνομίας. Εγώ το είδα μόνο από μακριά: την πρώτη επέλαση με μηχανάκια στην Αμαλίας. Οι πίσω καβαλάρηδες ήταν όρθιοι και ανέμιζαν στον αέρα τα γκλομπ τους. Έκανα στην άκρη τρομαγμένη. Θαύμασα όσους περπάτησαν στη μέση του δρόμου και τους απώθησαν.

Γύρισα σπίτι με τα πόδια, κοιτώντας μόνο τα παπούτσια μου. Πίσω μου το Σύνταγμα βουτηγμένο στο τοξικό σύννεφο. Μπροστά μου η παράλληλη πραγματικότητα: σε καφενεία λίγο πιο έξω απ’ το κέντρο, ο κόσμος παραγγέλνει φρεντοτσίνο καραμέλα. Εκεί κάπου η απελπισία με παραλύει.

Την ώρα που κάνω μπάνιο φαντάζομαι τα κυβικά των χημικών που τώρα καταλήγουν στους υπονόμους, μέσα από χιλιάδες αθηναϊκές μπανιέρες και λεκάνες. Φαντάζομαι επίσης πως τους άντρες που έριξαν τα δηλητήρια αυτά θα τους αγκαλιάσουν απόψε γυναίκες και άντρες, θα τους φιλήσουν, θα τους κανακέψουν. Οι απαίσιες εικόνες της φαντασίας μου δεν ξεπλένονται με το νερό του ντους.

Σκέφτομαι πώς μπορεί κανείς να περιγράψει τα όσα συνέβησαν και πώς να τα χαρακτηρίσει, αν θέλει να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Οι λέξεις χούντα και πόλεμος πρέπει να αρθρώθηκαν εκατομμύρια φορές τις τελευταίες μέρες. Και; Μήπως να καταφύγουμε στον σουρεαλισμό; Εγώ το λέω δέντρο.

Η «επόμενη μέρα» κυλάει. Μα δεν μπορεί να είναι έτσι η επόμενη μέρα, επιμένω. Δεν γίνεται. Κι όμως. Γίνεται, και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο: με απροκάλυπτα ψέματα, με χυδαία λόγια, με λέξεις στρεβλωμένες. Α, και με το γύρο του θριάμβου: φίλοι είδαν να σταματάει η κυκλοφορία για να περάσει η παρέλαση των θριαμβευτών καβαλάρηδων. Εκατοντάδες μηχανάκια της αστυνομίας μάς ζαλίζουν το κεφάλι ξανά και οργώνουν περήφανοι την πόλη όπου χτες οργίασαν. Άλλη μια ωραία εικόνα. Όπως και η εικόνα της βουλής, που συνεδριάζει φρουρούμενη από τα όργανα ασφαλείας, ενάμιση μήνα τώρα. Ποιο επίθετο αρμόζει για να περιγράψει εύστοχα τη δημοκρατία μας;

Το βραδάκι της επόμενης μέρας κατηφορίζω πεζή από τα Εξάρχεια στο Σύνταγμα. Περνάω μπροστά από πεντέξι ματατζήδες στη γωνία Μαυρομιχάλη και Ναυαρίνου. Φραπές και τσιγάρο. Αποστρέφω το βλέμμα αηδιασμένη, και στη φαντασία μου γεννιούνται μόνο εικόνες βίας. Πολλές φορές αναρωτιόμαστε πώς μπορούν και χτυπάνε τόσο άγρια. Τώρα αντιστρέφω την ερώτηση: τι είναι αυτό που έχουν χιλιάδες κόσμου στο κεφάλι τους και τους επιτάσσει να μην λυσσάξουν, να μην αντιδράσουν σαν ζώα, να μην αφήσουν διέξοδο στα αταβιστικά τους ένστικτα, μπροστά σε τέτοια ωμή καταστολή; Πώς μπορεί ένα ξερό κορμί να στέκεται με σηκωμένα τα χέρια απέναντι σε έναν πάνοπλο ρόμποκοπ που τον σημαδεύει με τη φυσούνα; Απέναντι στη χειρότερη απαξίωση των δικαιωμάτων και των σωμάτων μας καλούμαστε να προτάσσουμε το ήθος και το σωφροσύνη μας. Πρέπει να πρυτανεύει η λογική. Μονόπλευρα. Μόνο εκ μέρους μας. Ευτυχώς που έχουμε το κουράγιο και το κάνουμε.

Συνεχίζω την πορεία μου, και στην Πανεπιστημίου βρίσκω αυτό που έψαχνα όλη τη μέρα: από κάπου να πιαστώ για να μην βουλιάξω στη μαύρη απελπισία. Ο δρόμος κλειστός, κυκλοφορούν μόνο ελάχιστα λεωφορεία και κάτι μηχανάκια. Κόσμος οδεύει προς το Σύνταγμα. Έχω μιλήσει με τους φίλους μου και ξέρω ότι θα τους βρω εκεί. Όπως τόσο συχνά όλον τον προηγούμενο μήνα. Πλησιάζω στην πλατεία, βλέπω τους καλαμποκάδες, τους μουσικούς, αυτούς με τα σημαιάκια. Η γνώριμη παρήγορη εικόνα: το Σύνταγμα γεμάτο κόσμο, τα πράσινα λέιζερ στη βουλή, η οικεία βαβούρα. Και όλα όπως πριν: οι σκηνές, τα τραπεζάκια, τα πανό, οι ομάδες. Αναθάρρησα. Μετά το διήμερο του τρόμου όμως, είναι κατ’ αρχήν μια τεράστια ανακούφιση. Και βλέπουμε.

Βρίσκω τους φίλους μου. Μιλάμε για την πρωινή κατήφεια και τη βραδινή ανακούφιση. Πεταγόμαστε με το παραμικρό, ακούμε μηχανάκι και είμαστε έτοιμοι να τρέξουμε, υψώνεται από κάπου ένα σύνθημα και σφίγγουμε τις γροθιές μας. Χαλαρώστε παιδιά, δεν συμβαίνει τίποτα. Είμαστε πάλι εδώ, όλοι, μαζί. Είναι η ώρα που κυριαρχούν τα συναισθήματα. Θα έρθει και ο στοχασμός, θα σκεφτούμε για τα λάθη μας, για τη δράση μας από δω κι εμπρός. Αλλά προς το παρόν, αφού βρήκαμε κάτι να ξαναπιαστούμε, ας το κρατήσουμε: το γύρο του θριάμβου θα τον κάνουμε εμείς.

- ή, όπως τραγουδούσαν και οι “Ton Steine Scherben” το 1972, Κάντε στην πάντα, καπιταλιστές, την τελευταία μάχη θα την κερδίσουμε ΕΜΕΙΣ.

42 σχόλια:

Αντωνης είπε...

Θα μπορούσα να παραθέσω δεκάδες άλλα παραδείγματα ανάλογου περιεχομένου από Τύπο και ιστολόγια (τόσο αρθρογραφία όσο και σχολιασμό). Ο Ιούνης που πέρασε σημαδεύτηκε από την άτυπη και προσηνή δικτατορία του "αισθάνομαι".

prop-agit είπε...

Σημείο των μεταμοντέρνων καιρών μας είναι ότι όλη αυτή η αγανακτησμένη μπαρουφολογία ήταν τόσο ξεκάθαρη μπροστά μας κι όμως εμένα προσωπικά αν και είχα στο βάθος του μυαλού μου όσα εκτενώς παραθέτεις αποδομώντας τη, δε μπορούσα να τα εκφράσω καθαρά γιατί αισθανόμουν πως με πνίγει όλο αυτό το χαχαχούχα!

Απολαμβάνω αισθάνομαι! walk on!
http://www.youtube.com/watch?v=u2jg9zKvGJQ&feature=related

Ανώνυμος είπε...

δυστυχισμένα ρηχά πλάσματα που άγονται και φέρονται από τα ορμέφυτα και τα αντικρουόμενα συναισθήματα τους.
Ιστορικά η προσκόληση στην αισθησιαρχία ωθείται στο κατακόρυφο σε κοινωνίες που βρίσκονται σε πορεία αποσύνθεσης.
Βλέπε απολυταρχικά καθεστώτα της ανατολής (περσική αυτοκρατορία) ή Ρώμη στα τελευταία στάδια της παρακμής της δημοκρατίας και κατα την αυτοκρατορία.
Η ηδονοθηρία κάθε είδους καθώς και η προσκόληση στα συναισθήματα αποτελούν το καταφύγιο ανθρωπίνων πλασμάτων που δεν έχουν την δυνατότητα να ζήσουν ανώτερες διανοητικές και πνευματικές ηδονές, πράγμα που επιτείνεται σε κοινωνίες ολιγαρχικές-αυταρχικές.
Θυμίζω ένα αντίθετο παράδειγμα.
Στην Αθήνα όταν επρόκειτο να θάψουν τους νεκρούς του πρώτου έτους του Πελοποννησιακού πολέμου ψήφισαν την απαγόρευση των υπερβολικών θρήνων και κοπετών, πράγματα που αηδίαζαν τους πολίτες.
Στις σημερινές κοινωνίες παρακμής η αγχωτική προσπάθεια του Κεφαλαίου να δημιουργεί συνεχώς κέρδη, χρησιμοποιεί τον όλο και εντονότερο βομβαρδισμό των αισθήσεων για την στο άπειρο επιτάχυνση της κίνησης του χρήματος.
Η τρελλή αυτή πορεία κάνει τα όντα να προσκολύονται στις αισθήσεις/συναισθήματα.
Η επίκληση της λογικής αντιμετωπίζεται εχθρικά και με φόβο. Όλοι ξέρουμε πως αν ο υπνοβάτης αφυπνισθεί ξαφνικά κινδυνεύει σοβαρά η υγίεια του.

Taliban

Smirnoff είπε...

Στη πραγματικότητα η πλατεία (και ο λόγος περί πλατείας) υπήρξε η σύζευξη και η αλληλεπίδραση δύο διακριτών τάσεων της περιόδου. Από τη μία η κυριαρχία του ρόλου του συναισθήματος και του βιώματος στην πολιτική έκφραση και δράση των ίδιων αγανακτισμένων. Το προστοχαστικό, αδιαμεσολάβητο βίωμα ως η πλέον αυθεντική και αμόλυντη μορφή πολιτική δράσης. Στο πλαίσιο αυτό η σημασία μίας πολιτικής δράσης αξιολογείται με βάση την ένταση των συναισθημάτων που προκαλει στο άτομο, την ποιότητα των εμπειριών που του χαρίζει και δευτερευόντως ή και διόλου, από την επίτευξη κάποιων συγκεκριμένων στόχων. Έχουμε δηλαδή μία καταναλωτική αντίληψη της πολιτικής: η πολιτική ως λίγο πολύ ένα ακόμη προϊόν που καταναλώνεται με σκοπό την πρόκληση όσο δυνατόν μεγαλύτερης απόλαυσης. Αυτή η λογική είναι εμφανώς επηρεασμένη από την ιδεολογία του ηδονιστικού ατομικισμού και τη λατρεία του ατόμου - καταναλωτή που κυριάρχησε στην ύστερη νεωτερικότητα. Μία άμεση συνέπεια αυτής της αντίληψης είναι η αδυναμία διαμόρφωσης της οποιασδήποτε συλλογικότητας που να αντέχει στα σκαμπανεβάσματα της συγκυρίας. Διότι η συλλογικότητα απαιτεί τη μερική έστω, υπαγωγή του ατόμου στο κοινό πρόταγμα. Όταν το πρόταγμα αυτό δεν υφίσταται ή εξαντλείται στην ομαδική "κατανάλωση" εμπειριών και βιωμάτων, τότε οι δεσμοί που συγκροτούσαν αυτή την ομαδικότητα θα πάψουν να υφίστανται, από τη στιγμή που οι εμπειρίες επαναληφθούν τόσες φορές ώστε να πάψουν να είναι "αυθεντικές" και τα βιώματα χάσουν την αρχική τους ένταση. Τότε οι συμμετέχοντες διαλύονται προς αναζήτηση νέων πιο ξεχωριστών και γνήσιων εμπειριών και συναισθημάτων.

Η δεύτερη τάση είναι αυτή ενός ιδιότυπου μεσσιανισμού της αριστεράς. Εξαιτίας των πολλαπλών και πολυεπίπεδων ηττών της περασμένης εικοσαετίας, η αριστερά βρέθηκε εντελώς ανέτοιμη απέναντι στη συγκυρία που διαμόρφωσε η ορμητική έλευση της κρίσης, με αποτέλεσμα να είναι ανίκανη να ορθώσει και το παραμικρό ανάχωμα απέναντι στη σαρωτική επέλαση του ταξικού αντιπάλου και του κράτους του. Η παροιμιώδης αυτή αδυναμία της σε συνδυασμό με το κατεπείγον της συγκυρίας, την οδήγησε στην προσμονή και αναζήτηση ενός Μεσσία, ενός από μηχανής θεού, που θα εμφανιστεί και θα αντιστρέψει την απελπιστική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Από εκεί απορρέουν όλες οι αναλύσεις για το λαό που συσσωρεύει θυμό και που αυθόρμητα και αναπάντεχα θα ξεσηκωθεί και θα σαρώσει την αντίδραση στο διάβα του, επιβεβαιώνοντας τους ίδιους αριστερούς που το είχαν προφητέψει. Η λογική αυτή δεν είναι πρωτοφανής στους κόλπους της αριστεράς, μία διαφορετική της εκδοχή είχε εμφανιστεί τη δεκαετία του 30 στα ΚΚ της Ευρώπης μετά την ήττα του κινήματος και την επέλαση του φασισμού. Τότε το ρόλο του Μεσσία έπαιζε η Σοβιετική Ένωση και ο Κόκκινος Στρατός που θα επελαύνε προς δυσμάς και θα τσάκιζε τη ναζιστική αντεπανάσταση. Ήταν μία δυναμική που προσέδεσε ακόμη πιο στενά την αριστερά στο σταλινισμό, παρά τον πολλαπλασιασμό των σταλινικών εγκλημάτων την ίδια περίοδο.

Smirnoff είπε...

συνέχεια

Η ξαφνική εμφάνιση των αγανακτισμένων στις πλατείες φάνηκε να επιβεβαιώνει αυτή την προσμονή, με αποτέλεσμα αυτή η αριστερά να προσκοληθεί άκριτα, σχεδόν τυφλά πάνω τους για να εξορκίσει τη δική της αδυναμία. Όποιοι προσπαθούσαν να σταθουν στοιχειωδώς κριτικά απέναντι στο κίνημα των πλατειών, αναδεικνύωντας τα όρια και τις αδυναμίες του, αντιμετωπίζονταν με μία θρησκευτική εχθρότητα, σχεδόν ως βλάσφημοι. Μάλιστα, μετά την καθίζηση των πλατειών οι ίδιοι άνθρωποι κινδυνεύουν να κατηγορηθούν ως υπέυθυθνοι γι αυτή την καθίζηση αφού, λόγω της απιστίας και της βλασφημίας τους, εμπόδισαν το "θάυμα" να συντελεσθεί.

Οι δύο παραπάνω τάσεις δεν είναι ασύνδετες μεταξύ τους. Η ιδεολογία του ηδονιστικού ατομικισμού έχει εισχωρήσει πολλαπλώς και στην αριστερά. Πέρα από τον κατακερματισμό χάρην της αναπαραγωγής των μυριάδων μικροηγεσιών που τη στελεχώνουν και το ναρκισσιμό των μικρών διαφορών που επιτείνει τη πολυδιάσπαση, αυτή η διείσδυση είχε και μία ακόμη συνέπεια, την κυριαρχία της λογικής των γρήγορων και εύκολων αποτελεσμάτων, που θα επιβραβέυουν τα μέλη και τα στελεχη της αριστερας για το χρόνο και την προσπαθεια που αφιέρωσαν και θα δικαιολογούν τους κόπους τους. Έτσι η σκληρή και υπομονετική προσπάθεια για την οικοδόμηση οργανώσεων, δικτύων και αντιστάσεων, η επιμονή για πολιτικό και θεωρητικό ξεκαθάρισμα και διαπαιδαγώγηση, υποχωρεί υπέρ της αναζήτησης του τρεχοντος αυθόρμητου ξεσπάσματος των μαζών ή του χαρισματικού ηγέτη, που θα έρθει και θα τους οδηγήσει στη νίκη. Στο ενδιάμεσο περνούν το χρόνο τους, μεταξύ άλλων, αντιπαρατιθέμενοι μεταξύ τους για τη σωστή ερμηνεία του Νόμου και αποκυρήσσοντας τους αποστάτες...

Ανώνυμος είπε...

Η κ. Μεϊτάνη έχει γράψει το εξής αμίμητο: "Στη μετάφραση προτίμησα να αφήσω τις λέξεις αυτές στα γερμανικά και να τις μεταφράσω σε υποσημείωση. Θεώρησα ότι οι λέξεις-σιδηρόδρομοι, και μάλιστα σε μια ξένη γλώσσα, θα μεταδώσουν στον αναγνώστη της ελληνικής μετάφρασης κάτι από τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης".
Η κ. Μεϊτάνη αισθάνεται φρίκη από τις πολυσύλλαβες λέξεις των γερμανικών!!!
http://www.apiliotis.gr/ArticlesList.aspx?C=234&A=233

Αντωνης είπε...

@Taliban: Μιας και πιάσαμε τους αρχαίους, θυμίζω απλά ότι από τον Πλάτωνα ήδη η "θεωρία" είναι το αντίθετο όχι της πράξης αλλά της "αίσθησης", διότι είναι αυτό που προκύπτει από την άρση της κυριαρχίας των αισθήσεων που παρεμποδίζουν την αντίληψη της αλήθειας. Βλέπε παραβολή του σπηλαίου, όπου η αίσθηση (η όραση των σκιών στον τοίχο) είναι αυτό που ψεύδεται για το τι είναι ζωή.

δύτης των νιπτήρων είπε...

Βρίσκω το σχόλιο του Ανώνυμου παραπάνω εντελώς άτοπο. Τι σχέση έχουν οι μεταφραστικές επιλογές της Μεϊτάνη, αφενός; Αφετέρου, όποιος έχει διαβάσει το "Αούστερλιτς" βλέπει ότι πράγματι πρόκειται για εξαιρετική μετάφραση.
Κατά τα άλλα, άνθρωποι που εκτιμώ ιδιαίτερα έχουν εκφραστεί με τον ίδιο τρόπο για το Σύνταγμα (Αντώνη, ξέρεις για ποιους ή ποιον λέω). Σωστή η πολιτική κριτική, αλλά το ζήτημα είναι πώς να δουλευτεί η πολιτική οργάνωση. Και ναι, θα ήθελα και γω να δω τι λένε τώρα κάποιοι όψιμοι επισκέπτες του RD του Ιουνίου.

Ανώνυμος είπε...

Ωραία, ας υποθέσουμε ότι "δικαιώθηκες" για τους Αγανακτισμένους (τους οποίους είχες απαξιώσει προτού καν ξεκινήσουν οι κινητοποιήσεις αυτής της μορφής στην Ελλάδα). Ας υποθέσουμε ακόμα ότι όλοι στην Ελλάδα κρέμονταν από τα χείλη σου και θα έκαναν ότι τους έλεγες εσύ. Ορίστε: Πες ότι αυτό κι αυτό πρέπει να γίνει, για να πετύχουμε αυτό κι αυτό.

Η απλή αλήθεια, αγαπητέ, είναι ότι ο κόσμος δεν ξέρει τι να κάνει επειδή ΚΑΝΕΝΑΣ δεν του έχει προτείνει (πειστικά) συγκεκριμένες δράσεις προς συγκεκριμένους στόχους. Σχεδόν όλοι όσοι έχουν διεκδικήσει ρόλους μπροστάρηδων ή αφυπνιστών είναι ξεκάθαρα "λίγοι" μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος. Και δεν έχουν καν την ειλικρίνεια (απέναντι στον λαό που υποτίθεται ότι θέλουν να σώσουν) να το ομολογήσουν.

Αντωνης είπε...

Δεν ξέρω σε ποιον νομίζεις ότι απευθύνεσαι, αλλά δεν είμαι σωτήρας κανενός. Αν ήθελα να τη δω έτσι, θα τρεχα να βγάζω και γω δεκάρικους στα πλήθη.

Ανώνυμος είπε...

και μια άλλη οπτική...

http://anarxiko-resalto.blogspot.com/2011/07/blog-post_9653.html

Ανώνυμος είπε...

http://real-democracy.gr/afises/2.pdf
Απίστευτης ηλιθιότητας αφίσσα από τους αγανακτισμένους: "Το κράτος όμως είναι ένα!"

ιαν είπε...

μην αφοριζετε ή καλυτερα, απομονωνετε το ρομαντισμο.Θα ερθει κ η εποχη που θα φανει χρησιμος

Zakwer είπε...

Ανωνυμε, το κειμενο που εβαλες απ το ρεσαλτο δεν ειναι μια αλλη οπτικη. Ειναι ακριβως αυτο για το οποιο μιλαει ο Αντωνης στο 'αισθανομαι'.
Αυτο ειναι μια αλλη οπτικη: http://www.autonomia.gr/autonomia/autonomoi_posters/autonomoi_posters_29.html

Το ρομαντισμο τον χρειαζομαστε αλλα οχι μονο του

Αντωνης είπε...

@Ian: Διευκρινιστικά καθαρά, δεν αντιλαμβάνομαι το παραπάνω κείμενο ως ενδεικτικό ευρύτερης στάσης ως "ρομαντισμό." Το αντιλαμβάνομαι ως καθαρή ιδεολογία, με συγκεκριμένες ιδεολογικές πηγές και συγκεκριμένες ιδεολογικές απολήξεις. Ο Σμιρνόφ είπε ήδη κάποια πράγματα τα οποία μοιράζομαι, αλλά έχω επίσης και κάποια άλλα υπόψη. Συνοπτικά, ας πω ότι το "αισθάνομαι" είναι για μένα κωδική έκφραση της αντιπολιτικής ως δομής συναισθήματος του καταναλωτικού ύστερου καπιταλισμού. Και επίσης, ότι ελάχιστα αφορά το αίσθημα ή την απουσία του και κυρίαρχα αφορά μια ρητορική πρακτική που το χρησιμοποιεί για να επιτελέσει κάποιες λειτουργίες.

Αντωνης είπε...

Θα συμφωνήσω (και πάλι) με τον Zakwer. Δεν είναι μια άλλη οπτική, είναι βασικά η ίδια.

Αντωνης είπε...

"Κάντε στην πάντα, καπιταλιστές, την τελευταία μάχη θα την κερδίσουμε ΕΜΕΙΣ."

Το αστειότερο σημείο του κειμένου, κατά την δική μου εκτίμηση. Θα κερδίσουμε τον παγκόσμιο καπιταλισμό χωρίς καν να αναλύσουμε την κατάσταση, χωρίς τακτική, χωρίς στρατηγική, χωρίς οργάνωση. Με το αίσθημα. Η πεμπτουσία του αριστερισμού ως παιδικής ασθένειας του κομμουνισμού.

Νοσφεράτος είπε...

Κατά τον Σενετ ( η τυραννια της οικειοτητας)η ρομαντική λατρεία «του συναισθήματος ,της ειλικρινείας και της αυθεντικότητας» έσκισε τις μάσκες που κάποτε είχαν φορέσει οι άνθρωποι στον δημόσιο χώρο και διέβρωσε τα σύνορα ανάμεσα σε δημόσια και ιδιωτική ζωή. Τον 19ο αιώνα η επιφυλακτικότητα κατέρρευσε και οι άνθρωποι έφτασαν να πιστεύουν ότι οι δημόσιες πράξεις αποκάλυπταν την εσωτερική τους προσωπικότητα. Ως συνέπεια στην εποχή μας οι σχέσεις στον δημόσιο χώρο συλλαμβάνονται ως μια μορφή αυτοαποκάλυψης και η συζήτηση αποκτά χαρακτήρα εξομολόγησης .«…. Ότι καθιστά μια πράξη έγκυρη (δηλαδή αυθεντική) είναι ο χαρακτήρας όσων μετέχουν σε τούτη κι όχι η πράξη καθ εαυτή»

Smirnoff είπε...

@Αντώνης
"Συνοπτικά, ας πω ότι το "αισθάνομαι" είναι για μένα κωδική έκφραση της αντιπολιτικής ως δομής συναισθήματος του καταναλωτικού ύστερου καπιταλισμού. Και επίσης, ότι ελάχιστα αφορά το αίσθημα ή την απουσία του και κυρίαρχα αφορά μια ρητορική πρακτική που το χρησιμοποιεί για να επιτελέσει κάποιες λειτουργίες."

Πράγματι είναι σχεδόν αδύνατο να διαχωρισθεί σήμερα το συναίσθημα, το βίωμα ή εμπειρία από το λόγο περί συναισθήματος ή εμπειρίας ή μάλλον από έναν λόγο που μας εγκαλεί να αισθανθούμε και να βιώσουμε και εξαρτά τη σημασία της πράξης από την ένταση των συναισθημάτων και την αυθεντικότητα των εμπειριών. Πως μπορεί να συνυπάρξει η "αυθεντικότητα" ενός συναισθήματος ή βιώματος με την έγκληση να "αισθαμθούμε" και να "βιώσουμε". Μόνο μαζική υστερία μπορεί να προκύψει από μία τέτοια αντίφαση, κάτι που δεν κρύβω , μου θύμισε έντονα, κάποιες στιγμές, η συνέλευση (και ο πολιτικός λόγος) του Συντάγματος.

Αντωνης είπε...

Η τυραννία της οικειότητας είναι μια πολύ χρήσιμη πηγή για το θέμα και αγγίζει πολλά από τα ζητήματα που τίθενται από την εγκόλπωση της πολιτικής στον ιδιωτικό βίο, εξηγώντας πχ πώς σε μια κοινωνία όπως αυτή των ΗΠΑ, η πίπα στον Κλίντον έφτασε να αποτελεί δημόσιο πολιτικό ζήτημα που απείλησε να τού στερήσει την προεδρία.

Υπάρχει μια αποκαλυπτική σκηνή στο ανεκδιήγητο ντοκυμαντέρ του ανεκδιήγητου Όλιβερ Στόουν για τον Κάστρο, όπου ο πρώτος, ως γνήσιος αμερικάνος αγνοεί τα πολιτικά θέματα για να μάθει κουτσομπολιό για την ιδιωτική ζωή του Κάστρο, και τον ρωτάει "ποια ήταν η γυναίκα της ζωής του."

Και ο Κάστρο του απαντάει ήρεμα και ευγενέστατα ότι αυτό δεν είναι ζήτημα που αφορά την δημοσιότητα αλλά τον ίδιο και την συγκεκριμένη γυναίκα, απ' την οποία δεν αισθάνεται ότι έχει καμιά άδεια να την παρελαύνει για την περιέργεια του καθένα.

Κόκκαλο η αμερικανάρα.

Αντωνης είπε...

@Σμιρνόφ: Η υστερική εκδραμάτιση, το "acting out", είναι ένας από τους θεμελιώδεις πυλώνες αυτού που ο ύστερος καπιταλισμός κατανοεί ως "συναίσθημα." Και αυτή είναι επίσης μια διάσταση του θέματος που είχα υπόψη.

prop-agit είπε...

Μάλιστα τα είπαν τα πλακάκια των 2 πλατειών..

http://www.alterthess.gr/print/31814

Νοσφεράτος είπε...

η τυρανια των συναισθηματων σημερα εχει να κανει και με τα Κατ Φαντασιαν συναισθηματα. Σημερα για να υπαρξεις πρπει να νιωσεις .. Υπαρχουν ανθρωποι - πολλοι ανθρωποι που θελουν να νιωσουν ερωτευμένοι επειδή εχουν ακουσει για τον Ερωτα .. Τοχουνε δει στην τηλεοραση : Δεν νιωθουν καλά αν δεν το νιωσουν: Και οταν γνωριζονται με καποιον /καποια και φιλουνται θελουν ν' ακουσουν εκεινη την γνωστη μουσική επενδυη των αμεριανικων ταινιων . Το περιμένουν . Αν δεν την ακουσουν Κατι δεν παει καλά ..
Καπως ετσι και μετην μυθολογια της ..εξεγερσης
Τοσες εικονες ,τοσα ακουσματα για το Πολυτεχνειο , για τον Μαη του 68.. Θελουν λοιπόνα το Νιωσουν: αλλιως δεν παιζει..

Θυμαμαι στον Δεκεμβρη : Γυρω μας παφταν χημικά ,μπαχαλα , χαμός κιειχα και ενα Φιλο που μουλεγε Ενθουσιασμένος: Πω Πω! Μαης του 68..
Ομως δεν ηταν Μαης 68. Ηταν Δεκεμβρης του 2008. Αλλά ουτε κιο Μαης ηταν αυτο που εκ των Υστερων λέμε και ..ασιθανομαστε για τον Μαη ..
Αλλά ουτε κιο Οκτωβρης του 17 ηταν οπως τον ..αισθανομαστε εκ των υστερων .
Οπως στις φρουδικές Δυο σκηνές :αυτο που ζουμε τωρα το φανατσιωνουμε αναδρομικά για να το απολαυσουμε. Μόνο που αυτο το αναδρομικά γινεται ταυτοχρονα . Την ιδια στιγμά . Το ζουμε -και μια καμερα μεσα στο μυαλό μας μας Βινετεοσκοπει : Για νατο απολαυσουμε βαζουμε την κασετα ..

Zakwer είπε...

@Νοσφερατος

''Ως συνέπεια στην εποχή μας οι σχέσεις στον δημόσιο χώρο συλλαμβάνονται ως μια μορφή αυτοαποκάλυψης και η συζήτηση αποκτά χαρακτήρα εξομολόγησης .«…. Ότι καθιστά μια πράξη έγκυρη (δηλαδή αυθεντική) είναι ο χαρακτήρας όσων μετέχουν σε τούτη κι όχι η πράξη καθ εαυτή»''

Δεν εχω υποψη μου το βιβλιο αλλα μου φαινεται πολυ ενδιαφερον μιας και αυτο που λεει εδω ο Σεννετ ειναι ακριβως (η σχεδον ακριβως) αυτο που εκρινε η Αρεντ ως αναγκαιο για την δημοκρατια: Το να φανερωσει ο καθενας μεσα στο δημοσιο χωρο ποιος ειναι και να πει την 'ιστορια' του.

Ανώνυμος είπε...

@Αντώνης
"...ότι ελάχιστα αφορά το αίσθημα ή την απουσία του και κυρίαρχα αφορά μια ρητορική πρακτική που το χρησιμοποιεί για να επιτελέσει κάποιες λειτουργίες."

Αυτή η διευκρίνιση είναι νομίζω σημαντική, γιατί μου φαίνεται πως κάποιες φορές το ανάθεμα στο συναίσθημα ή το βίωμα φτάνει να σημαίνει άρνηση της ύπαρξης συναισθήματος ή βιώματος. Όμως, μπορεί να υποστηρίξει κανείς πως συναίσθημα υπάρχει ήδη στην "υπεράσπιση των υποτελών τάξεων", στο κόκκινο αστέρι και το σφυροδρέπανο, σε κάθε πολιτικό λόγο και πράξη μας, με τον ίδιο τρόπο που υπάρχει η εμπειρία (σε αντιδιαστολή με τις εμπειρίες, όπως έλεγες), είτε το θέλουμε είτε όχι, στον τρόπο που μιλάμε και πράττουμε. Για παράδειγμα, εγώ θα υποστήριζα πως υπάρχει πολύ περισσότερο (συν)αίσθημα σε κάποια δικά σου πολιτικά κείμενα απ' ό,τι μπορεί να υπάρξει στο κείμενο της Μεϊτάνη που μιλάει για το συναίσθημα. Και ίσως η επίγνωση αυτή, για την ύπαρξη συναισθήματος, να είναι και χρήσιμη όταν θέλουμε να σκεφτούμε π.χ. την πίστη μας σε ένα κόμμα ακόμα κι όταν οι επιλογές του μας φαίνονται ανακόλουθες ή παράλογες. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω πως μόνο σε περισσότερη σκέψη θα μπορούσε να οδηγήσει μια τέτοια επίγνωση.
Έφη

Αντωνης είπε...

@Έφη: Όχι, δεν είναι η αποκύρηξη του συναισθήματος ο στόχος μου, καθόλου, αλλά η αποκήρυξη της πραγμοποίησης, υστερικοποίησης και πολιτικής εργαλειοποίησης του συναισθήματος ως υποκατάστατου της σκέψης.

Η συζήτηση περί συναισθήματος είναι απαιτητική και έχει πολλές διαστάσεις. Κάποιες από αυτές έχουν συζητηθεί στα σχόλια στο παρόν θρεντ, με τις παρεμβάσεις Σμιρνόφ και την αναφορά στο έργο του Σένετ να αποτελούν για μένα σημαντικά συστατικά του πού βρίσκονται τα πράγματα.

Από εκεί και πέρα, προσωπικά έχω προσπαθήσει να θεμελιώσω κάποιες διαστάσεις της δικής μου ευρύτερης προσέγγισης στο κείμενο "Εμπειρία", και πιθανό να μεταφράσω ένα απόσπασμα από μια βασική μου επιρροή, τους στοχασμούς του Φρεντρικ Τζέιμσον περί μετανεωτερικότητας και "συρρίκνωσης της διαθετικότητας" (waning of affect) στο Μεταμοντερνισμός, ή η πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού.

Ανώνυμος είπε...

Το κείμενο από το ρεσάλτο που παρέθεσα προφανώς και κινείται σε μια εκ διαμέτρου αντίθετη προσέγγιση. Και αυτό, γιατί το μεσσιανικό «ας το κρατήσουμε τώρα που το βρήκαμε» (το οποίο αντανακλά όλα όσα έχουν ειπωθεί περί εναπόθεσης ελπίδων από την αριστερά στους αγανακτισμένους) έρχεται σε αντίθεση με αυτό που χτίζαμε, χτίζουμε και θα συνεχίσουμε να χτίζουμε (προς μια πάντα φυσικά ριζοσπαστική κατεύθυνση). Δεν είναι μια τυχαία εκπυρσοκρότηση, αλλά μια επίπονη και απαιτητική διαδικασία που η καταναλωτική διάθεση της πολιτικής δεν χωράει, και όπου οι δεσμοί που αναπτύσσονται μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες(συμφωνώντας απόλυτα με όλη την τοποθέτηση του Smirnoff) είναι «είναι το όχημα του σήμερα και η μαγιά του αύριο». Γι' αυτό και η συναισθηματική φόρτιση του ρεσάλτο έχει ένα πρόσημο θετικό, την ώρα που, στην ίδια συνθήκη, το πρόσημο των συναισθημάτων του κειμένου της Μεϊντάνη...«αηδιασμένη, κλάματα, απελπισία, κανένα αίσθημα επιτυχίας, θλίψη, απαισιοδοξία, μαύρη απελπισία» κινείται σε μια αντίθετη κατεύθυνση.
Τώρα, στα ερωτήματα του τύπου «χωρίς να αναλύσουμε, χωρίς τακτική, χωρίς στρατηγική, χωρίς οργάνωση» νομίζω ότι βρίσκεται όλη η ουσία. Ο τρόπος που προσπαθούμε όμως να δώσουμε απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, γιατί αυτό είναι το επίδικο, μου είναι λίγο ασαφής. Σούπερ το κείμενο των αυτόνομων. Είναι πουθενά όμως στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού, στη διαπάλη με αυτές τις αντιθέσεις προκειμένου να ανοίξουν τα ζητήματα που θέτουν; Όχι, γιατί όταν εξ αρχής η πολιτική σου άποψη αποκτάει ουσία και περιεχόμενο μόνο μέσα από το κράξιμο των πάντων, το «μην μπλέξεις με τα πίτουρα γιατί θα σε φάνε οι κότες» γίνεται πολιτική θέση...στη νεφελοκοκκυγία σου απ΄ όπου μπορείς να λες ότι θες εκ του ασφαλούς. Γιατί οι φοιτητές είναι τα αφεντικά του αύριο άρα όχι στα φοιτητικά του 2006-2007, γιατί οι έλληνες εργαζόμενοι είναι μικροαστοί και ας κρεμαστούν από τις γραβάτες τους, γιατί οι εργατοπατέρες είναι ξεπουλημένοι άρα δεν συμμετέχουμε στις απεργίες κλπ...Άλλοθι απουσίας και περιχαράκωσης. (το κείμενο του Αντώνη για τους αγανακτισμένους ήταν εξαιρετικό πλην όμως στάσιμο γιατί δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι οι διαδικασίες αυτές είναι δυναμικές - και σε αυτό το σημείο μπαίνει ο ρόλος της παρέμβασης της συμμετοχής κλπ - έχοντας προφανώς επίγνωση των αντιφάσεων, των προβλημάτων)

Αντωνης είπε...

"το κείμενο του Αντώνη για τους αγανακτισμένους ήταν εξαιρετικό πλην όμως στάσιμο γιατί δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι οι διαδικασίες αυτές είναι δυναμικές - και σε αυτό το σημείο μπαίνει ο ρόλος της παρέμβασης της συμμετοχής κλπ - έχοντας προφανώς επίγνωση των αντιφάσεων, των προβλημάτων)."

Guilty as charged, που λέμε. Πράγματι δεν αντελήφθην τον ρόλο που έπαιξε η παρέμβαση και η συμμετοχή αριστερών σχημάτων και παρατάξεων σε "δυναμικές" διαδικασίες. Μού εξηγείς λοιπόν τι πέτυχε η παρέμβαση και η συμμετοχή (του ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή του ΣΥΡΙΖΑ) στην πολιτική διαμόρφωση της δυναμικής αυτής διαδικασίας;

Και να εξηγήσω γιατί ρωτάω. Δεν ρωτάω εκ των υστέρων. Εγώ είπα ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ότι αυτό δεν πρόκειται να πετύχει για λόγους δομικούς καθαρά (βλ. "Γιατί δεν υποστηρίζω το κίνημα των αγανακτισμένων"). Συνεπώς,

ή πέτυχε και ήμουν λάθος και προπέτης
ή δεν πέτυχε και κάτι δεν έχετε καταλάβει όσοι αντιληφθήκατε τη διαδικασία ως "ανοιχτή" και "δυναμική."

Σωστά;

Αντωνης είπε...

Διευκρινιστικά: "πέτυχε"/"δεν πέτυχε" [η παρέμβαση/συμμετοχή]=να παίξει ρόλο συνδιαμόρφωσης επί της ουσίας και κατεύθυνσης της όποιας δυναμικής σε κάποιο χειραφετητικό πολιτικό στόχο.

Ανώνυμος είπε...

@Αντώνης
Πέτυχε/δεν πέτυχε [η παρέμβαση/συμμετοχή]=να παίξει ρόλο συνδιαμόρφωσης επί της ουσίας και κατεύθυνσης της όποιας δυναμικής σε κάποιο χειραφετητικό πολιτικό στόχο
όσο πέτυχαν/δεν πέτυχαν τα δικά σου κείμενα που γράφεις εδώ και χρόνια το στόχο τους και όσο πέτυχε/δεν πέτυχε ο μαρξισμός να άρει την εκμετάλλευση. Αυτό δεν σημαίνει ότι έπρεπε να μην παρέμβει κανείς στην πλατεία, εσύ να μην γράφεις και οι μαρξιστές να είχαν ασχοληθεί με τον κήπο τους.

Ανώνυμος είπε...

Σε αυτό το κείμενό σου αναφερόμουν και εγώ. Δεν μπορώ να γνωρίζω εκ των προτέρων ποιά είναι η παρακαταθήκη τέτοιων ζυμώσεων. Σίγουρα δεν προσπαθώ να υπεκφύγω της απάντησης, απλά νομίζω ότι αυτές είναι διεργασίες που δεν αποκρυσταλλώνονται σε κάτι ξεκάθαρο(συνδέονται για παράδειγμα οι ληστείες, οι ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις, οι απαλλοτριώσεις σούπερ μάρκετ, οι συγκρούσεις στο δρόμο κλπ με αυτό που λέμε ανταγωνιστικό κίνημα στην Ελλάδα; θυμάμαι μια αναδημοσίευση ενός κειμένου που τελείωνε με το ούτε ο εμφύλιος τελείωσε, το οποίο με βρίσκει σύμφωνο.). Αν και θα μπορούσα να αναφέρω τη μη ύπαρξη «χώρου» σε φασίστες οι οποίοι έφτασαν σε σημείο να κάνουν και απολογιστική της εκεί παρουσίας τους(αυτόνομοι εθνικιστές) ή την ξεκάθαρη αρνητικά στάση μιας μεγάλης μερίδας κόσμου στο θέμα της μη βίας (που έμπαινε επιτακτικότατα) και τον αντίκτυπο που αυτή είχε το διήμερο 28-29.
Η στάση των συγκεκριμένων πολιτικών χώρων δεν θα μπορούσε εξ αρχής να είναι δυναμική. Γιατί η δυναμική προϋποθέτει διάδραση. Για παράδειγμα είναι τελείως διαφορετικό να καταλήγει ένα σώμα μιας συνέλευσης στο αίτημα διαγραφή του χρέους(ασχέτως αν είναι ρεφορμιστικό κοκ) και τελείως διαφορετικό να καλείται μια συνέλευση να συζητήσει πάνω σε ένα από τα έξω από αυτήν ορισμένο αίτημα. Την αριστερά από τη στιγμή που την ενδιαφέρει το μαζικό και όχι το συλλογικό, η μαζικοποίηση και όχι η συλλογικοποίηση περιεχομένων, δεν ασχολείται με τη διάδραση αλλά με την αποτύπωση της παρέμβασής της στις όποιες(δημοτικές, βουλευτικές) κάλπες. Και αυτό είναι καταστατικό σημείο της πολιτικής της αντίληψης και συγκρότησης.
Πάνω σε αυτά έγραφα ότι το επίδικο είναι πως απαντάμε στα ερωτήματα της στρατηγικής, της τακτικής και της οργάνωσης. Γιατί τα ελλείμματα προσδιορίζονται μέσα από τις διαδικασίες και όχι από έξω και μέσα από αυτές βρίσκεις και τις απαντήσεις. Γιατί μόνο τότε συλλογικοποιείς τα περιεχόμενά τους, κάνοντας το βίωμα και το συναίσθημα Ένα.

Αντωνης είπε...

Για τον Ονειρμό το παρακάτω λινκ, μιας και είναι φοιτητής. Ας μας πει τη γνώμη του εν όψει της πιο πάνω συζήτησης που κάναμε περί accountability:

http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231128275

Αντωνης είπε...

"Αυτό δεν σημαίνει ότι έπρεπε να μην παρέμβει κανείς στην πλατεία, εσύ να μην γράφεις και οι μαρξιστές να είχαν ασχοληθεί με τον κήπο τους."

Νομίζω ότι είναι μάταιο να αναζητώ πολιτικά συμπεράσματα από μια ερμηνευτική που αρκείται στο να θέσει το ζήτημα γύρω απ' το αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να πάει ο οποιοσδήποτε στην πλατεία και όχι γύρω απ' το ποιοι πήγαν, τι έκαναν, ποιοι επικράτησαν και για ποιους λόγους.

Οι μαρξιστές, παρεμπιπτόντως, δεν είναι Επικούριοι για να ασχολούνται με τον κήπο τους. Είναι αρκετά πιο ενοχλητικοί.

Αντωνης είπε...

"Την αριστερά από τη στιγμή που την ενδιαφέρει το μαζικό και όχι το συλλογικό, η μαζικοποίηση και όχι η συλλογικοποίηση περιεχομένων"

Θα μπορούσα να έχω μια επεξήγηση πάνω στην διάκριση των όρων "συλλογικό"/"μαζικό"-"συλλογικοποίηση"/"μαζικοποίηση", καθώς και μια διευκρίνηση του σε τι "περιεχόμενο" αναφερόμαστε;

Ευχαριστώ.

Uturunco είπε...

Εγώ πάντως, παρακολουθώντας εκ του μακρόθεν, τα μόνα «συναισθήματα» που κατάλαβα ήταν αφ’ ενός το άγχος ενός κομματιού της Αριστεράς πως μένει "πίσω από τις εξελίξεις" και αφετέρου τον φθόνο, ενός άλλου κομματιού, γιατί όντως η Αριστερά βρέθηκε πίσω απ’ αυτές. Η ουσία είναι πως η Αριστερά –με την πολύ ευρεία έννοια- είναι τόσο ταυτισμένη με το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης που παρακολουθεί με τρόμο την κατάρρευσή του που, φυσικά, είναι και δική της. Ψυχραιμία. Το τέλος της μεταπολιτευτικής Αριστεράς δεν σημαίνει τέλος της ταξικής πάλης. Σημαίνει απλώς ότι μια ιστορική μορφή δεν της αντιστοιχεί πια.

Ανώνυμος είπε...

Μιλάω για περιεχόμενα που απλώς υπονοούνται, όπως πχ στα αιτήματά της, κάτω η κυβέρνηση του πασοκ, διαγραφή του χρέους, εθνικοποίηση των τραπεζών κοκ. Η αριστερά ποντάρει στο ότι τα άρρητα υπονοούμενα που αυτή έχει κατά νου γίνονται κατανοητά από όλους... Επί της ουσίας όμως, έχοντας κατά νου ένα συγκεκριμένο τρόπο αντίληψης, έναν «μπολσεβικικό- διαφωτισμό» με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δεν την απασχολεί αν αυτό που υπονοεί γίνεται κατανοητό σε όλο του το εύρος πχ ανατροπή του καπιταλισμού. Την ενδιαφέρει απλά να βρει άτι πιασάρικο που να συσπειρώνει απλά γύρω από αυτό που λέει και όχι από αυτό που εννοεί.

Αντωνης είπε...

@Uturunco:

"Εγώ πάντως, παρακολουθώντας εκ του μακρόθεν, τα μόνα «συναισθήματα» που κατάλαβα ήταν αφ’ ενός το άγχος ενός κομματιού της Αριστεράς πως μένει "πίσω από τις εξελίξεις" και αφετέρου τον φθόνο, ενός άλλου κομματιού, γιατί όντως η Αριστερά βρέθηκε πίσω απ’ αυτές."

Για εξήγησέ το λίγο αυτό αν έχεις την καλοσύνη.
α) ποιες "εξελίξεις";
β) τι σημαίνει "πίσω από" αυτές τις εξελίξεις;
γ) για ποια Αριστερά λες ότι βρέθηκε πίσω από ποιες εξελίξεις;

Εγώ είδα πάρα πολλές εξελίξεις απ' τον Μάη, αλλά όλες είχαν να κάνουν με το ΠΑΣΟΚ, που εργάζεται πράγματι πολύ εντατικά. Όσο για το αν το τέλος της αριστεράς σημαίνει ή όχι το τέλος της ταξικής πάλης, μόνο ο κομμουνισμός ως εμπεδωμένη ζωή παγκόσμια θα σήμαινε έστω θεωρητικά το τέλος της ταξικής πάλης.

Αν με το "ταξική πάλη", από την άλλη, εννοείς απλώς "ταξική σφαλιάρα" που τρώνε οι εργαζόμενοι, το τέλος αυτής μπορεί να μην ζούμε να το δούμε, οπότε από την εγωϊστική εντελώς άποψη ότι με ενδιαφέρω και εγώ, δεν συμμερίζομαι την αισιοδοξία σου.

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος: για το "συλλογικό"/μαζικό μπορείς σε παρακαλώ επίσης να διευκρινήσεις;

Ανώνυμος είπε...

@Αντώνης
Δεν προέβην σε καμία "ερμηνευτική" όπως λές. Όχι γιατί δεν έχω, αλλά γιατί το σχόλιό μου ήταν πιο συγκεκριμένο και είχε στόχο να δείξει ότι το επιχείρημα του στυλ "πες μου τι πέτυχες για να σου πω ποιος είσαι" είναι τουλάχιστον συλλογιστικά ατελέσφορο.
Όσο για το ότι οι μαρξιστές δεν είναι Επικούρειοι, θα συμφωνήσω. Γι' αυτό άλλωστε είπα ότι η απάντηση στο ερώτημα αν πέτυχαν/δεν πέτυχαν να άρουν την εκμετάλλευση (δεν το πέτυχαν ασφαλώς, τουλάχιστον προσώρας) δεν μπορεί να αποτελεί το κριτήριο που θα αποφασίσει για το αν θα συνεχίσουν να αγωνίζονται ή αν θα πρέπει να περιοριστούν στην καλλιέργεια του κήπου τους.

Ανώνυμος είπε...

Όταν ενδιαφέρεσαι απλά να συσπειρώσεις τον κόσμο γύρω από αιτήματα, χωρίς να επικοινωνείς τα περιεχόμενά(μαζικοποίηση) που εσύ, ως πολιτικός χώρος δίνεις σε αυτά, τότε το νόημα της απόφανσης είναι αυτό που παράγεται στον αποδέκτη της. Δεν είναι η ανατροπή του καπιταλισμού που συσπειρώνει αλλά η διαγραφή του χρέους. Δεν είναι η ανατροπή του καπιταλισμού αλλά η αλλαγή της κυβέρνησης του πασοκ. Δεν είναι η τάξη αλλά ο λαός. Έτσι το αντικαπιταλιστικό έγινε διαγραφή και η διαγραφή, διαγραφή του επαχθούς χρέους.
Το συλλογικό στον αντίποδα θα πρέπει να αναζητηθεί στο αντίστροφο του «διαφωτισμού» που ανέφερα παραπάνω. Τόσο ως προς το μέσα από ποιά διαδικασία καταλήγεις στα αιτήματα(αν καταλήγεις σε τέτοια) αλλά και ως προς το πως προσπαθείς να τα επικοινωνήσεις. Όπου δεν σε ενδιαφέρει το μαζικό αλλά το ποιοτικό.
Σίγουρα απαντάω ελλιπώς αλλά φαντάζομαι καταλαβαίνεις.

Uturunco είπε...

Για εξήγησέ το λίγο αυτό αν έχεις την καλοσύνη.
α) ποιες "εξελίξεις";
β) τι σημαίνει "πίσω από" αυτές τις εξελίξεις;
γ) για ποια Αριστερά λες ότι βρέθηκε πίσω από ποιες εξελίξεις;

Την έχω. Αυτό που κατάλαβα εγώ -και νομίζω δεν είμαι ο μόνος- τον Μάη ήταν πως μια "απολίτικη" παρέα του facebook μπορούσε να δημιουργήσει πολιτικά γεγονότα που ως τότε ήταν αποκλειστικό προνόμιο της αριστεράς. Ήδη τον Δεκέμβρη του 08 -σε κάποιους/ες τουλάχιστον- αυτό ήταν ξεκάθαρο. Ο Δεκέμβρης μας πήγε δεν τον πήγαμε. Το υποψιαζόμασταν και νωρίτερα. "Παλιά" υπήρχε ένας τρόπος να κάνεις πολιτική. Πως μπαίνουν τα αιτήματα, πως γίνονται οι παρεμβάσεις στους μαζικούς χώρους, πως στήνεις μια επιτροπή, με ποιές μετωπικές συμμαχίες, πως μαζεύεις υπογραφές και ψηφίσματα, πως περιφρουρείς ή πως εκτρέπεις μια κατάσταση κλπ. Αυτή η μέδοδος, με τον καιρό, κατέληξε από εργαλείο να γίνει αυτοσκοπός και εντέλει η "πολιτική" -με την έννοια που προείπα- αντιπολίτευση κομμάτι που πολιτικού συστήματος που αντιπολιτεύεται. Τον σκεπτικισμό απέναντι στις "διαμεσολαβημένες" πρακτικές δεν τον ανακαλύψαμε τον Μάη. Ο Μάης ήταν απλώς η πρακτική επιβεβαίωση αυτού του σκεπτικισμού. Από κει και πέρα δεν υπάρχει -για μένα τουλάχιστον- ζήτημα αισιοδοξίας. Προσωπικά ποντάρω στην βαρβαρότητα που είναι ήδη εδώ και όχι στον σοσιαλισμό που θα ήθελα. Όμως η ταξική πάλη δεν θα πάψει επειδή ενδέχεται να αλλάξει η πολιτική της έκφραση. Υπήρχε και πριν υπάρξουν τα συγκεκριμένα κόμματα, ακόμα και πριν υπάρξουν συνδικάτα. Η ταξική πάλη δεν είναι πολιτική άποψη αλλά κοινωνική κατάσταση. Το πως εκφράζεται "πολιτικά" κάθε φορά είναι ζήτημα ιστορικής συγκυρίας και όχι ιστορικής κληρονομιάς.

Ανώνυμος είπε...

καποιες φορες το συναισθανομαι αποβαινει πραξη του αισθανομαι
προβαλοντας ψυχικες διεργασιες
του ατομου στον αλλο με αυτοσκοπο
την αυτολυπηση καθως και την ζητηση της λυπης των γυρω του και μετα περιφερει επιδεικτικα την λυπη του κουνωντας την σαν τσαντακι σε οσους εννοει οτι σκεπτονται