Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Νίκος Πλουμπίδης


33 σχόλια:

Αντωνης είπε...

"Αν, π.χ.,το κόμμα πει εμένα χαφιέ,τόσο εγώ όσο κι αυτοί που με γνωρίζουν και μ΄ αγαπούν οφείλουμε να υποστηρίξουμε τη θέση του κόμματος. Θα πούμε τη γνώμη μας στο κόμμα,όμως στον κόσμο θα πούμε ότι ο Πλουμπίδης είναι χαφιές γιατί το λέει το κόμμα."
Ν. Πλουμπίδης

Ανώνυμος είπε...

Ρε radical.Μια πίκρα μένει.Πίκρα.Ούτε πίστη, ούτε ελπίδα, ούτε καύλα να πέσουμε στη μάχη.Σκέτη πίκρα.

Νοσφεράτος είπε...

ο ενας ηρωας ο αλλος ''προδοτης''. ομως και οι δυο εξισου αθανατοι μπροστα στο θανατο.Και δεν τους την χαρισε το κομμα την αθανασια.Αλλά η πιστη (στον αλλον),η βαθιά -συντροφική-φιλια-οπου μεσολαβουσε αυτο που αυτοι ονομαζαν'' Κομμα'' ..
Εν τελει αυτοι- ο Μπελογιαννης , ο Πολουμπιδης χρησιμοποιησαν το κομμα για να φτασουν σε κατι υψηλότερο : Την αθανασια.

Αiwarikiaar είπε...

ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ!!!

plagal είπε...

"Αν, π.χ.,το κόμμα πει εμένα χαφιέ,τόσο εγώ όσο κι αυτοί που με γνωρίζουν και μ΄ αγαπούν οφείλουμε να υποστηρίξουμε τη θέση του κόμματος. Θα πούμε τη γνώμη μας στο κόμμα,όμως στον κόσμο θα πούμε ότι ο Πλουμπίδης είναι χαφιές γιατί το λέει το κόμμα."

Ν. Πλουμπίδης

--------------
Με ολο το σεβασμο για τον Πλουμπιδη, αλλα οχι, ΟΧΙ, Ο-Χ-Ι. Η ιδια ιστορια με τις Δικες της Μοσχας με τους επαναστατες μπολσεβικους που επειθαν τον εαυτο τους οτι ειναι "ενοχοι" γιατι το ελεγε ...το κομμα. Ο-Χ-Ι. Αυτο δεν ειναι "τιμη" του κομμουνιστη, αυτο ειναι σκετη μαλακια, ιδεαλισμος με τη χειριστη εννοια. Οχι. Οχι. Οχι.

Το κομμα δεν ειναι τιποτα το υπερβατικο, για να το "υπερασπιστουμε". Δεν εχει "τιμη", δεν εχει "δικιο", ειναι κομμα, τεχνητο πραμα, χωρος διαμορφωσης και ασκησης πολιτικης, χωρος οπου η εργατικη ταξη αυτοοργανωνεται, εμεις, η εργατικη ταξη, οι κομμουνιστες το αποτελουμε και το φτιαχνουμε.

Ελεος να πουμε, Κομμουνιστες ειμαστε, οχι θρησκευαμενοι.

Βεβαια, μιλαμε για αλλες εποχες, για αλλες ηθικες αξιες, για αλλες καταστασεις. Και ποιος ειμαι εγω ο καλοταισμενος να κρινω τον Πλουμπιδη απο το πληκτρολογιο μου. Αλλα δεν θα αναδειξω αυτην την διαστροφικη πλευρα αυτης της ιστοριας σαν κατι αξιοθαυμαστο, σαν παραδειγμα κομουνιστικου ηθους. Τη φραση αυτη θα την κανω αντιπαραδειγμα: τι πρεπει να αποφυγουμε σαν το διαολο αν θελουμε να ξαναχτισουμε μαζικο κομουνιστικο κινημα.

Γράκχος Μπαμπέφ είπε...

" .., και για να αφαιρέσω και το τυπικό στοιχείο καταδίκης του Μπελογιάννη."

Καταλαβαίνουμε ότι ο άνθρωπος δεν έκανε ένα απονενοημένο διάβημα.
Έκανε πολιτική. Στην καρδιά της ήττας και της δεξιάς τρομοκρατίας έκανε πολιτική και μάλιστα σοβαρή και έξυπνη.
Το -αποδεδειγμένα- παντελώς ανίκανο για πολιτική τακτική και στρατηγική πάλη ελληνικό παράρτημα του σταλινικού ιερατείου δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτήν την δήλωση για το δυνάμωμα του αγώνα.
Εκ του αποτελέσματος, η ΚΟΥΤΒ δεν έκανε και πολύ καλή δουλειά..

Αντωνης είπε...

"δεν θα αναδειξω αυτην την διαστροφικη πλευρα αυτης της ιστοριας σαν κατι αξιοθαυμαστο, σαν παραδειγμα κομουνιστικου ηθους. Τη φραση αυτη θα την κανω αντιπαραδειγμα: τι πρεπει να αποφυγουμε σαν το διαολο αν θελουμε να ξαναχτισουμε μαζικο κομουνιστικο κινημα."

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι όλο το μεταπολιτευτικό πολιτικό ήθος στηρίζεται στην επιθυμία του πολιτικού να "μην γίνει Πλουμπίδης." Αντί να καταλήξει λοιπόν στο απόσπασμα ως θύμα της ίδιας του της πίστης στο κόμμα, καταλήγει σε πισίνες, ξενοδοχεία, αυθαίρετες βίλες, call-girls, λοβιτούρες, ρουσφέτια.

Μια διαλεκτική λοιπόν θεώρηση της φράσης του δεν θα μπορούσε να είναι ικανοποιημένη με την απόρριψή της ως αυτοκτονικής φενάκης. Γιατί, ξεκάθαρα, είναι η ίδια η ακλόνητη πίστη στο κόμμα ως αρχή που έδωσε στον Πλουμπίδη το θάρρος να ξεπεράσει το κόμμα του ως εμπειρικό δεδομένο.

Το πρόβλημα σήμερα είναι το εξής: Από τη μία πλευρά, ο "Πλουμπίδης" είναι ανέφικτος και ακόμα και ανεπιθύμητος ως υποκειμενική θέση, για τούς λόγους που εξήγησες. Από την άλλη, είναι αναγκαίος, εφόσον τουλάχιστον κάποιος δεν θέλει να κατακρακυλήσει στην υποκειμενική θέση "Λαλιώτης", "Μουζέλης", "Ανδρουλάκης", κλπ. Με άλλα λόγια, καλούμαστε σήμερα να επαναφεύρουμε την ακλόνητη πίστη στην κομμουνιστική ιδέα χωρίς τα υπερβατικά εχέγγυα της κομματικής αλήθειας. Τούτο δεν μπορεί να γίνει με μια απλή άρνηση του "Πλουμπίδη", δηλαδή της ανιδιοτέλειας στην βάση μιας πίστης.

Αντωνης είπε...

Παραφράζοντας λοιπόν τον Αλμπέρτο Τοσκάνο: "Ο κομμουνιστής σήμερα δεν μπορεί να είναι 'Πλουμπίδης.' Ο κομμουνιστής σήμερα μπορεί να είναι μόνο αν είναι 'Πλουμπίδης.'"

Το κομμουνιστικό υποκείμενο σήμερα (που δεν σημαίνει ούτε τον αριστεριστή ξερόλα ούτε το πειθήνιο όργανο ενός κόμματος, ούτε αυτόν που θεωρεί ότι ο ίδιος ως άτομο ξέρει πάντα καλύτερα από την οργανωμένη πολιτικά συλλογικότητα, ούτε αυτόν που θεωρεί ότι η οργανωμένη πολιτικά συλλογικότητα μπορεί να αφεθεί να σκέφτεται αντί του ίδιου) είναι ο χώρος μιας αδυνατότητας. Οι όροι συγκρότησής του στον εικοστό αιώνα έχουν καταρρεύσει, αφήνοντας πίσω τους μόνο τα κακέκτυπα του κομφορμιστικού επαναστατισμού του αριστεριστή που κάνει την επανάσταση στο κεφάλι του, και του επαναστατικού κομφορμιστή του ψηφοφόρου του κόμματος, που θεωρεί ότι οι αρχηγοί του κάνουν την επανάσταση χωρίς αυτόν, σε συνέδρια και γραφεία.

Στον χώρο αυτής της αδυνατότητας καλούμαστε σήμερα να ζήσουμε ως κομμουνιστές. Και για τον λόγο αυτό, η υποκειμενικότητα κάποιου που, στο όνομα της τυφλής πίστης στο κόμμα, ξεπέρασε ως πολιτικός και ηθικός δράστης την "αντικειμενική λογική" του κόμματος (μια λογική αγοραπωλησίας και συμβιβασμών στο πλαίσιο της σταλινικής realpolitik) είναι πολύτιμη προς σκέψη.

Αντωνης είπε...

Σε ό,τι αφορά το κόμμα: Το κόμμα ξεκαθάρισε τις προθέσεις του στο 18ο συνέδριο, και οι προθέσεις αυτές είναι, ως γνωστόν: επιστροφή στο 1922-1953. Η επιστροφή αυτή προκρίνεται στο όνομα της κομμουνιστικής ακαμψίας, της άρνησης του οπορτουνισμού, της περιχαράκωσης του κόμματος από κάθε παρέκκλιση.

Πρόκειται όμως για λαθροχειρία που βασίζεται στην πρότερη καταστολή του 1917-1922 ως μοντέλου του τι σημαίνει "δογματισμός" για ένα επαναστατικό κόμμα. Το σημαίνον "Στάλιν" δεν είναι απλώς ένα σημαίνον που καταστέλει τα σημαίνοντα "Ανδρουλάκης" ή "Κύρκος". Είναι επίσης ένα σημαίνον που καταστέλει το σημαίνον "Λένιν."

Αυτή η εξίσωση του κομμουνιστικού δογματισμού με τον σταλινισμό βολεύει πάρα πολλούς. Βολεύει τόσο τους φανατικούς αντικομμουνιστές που θέλουν να εξισώσουν τα δύο πράγματα στην βάση μιας συνολικής απαξίωσης του κομμουνισμού, όσο και τους κομματικούς άρχοντες του Κομμουνιστικού Κόμματος, που θέλουν να αφαιρέσουν το επικίνδυνο για την κομματική ιεραρχία κομμάτι του λενινισμού από την έννοια της προσκόλλησης στο κομμουνιστικό δόγμα.

Ενάντια στους κάθε λογής αριστερισμούς και οπορτουνισμούς, εγώ θέλω να προασπιστώ την σημασία της δογματικής ακαμψίας στα πλαίσια ενός συλλογικού και μαζικού πολιτικού οράματος. Ενάντια στον σταλινισμό ως λογική της αυτοσυντήρησης της κομματικής ιεραρχίας, θέλω να προασπιστώ την αντιγραφειοκρατική και ρηξιγενή προοπτική του λενινισμού.

Ως λενινιστής δεν μπορώ να είμαι μέλος αυτού του ΚΚΕ. Ως λενινιστής δεν μπορώ να είμαι μέλος κανενός άλλου κόμματος. Η δουλειά μου είναι να ασκώ τα καθήκοντα μιας λενινιστικής πτέρυγας έξω από τους μηχανισμούς του κόμματος, αλλά όχι απέναντί του, ως εχθρός του, ή ως αδιάφορος προς αυτό.

Έτσι κατανοώ σε χονδρικές γραμμές τα πράγματα και τη δική μου πολιτική θέση.

Νοσφεράτος είπε...

Με ολο το σεβασμο για τον Πλουμπιδη, αλλα οχι, ΟΧΙ, Ο-Χ-Ι. Η ιδια ιστορια με τις Δικες της Μοσχας με τους επαναστατες μπολσεβικους που επειθαν τον εαυτο τους οτι ειναι "ενοχοι" γιατι το ελεγε ...το κομμα. ''

οχι δεν ειναιτο ιδιο.. Στις Δικες της Μοσχας π.χ ο Μπουχαριν παραδεχεται οτι ειναι ...''προδοτης'' ζητά ομως απο το Σταλιν να του αναγνωρισει οτι αυτο το κανει για το καλό της εργατιής ταξης .. Ο Σταλιν ΦΥΣΙΚΆ δεν το αναγνωριζει ..
Οι δικες της Μοσχας ηταν σαν την Δικητου Καφκα ..
---
Ομως εδώ εχουμε κατι αλλο. Το γραμμα του Πλουμπίδη ειναι που του χαριζει τη αθανασια .. Τι λεει στο Γραμμα; Αυτο που λεει ειναι : Εγω ειμαι ο αρχηγος του παρανομου μηχανισμου και οχι ο Μπελογιαννης .. Κι αυτο το εκανε ΕΝΑΝΤΙΑ και στη θεληση του Κομματος ..Μετατρεπει το κομμα σε σκαλοπάτι .Για να φτασει στο υπερτατο: στη θεση του Μπελογιαννη..
Κι ειναι το αντιθετο απο τις δικες της Μοσχας

Smirnoff είπε...

Αντώνη, η ανάρτηση αυτή σχετίζεται με τις προηγούμενες που αφορούσαν τις απολύσεις στον 902;

θεωρείς πως ο τρόπος του Πλουμπίδη, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ο πλέον ενδεδειγμένος ως κριτική τοποθέτηση απέναντι στο κόμμα, στη λογική "λέω την αλήθεια αλλά αν αποφασίσι το κόμμα πως είμαι χαφιές, τότε είμαι χαφιές";

Θα έπρεπε και ο Τρότσκι να ακολουθήσει το ίδιο παράδειγμα από το 1925 και μετά;

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Ο Πλουμπίδης δεν ήταν κανένας αφελής. Ήταν ενσυνείδητος αγωνιστής. Και φυσικά, παρά το γεγονός ότι δεν απείθησε στο κόμμα προδίδοντας, δεν κάθισε απλώς να τον σφάξουν. Παραθέτω λοιπόν ως απάντηση στο ερώτημά σου τα παρακάτω:

"Δεν αποδέχτηκε παθητικά και αγόγγυστα την κατηγορία του "χαφιέ" που η τότε ηγεσία του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη ύπουλα και συκοφαντικά του απέδωσε, οδηγώντας τον στην πολιτική και φυσική εξόντωση. Κεραυνοβολήθηκε, αισθάνθηκε να χάνει το έδαφος κάτω απ΄ τα πόδια του, όταν έμαθε, μέσα στην φυλακή, βαριά άρρωστος απ΄ τη φυματίωση, ότι κατηγορείται από τον ραδιοφωνικό σταθμό της "Ελεύθερης Ελλάδας" σαν "προβοκάτορας και χαφιές". Όμως κατάφερε γρήγορα να επιστρατεύσει όλες τις δυνάμεις του για να δώσει τη "μάχη του δικαστηρίου", ν΄ αντιμετωπίσει δηλαδή το κατηγορητήριο του στρατοδικείου "σαν να ήταν" ακόμα ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Και όπως τονίζει ο γιος του, Δημήτρης Πλουμπίδης, προλογίζοντας το βιβλίο του Παπαχρίστου "Ν. Πλουμπίδης - Ντοκουμέντα", "ξαναβρήκε τις δυνάμεις του, όταν συνέλαβε στο μυαλό του την πολιτική γραμμή υπεράσπισής του "τιμή μου είναι η τιμή του κόμματος" είναι ακριβής έκφραση αυτής της πολιτικής γραμμής, καθώς διαβάζεται και αντίστροφα, δηλαδή "η ατίμωσή μου είναι και ατίμωση του κόμματος", άρα το κόμμα αποκαθιστώντας το Ν. Πλουμπίδη αποκαθιστά και τον εαυτό του"."

Από εδώ: http://www.politikokafeneio.com/istoria/ploumpidis279.htm

Αντωνης είπε...

Όσο για τον συνδυασμό ανιδιοτελούς αυτοθυσίας και έλλογης σκέψης (για να προστατευτεί η οικογένειά του) το παρακάτω είναι ενδεικτικό του ανδρός:

"λίγους μήνες πριν εκτελεστεί είχε το σθένος να γράψει στο τελευταίο του γράμμα στη γυναίκα του, Ιουλία: "Δεν ξέρω αν φτάσουν στην εκτέλεση και γιατί η διεθνής και η εσωτερική κατάσταση σήμερα δεν το σηκώνει και γιατί η μη εκτέλεση τους συμφέρει για να διαιωνίζεται η σύγχυση αν είμαι χαφιές ή όχι. Δεν βρίσκω άλλη λύση από: Να με αποκηρύξεις. Να πάρεις διαζύγιο σε βάρος μου με οποιονδήποτε λόγο. Ακόμα το παιδί μας να μη φέρει το όνομά μου, αλλά το δικό σου, είτε σιωπηρά είτε υιοθετημένο από ένα απ΄ τα παιδιά. Τέλος, δέχομαι ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ αποφασίσετε, αρκεί να μη θίγεται το κόμμα... Μη διστάσετε στην απόφασή σας από συναισθηματισμούς ή από το αν πονέσω""

Αντωνης είπε...

ΑΥΤΟΣ ήταν ο ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας στο δικό μου βιβλίο, και αυτός θα παραμείνει στην πραγματική ιστορία το αξεπέραστο πρότυπο του τι σημαίνει κομμουνιστής στην Ελλάδα.

Αντωνης είπε...

Όσο για την σχέση της ανάρτησης αυτής με την συζήτηση για τον 902, είναι διπλή:

αφενός, να θυμίσει πόσο (δεν) αναγνωρίστηκε απ' το Κόμμα κάποιος που, σε αντίθεση με τους απολυμένους σήμερα, το ανύψωσε έμπρακτα πάνω απ' τον εαυτό του. Αυτό θα κάνουν καλά να το θυμούνται οι σύντροφοι στο ΚΚΕ πριν ανοίξουν το στόμα τους για την συμπεριφορά των απολυμένων. Ας αποκατασταθεί όπως τού πρέπει πρώτα ο Πλουμπίδης, και μετά ας μιλήσουμε για τα καθήκοντα του κομμουνιστή απέναντι στο κόμμα.

αφετέρου, να θυμίσει σε όλους ότι πίσω από τις σημερινές συζητήσεις και τις στάσεις που εκφράζονται σε αυτές, κρύβονται αληθινές ιστορικές τραγωδίες.

Αντωνης είπε...

Και τέλος, ήθελα με την ανάρτηση αυτή να αναπτύξω τις σκέψεις που ήδη ανέπτυξα για την κομμουνιστική υποκειμενικότητα σήμερα, γιατί ανάμεσα στους "μέσα" και στους "έξω" λείπει αυτή η διαλεκτική αλυσίδα που θα μπορούσε να μεταμορφώσει και τους δύο.

Smirnoff είπε...

Πράγματι, ο Πλουμπίδης ήταν ένας από τους πιο αξιόλογους κομμουνιστές της περιόδου, όχι μόνο από πλευράς ήθους, κάτι που δεν αμφισβητείται πλέον από κανέναν, αλλα και ουσιαστικής προσφοράς στον αγώνα: υπήρξε ο βασικός οργανωτής του εργατικού ΕΑΜ και ένας από τους σημαντικότερους του ΕΑΜ. Το ερώτημα όμως είναι άλλο, αφορά το κατά πόσο είναι η στάση του απέναντι στο κόμμα η ενδεδειγμένη. Η λογική "το κόμμα έχει πάντα δίκιο, ακόμα και όταν κάνει λάθος" είναι καταστροφίκη τόσο για το κόμμα, όσο και τα μέλη του και την υπόθεση της επανάστασης. όταν στελέχη του ύψους του Πλουπίδη διαφωνούσαν με τις καταστροφικές επιλογές της ηγεσίας Ζαχαριάδη, αλλά δεν τολμούσαν να εκφράσουν αυτές τις διαφωνίες, με τι κουράγιο να τοποθετηθούν και να αντιδράσουν οι χιλιάδες αγωνιστές του κόμματος που υφίστανται τις συνέπειες αυτών των αποφάσεων.

Ο Πλουμπίδης υπήρξε ένας ξεχωριστής ποιότητας αγωνιστής και πρέπει να του αναγωρισθεί ο πολύτιμος ρόλος που έπαιξε στην εποποιία του ΕΑΜ. Πρέπει όμως να του καταλογισθεί και η ευθύνη, ως ηγετικού στελέχους του κόμματος, για την τραγική ήττα του κινήματος. Ως αναπόσπαστο τμήμα ενός μηχανισμού που προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό αυτή την ήττα.

Δεν θα ήταν σωστό να προσεγγίσουμε το ΚΚΕ εκείνη της της περιόδου με τη λογική των "κακών" και των "καλών" στελεχών.

Αντωνης είπε...

"όταν στελέχη του ύψους του Πλουπίδη διαφωνούσαν με τις καταστροφικές επιλογές της ηγεσίας Ζαχαριάδη, αλλά δεν τολμούσαν να εκφράσουν αυτές τις διαφωνίες"

Από το ίδιο άρθρο:
"ο Νίκος Πλουμπίδης είχε το θάρρος να διαφωνήσει ανοιχτά σε πολλά σημεία με την πολιτική της επίσημης ηγεσίας του ΚΚΕ και με τον ίδιο τον Ζαχαριάδη. Όπως αναγράφεται στο βιβλίο "Ν. Πλουμπίδης - Ντοκουμέντα":

1. Αντιτάχθηκε στη γραμμή του Ζαχαριάδη για τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, στην αναγνώριση ουσιαστικά απ΄ το Ζαχαριάδη του δικτάτορα Μεταξά ως ηγεσία του αντιφασιστικού πολέμου. Κατάγγειλε μάλιστα ως πλαστό το γράμμα του Ζαχαριάδη, που "απευθυνόταν στο Μανιαδάκη και όχι στο λαό και υπέγραφε σαν γραμματέας της ΚΕ και όχι του ΚΚΕ". Αυτό ο Ζαχαριάδης ποτέ δεν του το συγχώρεσε.

2. Δεν του συγχώρησε επίσης ο Ζαχαριάδης ότι όταν γύρισε απ΄ το Νταχάου την άνοιξη του 1945, ο Ν. Πλουμπίδης ζήτησε να κάνει έκθεση των ενεργειών και της δραστηριότητας του κατά την περίοδο της κράτησής του από τους Γερμανούς - αίτημα που βεβαίως, η ΚΕ του ΚΚΕ απέρριψε!

3. Ήταν αντίθετος με την επίσημη γραμμή στα Δεκεμβριανά, γι΄ αυτό και τις κρίσιμες εκείνες μέρες το κόμμα τον απομόνωσε, όπως ο ίδιος λέει, στον Τύρναβο.

4. Ήταν αντίθετος στη γραμμή του Ζαχαριάδη για την αποχή από τις εκλογές του 1946, μολονότι πειθάρχησε πλήρως στο κόμμα.

5. Είχε σοβαρές επιφυλάξεις για τη γραμμή Ζαχαριάδη το 1947, ότι ο ένοπλος αγώνας έπρεπε να είναι η μοναδική απάντηση του λαού.

6. Διαφωνούσε με την γραμμή της πολιτικής απομόνωσης και εξόντωσης από το κόμμα των μελών και οπαδών του κόμματος που κάτω από αφόρητες πιέσεις και απάνθρωπα βασανιστήρια υποχρεώθηκαν να κάνουν "δήλωση μετάνοιας".

7. Διαφωνούσε επίσης με την επίσημη γραμμή του κόμματος που απαγόρευε στους δημόσιους υπαλλήλους να υπογράψουν τη δήλωση νομιμοφροσύνης που ζητούσε το κράτος προκειμένου να διατηρήσουν τη θέση τους. Έτσι πολλοί απολύθηκαν και πολλοί περισσότεροι διαχώρισαν τη θέση τους απ΄ το κόμμα, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

8. Διαφώνησε με τη στάση του Ζαχαριάδη απέναντι στον Άρη Βελουχιώτη με τον οποίο τον συνέδεαν ισχυροί δεσμοί.

9. Διαφώνησε με τη γραμμή της καθοδήγησης του ΚΚΕ από την ηγεσία που βρισκόταν, μετά την ήττα του 1949, εκτός Ελλάδας.

10. Διαφώνησε με το σύνθημα του Ζαχαριάδη "Τι Πλαστήρας τι Παπάγος", τότε που κυριαρχούσε η γραμμή, "τα όπλα παρά πόδας".

11. Στις εκλογές του 1950 και του 1951, εφάρμοσε μια πιο ευέλικτη τακτική απ΄ αυτήν της επίσημης ηγεσίας. Αυτό θεωρήθηκε μέγα λάθος παρά το πολιτικό κέρδος του κόμματος από το αποτέλεσμα.

Πολλές από τις πολιτικές επιλογές του Πλουμπίδη μπορούν εκ των υστέρων να κριθούν ως σωστές ή λανθασμένες. Αλλά δεν νομίζω ότι στέκει ότι δεν τόλμησε να σηκώσει ανάστημα στον Ζαχαριάδη.

Smirnoff είπε...

Πράγματι τα έκανε όλα αυτά, το πρόβλημα όμως είναι πως τα περισσότερα μέλη και οπαδοί του κόμματος τα έμαθαν κάποιες δεκαετίες αργότερα, πολύ πιο μετά αφότου είχαν την όποιαδήποτε σημασία. Οι διαφωνίες του Πλουμπίδη και πολλών άλλων παρέμεναν υπόθεση μίας μικρής ομάδας στελεχών της ηγεσίας. Ποτέ όσοι διαφωνούσαν δεν προσπαθησαν νε μεταφέρουν τη διαφωνία τους στη βάση, με σκοπό να κερδίσουν το κόμμα στην άποψη τους, απέναντι στην εκάστοτε ηγεσία, όπως έκανε τόσες και τόσες φορές ο Λένιν και όπως προσπάθησε να κάνει ο Τρότσκι. Αν ακολουθούσε το παράδειγμά τους ο Λένιν τον Απρίλη του 1917, τώρα η Οκτωβριανή επανάσταση θα ήταν μία ιστορική υπόθεση. Βέβαια υπάρχει και το ελαφρυντικό πως εάν επιχειρούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο, να δημοσιοποιήσουν δηλαδή ανοιχτά τη διαφωνία τους στα μέλη, θα κατηγορούνταν για φραξιονισμό και θα διαγράφονταν με συνοπτικές διαδικασίες, εάν δεν δολοφονούνταν ακόμη, όπως πολλά νεαρά μέλη του κόμματος, με την κατηγορία του τροτσκισμού από την ΟΠΛΑ. Αυτό ακριβώς όμως είναι το πρόβλημα και βρίσκεται στο μηχανισμό, τη δομή και όχι στα πρόσωπα και ο Πλουμπίδης παρά τις όποιες διαφωνίες του με το Ζαχαριάδη, συνετέλεσε στο να ισχυροποιηθεί αυτή η δομή, με τα θετικά και τα τραγικά αποτελέσμαυα της...

Smirnoff είπε...

έγραψα ένα σχόλιο πριν δεν ξέρω αν χάθηκε

Νοσφεράτος είπε...

Nομιζω οτι η ολη συζητηση ξεκινά απο αυτό:
"Αν, π.χ.,το κόμμα πει εμένα χαφιέ,τόσο εγώ όσο κι αυτοί που με γνωρίζουν και μ΄ αγαπούν οφείλουμε να υποστηρίξουμε τη θέση του κόμματος. Θα πούμε τη γνώμη μας στο κόμμα,όμως στον κόσμο θα πούμε ότι ο Πλουμπίδης είναι χαφιές γιατί το λέει το κόμμα."
Το ερωτημα ειναι αν δειχνει τυφλή υποταγή στο Κομμα η κατι αλλο ..
Λοιπόν εχουμε το Πλουμπιδη να περιμενει την κετελεση του .. Μαθαινει οτι το κομμα τον αποκαλει χαφιε .. Τι αλλο θα μπορουσε να κανει ;
Αν αντιδρουσε παρορμητικά κατι που θατανε το πιο ανθρωπινο-αν αντιδρουσε π.χκαταγγελλοντας το κομμα που τον αποκαλουσε χαφιε ,και αμυνοταν τοτε
Το πιο πιθανό δεν θαταν να αξιοποιουσε η αντιδραση τις οποιες δηλώσεις του; Η -ακομη χειροροτερο - να του δωσει χαρη ,περιφεροντας τον μετά ως αλλοενα θυμα του κομμουνισμου;

και τοτε , το Κομμαδεν θα επιβεβαιωνε τον χαρακτηρισμό του;
Να !ειδατε ; ειναι χαφιες ..

----------------------------
Ο Πλουμπιδης εκανε την καλυτερη και πιο ορθολογικη -ως προς την αξια που θαλεγε ο Βέμπερ -με αυτές του τις δηλώσεις ..

Κρατησε την αξιοπρεπεια και στριμωξε -αφοπλισε τις ηλιθιες κατηγοριες του Ζαχαριαδη . Ηθικά -και πολιτικά - παρεμεινε δικαιωμένος .. ( σε εκεινες τις ...''παραλογες '' για τα σημερινά μετρα εποχές οπου η πολιτική αξιοπρεπεια και πίστη μερουσε πιο πολύ απο την ζωή ..)

Ανώνυμος είπε...

"Το κόμμα πρέπει να αναγνωρίσει το λάθος αυτό. Κάναμε λάθη από λαθεμένες και ψεύτικες πληροφορίες. Ιδιαίτερα εμένα βαραίνει το ζήτημα Πλουμπίδη. Απ΄ότι αργότερα έμαθα, ο Πλουμπίδης κράτησε ηρωϊκη στάση και κατατάσσεται ανάμεσα στην πλειάδα των ηρωικά πεσόντων κομμουνιστών του ΚΚΕ"
Ν. Ζαχαριάδης -Σουργκούτ, φθινόπωρο του '62

για τις ψεύτικες ή έστω λαθεμένες πληροφορίες γνωρίζουμε. η ίδρυση του 2ου παράνομου καθοδηγητικού κέντρου την άνοιξη του '49, που δρούσε παράλληλα με τον μηχανισμό του Πλουμπίδη, πχ ο Σταύρος Κασιμάτης ισχυρίζεται στο βιβλίο του ότι όποιος "πλησίαζε τον Μπάρμπα" τον έπιανε η ασφάλεια ενώ ο ίδιος ο Πλουμπίδης παρέμενε ελεύθερος κλπ
θέλω να πω ότι με τις τρομερές συνθήκες πολέμου που επικρατούσαν τότε και με την πληροφόρηση που έφτανε όταν και όπως έφτανε έξω, ήταν επόμενο. γιατι δεν ηταν ηλιθιος ο Ζαχαριαδης να μιλάει για τα αργυρια που τρώει ο Πλουμπίδης στην Αμερική την ώρα που οι εδώ είχαν δει το πτώμα του στον τόπο της εκτέλεσης. Έφτασε όμως "αρμοδίως" αυτή η πληροφορία έξω.
Και όταν πια το '56 νομίζω μην μπορώντας να κάνουν διαφορετικά στο ΚΚΕ έκαναν μια "αποκατάσταση" του ονόματος τυπική, έπρεπε να φτάσει το 2011 για να γινει η πλήρης ηθική αποκατάσταση του ονόματος -κάτι που η γυναίκα του Ιουλία, που όλα αυτά τα χρόνια γι αυτό πάλευε όντας μέλος του ΚΚΕ, δεν πρόλαβε να δει- και που δεν έχει και μεγαλη σημασία γιατί στα μάτια όλων ο Πλουμπίδης ήταν-είναι ο ηθικά ακέραιος αγωνιστής.
θα ήθελα να ξερω όμως τι περίμενε όλα αυτά τα χρόνια το ΚΚΕ ,τι σόι μελέτες και εντρυφήσεις προκειμένου να παραδεχτεί το αυτονόητο.
λ.κ

Αντωνης είπε...

@λ.κ: Πράγματι ήταν τρομεροί καιροί, και αναρωτιέται κανείς πώς θα τα βγάζαμε εμείς οι ίδιοι πέρα καλύτερα υπό τις περιστάσεις.

Ο Πλουμπίδης δεν ήταν πολιτικά άψογος, ήταν όμως ένας ηγέτης σπουδαίος και σπάνιος, που έπρεπε να είχε αποκατασταθεί προ πολλού και με τρόπο που να μην κάνει την παρουσία του κόμματος στην κηδεία Ζαχαριάδη να φαντάζει συνώνυμη της δικής του ακύρωσης.

Ανώνυμος είπε...

θα ξερεις ότι την άνοιξη το κόμμα "αποκατέστησε" τον Ζαχαριάδη και τον Πλουμπίδη στην ίδια εκδήλωση. Τουλάχιστον άκομψο, ανεξάρτητα από την προσωπική μου άποψη για τον Ζαχαριάδη - όπως είχες πει και συ κάποια στιγμή πριν καιρό, δεν το έχω λύσει αυτό το θέμα ακόμα και με απασχολεί-
λ.κ

Αντωνης είπε...

Όταν λέω "μικροί" εννοώ από άποψη πολιτικού αναστήματος και έμπρακτης ιστορικής δράσης.

plagal είπε...

Αντωνη, ευχαριστω για τα 3 εξαιρετικα σχολια.

prop-agit είπε...

Σε κάποια πράγματα συμφωνώ μαζί σου Αντώνη. Αλλά οφείλω να υπογραμμίσω τα εξής.

1) Είναι τελείως ανακριβές το ότι ο Πλουμπίδης δεν έχει αποκατασταθεί επίσημα από το Κόμμα. Αυτό έχει γίνει ήδη από τον Αύγουστο 1958 στην 9η Ολομέλεια της ΚΕ.
Εδώ και το κείμενο που δεν αφήνει καμία σκιά:

«Η 9η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, αφού επανεξέτασε τις υποθέσεις των συντρόφων Γιώργη Σιάντου, Νίκου Πλουμπίδη (Μπάρμπα) και Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη), διαπιστώνει, ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την κατηγορία του προβοκάτορα και χαφιέ, που απέδωσε στους παραπάνω συντρόφους η παλιά καθοδήγηση μ' επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη.

Με βάση την παραπάνω διαπίστωση, η Ολομέλεια της ΚΕ χαρακτηρίζει την κατηγορία αυτή σαν αστήριχτη και συκοφαντική, προϊόν του ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος.

Η Ολομέλεια της ΚΕ αποφασίζει την αποκατάσταση της μνήμης των συντρόφων Γιώργη Σιάντου, Νίκου Πλουμπίδη (Μπάρμπα) και Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη)».

Στη συνέχεια θέτεις με πολύ σωστό και γλαφυρό τρόπο το ζήτημα του επαναστατικού προτύπου σήμερα στον υποκειμενικό αγωνιστή. Ενώ σε προηγούμενη ανάρτησή σου έχεις μιλήσει για τη σχέση εξωκομματικού κομματικού και δικαιώματος κριτικής στο Κόμμα. Αυτό αν το συνδέσουμε και με το ζήτημα του Πλουμπίδη νομίζω πως αυτή η φετινή δήλωση της Α.Παπαρήγα ευθυγραμμίζεται με αυτό που θέλεις να περάσεις και παράλληλα κατ'εμέ συνιστά την πιο πανηγυρική αποκατάσταση:

«Δεν είναι παραδεκτό να ταυτίζονται οι διαφορετικές απόψεις με την ταύτιση του συμφωνούντος ή διαφωνούντος, ανάλογα με την περίπτωση, με τον ταξικό εχθρό. Αυτού του τύπου η διαπάλη όχι μόνο δε βγάζει πουθενά, όχι μόνο μπορεί να οδηγήσει σε φοβερή αδικία, αλλά συγκαλύπτει το πολιτικό περιεχόμενο των διαφορετικών απόψεων, την υποκαθιστά με προσωπικές διαμάχες και άδικες κατηγορίες που δύσκολα διορθώνονται έγκαιρα, ιδιαίτερα σε δύσκολες συνθήκες, σαν την περίοδο που αναφερόμαστε. Μια τέτοια τάση δυστυχώς υπήρξε και στις γραμμές του διεθνούς κομουνιστικού κινήματος, ζήτημα που το θίγουμε όχι για να βρούμε μια εύκολη δικαιολογία, αλλά για να αντλήσουμε πιο ουσιαστικά διδάγματα».

2) Η δεύτερη μου ένσταση δεν έχει να κάνει τόσο με δικό σου παραλληλισμό όσο με τον παραλληλισμό άλλων φίλων εδώ, της δίκης του Πλουμπίδη με τις δίκες της Μόσχας.
Φρονώ ότι είναι ατυχής καθώς μιλάμε για σοσιαλιστική και καπιταλιστική εξουσία στις 2 περιπτώσεις δικών.
Έτσι στις δίκες τις Μόσχας ο "θύτης" της απόφασης ήταν το ίδιο το κόμμα ενώ στην περίπτωση του ήταν ένα μακαρθικό κράτος ενώ το κόμμα έπαιξε ρόλο στην ηθική απαξίωση του μεγαλείου του Πλουμπίδη όμως δεν ήταν και ο φυσικός αυτουργός του αφού ο ίδιος αυτόβουλα προέβη στην ενέργεια του θέλωντας να αθωώσει τον Μπελογιάννη (Μεγαλείο που κατ'εμέ δεν είχε ούτε ο Κάμενεφ ούτε ο Ζηνόβιεφ).
Ο δε Πλουμίδης ουδέποτε παραδέχτηκε κάποιο έγκλημά του και δίκασε τους δικαστές του σαν άλλος Δημητρώφ κάτι που σε καμία περίπτωση δεν έκαναν οι κατηγορούμενοι της Μόσχας.

Δεν μπαίνω στην ουσία των 2 δικών ειδικά της Μόσχας, τι ήταν καλύτερο, τι χειρότερο κλπ. Αλλά οφείλω να παρατηρήσω την άκαιρη σύγκριση.


Κλείνω σημειώνοντας το εξής.
Η στάση του Πλουμπίδη απέναντι στο Κόμμα αν θεωρηθεί ιδεαλιστική μειώνει κατα πολύ το ηθικό και πολιτικό του μπόι. Ο Πλουμπίδης δεν παραμένει πιστός στο κόμμα του από μια Ιώβεια βιβλική υπομονή ούτε προσδοκά ανάσταση νεκρών.
Είναι όμως κομμουνιστής με όλη τη σημασία της λέξης, γιατί γνωρίζει να εντάσσει την ατομική του ύπαρξη σε ένα αδυσώπητο προτσές της ιστορίας. Σε μια νομοτέλεια στην οποία πιστεύει όχι ιδεαλιστικά αλλά με ατράνταχτα υλικά κριτήρια. Ο Σοσιαλιστικός κόσμος πλέον είναι εδρεωμένος σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του πλανήτη και ο ίδιος ξεκάθαρα εντάσσει τον εαυτό του στη στρατιά των ανθρώπων που θα απελευθερώσουν τον κόσμο από τα δεσμά του καπιταλισμού.

Αντωνης είπε...

Φίλε prop-agit,

Για το ζήτημα της αποκατάστασης Πλουμπίδη:

Στο κείμενο της Κ. Μάτσα στο οποίο ήδη παρέπεμψα αναφέρονται τα εξής:

"Το κόμμα του, όμως, το ΚΚΕ, δεν αποκατέστησε ακόμα το Νίκο Πλουμπίδη και έτσι δεν αποκατέστησε ούτε τον εαυτό του. Γιατί φυσικά δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πολιτική αποκατάσταση η λακωνική απόφαση της 9ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ το 1958, ότι "η Ολομέλειατης ΚΕ αποφασίζει την αποκατάσταση της μνήμης των συντρόφων Γιώργου Σιάντου, Νίκου Πλουμπίδη (Μπάρμπα) και Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη). Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την κατηγορία του προβοκάτορα και χαφιέ, που απέδωσε στους παραπάνω συντρόφους η παλιά καθοδήγηση με επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη". Μια απόφαση στην οποία δεν δόθηκε από το κόμμα καμιά δημοσιότητα και στην οποία δεν περιέχονται τα στοιχεία του "Πορίσματος για τον Ν. Πλουμπίδη", από τους Βατουσιάνο και Κωτούζα, που υποβλήθηκε στην ΚΕ στις 23-11-1957, όπου καταρρίπτονταν μία προς μία όλες οι κατηγορίες, ξεσκεπάζονται η πολιτική σκευωρία και κατονομάζονταν οι πρωταγωνιστές της Ν. Ζαχαριάδης, Β. Μπαρτζιώτας και Δ. Βλαντάς. Ούτε, βεβαίως, μπορεί να θεωρηθεί ως "αποκατάσταση" ένα δημοσίευμα στο περιοδικό "Νέοι Καιροί", τον Αύγουστο 1966 και ένα άλλο στην "Αυγή" της 11 Σεπτέμβρη 1966."

Και η Μάτσα συνεχίζει:

"Παρά τις πιέσεις της οικογένειας του Ν. Πλουμπίδη, και ιδιαίτερα της γυναίκας του και του αδελφού της, προς την ηγεσία του ΚΚΕ, μετά την πτώση της χούντας και μέχρι σήμερα, το κεφάλαιο "Πλουμπίδης" ουσιαστικά δεν άνοιξε. Ολα τα σημειώματα του Πλουμπίδη από το νοσοκομείο "Σωτηρία" και από τη φυλακή, που περιέχονται στο βιβλίο, παραδόθηκαν από το συγγραφέα του βιβλίου Δημοσθένη Παπαχρίστου και την αδελφή του Ιουλία, γυναίκα του Νίκου Πλουμπίδη, στο Χαρίλαο Φλωράκη το Δεκέμβρη 1974 με την παράκληση να δημοσιευθούν στο "Ριζοσπάστη". Δημοσιεύθηκε μόνο ένα γράμμα του Πλουμπίδη που γράφτηκε τα Χριστούγεννα του 1952 και που απλά και μόνο υπογραμμίζει την πίστη και την αφοσίωση του Πλουμπίδη στο ΚΚΕ. Λίγους μήνες μετά, το Μάρτη 1975, δημοσιεύθηκε στο "Ριζοσπάστη" άλλο ένα γράμμα του, της 5ης Μάρτη 1943. Έκτοτε και μέχρι τώρα οι μόνες αναφορές που γίνονται στο "Ριζοσπάστη" μνημονεύουν, συνήθως, στην επέτειο της εκτέλεσής του, παραμονή Δεκαπενταύγουστου, την "ηρωική μορφή του αγωνιστή Πλουμπίδη, πιστού στο ΚΚΕ, θύματος του ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος της εποχής". Τίποτα περισσότερο."

Και καταλήγει:

"Αλλά και στα συνέδρια του ΚΚΕ, παρά τις πιέσεις του οικογενειακού περιβάλλοντος του Πλουμπίδη, η ηγεσία απέφυγε επιμελώς να πάρει μια ξεκάθαρη στάση και να ρίξει άπλετο φως στην υπόθεση. Το 10ο Συνέδριο, στο οποίο απευθύνθηκε ένα εκτεταμένο υπόμνημα της οικογένειας Πλουμπίδη, που απαιτούσε το άμεσο ξεκαθάρισμα της υπόθεσης, περιορίστηκε στην εκλογή της Ιουλίας Πλουμπίδη ως μέλος του τιμητικού προεδρείου του Συνεδρίου. Την ίδια σιωπή κράτησε και το 11ο και 12ο Συνέδριο. Στο 13ο Συνέδριο το Μάρτη 1991, ο Μήτσος Κωστόπουλος, μέλος τότε του ΠΓ του ΚΚΕ, αναφερόμενος στους επώνυμους αγωνιστές του ΚΚΕ "παρέλειψε" το όνομα του Πλουμπίδη. Την ίδια χρονιά, το Δεκέμβρη 1991 η ηγεσία του ΚΚΕ παρευρέθηκε ομαδικά στην κηδεία του Ν. Ζαχαριάδη, δηλώνοντας δημόσια, δια στόματος Σπ. Χαλβατζή, ότι "το Νίκο Ζαχαριάδη υποδέχονται το ΚΚΕ και οι οπαδοί του"!
(http://www.politikokafeneio.com/istoria/ploumpidis279.htm)

Αντωνης είπε...

(συνέχεια):

Σε κείμενο που δημοσιεύεται στο Βήμα, στις 8/5/2011, από την άλλη, αναφέρεται:

"Στην πλήρη πολιτική και κομματική αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη, καθώς και στην πολιτική - όχι όμως και κομματική! - αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη, όπως και στην αποκατάσταση του Νίκου Βαβούδη, του στελέχους που διαχειριζόταν το παράνομο δίκτυο των ασυρμάτων του ΚΚΕ στην Αθήνα και ο οποίος αυτοκτόνησε τον Νοέμβριο του 1951 στην κρύπτη της Καλλιθέας περικυκλωμένος από αστυνομικές δυνάμεις, κατέληξε η ηγεσία του ΚΚΕ, όπως προκύπτει από το ογκώδες ιστορικό δοκίμιο που συνέγραψε ομάδα κομματικών στελεχών σε ανώτατο επίπεδο, συνεπικουρούμενη από ιστορικούς και μελετητές των αρμοδίων τμημάτων της Κεντρικής Επιτροπής, η οποία και επεξεργάστηκε ενδελεχώς το εν λόγω κείμενο λαμβάνοντας υπόψη και τις γνώμες πρώην στελεχών.

Πρόκειται για ένα ιστορικής σημασίας ντοκουμέντο καθώς αφορά την πιο κρίσιμη περίοδο της πορείας και δράσης του ΚΚΕ, ξεκινώντας από την ήττα του εμφυλίου πολέμου (1949), περνώντας στην εκτέλεση Μπελογιάννη και την υπόθεση Πλουμπίδη και καταλήγοντας στη διάσπαση του κόμματος στη 12η Ολομέλεια (1968).

Το 550 σελίδων εμπιστευτικό κείμενο (αποτελείται από τρία κεφάλαια, επίλογο και παράρτημα) το οποίο αποκαλύπτει «Το Βήμα» διακινείται αυστηρά σε εσωκομματικό επίπεδο προτού πάρει τον δρόμο της έγκρισης από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη- αναμένεται να συγκληθεί εντός του καλοκαιριού- ώστε να επικυρωθούν τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε η ηγεσία, επιχειρώντας να «κλείσει» τους «ανοιχτούς λογαριασμούς» του κόμματος με την ίδια του την ιστορία και τους πρωταγωνιστές της, προβαίνοντας παράλληλα στην «επανεκτίμηση θέσεων και πολιτικών επιλογών», κάτι που, όπως επισημαίνεται, «δεν συνιστά λαθολογία και δεν ανοίγει δρόμο στον αναθεωρητισμό και οπορτουνισμό αλλά οδηγεί σε επαναστατικού χαρακτήρα διόρθωση λαθών». "
(http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=399512)

Αντωνης είπε...

(συνέχεια):

Στις 7 του Αυγούστου, γράφτηκαν τα εξής:

"Η πλήρης πολιτική και κομματική αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη, στην οποία προέβη εσχάτως το ΚΚΕ, πενήντα πέντε χρόνια μετά την αποκαθήλωσή του από το ανώτατο αξίωμα του γενικού γραμματέα του κόμματος (6η Ολομέλεια 1956) και τριάντα οκτώ χρόνια από την αυτοκτονία του στην εξορία του παγωμένου Σουργκούτ της Σιβηρίας (1η Αυγούστου 1973), όπου είχε εκτοπιστεί από τη μετασταλινική σοβιετική ηγεσία, ολοκληρώθηκε την περασμένη Δευτέρα, επέτειο του τραγικού τέλους του, με την τελετή που διοργάνωσε η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος στον τάφο του στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Πολυμελής αντιπροσωπεία της νεοσυγκροτειθήσας «Καλλικρατικής» Κομματικής Οργάνωσης Αττικής του ΚΚΕ με επικεφαλής τον γραμματέα της κ. Κ. Παρασκευά, μέλος του Πολιτικού Γραφείου και στελέχη της ΚΝΕ, τίμησαν τη μνήμη του ισχυρού και αδιαφιλονίκητου «τιμονιέρη» του ΚΚΕ επί 25 χρόνια (από το 1931 ως το 1956), ο οποίος «σφράγισε» το κομμουνιστικό κίνημα της Ελλάδας στην κρισιμότερη και τραγικότερη φάση της ιστορικής διαδρομής του, που κορυφώθηκε με την ήττα του εμφυλίου πολέμου τον Αύγουστο του 1949. "
(http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=414225)

Και προσθέτει:

"Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, αν και ήταν προγραμματισμένη να διαρκέσει ένα διήμερο (16-17 Ιουλίου), ολοκληρώθηκε σε μία ημέρα, εγκρίνοντας το κείμενο της ΚΕ του κόμματος όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά και τη συζήτηση που προηγήθηκε σε εσωκομματικό επίπεδο, καταλήγοντας στην «πλήρη αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη από την ατιμωτική υποψία-συκοφαντία για συνεργασία με τον ταξικό αντίπαλο, παρά το γεγονός ότι επί της ουσίας το 1973 είχε απαλλαχθεί από αυτή την κατηγορία-υπόνοια». Το κείμενο που εγκρίθηκε είναι δεσμευτικό για τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ και συνιστά τη νέα οπτική του κόμματος για την ιστορία τουπροσαρμοσμένη στη σημερινή κυρίαρχη άποψη του Περισσού περί στρατηγικής για την εξουσία, αφού όπως επισημαίνεται στο επίμαχο κείμενο «διερευνούμε την ιστορία του κόμματός μας ως ιστορία της στρατηγικής του, από την οποία απορρέει όλη η πολιτική του δράση». "

Κατά τα φαινόμενα, λοιπόν, και τηρουμένων των όποιων έλλογων επιφυλάξεων για το ρεπορτάζ του Βήματος, στον βαθμό (έστω ανεπαρκή για κάποιους) που υπήρξε, η αποκατάσταση Πλουμπίδη συνοδεύεται και από την αποκατάσταση Ζαχαριάδη. Με δεδομένο ότι σύμφωνα με την κυρίαρχη ιστορική ερμηνεία ο δεύτερος ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο του πρώτου, και με δεδομένο το ότι (εξ όσων γνωρίζω) το Κόμμα δεν έχει αποδώσει ευθύνες εσωκομματικά σε άλλους για το γεγονός της διπλής και τραγικής αποτυχίας στην προσπάθεια διάσωσης του Μπελογιάννη, η ταυτόχρονη αυτή αποκατάσταση φαντάζει σαν άσκηση ισορροπίας που δημιουργεί νέα ερωτήματα. Όπως γνωρίζεις, υπάρχουν επίσης δεκάδες παρεμφερή ζητήματα που αφορούν τις περιστάσεις του θανάτου του Ζαχαριάδη, την διαθήκη της Έλλης Παπά, κλπ., ζητήματα που δεν έχουν αντιμετωπιστεί με το άνοιγμα των αρχείων του κόμματος αλλά με επιλεκτικές και αποσπασματικές δημοσιεύσεις ντοκουμέντων.

Η προσωπική μου αίσθηση, στον βαθμό που εγώ κατανοώ τα πράγματα, είναι ότι οι αντιφάσεις της περιόδου 1940-56 αντί να επιλύονται αναδρομικά παίζουν ρόλο στη δημιουργία νέων αντιφάσεων. Φυσικά, υπάρχει πάντα ζήτημα διαφύλαξης της εσωκομματικής συνοχής, αλλά η αίσθηση που αποκομίζει κάποιος είναι ότι αυτή παραμένει χτισμένη σε μάλλον επισφαλείς βάσεις και με κόστος τη δημιουργία νέων ζητημάτων αντί να κλείσουν επαρκώς τα παλιά.

prop-agit είπε...

Δυστυχώς οι ακαδημαϊκές μου υποχρεώσεις για την ώρα μου απαγορεύουν μια εκτενέστερη κουβέντα γιατί είμαι σε περίοδο φουλ γραψίματος διπλωματικής..

Διαφωνώ στην μανιχαϊστική αντίληψη "ή με το Ζαχαριάδη ή με τον Πλουμπίδη". Θεωρώ αντίστοιχα μη προωθητική αυτή ακριβώς την αντίληψη των διπόλων γιατί εξετάζει εκτός των αντιφάσεων τα πρόσωπα.
Στο πρόσωπο του Ζαχαριάδη σήμερα μπορούμε να δούμε όσα λες που τον χρωματίζουν αρνητικά και μπορώ να του πιστώσω κι άλλα όπως την αναβλητικότητα το Δεκέμβρη, την αναβλητικότητα όλο το 45-46 μέχρι το Λιτόχωρο κ.α. Μπορούμε να δούμε όμως και τον ηγέτη που ανασυγκρότησε το κόμμα το 30, το μάρτυρα του Νταχάου, τον ηγέτη που καθοδηγούσε στα χρόνια του 2ου αντάρτικου και ΚΥΡΙΩΣ τον απαράδεκτα διωχθέντα και εκδικητικά εξορισθέντα από οπορτουνιστές, τον αλύγιστο στο Σοργκούτ.

Για το Μπελογιάννη ο ίδιος έκανε ότι μπορούσε και νομίζω οι παραπομπές σου παραγνωρίζουν το Λεγκαλιστικό παράγοντα ΕΔΑιτών όπως ο Μιχάλης Κύρκος και τις τραγικές του ευθύνες.
Η ανωμαλία του πολιτικού καθεστώτος δεν είναι δικιογία που αραδιάζουμε τσιτατολογικά για να ξεμπερδεύουμε. Την ίδια περίοδο που εκτυλισσόταν το δράμα του Πλουμπίδη η Έλλη Παπά έστελνε επιστολές στην ΚΕ κατηγορώντας το Βαβούδη για χαφιέ..

Για τις πιέσεις της οικογένειάς του που αναφέρει η Μάτσα δε μπορώ να γνωρίζω. Η πολιτική και ηλικιακή σύνθεση άλλωστε του αρτι νομιμοποιηθέντος ΚΚΕ της μεταπολίτευσης με ανθρώπους που είχαν πολλά βιώματα, δεν επέτρεπαν τέτοιες μεγαλόπνοες αναγνώσεις της ιστορίας. Η κομματική οικοδόμηση μετά απο 40 χρόνια παρανομίας (αν το καλοσκεφτεί κανείς επίσημα η παρανομία του ΚΚΕ μπορεί να λογίζεται ήδη από το ιδιώνυμο του 32) με ένα 4 χρόνων διάλειμμα νόμιμης ύπαρξης στα βουνά δε μπορούσε να διακυβευθεί εύκολα και έκανε την τότε ηγεσία του 10ου συνεδρίου πολύ προσεκτική.

Τα πολιτικά μνημόσυνα στη μνήμη του πάντως στην Αρκαδία είναι πολύ συχνότερα απ'οτι αυτά στο όνομα του Ζαχαριάδη Αντώνη. (Αν και θεωρώ όμως στα όρια της τυμβωρυχίας μια τέτοια κουβέντα).

Δε γνωρίζω αν στη Μάτσα ή και σε άλλο κόσμο δεν αρκεί η πολιτική αποκατάσταση του 58. Όμως έχει γίνει.
Και θεωρώ ότι πέρα από πανηγυρικούς, τη δράση αυτών των ηρώων δεν την τιμάς με φετφάδες.
Γι'αυτό δεν καταλαβαίνω γιατί την πρόσφατη δήλωση της Αλέκας που σου παρέθεσα, δεν την παίρνεις υπόψιν σου. Αυτό δλδ δεν είναι μια de facto απόδειξη ότι τιμάμε το de iure απόφαση μας του 58 ??

Αντίστοιχα σε πολιτικές εκδηλώσεις παρουσίασης ντοκουμέντων της περιόδου όποτε γίνεται λόγος για την υπόθεση Πλουμπίδη τα στελέχη που την κάνουν (πχ Σκολαρίκος) ουδέποτε μασάνε τα λόγια τους για τον ηρωισμό του και την πολιτική ορθότητα του Πλουμπίδη γιατί το κόμμα θεωρεί ΔΕΔΟΜΕΝΟ ότι το τεράστιο λάθος του έχει αυτοκριτικαριστεί αποκατασταθεί.

Αντωνης είπε...

@prop-agit: Νομίζω ότι είναι μάλλον παραπλανητικό να πλαισιώνουμε την κουβέντα με όρους "μανιχαϊσμού" ή μη. Εγώ δεν έγραψα ούτε υπονόησα ότι ο Χ ήταν τέρας και ο Ψ άγιος. Έγραψα ότι η ταυτόχρονη αποδοχή και των δύο εγείρει νέα ερωτήματα αντί να διαφωτίσει και να κλείσει επαρκώς τα παλιά, αποτελώντας ξεκάθαρα κίνηση διπλωματικού εξισορροπισμού περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Συμφωνώ ότι οι δυσκολίες και οι ιδιομορφίες που χαρακτηρίζουν την πολυτάραχη ιστορία του κόμματος πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Από μία άποψη είναι και αυτές που παρεμποδίζουν την πλήρη απορρόφηση του ΚΚΕ από τον κοινοβουλευτικό χυλό, παρά την μερική του --και αναγκαστική-- ευθυγράμμιση με τον κοινοβουλευτισμό μετά το 89. Από την άλλη, η γνωστή επωδός "είναι νωρίς ακόμα να κρίνουμε" είχε νομίζω αρκετές αρνητικές συνέπειες σε ό,τι αφορά την πειστικότητα του σύγχρονου ΚΚΕ απέναντι στη λαϊκή βάση. Σήμερα, το πρόβλημα αυτό της πειστικότητας έχει βέβαια διαφορετική βάση, και αφορά τον μάλλον αφηρημένο χαρακτήρα της "λαϊκής οικονομίας". Αλλά ας μην ανοίξουμε ΚΑΙ αυτό το κεφάλιο από τώρα, έχουμε και οι δύο διάβασμα.

Ανώνυμος είπε...

Ο Δημήτρης Μιχελίδης, μέλος της Κ.Ε που εξέλεξε το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που συνήλθε το Δεκέμβρη του 1935 στο βιβλίο του ¨Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΣΤΟ ΚΚΕ¨εκδόσεις Γλάρος 1986, σημειώνει (σελ111): .. η μη καταδίωξη του Πλουμπίδη επί 10 ολόκληρα χρόνια, τη στιγμή που δούλευε σε μαζικές οργανώσεις περιπλέκει σοβαρά την υπόθεση.Άν τόγραφε το 1956 εντάξει αλλά μετά την..αποκατάσταση;Γιά το σπίτι του κκε και τον Πλουμπίδη γράφτηκαν οι στίχοι του ποιητή της αριστεράς ¨Τούτο το σπίτι, παρ όλους τους νεκρούς του,
δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να ζει απ' τους νεκρούς του
να ζει απ' τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του
σ' ετοιμόρροπα κρεββάτια και ράφια.

Γειά