Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Δημήτρης Δημητριάδης (Παρασκήνιο, 9/3/2011)



39 σχόλια:

Dimitris Cosmidis είπε...

Ο Δημήτρης Δημητριάδης, ιδιαίτερα με το σχετικά πρόσφατο κείμενό του "Ο πόνος ως πόλη", καταθέτει
ένα σχέδιο για την επανεπινόηση του πολιτικού. Το ότι η όποια "προοδευτική" ή "ριζοσπαστική" ιντελιγκέντσια μας, ευνουχισμένη από τον συναγελασμό της με τα μηντιακά χαλκεία, αόμματη μπροστά σε αυτά που συμβαίνουν γύρω της, αυτιστική και τηλεχειριασμένη, κάνει πως δεν ακούει, αποτελεί μέγα σκάνδαλο για τη σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου.

Αντωνης είπε...

Ενδιαφέρον επιχείρημα. Θα μπορούσατε να εξηγήσετε ποιο είναι το "σχέδιο για την επανεπινόηση του πολιτικού" το οποίο θα έπρεπε να ακουστεί από την σημερινή ιντελιγκέντσια;

Νοσφεράτος είπε...

δεν νομιζω-αγαπητε Δ. Κ - οτι Ο Δημητριαδης καταθετει ''ενα οποιοδηποτε σχεδιο για οτιδηποτε ''.
Ποιηση κανει θεταρο και την κανει πολύ σοβαρά . Γραφει .Και αυτο που κανει ειναι εξαιρετικο και απολυτως αναγκαιο αλλά ειναι αλλο.
Για οτι λές γιατην όποια "προοδευτική" ή "ριζοσπαστική" ιντελιγκέντσια μας,''μαλλον εχεις δικιο ..Αλλά αλλο η δική της αποτυχια αλλό το τι κανει ο Δημητριαδης.
και τελος παντως η επανεπινοηση του πολιτικου δεν ειναι δουλεια ουτε της Ιντελλιγκεντσιας ουτε Του Δημητριαδη .. Δική μας ειναι .δηλαδή ολωνων )

Ανώνυμος είπε...

αυτο που κάνει ο δημητριάδης είναι τραγικά χαοτικό και ελεύθερο για να το αγκαλιάσει το πολιτικό ή το κοινωνικό ως έχουν σήμερα στην ελλάδα...ζήτημα να το αγκαλιάσει το ιδιωτικό ρε παιδιά...η γαλλία του κάνει αφιερώματα κι εδώ αποσιωπάται σχεδόν παραπληγικά - για να λάβει χώρα το όραμα -αν υπάρχει καν- των κειμένων του δημητριάδη πρέπει να πεθάνουμε σα χώρα ξεκινώντας ήδη από το συμβολικό, να υποδεχτούμε καταρχάς σε επίπεδο υποκειμένου μια νέα θεώρηση του 'ανθρώπινου', να πληγεί το δίπολο εαυτός/άλλος με όλες τις χριστιανοσύνες που σέρνει το κουφάρι του νεοέλληνα απάνω του...δύσκολα. πιάστε το 'εκπαιδευτικό σύστημα πχ...πόσο απέχει το κείμενο του δημητριάδη από την πραγματικότητα...έτη φωτός...παρόλαυτά μαζί με τον χειμωνά ίσως είναι η μοναδική γενεαλογία που έχουμε που έκανε και κάνει σοβαρή λογοτεχνία στην ελλάδα σήμερα...

Νοσφεράτος είπε...

Ανωνυμε εχεις δικιο.. Ξερεις καποτε εκαν ενα ιδωτικο..γκαλοπ σε καμμια δεκαρια φιλολογους στην Θεσσαλονικη .. Τον Δημητριαδη Δεν τον ηξερε κανεις .. Και δεν επροκειτο για ασχετους..μορφωμένοι ανθρωποι με ενδιαφερον για την Δουλεια τους . Ειναι τραγικοκαι παραξενο.. Μια πολή ενος εκατομμυριου να μη ξερει τον σημαντικώτερο λογοτεχνη της .. Και τωρα κανα δυο χχρονια τελευταια κατι γινεται .. Παλιοτερα ηταν εντελώς αγνωστος ...
- Κι αυτο ηθελα κιεγω να πώ στον φιλο Κοσμιδη .. Ας ανοιξουμε πρωτα τ αυτια και τα ματια μας για τον Δημητριαδη και για το πολιτικο βλέπουμε ..

Ανώνυμος είπε...

δικιο έχεις, δεν τους αδικώ όμως η αλήθεια...κι εγώ φιλολογίνα είμαι και κανείς από τους 'καθηγητάδες' μου δεν μου ανέφερε καν έστω ως όνομα τον δημητριάδη. η ακαδημαϊκή κριτική είναι επιεικώς απαράδεκτη σε κάποια θέματα. ειδικά στην καθιέρωση του λογοτεχνικού κανόνα...αν δεν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά πέφτεις εύκολα στα σκατά τα τρως και σου φαίνονται και νόστιμα στην πορεία. είναι κρίμα βέβαια γιατί μένουν άγνωστοι αυτοί που μας γαμάνε το μυαλό με την καλή έννοια...τέλοσπάντων, ουδείς προφήτης στον τόπο του.

Dimitris Cosmidis είπε...

Αγαπητοί φίλοι, επιμένω: και ακριβολογώ: το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη "Ο πόνος ως πόλη" Ενετευκτήριο τχ 92, Ιαν.-Μάρτ. 2011, είναι μια σοβαρότατη πρόταση για τη επανεπινόηση και θεμελίωση του πολιτικού, και όχι ένα "ποιητικό" σχεδίασμα. Δεν έχεδτε παρά να το διαβάσετε. Δυστυχώ δεν υπάρχει σε ψηφιακή μορφή παρά μόνο ένα μικρό απόσπασμα, το οποίο και σας κοινοποιώ
http://angelusnovus-dixit.blogspot.com/search/label/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82%20%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82

Αντωνης είπε...

@Dimitris Cosmidis: Απόσπασμα από το "Ο πόνος ως πόλη" έχει δημοσιευτεί και εδώ (http://radicaldesire.blogspot.com/2011/08/blog-post.html)

Το ερώτημα όμως παραμένει και είναι πώς αντιλαμβάνεσαι "το σχέδιο για την επανεπινόηση του πολιτικού" το οποίο θα έπρεπε να ακουστεί από την σημερινή ιντελιγκέντσια, μιας και κάνεις λόγο για "μέγα σκάνδαλο". Θα πρέπει αυτό να το στοιχειοθετήσεις αρκετά αναλυτικά για τα γίνει κατανοητό αυτό που ισχυρίζεσαι στο πρώτο σχόλιο που έκανες.

Dimitris Cosmidis είπε...

Δεν είναι ίσως άνευ ενδιαφέροντος ότι ουδέποτε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος έχει ανεβάσει έργο του Δημήτρη Δημητριάδη. Οι Γάλλοι ομόλογοι του εν ενεργεία Καλλιτεχνικού Διευθυντή του ΚΘΒΕ Σωτήρη Χατζάκη, με τις γνωστές του προτιμήσεις στο ελληνικό ρεπερτόριο, που ανέβασαν τρία έργα του στο Παρίσι σε κεντρικές θεατρικές σκηνές, όπως στο Odeon, ανακηρύσσοντας ουσιαστικά το 2010 σε θεατρικό τος Δημητριάδη, θα πρέπει μάλλον να θεωρηθούν κουτόφραγκοι. Αυτά και άλλα πολλά μάς κάνει η ανάδελφη Θεσσαλονίκη, και γενικότερα η αιωνία Ελλάς, και θέλουμε να πάρουμε των ομματιών μας.

Αντωνης είπε...

Για το ότι το έργο του Δημητριάδη έχει παραγνωριστεί επί σειρά ετών στην Θεσσαλονίκη δεν χωράει καμία συζήτηση. Ειδικά για το θεατρικό έργο, συμφωνώ απόλυτα ότι είναι ντροπή που το ΚΘΒΕ δεν τον "ανέβασε" ποτέ.

Dimitris Cosmidis είπε...

...και ναι, φίλε Νοσφεράτε, η επανεπινόηση του πολιτικου είναι δουλειά δική μας και όλων μας, άρα και του Δημητριάδη. Όταν όμως ένας από εμάς καταθέτει μια πρόταση (μείζονος βαρύτητας κατά την ταπεινή μου γνώμη) και αυτή περνάει στο ντούκου από τους κατ' εξοχήν ενδιαφερομένους, ε αυτό δεν είναι πρόβλημα, είναι ΤΟ πρόβλημα.

Dimitris Cosmidis είπε...

Αντώνη, σκοπεύω σε εύλογο χρονικό διάστημα να σου περιγράψω αναλυτικά το "προγραμματικό" περιεχόμενο του εν λόγω κειμένου. Στο μεταξύ ας διαβαστεί από όσους έχουν μάτια και ας ακουστεί από όσους έχουν αυτιά, και αυτή ήταν η πρόθεση της παρέμβασής μου. Για να σε προϊδεάσω, θα υποστήριζα ότι, αν διανοητές όπως ο Παναγιώτης Κονδύλης και ο Καρλ Σμίτ "επιβεβαιώνονται" πανηγυρικά σήμερα και γίνονται δραματικά επίκαιροι ως στοχαστές της κόλασης του "πραγματικού" που ζούμε, διανοητικά εγχειρήματα σε σπερματική μορφή όπως αυτό του Δημητριάδη (ή σε πολύ πιο επεξεργασμένη όπως αυτό του Agamben, λόγου χάριν, παρόλο που τον τελευταίο δεν τον έχει διαβάσει ο Δημητριάδης) δείχνουν τη δυνητικότητα εξόδου από την Κόλαση, σε μονοπάτια που σε εμάς εναπόκειται να ανοίξουμε προς την κατεύθυνση της "Εσομένης Κοινότητας".

Αντωνης είπε...

@Δημήτρης Κοσμίδης: Αναμένω με ενδιαφέρον. Αν επιμένω ότι χρειάζεται διευκρίνηση του τι εννοείς είναι γιατί εγώ προσωπικά δεν μπορώ να δω πώς μια τοποθέτηση όπως του Δημητριάδη θα μπορούσε να απευθυνθεί στην οικονομική διάσταση της κρίσης, που είναι, είτε μάς αρέσει είτε όχι, αυτή που απασχολεί την συντριπτική πλειοψηφία, αν όχι όλους. Για αυτό και μού έκανε εντύπωση ο ισχυρισμός σου και αναμένω με ενδιαφέρον την όποια τοποθέτηση.

Αντωνης είπε...

Και μια φράση του Φράνκο Φορτίνι με κάποιο δυνητικό ενδιαφέρον για το ζήτημα του θρεντ: "Είναι η τελευταία λέξη της τέχνης, και όχι η πρώτη, το να είναι επίσης ιστορία, ψυχολογία, φιλοσοφία και πολιτική".

Dimitris Cosmidis είπε...

@ Aντώνης. Η "οικονομία", κατά την ταπεινή μου διαίσθηση, δεν είναι σε κρίση, είναι Η ΚΡΙΣΗ. Αυτή τη στιγμή, τόσο για τους κυρίαρχους όσο και για τους κυριαρχούμενους, το να κάνεις το παραμικρό για την οικονομία, προϋποθέτει κοσμογονικές αλλαγές σε πλανητικό, τοπικό έως και ατομικό επίπεδο. Όσον αφορά τους πρώτους, η αναπαραγωγή και η διαιώνιση της κυριαρχίας τους περνά σαφέστατα μέσα από σενάρια καταστροφής, σοκ και δέους, σενάρια θανάτου. Για εμάς τους "περιλειπόμενους", σου μεταφέρω κάτι που μόλις έγραψα στο FB:

"Όλο και περισσότερο ακούω γύρω μου τη φράση "είναι απίστευτο", για πράγματα, δυσάρεστα συνήθως, που τείνουν να θρονιαστούν ως κανόνας στην καθημερινή μας πραγματικότητα. Μήπως αυτή η απίστευτη πραγματικότητα απλώς "δεν υπάρχει", και τώρα είναι η ώρα να την ενταφιάσουμε με τη βούλα και με τον παπά, και να πάμε γι' άλλα, πιο πιστευτά και πιο μεγάλα;"

Νοσφεράτος είπε...

αγαπητέ Δημητρη εκεινο που ηθελα να τονισω ειναι κατι σαν : Ας αφησουμε τον Δημητριαδη να κανει αυτοπου κανει τοσο καλά .. Ας τον διαφυλαξουμε .. Ας μην τον μπερδεψουμε με τις πολιτικαντζες,με την πολιτική με την τρχεχουσα σημασια του ορου .. Ειναι κιενας εξαιρετικ΄ς ανθρωπος. .. .. Κατι τετοιο ..
Τωρα ασφαλώς και το κειμενο ειναι εξαιρετικό ..Με την ευκαιρια το αναδημοσιευσα ..
Ο Δημητριαδης ετσι κι αλλιως εκφραζει την αλλη θεσσαλονικη ...
Ομως αυτοπυ κανει ειναι ηδη πολύ ,παρα πολύ

πολιτικό θατανε ας πουμε να διαβαζαμε περισσοτερο τετοια κειμενα.. Πολιτικό θα ηταν α ακουμπουσαμε τον Πόνο..

Αντωνης είπε...

""Όλο και περισσότερο ακούω γύρω μου τη φράση "είναι απίστευτο", για πράγματα, δυσάρεστα συνήθως, που τείνουν να θρονιαστούν ως κανόνας στην καθημερινή μας πραγματικότητα. Μήπως αυτή η απίστευτη πραγματικότητα απλώς "δεν υπάρχει", και τώρα είναι η ώρα να την ενταφιάσουμε με τη βούλα και με τον παπά, και να πάμε γι' άλλα, πιο πιστευτά και πιο μεγάλα;"

Στο στοκ της φρασεολογίας που απογυμνώνει το αμάλγαμα της ηλιθιότητας και της δειλίας που συναπαρτίζουν τον τρόπο ζωής του γερμανού αστού, είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτη η φράση που αναφέρεται στην επερχόμενη καταστροφή -- ότι "τα πράματα δεν πάνε άλλο". Η ανήμπορη εμμονή σε ιδέες ασφάλειας και ιδιοκτησίας που αντλείται από περασμένες δεκαετίες αποτρέπει τον μέσο πολίτη απ' το να αντιληφθεί τις μάλλον εντυπωσιακές σταθερές νέας κοπής που αποτελούν και το υπόστρωμα της σημερινής κατάστασης. Επειδή η σχετική σταθεροποίηση των προπολεμικών ετών τον εξυπηρέτησε, νιώθει την ανάγκη να βλέπει κάθε κατάσταση που απειλεί το βιός του ως ασταθή. Αλλά οι σταθερές συνθήκες δεν είναι με κανένα τρόπο αναγκασμένες να είναι ευχάριστες συνθήκες, και ακόμα και πριν απ' τον πόλεμο υπήρχαν στρώματα για τα οποία οι σταθερές συνθήκες σήμαιναν σταθερή εξαθλίωση. Η παρακμή δεν είναι λιγότερο σταθερή, ούτε περισσότερο αναπάντεχη από την άνοδο. Μόνο μια οπτική που παραδέχεται την πτώση ως μοναδική αιτία της τωρινής κατάστασης μπορεί να προχωρήσει πέρα από την εκνευριστική έκπληξη με αυτό που καθημερινά επαναλαμβάνεται και να αντιληφθεί τα φαινόμενα της παρακμής ως σταθερά βλέποντας μόνο την σωτηρία ως εξαιρετική, ως κάτι που αγγίζει το θαυματουργό και το ακατανόητο. Οι άνθρωποι στις εθνικές κοινότητες της Κεντρικής Ευρώπης ζουν όπως οι κάτοικοι μιας περικυκλωμένης πόλης της οποίας οι προμήθειες και το μπαρούτι εξαντλούνται, και για τις οποίες η σωτηρία είναι, με βάση την ανθρώπινη λογική, μάλλον απίθανη--περίπτωση στην οποία η παράδοση, ίσως άνευ όρων, θα έπρεπε να τύχει της πιο σοβαρής εξέτασης ως λύση. Αλλά η σιωπηρή, αόρατη δύναμη που η Κεντρική Ευρώπη νιώθει ότι έχει απέναντί της δεν διαπραγματεύεται. Τίποτε, συνεπώς, δεν απομένει παρά να κινήσουμε το βλέμμα, εν τη διαρκή αναμονή του τελικού ολέθρου, στην κατεύθυνση ποιου άλλου, του εκπληκτικού συμβάντος από το οποίο και μόνο εξαρτάται η σωτηρία πλέον. Αλλά αυτή η απαραίτητη κατάσταση εντατικής και αδιαμαρτύρητης προσοχής θα μπορούσε, επειδή βρισκόμαστε σε μυστηριώδη επαφή με τις δυνάμεις που μας πολιορκούν, να αποφέρει όντως ένα θαύμα. Αντιστρόφως, η υπόθεση ότι "τα πράματα δεν πάνε άλλο" θα βρει μια μέρα τον εαυτό της να αντιλαμβάνεται το γεγονός πως σε ό,τι αφορά τον πόνο των ατόμων και των κοινοτήτων υπάρχει μόνο ένα όριο πέρα από το οποίο δεν μπορούν να πάνε τα πράματα: η εξάλειψη.
Walter Benjamin, Einbahnstrasse

Νοσφεράτος είπε...

ΤΩΡΑ που το ξανασκεφτομαι ισως εχει δικιο ο Κοσμιδης .. Να σκεφτουμε την δυνατοτητα του πολιτικου βασιμένου στην Συν-πονια - οχι στον Οικτο..Και οχι με θρησκευτικο τροπο.. Στο Συνπασχειν .Εικοσι χρόνια νεοφιλελευθερισμου μας διδαξαν ακριβώς το αντιθετο : την αδιαφορια εναντι του πόνου , την αναλγησια , τον εγωσιμό και την φιλαυτια ως Πολιτικό.

Αντωνης είπε...

Δεν πιστεύω όλη αυτή η κουβέντα να αφορά μία ακόμα (απελπιστικά όψιμη πλέον) "επιστροφή στην ηθική". Ελπίζω όχι.

Εκτός αν ξέρετε πώς σταματούν οι απολύσεις, δίνονται ανθρώπινες συντάξεις, επιστρέφουν οι μισθοί σε βιώσιμα όρια και σταματά το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας με την "συν-πόνια" (ποιανών;), οπότε καλό είναι να το πούμε και στον κόσμο που διαβάζει τι γράφουμε να μην αγωνιά.

Έφη είπε...

Αντώνη, επειδή είχα παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη ομιλία του Δημητριάδη και τη συζήτηση που ακολούθησε (στο πλαίσιο μιας σειράς ομιλιών με τίτλο 'Τέχνη και Πολιτική'), δυστυχώς η δική μου εντύπωση ήταν ότι τελικά υπονοούνταν μια 'επιστροφή στην ηθική'. Δηλ. όταν επιχειρούνταν μια σύνδεση της πόλης και του πόνου με το πολιτικό, το πράγμα νομίζω κατά κει βάδιζε. Δεν θέλω να είμαι απόλυτη, γιατί έχει περάσει και καιρός και φυσικά δεν μπορώ να στηρίξω τώρα σε συγκεκριμένα αποσπάσματα λόγου αυτό που λέω. Μεταφέρω απλώς τη γενική μου εντύπωση.

Αντωνης είπε...

@Έφη: Να το ξαναπώ;

"Είναι η τελευταία λέξη της τέχνης, και όχι η πρώτη, το να είναι επίσης [...] πολιτική".

Πιστεύω πως υπάρχει πολιτική στον Δημητριάδη, πιστεύω πως είναι κεντρική διάσταση στο έργο του, αλλά δεν πρόκειται για μια πρακτική πολιτική. Ποτέ ο Δημητριάδης δεν απευθύνθηκε με τη λογοτεχνία του στην πρακτική πολιτική, και για αυτό ακριβώς διασώζει ακέραια κάτι άλλο, που είναι έργο της λογοτεχνίας να το σώζει.

Αντωνης είπε...

Ο Δημητριάδης είναι για μένα βαθιά ηθικός συγγραφέας, ίσως ο τελευταίος πραγματικός ηθικός συγγραφέας στην Ελλάδα. Όχι βέβαια γιατί διακυρήσσει την ηθική, αυτό ουδεμία σχέση έχει με τον χαρακτηρισμό "ηθικός". Αλλά γιατί παίρνει στα σοβαρά το τι σημαίνει "γράφω", τι σημαίνει "εξαλείφομαι μέσα στη γραφή." Και αντλεί τις συνέπειες τούτου με θάρρος και απαρέγκλιτη προσήλωση.

Αν το έργο του Δημητριάδη λοιπόν έχει πολιτική, είναι πολιτικό, δεν είναι στο επίπεδο του σημαινομένου που συμβαίνει αυτό, αλλά στο επίπεδο της πρακτικής της γραφής. Γιατί η γραφή του Δημητριάδη είναι προσανατολισμένη σε ένα πραγματικό και μια αλήθεια που κομματιάζει αυτόν που γράφει. Για αυτό είναι πολιτική γραφή.

Έφη είπε...

Αντώνη, η ομιλία αυτή δεν διαβάστηκε ως λογοτεχνικό έργο. Σ' αυτά που λες συμφωνώ απόλυτα, έτσι διαβάζω κι εγώ το έργο του Δ. Μιλάω για τα σημεία επαφής που μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει στην ομιλία και τη συζήτηση με την πρακτική πολιτική. Μπορεί να κάνω λάθος, δεν επιμένω.

Νοσφεράτος είπε...

μιας και μιλαμε για ..Ηθική ας θυμηθουμε και την Ηική του Μπαντιου .. Εκει ο Μπαντιου -αν θμαμαι καλά - καταγγελει την στροφη προς την Ηθική(ηθικολογια) των αρχων του 9ο (ας πουμε επιτροπές Βιοηθικής , κωδικες δεοντολογιας κλπ) μιλαει ομωςγια μια ΑΛλη Ηθική..Και δινει το παραδειγμα του Γιατρου που οφειλει να δωσει πληρρη βοηθεια στον πασχοντα ....
κατι τετοιο εννοοω (εντελώς συγκεχυμένα βεβαια )

Αντωνης είπε...

@Έφη: Το αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να μην διαβάστηκε (ή να μην εκλήφθηκε) έτσι, για αυτό και μίλησα εγώ ρητά για "λογοτεχνικό έργο." Για μένα, η δοκιμιογραφία Δημητριάδη είναι ανεξάλειπτα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ δοκιμιογραφία, δεν μπορεί να αφαιρεθεί η διαμεσολάβηση του λογοτεχνικού απ' αυτή.

Νοσφεράτος είπε...

Δεν πιστεύω όλη αυτή η κουβέντα να αφορά μία ακόμα (απελπιστικά όψιμη πλέον) "επιστροφή στην ηθική". Ελπίζω όχι.

Εκτός αν ξέρετε πώς σταματούν οι απολύσεις, δίνονται ανθρώπινες συντάξεις, επιστρέφουν οι μισθοί σε βιώσιμα όρια και σταματά το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας με την "συν-πόνια" (ποιανών;), οπότε καλό είναι να το πούμε και στον κόσμο που διαβάζει τι γράφουμε να μην αγωνιά.

Ασφαλώς δεν εννοω αυτο ..Εν πασει περιπτωσει γραψε λάθος .. Ετσι κιαλλιως κι εγω πιστευω οτι το Πολιτικό στοιχειο στην Δημητριαδη ειναι κατ αρχήν Λογοτεχνια ...
---
απλώς σκεφτηκα οτι το Πολτικόοπως το Ξερουμε σημερα πατάει πάνω σε μια οσριμένου τυπου ηθική : Την Φιλελευθερη Ηθική του εγωσιμου..

Έφη είπε...

'Για μένα, η δοκιμιογραφία Δημητριάδη είναι ανεξάλειπτα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ δοκιμιογραφία.'

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, είναι εξάλλου απολύτως φανερό αυτό στο απόσπασμα της ομιλίας που δημοσίευσες κι εσύ. Όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το πλαίσιο επικοινωνίας. Γι' αυτό έβαλα και τον τίτλο όλης της σειράς των ομιλιών που διοργανώθηκε από το τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, μέσα στην κρίση, και σε μια εποχή που π.χ. το 'Πεθαίνω σαν Χώρα' διαβάζεται σαν ένα έργο προφητικό για τη σημερινή κατάσταση. Ενδεχομένως να είναι θέμα πρόσληψης μόνο και προσδοκιών. Να μην έχει να κάνει με τον ίδιο τον Δ. και το έργο του.

(Και για το ότι είναι ηθικό άτομο ο Δ.: καλά κάνεις και το λες, έχει σημασία, πάντως εγώ δεν έθεσα τέτοιο ζήτημα)

lucho gonzalez είπε...

από που ξεκινάμε για μια γνωριμία με το έργο του;

Dimitris Cosmidis είπε...

Τώρα που αρχίζουμε και μπαίνουμε στο ψητό, ας φροντίσουμε να "διαφυλάξουμε" όχι τον Δημητριάδη -δεν έχει τέτοια ανάγκη, άλλωστε θαρρώ ότι γνωρίζει πολύ καλά πότε, σε ποιον, σε τι και πώς εκτίθεται- αλλά τους όρους με τους οποίους μπορεί να διεξαχθεί μια ευρύτερη συζήτηση σχετικά με τον πόνο, την πόλη, το πολιτικό, τη θέσμιση και το πραγματικό. Το συγκεκριμένο απόσπασμα του Benjamin, κατά τη γνώμη μου πέφτει κάπως πρωθύστερα στη συζήτηση που ακόμα δεν άνοιξε, και μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση σε κάποιον καλοθελητή ή κακόπιστο (εκάς αχρείοι) ότι επιχειρεί να την κλείσει. Θa μπορούσαμε ανέτως, μια που αρχίσαμε ήδη να μιλάμε για οικονομία, να βάλουμε στον χορό τον Mauss (δώρο) τον Βataille (καταραμένο απόθεμα) και τον υβριδικό επίγονό τους Bruno Κarsenti -Το ολικό κοινωνικό φαινόμενο, μτφ. του υποφαινομένου) τον Polanyi, τους ζιραρδιανούς Paul Dumouchel- Jean-Pierre Dupuy (L Enfer des choses), χωρίς να παραλείψουμε τον πληθωρικό -πλην άνισο- Zizek. Αυτά ως hors d'oeuvre, και αναμένονται τα κύρια πιάτα...

Last, but not least, ρίξτε μια ματιά και σε αυτό το κείμενο του μέντορά μου (στην έξοδο από τη mainstream ανθρωπολογία) Dan Sperber: http://www.dan.sperber.fr/?p=51

Αντωνης είπε...

@Έφη: Ηθικός ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ είπα, για το τι άτομο είναι δεν μου πέφτει κανένας λόγος.
@luchogonzalez: "Πεθαίνω σα χώρα", "Η ζάλη των ζώων πριν την σφαγή", τα δοκίμια στον Ίνδικτο.
@Κοσμίδης: Γνωστά τα έργα των Μάους, Μπατάιγ, Ντουμεζίλ, Ζιράρ η ανθρωπολογική κατηγορία γενικότερα της ανοικονομίας, και προφανής η επιρροή Μπατάιγ ειδικότερα στο Δημητριάδη (αφού τον μετέφρασε κιόλας). Αλλά το ερώτημα του ποιο είναι το σχέδιο για την επανεπινόηση του πολιτικού που αφορά τη σημερινή Ελλάδα παραμένει.

Έφη είπε...

@Αντώνης: λάθος μου. (Πάλι όμως δεν καταλαβαίνω αν η αναφορά σου στον 'ηθικό συγγραφέα' απαντά, έστω και έμμεσα, στο δικό μου σχόλιο.)

Αντωνης είπε...

@ Έφη: Το "ηθικός συγγραφέας" απαντά στο τι αντιλαμβάνομαι εγώ ως τον πυρήνα της πολιτικότητας του Δημητριάδη. Δεν αποτελεί απάντηση στο σχόλιό σου αλλά τοποθέτηση επί (αυτού που αντιλαμβάνομαι ως) συζήτηση περί πολιτικού στο έργο του.

Έφη είπε...

'Το "ηθικός συγγραφέας" απαντά στο τι αντιλαμβάνομαι εγώ ως τον πυρήνα της πολιτικότητας του Δημητριάδη.'

Αντώνη, το εξηγείς πολύ καλά ήδη πιο πάνω, απλώς εγώ τώρα με ντροπή διαπιστώνω ότι για κάποιο λόγο δεν διάβασα σωστά το β' μισό εκείνου του σχολίου σου.

Σ' ευχαριστώ για την υπομονή και τις απαντήσεις!

Νοσφεράτος είπε...

ΛοιπόνΞαναδοκιμαζω
Εχουμε ενα ερωτημα ..Πρπει -λεει να απολυθουν 100.000 δ. υ
αυτο ειναι Πολιτικο ζητημα αλλά και Ηθικό.Μας αφορά αμεσα η εμμεσα ολους
Υπηρχε η Ηθική της Βιοπολιτικής .. Οι Ναζι λεγαν π.χ Τιθελετε να γινει; Υπάρχουν 5.500.οοο ΠΕΡΙΤΤΕς ΥΠΆΡΞΕΙς στην Ευρωπη.. Για να ζησουν οι αλλοι ευτυχεις και εΥγεια αυτοι πρπει να εκλειψουν.. Ηταν ενα Ηθικό ζητημα και Πολιτικό.. Και γεννουσε συπεριφορές .. Οι διαφοροι Γερμανοι στρατιωτες που εκετελουσαν χωρις τυψεις Εβραιους Τσιγγανους κλπ ενώ ησαν ευαισθητοι στα Ζωα κλπ το εχιαν λύσει με μια Ηθική αναγκαιοτητας .αλλοι λέγαν Τι να κανω .. Η ζωη τους ( των Εβραιων π.χ) η η Ζωή μου κλπ.
- Το ιδιο λεει πάνω κατω ο Μπαντιου για τις επιτροπές Βιοηθικής κλπ: Κανονες για το Ποιος θα ζησει , ποιος θα πεθανει , αν οι μεταναστες δικαιουνται ιατρικής Φροντιδας . Κανονες που κλεινουν την συζητηση Ηθικά , την κλειδωνουν νομικά Οριζουν , Περι-οριζουν και Εξορισουν .
Αντιθετα η Ηθική που προτεινει ο Μπαντιου ειναι Απειρη . Ο Γιατρος εχει απειρη υποχρεωση για Φροντιδα σε καθε πασχοντα . Απεριοριστη .. Και ας του φερουν την αστυνομια αν φροντιζει μεταναστη . ΚΑΙ ΠΡΠΕΙ ΝΑ -ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΉς - να αντισταθει και στην αστυονομια ..

----
100.000 ΑΠΟΛΥΣΕΙς. λένε λοιπόν καποιοι .. Αν ειναι να γινει να γινει Ηθικά . Δηλαδή π.χ με ..Μορια που να τα κρινει μια ..ανεξαρτητη αρχή ..
και αλλοι λένε .. Μακρια απο τον κωλο μου κιας γινει οτι γινει
- Και αλλοι λένε .. Τους καυμένους (ευτυχώς δεν ειμαι μέσα )
---
Ομως η Ηθική της συμπνιας - οπως την σκεφτομαι ειναι κατι αντιστοιχο με την Ηθική του Γιατρου που λεει ο Μπαντιου Δεν προδιδω .. Η ολοι η κανένας ..
Κατι τετοιο ..

Αντωνης είπε...

Δεν κατανοώ τι σχέση έχει το Ηθική του Μπαντιού με την άπειρη υποχρέωση στον άλλο (πχ του γιατρού στον πάσχοντα). Η έννοια της ατέρμονης υποχρεώσης στον άλλο είναι κατά βάση καντιανή, και αφορά ηθικές όπως αυτές του Λεβινάς ή του Ντεριντά, προς τις οποίες η κατά Μπαντιού "Ηθική" αποτελεί κατά μέτωπον επίθεση.

Και δια του λόγου το αληθές:

"Όταν οι υποστηρικτές της σύγχρονης 'ηθικής' ιδεολογίας διακηρύσσουν ότι η επιστροφή στον Άνθρωπο και στα δικαιώματά του μας απάλλαξε από τις 'θανατηφόρες αφαιρέσεις' που γεννούσαν οι 'ιδεολογίες', κοροϊδεύουν τον κόσμο. [...] Η ρητή αναφορά αυτού του προσανατολισμού στο corpus της φιλοσοφίας είναι ο Καντ [...] Η πολιτική υπάγεται στην ηθική, από τη μόνη οπτική γωνία που μετράει για αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων: τη συμπονετική και αγανακτισμένη [!!!!] κρίση του θεατή των περιστάσεων."

Ηθική, σελ. 16-19

Αντωνης είπε...

"Η αφετηρία της αντίληψης για την ηθική ως 'ηθική του άλλου' ή 'ηθική της διαφοράς', βρίσκεται περισσότερο στις θέσεις του Εμμανουήλ Λεβινάς παρά του Καντ. [...] η ηθική πρωτοκαθεδρία του Άλλου απέναντι στο Ίδιο απαιτεί να είναι μια εμπειρία της ετερότητας οντολογικά 'εγγυημένη' ως εμπειρία μιας απόστασης, ή μιας ουσιαστικής μη-ταυτότητας, της οποίας η υπέρβαση είναι η ίδια η ηθική εμπειρία. Όμως τίποτα μέσα στο απλό φαινόμενο του πλησίον δεν εμπεριέχει μια τέτοια εγγύηση. [...] Ας το πούμε σταράτα: αυτό που το εγχείρημα του Λεβινάς μας υπενθυμίζει με μοναδική επιμονή είναι ότι κάθε απόπειρα να καταστήσουμε την ηθική ζήτημα αρχής για το σκέπτεσθαι και το πράττειν είναι ουσίας θρησκευτικής."
Ηθική, σελ. 28, 31, 33.

Αντωνης είπε...

"Η άπειρη ετερότητα είναι απλούστατα ό,τι υπάρχει. [...] Υπάρχουν τόσες διαφορές ανάμεσα, ας πούμε, σε έναν Κινέζο χωρικό κι έναν νεαρό Νορβηγό στέλεχος επιχείρησης, όσες ανάμεσα σ' εμένα και οποιονδήποτε άλλο, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου. Τόσες, και άρα ούτε περισσότερες ούτε λιγότερες. [...] δεδομένου ότι οι διαφορές είναι ό,τι υπάρχει, και κάθε αλήθεια είναι ερχομός-στο-είναι αυτού που δεν είναι ακόμη, οι διαφορές είναι ακριβώς ό,τι κάθε αλήθεια εκτοπίζει ή αναδεικνύει ως ασήμαντο. Καμία συγκεκριμένη κατάσταση δεν διαφωτίζεται από το μοτίβο της 'αναγνω΄ρισης του άλλου.' [...] Από φιλοσοφική άποψη, αν ο άλλος είναι αδιάφορος, είναι επειδή η δυσκολία βρίσκεται από την πλευρά του Ίδιου. Το Ίδιο, πράγματι, δεν είναι ό,τι είναι [...] αλλά ό,τι επέρχεται. Δώσαμε ήδη το όνομα ως προς το οποίο δεν υφίσταται παρά ο ερχομός του Ίδιου: είναι μια αλήθεια. Μόνο μια αλήθεια είναι, ως τέτοια, αδιάφορη στις διαφορές."
Ηθική, σελ. 35, 37

Νοσφεράτος είπε...

ε αυτο που ηθελα να πώ ειναι περισσοοτερο το εξης :
Alain Badiou. H Ηθική : Δοκίμιο για τη συνείδηση του Κακού. Μετάφραση Β Σκολίδης . Κ . Μπομπας Scipta (1993).1998

...με τον αρνητικό και a priori προσδιορισμό του Κακού η ηθική απαγορεύει στον εαυτό της να σκεφτεί τη μοναδικότητα των καταστάσεων , πράγμα που αποτελεί υποχρεωτικά αφετηρία για κάθε καθαρά ανθρώπινη δράση.

Έτσι ο γιατρός που έχει προσχωρήσει στην «ηθική ιδεολογια» θα εξετάσει σε συνελεύσεις και επιτροπές διαφόρους τρόπους αντιμετώπισης των «αρρωστων»,με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει ο οπαδός τω ανθρωπίνων δικαιωμάτων το αδιάκριτο πλήθος των θυμάτων : ως «ανθρωπινο» σύνολο πραγματικών υπανθρωπων .

Αλλά ο ίδιος γιατρός δεν θα έχει καμία αντιρρηση προκειμένου ετούτο το συγκεκριμένο άτομο να μη νοσηλευετει στο νομοσκομειο επειδή δεν έχει άδεια παραμονής η κοινωνική ασφάλιση ...

Αυτό που καταρρακώνεται εδώ είναι το γεγονός ότι μια μόνο ιατρική κατάσταση υπάρχει : η κλινική κατάσταση,και ότι δεν χρειάζεται καμία «ηθική»(παρά μόνο ένα σαφές όραμα αυτής της κατάστασης ),για να ξέρουμε ότι στη συγκεκριμένη περίσταση ο γιατρός δεν είναι γιατρός παρα μόνο αν χειρίζεται την κατάσταση με τον κανόνα του μέγιστου δυνατού: να περιθάλψει τούτον τον άνθρωπο που του το ζητάει όσο απαιτείται , με όσες γνώσεις διαθέτει, με όλα τα μέσα που ξέρει ότι υπάρχουν,και χωρις να τον απασχολεί τίποτε άλλο. Και αν θέλουν να του απαγορεψουν να περιθάλψει για λόγους κρατικού προϋπολογισμού, στατιστικών της θνησιμότητας η νόμων περί μεταναστευτικών ρευμάτων ,δεν έχουν παρά να του στείλουν την αστυνομία. Και μάλιστα , το αυστηρά ιπποκράτειο καθήκον του θα ήταν να αντισταθεί .(σ 25)

Οι «επιτροπές ηθικής» και οι λοιποί μηρυκασμοι περι «δαπανών για την υγεία » και «διαχειριστικής ευθύνης»,όντας ριζικά αλλότριες προς την μοναδική , καθαρά ιατρική κατάσταση , δεν γίνεται στην πραγματικοτηταπαρά να απαγορεύουν να της είναι κανείς πιστος.

Γιατι «της ειμαι πιστος» θα σημαινει: χειρίζομαι το εφικτο αυτης της καταστασης μέχρι τελους . Η , αν προτιμάτε , κανω να επέλθει, στο μέτρο του δυνατου,ολη η καταφατική ανθρωπιά ,που περιεχει η κατασταση , δηλαδή προσπαθώ να ειμαι ο αθανατος της καταστασης .( σ 26)

Νοσφεράτος είπε...

και πραγματι η Ηθική του Μπαντιου Δεν ειναι η Ηθική του Καντ . Η δευτερρη ειναι καθολική και Αφηρημένη. Η πρωτη ειναι συγκεριμμένη.