Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Μολότωφ κοκτέιλ #32

Τρεις εικασίες για το νόημα του Noch Nicht: 

1. "Ο μεσσίας θα έρθει μόνον όταν δεν τον χρειαζόμαστε πια. Θα έρθει τη μέρα μετά τη μέρα που θα έρθει. Θα έρθει όχι την τελευταία μέρα, αλλά την εντελώς τελευταία." (Φραντς Κάφκα, Αφορισμοί

2. Ως έννοια, η έννοια του τέλους της ιστορίας απέκτησε υπόσταση για τη σκέψη πολύ νωρίς. Έτσι, δεν ανήκει στην τάξη του Λόγου, αλλά σε αυτή της υπόσχεσης για την έλευσή του.  Υπάρχει λοιπόν ένα δεύτερο τέλος της ιστορίας, ή μάλλον, δεν μπορεί να υπάρξει τέλος της ιστορίας παρά μόνο αν υπάρχει επίσης απόσταση  που να δίνει στην υπόσχεση την δυνατότητα να έχει τέλος.

3. Βρισκόμαστε μόνιμα στο κατώφλι του τέλους της προϊστορίας. "Ουτοπία" είναι ένα άλλο όνομα για το τέλος της προϊστορίας, δηλαδή για το τέλος της σύγχυσης που κάνει τα πράγματα να εμφανίζονται με τα ονόματα των αντιθέτων τους.

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Στις (προϊστορικές) σχολές Καλών Τεχνών, διδάσκουν πως το «Άσπρο τετράγωνο σε άσπρο φόντο» του Μάλεβιτς, αποτελεί το «τέλος της ζωγραφικής» (ενώ ενδέχεται η ζωγραφική, να μην έχει αρχίσει καν και ό,τι έχουμε δει ως τώρα, να αποτελεί την προ-ζωγραφική).

Ευσεβείς πόθοι τα περί του τέλους της ζωγραφικής. Συμφωνώ απόλυτα. Μόνο που αντί να εκφέρονται ελεύθερα ως πόθοι, εκφέρονται από τα πανεπιστημιακά βήματα ως αδιαμφισβήτητες «βεβαιότητες» μιας ψευδοεπιστήμης που αυτοαποκαλείται «ιστορία της τέχνης».

Το τέλος των βεβαιοτήτων; Το τέλος των ηλιθίων πανεπιστημιακών; Το τέλος των τελών και της συνήθειας να αναζητούμε το τέλος; Θα επιτευχθούν ποτέ αυτά τα τέλη; Προφανώς ποτέ μια και τέλος δεν υφίσταται (απ’ ό,τι φαίνεται) ούτε στη βλακεία.

Νοσφεράτος είπε...

"Ο μεσσίας θα έρθει μόνον όταν δεν τον χρειαζόμαστε πια. '
οπως η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ.
δεν θυμιζει αυτο την ιστορια της ΠΎΛΗς στη Δικη;

Ανώνυμος είπε...

η έλευση του λόγου- σαν το μαρτύριο της αυταναφορικότητας. η περιφορά γύρω από το σημείο, τα διάκενα του σημειολογικού συστήματος. προσπάθεια εκφοράς του αφασικού-προ-γλωσσικού χώρου.
το τέλος έχει τελεστεί ήδη μου φαίνεται, άπειρες φορες είναι καταδικασμένο να τελείται παντα σε επίπεδο σημειολογικό, και να προβάλλεται στο πραγματικό, στο λακανικό symbolic order διαμεσολαβημένο από τον 'ορθό λόγο'. εδώ ποτέ η τρέλα δεν θα μιλήσει για την τρέλα, η σιωπή για τη σιωπή - η λογική θα ορίσει την τρέλα, ο εμετός θα υπερκαλύψει τη σιωπή. έχουμε χάσει τη γλώσσα ούτως ή άλλως, το παιχνίδι είναι χαμένο σε επίπεδο πραγματικού 'συντακτικού' ορισμών των ελλείψεων.
οι γενεαλογίες που τα γυροφέρνουν αυτά ως ζητήματα, παραμένουν ούτως ή άλλως στο κόρπους της ακαδημαϊκής κριτικής 'ακαταλαβιστικες','απαισιόδοξες', 'ελιτίστικες' άντε στην καλύτερη περίπτωση'έτερότητες'.