Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

Pablo Neruda-Walking Around

Pablo Neruda
Walking Around
Residencia en la tierra (1933)
Μτφρ.: Radical Desire

Έρχονται στιγμές που κουράζομαι να είμαι άνθρωπος.
Έρχονται στιγμές που επισκέπτομαι ραφτάδικα και σινεμά
μαραμένος, αδιαπέραστος, σαν τσόχινος κύκνος
πλέοντας σ’ ένα νερό από καταγωγή και στάχτη.

Η μυρωδιά απ' τα κουρεία με κάνει να κλαίω με λυγμούς.
Θέλω μονάχα μια ξεκούραση από τις πέτρες ή απ' το μαλλί,
θέλω μονάχα να μη βλέπω κτήρια και κήπους,
ούτε εμπορικά, διόπτρες, κι ασανσέρ.

Έρχονται στιγμές που κουράζομαι απ’ τα πόδια και τα νύχια μου
κι απ’ τα μαλλιά και τη σκιά μου.
Έρχονται στιγμές που κουράζομαι να είμαι άνθρωπος.

Όμως πόσο απολαυστικό θα ήταν
να τρομάξω ένα συμβολαιογράφο μ’ έναν κομμένο κρίνο
ή να φονεύσω μια καλόγρια με ένα χτύπημα στ' αυτί.
Θα ήταν ωραίο
να τρέχω στους δρόμους μ’ ένα πράσινο μαχαίρι
ουρλιάζοντας ώσπου να πεθάνω απ' το κρύο.

Δεν θέλω άλλο να είμαι ρίζα στις σκιές,
αβέβαιος, απλωμένος, τρέμοντας από όνειρο,
βαθιά κάτω, στα μουσκεμένα σωθικά της γης,
απορροφημένος, σκεπτικός, τρώγοντας κάθε μέρα.

Δεν θέλω τόσες δυστυχίες για τον εαυτό μου.
Δεν θέλω να συνεχίσω από ρίζα κι από τάφο,
από υπόγειο μόνος, από κελάρι με νεκρούς,
κοκαλωμένος, πεθαίνοντας από άλγος.

Γι αυτό η Δευτέρα καίγεται σαν το πετρέλαιο
όταν με βλέπει να ‘ρχομαι με πρόσωπο από φωτογραφίες της αστυνομίας,
κι ουρλιάζει στο πέρασμά της σαν πληγωμένος τροχός,
και αφήνει ίχνη από ζεστό αίμα μες στη νύχτα.

Και με σπρώχνει σε κάποιες γωνιές, σε κάποια υγρά σπίτια,
σε νοσοκομεία όπου τα οστά αρμενίζουν στο παράθυρο,
σε κάποια παπουτσάδικα με αποφορά ξυδιού,
σε δρόμους άθλιους σαν ουλές.

Υπάρχουν πουλιά σε χρώμα από θειάφι και φρικτά εντόσθια
κρεμασμένα από τις πόρτες των σπιτιών που μισώ,
υπάρχουν οδοντοστοιχίες ξεχασμένες σε μια καφετιέρα,
καθρέφτες
που θα ‘πρεπε να κλαίνε από ντροπή και τρόμο,
υπάρχουν ομπρέλες παντού, και φαρμάκια, και αφαλοί.

Εγώ περνάω με ηρεμία, με μάτια, με υποδήματα,
με μανία, με λήθη,
περνάω, διασχίζοντας γραφεία και καταστήματα με ορθοπεδικά είδη,
και αυλές όπου τα ρούχα κρέμονται από ένα σύρμα:
εσώρουχα, πετσέτες και πουκάμισα που κλαίνε
αργά βρώμικα δάκρυα.

3 σχόλια:

Αντωνης είπε...

Σε μετάφραση Βασίλη Λαλιώτη εδώ:

http://www.poiein.gr/archives/820/index.html

Elva είπε...

Δεν το γνωριζα το ποιημα, αλλα ομολογω οτι προτιμω τη δικη σου μεταφραση απο του Λαλιώτη, σ.Αντωνη.
Οι λεξεις που χρησιμοποιεις π.χ μυρωδια σε σχεση με το οσμη ειναι πιο αμεσες και πιο κοντα σε αυτο που ηθελε, πιστευω, να εκφρασει με τους στιχους του ο Νeruda.

A, και καλο μηνα! :)

Αντωνης είπε...

Ευχαριστώ.

Υπάρχει ένα λάθος στην μετάφραση του Λαλιώτη, κάπως παράξενο. Μεταφράζει το "ombligados" "υποχρεώσεις", ενώ "ombligado" είναι ο αφαλός. Κατά τα άλλα είναι μικρές οι διαφορές, αν και το δικό μου "η μυρωδιά των κουρείων με κάνει να κλαίω με λυγμούς" ομολογώ ότι το προτιμώ σαφώς απ' το "η οσμή των κομμωτηρίων με κάνει να κλαίω με κραυγές" :-)