Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Must see: Νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, Μ. Βορίδης και "Μαρξιστική" Ανάλυση


Στο εκπληκτικό αυτό βίντεο ο γνωστός και μη εξαιρετέος Μ.Βορίδης προβαίνει σε μια ''μαρξιστική-γκραμσιανή'', όπως λέει ο ίδιος(!!!) ανάλυση της σημερινής εκπαιδευτικής συγκυρίας στην Ελλάδα, με την ψήφιση του Νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου. Ποιό είναι το περίεργο; Μα φυσικά, και μόνο η διατύπωση απαγορευμένων λέξεων όπως ''ταξική πάλη'' και ''αστικό κατεστημένο'', ''άρχουσα τάξη'' από έναν ακραιφνή, κυνικό υπερασπιστή της αστικής εκμετάλλευσης, προκαλεί ισχυρό πολιτικό-πολιτισμικό σοκ. Και μάλιστα, δεν πρόκειται για απλή διατύπωση όρων, τους οποίους αποφεύγει σαν ο διάολος το λιβάνι τμήμα της σημερινής Αριστεράς. Πρόκειται για την ανάπτυξη μιας ορισμένης συλλογιστικής, καλής η κακής, που μετέρχεται πάντως ορισμένα παραδοσιακά για την ''Αριστερά'' εργαλεία.

Από την άλλη μεριά, μεγάλο κομμάτι της ''Αριστεράς'', εδώ και πολύ καιρό έχει εγκαταλείψει εκείνα τα μαρξοειδή σχήματα που δεν θα έθελγαν διόλου τα επιλεγμένα target groups της δεξαμενής ψήφων. Για παράδειγμα, ο κ.Αλέξης Τσίπρας συχνά προτιμάει ''εκλαϊκευτικά'' δίπολα όπως πλούσιοι-φτωχοί, προτιμάει μια ανθρωπιστική, από μια ταξικά προσδιορισμένη, στήριξη των μεταναστών, προτιμά να αφουγκράζεται, στις δυνητικά ελπιδοφόρες αλλά ταξικά ανώριμες διαδηλώσεις των αγανακτισμένων, την ''δημοκρατία που μιλά στους δρόμους" (sic!).

Ο Μ.Βορίδης λοιπόν, με ωμότητα και εξαιρετική, θαυμαστή αναίδεια, χρησιμοποιεί εργαλειακά την ''ταξική ανάλυση'' και μια γκραμσιανή, λέει ο ίδιος, προσέγγιση του πανεπιστημίου ως χώρου ιδεολογικής διασποράς και αναπαραγωγής. Θα έλεγα πως, με τον τρόπο που θέτει το ζήτημα, ουσιαστικά ομιλεί εντός του εννοιακού πεδίου των Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους, το οποίο ρητά συγκρότησε ο Λουί Αλτουσέρ (βλ. την συλλογή άρθρων του, ''Θέσεις''). Η έννοια της ηγεμονίας του Γκράμσι σχετίζεται με τους ΙΜΚ του Αλτουσέρ, αφενός καταγωγικά (Γκράμσι και Μάο διάβασε ο Αλτουσέρ και σχετικές τους θέσεις ανέπτυξε), αφετέρου με έναν πιο ουσιαστικό τρόπο. Ο πυρήνας της συλλογιστικής του βουλευτή του ΛΑΟΣ είναι ότι το Πανεπιστήμιο, από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, αποτελούσε χώρο διάδοσης και αποκρυστάλλωσης της ''αριστερής'' ιδεολογίας, με αποτέλεσμα να αποτελεί κυρίαρχο πυλώνα και πομπό αντισυστημικών μηνυμάτων στα λαϊκά (μικροαστικά και εργατικά) στρώματα. Ως σταθερή μονάδα παραγωγής και αναπαραγωγής μιας αριστερής ''κοσμοαντίληψης'' (με όρους Γκράμσι), το Πανεπιστήμιο αποτελεί, για τον Μ.Βορίδη, το πλέον ισχυρό για την Αριστερά συγκροτητικό μέσο μιας δυνητικής, πολιτιστικής ηγεμονίας που θα μπορούσε να κατακτήσει, συναρθρώνοντας πλατιές μερίδες του ελληνικού λαού (και όχι απλώς της εργατικής τάξης) σε ένα ενιαίο, αντισυστημικό μέτωπο. Ήδη, σύμφωνα με τον βουλευτή, η αριστερά κατέχει αυτήν την ηγεμονία (την ''κυριαρχία'' όπως την αποκαλεί) εντός των ελληνικών πανεπιστημίων.

Το επιχείρημα αυτό περί ΙΜΚ, Αριστεράς και Ιδεολογίας, εκτυλίσσεται βεβαίως αφού πρώτα έχει εισαχθεί από τον ομιλητή, στο επιχειρηματολογικό πεδίο, η ίδια η ιδεολογική λειτουργία του Πανεπιστημίου. Και μιλάω για ''εισαγωγή'', αφού στο θέατρο του κοινοβουλίου μια τέτοια κουβέντα περί ΙΜΚ και ιδεολογίας είναι κυριολεκτικά off the topic. Ο ευφραδής Βορίδης λοιπόν, αρχικά παίρνει την θέση πως ένα νομοσχέδιο, σε τελική ανάλυση ένα ζήτημα, δεν μπορεί να κριθεί αμιγώς ''ορθολογικά'', ''τεχνοκρατικά'', ή καλύτερα, το περιεχόμενό του είναι κάτι περισσότερο από μια τεχνική αντιστοίχιση των μέσων στους σκοπούς. Κάθε ζήτημα, κάθε νομοσχέδιο διαπερνάται από ιδεολογικές προυποθέσεις, η ιδεολογία είναι ένα οιονεί υπερβατολογικό a priori οποιασδήποτε επιχειρηματολογίας. Έτσι λοιπόν, κατά τον Μ.Βορίδη, προέχει ο εν-τοπισμός των ιδεολογικών προυποθέσεων της μίας και της άλλης πλευράς που αντιδικούν για το νομοσχέδιο. Σημειώνει έτσι πως το ''αστικό μπλοκ'', το οποίο αποτελείται από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Αριστερά (''ΠΑΣΟΚ''), βρίσκεται σε συμφωνία για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, γιατί όλοι οι συμφωνούντες επιδιώκουν την αναπαραγωγή του υπάρχοντος συστήματος, και όχι την ανατροπή του. Ο στόχος είναι κοινός, επομένως οι όποιες διαφωνίες είναι ''τεχνικά ζητήματα''.

Αντιθέτως, η ''Αριστερά'' έχει σκοπό να ανατρέψει το σύστημα (το αν αληθεύει αυτό, εδώ δεν μας αφορά), συνεπώς δεν επιθυμεί ''τα αριστεία'' και την εναρμόνιση της παραγόμενης γνώσης με την ανθρωποφάγο αγορά και το παροξυσμικό κεφάλαιο -- επιθυμία του αστικού μπλοκ και απαραίτητος όρος ομαλής, απλής και διευρυμένης αναπαραγωγής του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Η Αριστερά θέλει να διατηρήσει ''τα κεκτημένα'', όχι γιατί θεωρεί ιδανικό το προηγούμενο Πανεπιστήμιο, αλλά γιατί οι όροι λειτουργίας και κίνησης της πανεπιστημιακής ζωής είχαν διαμορφωθεί υπό ευνοϊκότερους, ''αριστερούς'' συσχετισμούς (μεταπολίτευση), οι οποίοι ακόμη και σήμερα της επιτρέπουν να διεξάγει τον προπαγανδιστικό της αγώνα ενώ αυτός τελεί υπό την ασυλία (λέμε τώρα) της κρατικής καταστολής.

Δεν θέλω να επεκταθώ στο σύνολο της ομιλίας αν και θα είχε ενδιαφέρον. Θα ήθελα όμως να σημειώσω τα εξής:

Ερώτημα α):
Τί πετυχαίνει ο Μ.Βορίδης χρησιμοποιώντας ξένα, εχθρικά ερμηνευτικά σχήματα, που ανήκουν στο αντίπαλο στρατόπεδο, την Αριστερά; Το συνειδητοποιεί ή όχι, όλα τα παρακάτω:

1) Προσελκύει άμεσα το ενδιαφέρον του ακροατή, απλώς και μόνο μιλώντας για ''τάξεις'' και ''μαρξισμό''.

2) Ασκεί εμμενή κριτική στους αριστερούς χώρους, ωθώντας έως τα άκρα μια συλλογιστική από ''αριστερή-μαρξιστική'' σκοπιά (τις στρεβλώσεις αυτής, θα τις δούμε μετά).

3) Κερδίζει τις εντυπώσεις, καθώς φαίνεται ικανός αφενός να επιχειρηματολογήσει στη βάση των ''μαρξιστικών'' όρων του αντιπάλου, αφετέρου να κερδίσει ''εκτός έδρας''.

4) Θέτει το ζήτημα του ασύλου στο επίκεντρο και μάλιστα με ταξικούς όρους, πράγμα που θα περίμενε κανείς να το κάνει η ''Αριστερά'', η οποία όμως υπερασπίζεται το άσυλο με βάση την νομική επιχειρηματολογία και την περιβόητη θεωρία των ιστορικών κεκτημένων. Καθώς η Αριστερά δεν έχει οργανώσει έναν ταξικό λόγο για το άσυλο (για τον Σύριζα ο νοών νοείτο, ενώ το ΚΚΕ ασχολείται με τα φοιτητικά μόνο παρεμπιπτόντως) και δεδομένου ότι το έδαφος των αστικών νομικών (ή και του λυγμικού ''ανθρωπισμού'' όπως στην περίπτωση των μεταναστών) καταστατικά την υπονομεύει, βρίσκεται εντελώς εκτεθειμένη. Πολύ περισσότερο, μοιάζει να θέλει απλώς να συντηρήσει το μαγαζάκι της μιλώντας για ''κεκτημένα'' και συντήρηση της υπάρχουσας κατάστασης, ενώ η αστική τάξη μοιάζει επαναστατική, αφού μιλά για μεταρρυθμίσεις. Οι έννοιες του συντηρητικού και του επαναστατικού μετατρέπονται στα αντίθετά τους σε μια διαλεκτική τους αναστροφή. Μένουμε με την αίσθηση ότι η Αριστερά απλώς θέλει να διατηρήσει ένα σύστημα που σήμερα μεταμορφώνεται παγκοσμίως σε μια νέα θεσμική κατοχύρωση των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής, όπως έχει παρατηρήσει ο Immanuel Wallerstein (βλ. το κείμενο ''Δομικές Κρίσεις'').

5) Πολώνει τους πολιτικούς χώρους σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, ή μάλλον αποκαλύπτει την εγγενή πόλωσή τους, ανάμεσα στους ''μεταρρυθμιστές'' του αστικού συστήματος και τους ''επαναστάτες''. Πιστεύει πως η ανατροπή του συστήματος ηχεί στα αυτιά των δεκτών μια κενή και επικίνδυνη για την ''δημοκρατία'' ουτοπία, ενώ η στάση των μεταρρυθμιστών μοιάζει συνετή, ανταποκρινόμενη στην λαϊκή απαίτηση να ''σωθεί η χώρα από την κρίση'' και ''να αλλάξει επιτέλους το πανεπιστήμιο'', μένοντας εντός του συστήματος που ξέρουμε και μην διακινδυνεύοντας έναν νέο ''ολοκληρωτισμό''.

6) Με την πόλωση αυτή, ασκεί σφοδρή κριτική στην ΝΔ, η οποία εγκαλείται γιατί δεν είναι συνεπές μέλος της αστικής, ''εθνικής'' συμμαχίας, και δεν συμβάλλει στην απολύτως ''λογική'' (για όποιον ανήκει στην πλευρά των μεταρρυθμιστών και όχι των επαναστατών) αναμόρφωση και ''αναβάθμιση'' του ελληνικού Πανεπιστημίου. H NΔ εκτίθεται γιατί μετεωρίζεται ανάμεσα στον λεγόμενο ''μεσαίο'' χώρο και τον νεοφιλελευθερισμό.

7) Ο Βορίδης πετυχαίνει μια πειστική εξήγηση της πραγματικότητας, παρά τα λογικά άλματά του, γιατί κινείται στο εννοιολογικό πλαίσιο του μαρξισμού, και όχι των ειδήσεων των οκτώ.

Ερώτημα β):
Δεν υποσκάπτει τα θεμέλια της αστικής ιδεολογίας η χρήση ''μαρξιστικών'' εννοιών, αποδεικνύοντας την εγκυρότητα του μαρξιστικού σκέπτεσθαι στην οποία προσφεύγουν οι αστοί;

Αυτό συμβαίνει, αλλά συμβαίνει αμυδρά, για τους εξής λόγους:

1) Αστική και μαρξιστική θεώρηση παρουσιάζονται το ίδιο ορθές, και η μόνη διαφορά έγκειται στην στοχοθεσία τους (μεταρρύθμιση-επανάσταση). Απορρίπτοντας τον στόχο της ανατροπής, ο μαρξισμός μένει μια καθαρά περιγραφική θεωρία, δίπλα σε όλες τις άλλες, μια αναλυτική ''οπτική-άποψη'' που υιοθετείται στα πλαίσια της ''εμμενούς'' κριτικής. Παρ'όλα αυτά, φαίνεται να διαθέτει μια ανώτερη τιμή αλήθειας εφόσον περιγράφει τί πραγματικά συμβαίνει στο πολιτικό σκηνικό σε σχέση με το νομοσχέδιο. Αυτή η ''αλήθεια'' ωστόσο της μαρξιστικής σκέψης είναι υπέρτερη μόνο σε σχέση με την άποψη που θέλει το νομοσχέδιο άνευ ιδεολογικών προυποθέσεων. Ο Βορίδης συντρίβει την συνήθη, μυστικοποιημένη-φετιχοποιημένη αστική θεώρηση, για να υιοθετήσει μια συνειδητά, και όχι συγκεκαλυμμένα, αστική θεώρηση.

2) Κύριος αντίπαλος του Βορίδη, και αυτό που τον ενδιαφέρει, είναι τελικά η ΝΔ, για αυτό και έτσι κλείνει την ομιλία του. Για αυτό, η υιοθέτηση μιας συνειδητής και ανοιχτά αστικής θεώρησης (που αναφέρεται σε τάξεις κτλ) ενώ αναμένεται να πολώσει το αριστερόστροφο ακροατήριο απωθώντας το ακόμη περισσότερο από το ΛΑΟΣ, από την άλλη πλευρά, στριμώχνει την ΝΔ και κλείνει το μάτι στους πραγματικά δεξιούς αλλά και τους γενικότερα εθνικόφρονες, που μόνο στο ΛΑΟΣ μπορούν να βρουν την κατάλληλη, συνεπή έκφρασή τους.

γ) Τα μιλάει καλά τα ''μαρξιστικά'' ο κ. Βορίδης;

Αρκετά καλά για τα έδρανα της Βουλής, για αυτό και είναι πειστικός. Ωστόσο, λέει κάτι εντελώς ανυπόστατο. Πως από την μεταπολίτευση και μετά, τα Πανεπιστήμια είναι χώρος κυριαρχίας και αναπαραγωγής αριστερής ιδεολογίας. Αυτό φυσικά είναι πολικάντικο ψέμα, καθώς, το γεγονός ότι οι αριστερές δυνάμεις στα πανεπιστήμια βρίσκονται σε καλύτερη θέση από ότι εκτός αυτών, δεν σημαίνει πως τελικά αναπαράγεται κυρίαρχα η ιδεολογία της αριστεράς. Κάθε άλλο, οι καθεστωτικές παρατάξεις της Πασπ και της Δαπ σαρώνουν, η αποχή, μια κατεξοχήν μικροαστική στάση, βαράει κόκκινο, οι πελατειακές/ψευδοκοινωνικές, αγοραίες σχέσεις και ο ατομικισμός ανθούν, ο επιστημονισμός και το τεχνοκρατικό πνεύμα δίνουν και παίρνουν. Ως ΙΜΚ το Πανεπιστήμιο αναπαράγει ασφαλώς, ως θεσμικότητα, την κυρίαρχη και όχι την αριστερή ιδεολογία, απλώς το ταξικά προσδιορισμένο περιεχόμενο παίρνει διάφορες μορφές, κάποιες εκ των οποίων αναφέρθηκαν. Ωστόσο, δημιουργούνται πράγματι αριστεροί ''θύλακες'' εντός των πανεπιστημίων, αγωνιστικές συνομαδώσεις που εγκαλούν, με αλτουσεριανούς όρους, τους φοιτητές-άτομα ως υποκείμενα αντισυστημικών ξεσπασμάτων (πχ καταλήψεις, συλλαλητήρια, αντι-μαθήματα, ''αριστερή'' ιδεολογική προπαγάνδα), ενσωματώνοντάς τους σε συλλογικότητες, πράγμα φυσικά που αντίκειται στο νεοφιλελεύθερο και καπιταλιστικό ατομικιστικό ιδεώδες.

(Στο σημείο αυτό, να ξεκαθαρίσω πως δεν θεωρώ το Σύριζα επ' ουδενί αντισυστημικό, αυτό έλειπε, ούτε μου αρέσει να μιλώ για την ''Αριστερά'', καθώς υιοθετώ άλλους πολιτικούς προσδιορισμούς. Ωστόσο, εδώ υιοθετώ την φρασεολογία και τις εννοιολογικές αντιστοιχίσεις του Βορίδη, βάσει των οποίων δομεί τον πολιτικάντικο λόγο του).

Ακόμη, είναι αυτονόητο πως, αφού σύμφωνα με τον ίδιο τον κ.Βορίδη, κάθε λόγος έχει ιδεολογικές προυποθέσεις, η δική του καθαρή αστική συνείδηση του επιβάλλει να παρουσιάζει την αστική νοοτροπία ως δημοκρατική, αξιοκρατική, στο πνεύμα του ''έκαστος στο είδος του'', ενώ οι ''αριστεροί'' είναι οι ολοκληρωτικοί καταχραστές του ασύλου (αριστεροί, αναρχικοί, μπάχαλοι-ασφαλίτες, δεν έχει καμία σημασία). Η ομολογία, στο τέλος, του κ.Βορίδη, ότι η ατόφια νεοφιλελεύθερη λογική υψώνει σινικά τείχη ανάμεσα στους κυρίαρχους διοικητές και τους αδρανείς διοικούμενους, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της à la carte ''δημοκρατικής'' του αντίληψης.

Τέλος, και με κριτήρια καθαρά ακαδημαϊκότητας, δεδομένης της μειωμένης κατά το ήμισυ χρηματοδότησης των ελληνικών πανεπιστημίων και με βάση την διεθνή εμπειρία ανάλογων ''μεταρρυθμιστικών'' επί της πανεπιστημιακής κοινότητας μέτρων, το νομοσχέδιο σε καμία περίπτωση δεν θα έχει τα αποτελέσματα που ψευδώς περιγράφει ο Βορίδης. Όπως έχουν καταδείξει με πολλά τους άρθρα πανεπιστημιακοί στον τύπο (αλλά και οι 1000 ξένοι πανεπιστημιακοί που δήλωσαν κατά του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου), το νομοσχέδιο αυτό προλειαίνει το έδαφος για την οριστική εξάλειψη του δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας (στο μέτρο του δυνατού για τον καπιταλισμό), καταπατώντας ήδη βασικά συστατικά του στοιχεία.

Last, but not least...

Η πολύ ενδιαφέρουσα αγόρευση του κυρίου Βορίδη, ωστόσο, πρέπει να μας θυμίσει μια βασική, αναντίρρητη αλήθεια της σχέσης της ριζοσπαστικής αριστεράς με την εκπαιδευτική θεσμικότητα και ειδικά με το Πανεπιστήμιο. Το Πανεπιστήμιο, εντός του καπιταλισμού, πρέπει να προσανατολίζεται στην αγορά εργασίας, κάτι τέτοιο όμως δημιουργεί μια σχέση υπαγωγής με δυσάρεστα υλικά και ιδεολογικά αποτελέσματα για την υπόθεση χειραφέτησης της εργατικής τάξης. Για αυτό η Αριστερά πρέπει να αποτρέπει αυτήν την υπαγωγή και αντιστοίχιση, με τίμημα να κατηγορείται ότι δρα καταστροφικά. Η κατηγορία αυτή έχει μια δόση αλήθειας, αφού οι φοιτητιώσες δυνάμεις της κομμουνιστικής επανάστασης οφείλουν να οξύνουν την αντίφαση του πανεπιστημίου με την (καπιταλιστική) κοινωνία (παράλληλα με την διεκδίκηση ισχυρών πτυχίων και γενικής εποπτείας του γνωστικού αντικειμένου), και πάνω σε αυτές τις αντιφάσεις να πατήσει το κεντρικοπολιτικό υποκείμενο, προτείνοντας μια ολιστική λύση, συνολική καπιταλιστική ανατροπή και σοσιαλισμό, που είναι και η μόνη πραγματική λύση. Όταν δεν υπάρχει κεντρικοπολιτικό υποκείμενο, ο αγώνας για τα φοιτητικά είναι αμυντικός, και πολλές φορές αριστερίστικος. Σε περίοδο κρίσης, η Αριστερά πρέπει να δίνει συνολικές λύσεις, εκμεταλλευόμενη τις ρωγμές στους διάφορους κοινωνικούς χώρους, χωρίς να ξεχνά πως το επαναστατικό υποκείμενο είναι η όντως ούσα, εργατική τάξη.
Ονειρμός

14 σχόλια:

Αντωνης είπε...

Αντιγράφω τμήμα σχολίου που έκανα στο ιστολόγιο Τάξεις και Ηθική, από το οποίο αναδημοσιεύεται το πιο πάνω:

"Με εύστοχη ειρωνεία παρατηρεί ο Giovanni Fornero ότι στις μέρες μας, με το ανακάτωμα των διαχωριστικών γραμμών Δεξιάς και Αριστεράς, οι οπαδοί της "Νέας Δεξιάς" στην Ιταλία--οι "μεταφασίστες" του Φίνι που δεν είναι άλλο παρά φασίστες με τα όλα τους-- μιλάνε τώρα στο όνομα του... Γκράμσι και της θεωρίας του για την ηγεμονία, ενώ η λεγόμενη "Νέα Αριστερά"-- η νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη των παλιών σταλινικών-- μιλάει στο όνομα του Σμιτ και της αντίληψής του για το Πολιτικό!"
Σάββας Μιχαήλ, "Συνομιλώντας με τον Jacques Hassoun", Μορφές του Μεσσιανικού σελ. 62.

Για περισσότερα συναφή:
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/01/blog-post_19.html
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/05/blog-post_17.html
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/05/blog-post_6864.html
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/05/blog-post_4539.html

Αντωνης είπε...

Ορισμένες επιπρόσθετες παρατηρήσεις:

1. O Ονειρμός παρατηρεί: "Ο Βορίδης συντρίβει την συνήθη, μυστικοποιημένη-φετιχοποιημένη αστική θεώρηση, για να υιοθετήσει μια συνειδητά, και όχι συγκεκαλυμμένα, αστική θεώρηση."

Για τον λόγο αυτό όμως, ο νομικά εκπαιδευμένος Βορίδης αποκαλύπτει ότι οι οφειλές του δεν είναι ούτε στον Γκράμσι, ούτε στον Αλτουσέρ, αλλά στον Σμιτ, σύγχρονο συνεχιστή του Χομπς ως διανοούμενου που εγκολπώνει την "απομυστικοποιητική" διάσταση της κριτικής για να προωθήσει συντηρητικές θέσεις. Ο Σμιτ, όπως και ο Χομπς, παράγουν σκέψη που φαίνεται να ισορροπεί ανάμεσα στην κριτική απομυθοποίηση και την συντηρητική ιδεολογική αντζέντα, ρίχνοντας το βάρος της μυθοποίησης στον πολιτικό ανταγωνιστή, δηλαδή την "αριστερά" της εποχής τους, η οποία παραδόξως βλέπει τον εαυτό της ως απομυθοποιητή. Αυτό μπορεί να μας διδάσκει κάτι σημαντικό για τα όρια της έννοιας της κριτικής απομάγευσης/απομυθοποίησης, έννοια στην οποία το κομμάτι εκείνο του μαρξισμού που πίστεψε απόλυτα στο διαφωτιστικό εγχείρημα ως θεμελιώδες, αποθέτει όλες του τις ελπίδες.

Αντωνης είπε...

2. Η βασική αντίφαση της ομιλίας βρίσκεται στο ότι ενώ ευθύς εξαρχής ο Βορίδης μιλά για τα νομοσχέδια ως ιδεολογικά εμφορούμενα και το αναπόφευκτο των ιδεολογικών προσανατολισμών, υιοθετεί δηλαδή την μαρξιστική ορολογία, στην συνέχεια την κρατά ΜΟΝΟ για τον αντίπαλο: η δεξιά δεν επιδιώκει ηγεμονικό έλεγχο των πανεπιστημίων, μόνο "αριστεία". Με άλλα λόγια, ο Βορίδης δέχεται αρχικά το αναπόδραστο της ιδεολογίας, την απουσία "ουδέτερων" τοποθετήσεων, για να παρουσιάσει μετά την δική του τοποθέτηση ως "ουδέτερη", ως βασισμένη σε "αντικειμενικά" κριτήρια, και αυτή του αντιπάλου ως στρατευμένη. Η στράτευση στην οποία καλή την δεξιά, αν και μπορεί να εμφανίζεται συμμετρική, στην πραγματικότητα δεν είναι: είναι μια στράτευση, υποτίθεται, αλλά μια στράτευση για το "αντικειμενικά καλό" και όχι για το ταξικό συμφέρον της δεξιάς.

Αντωνης είπε...

3. Η αδυναμία της αριστεράς να απαντήσει στο πανεπιστήμιο οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, ένας εκ των οποίων είναι η εξάντλησή της, όσο και παράδοξο να ακούγεται αυτό, μετά τις απανωτές της ήττες σε όλα τα επίπεδα τα τελευταία τρία χρόνια. Η επίθεση είναι τόσο αδιάκοπη, τόσο πολυεπίπεδη, και τόσο αποφασιστική, και η άμυνα τόσο πρόδηλα ανεπαρκής, που αρχίζει να υπάρχει εκ των προτέρων παραίτηση για ζητήματα που κρίνονται δύσκολο να τύχουν υπεράσπισης.

4. Δεν πρέπει να παρασυρθούμε από τον δημοκοπισμό του Βορίδη στο να πιστέψουμε ότι το πανεπιστήμιο αποτελεί έναν ζωτικό κίνδυνο για τα συμφέροντα της δεξιάς. Το ελληνικό πανεπιστήμιο καθορίστηκε κυρίαρχα από τα ιδεολογικά συμβόλαια της μεταπολίτευσης, και ιδίως από τρεις παράγοντες:
α) την άμεση ή έμμεση συμμετοχή των πανεπιστημιακών στα σώματα άσκησης πολιτικής εξουσίας (ως συμβούλων, ειδικών, και ενίοτε βουλευτών)
β) την ενσωμάτωση, σε διάφορα στάδια, των εκάστοτε ηγετών του φοιτητικού κινήματος στους αστικούς κοινοβουλευτικούς κομματικούς μηχανισμούς
γ) την τάση του φοιτητικού ριζοσπαστισμού, σε κοινωνικές συνθήκες που ευνοούν την κοινωνική κινητικότητα προς τα πάνω (την κοινωνική ανέλιξη δηλαδή), να είναι παροδικός ριζοσπαστισμός και να οδηγεί εύκολα σε εγκόλπωση των φορέων του στην κυρίαρχη τάξη μετά την αποφοίτηση.

Από τους τρεις αυτούς παράγοντες, ο τρίτος μοιάζει αυτή τη στιγμή άμεσα επισφαλέστερος, μιας και η ραγδαία άνοδος της ανεργίας και οι δραστικά συρρικνωμένες προσδοκίες επιπέδου διαβίωσης της νεολαίας μειώνουν την ανασταλτική του σημασία. Επίσης, η κάθοδος της δημοτικότητας των μεγάλων κομμάτων λειτουργεί για να μειώσει τον βαθμό ελέγχου των αστικών κομμάτων στο φοιτητικό κίνημα.

Απομένει να δούμε εάν οι ευνοϊκοί αυτοί για την ριζοσπαστικοποίηση του φοιτητικού κινήματος παράγοντες είναι αρκετοί για να υπερκεράσουν τις δυσκολίες που δημιουργεί η άτακτη υποχώρηση της αριστεράς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η οποία δεν άρχισε βέβαια με την εκδήλωση της κρίσης, αλλά απλούστατα αποκάλυψε τις συνέπειές της όταν αυτή έφτασε.

Αντωνης είπε...

Διόρθωση: "Η στράτευση στην οποία καλEI την δεξιά"

Αντωνης είπε...

Να παρατηρήσω τέλος ότι από την καθαρά τεχνική άποψη "delivery", τρόπου δηλαδή εκφοράς του προφορικού λόγου, ο Βορίδης είναι πολύ πειστικός, με σωστές δραματικές παύσεις και καλή στατιστική ισορροπία ανάμεσα σε "θεωρητικές" και "απλουστευτικές" παρατηρήσεις.

Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ είπε...

Ο Βορίδης μπορεί και μιλάει με αυτόν τον τρόπο γιατί η Αριστερά έχει ηττηθεί στα Πανεπιστήμια. Και δεν είναι μόνον η Αριστερά του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ...

Γιαυτό έχει την άνεση να κάνει "μαθήμα" στον αντίπαλο με τα ίδια του τα εργαλεία. Όμως ακριβώς δίνει μαθήματα "αντιιμπεριαλισμού" και η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στο ΚΚΕ (περισσότερα εδώ:  Ποιός είναι ο πιο καλός ο "αντιιμπεριαλιστής";)

Αντωνης είπε...

Η ανάγνωση που κάνεις στο ιστολόγιο στην χρήση του "αντι-ιμπεριαλισμού" από την ΧΑ είναι το λιγότερο ατυχής, εφόσον προσπαθεί (όχι και τόσο) τεχνηέντως να αποδόσει ευθύνες στο ΚΚΕ για την δημοκοπία της ΧΑ, κάτι εντελώς λογικά αβάσιμο. Μου κάνει τρομερή εντύπωση το ότι παίρνεις ένα κείμενο στο οποίο η ΧΑ εγκαλεί και σαρκάζει το ΚΚΕ για ανεπαρκή "αντι-ιμπεριαλισμό" και το μετατρέπεις σε πειστήριο ενοχής του ΚΚΕ by association.

Για ποιο λόγο το κάνεις αυτό; Το να απεχθάνεσαι ένα κόμμα είναι λόγος να διαστρεβλώνεις την πραγματικότητα;

Smirnoff είπε...

Πολύ ωραίο το κείμενο, συμφωνώ επίσης με τα σχόλια σου Αντώνη, θέλω όμως να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις.

Ο Βορίδης σπεύδει ανερυθρίαστα να αναδείξει το ταξικό - ιδεολογικό πρόσημο του νομοσχεδίου στα πλαίσια όμως μίας ιδεολογικής κυριαρχίας της δεξιάς. Η κριτική απομυθοποίηση του συγκεκριμένου στηρίζεται στη συνολικότερη μυστικοποίηση του περιεχομένου των πολιτικών διαχείρισης της κρίσης, του γενικότερου δηλαδή.

Αφότου ξεκίνησε η κρίση, πριν δύο χρόνια έχουμε τις εξείς μεταλλάξεις στο ιδεολγικό πεδίο.1) Η κρίση ξεσπάει στη χρηματοπιστωτική σφάιρα, ο κυρίαρχος λόγος την αποδίδει στην απερίσκεπτη συμπεριφορά τραπεζών και επενδυτών και στην απουσία επαρκούς ρύθιμισης του συστήματος. 2) Τα κράτη παρεμβαίνουν για να σώσουν τις τράπεζες δαπανώντας δεκάδες δις που διογκώνουν το δημόσιο χρέος - η κρίση μετασχηματτίζεται σε δημοσιονομική, κρίση χρέους. 3) Η κρίση περνάει στην "πραγματική" οικονομία που με τη σειρά της επιτείνει την κρίση χρέους. όλη αυτή τη διάρκεια συμβαίνει μία θεαματική αλλαγή στην αφήγηση που εξηγεί την κρίση. Από τους απερίσκεπτους τραπεζίτες και το ελλιπές ρυθμιστικό πλαίσιο, περάσαμε στα σπάταλα κράτη, την κακοδιαχείριση του δημοσίου, τα προκλητικά προνόμια των συντεχνιών, το γεγονός πως όλοι ζούσαμε "πάνω από τις δυνάμεις μας". Το σπάταλο δημόσιο στοχοποιήθηκε για την κρίση και καλλιεργήθηκε μία συλλογική ενοχή, συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες αναδείχθηκαν ως παρασιτικές (δημόσιοι υπάλληλοι, δημόσιο γενικά)και συστηματικά φιλοτεχνήθηκε μία αφήγηση που απέδιδε την κρίση και το χρέος σε αυτούς, καθιστώντας τους υπέυθυνους για τα δεινά που αντιμετωπίζει η κοινωνία. Έχουμε λοιπόν διανύσει ένα πλήρη κύκλο, απο εκεί που στο ξεκίνημα της κρίσης, οι ευθύνες αποδίδονταν έστω και μερικά, σε πτυχές του συστήματος και σε τμήματα της άρχουσας τάξης, φτάσαμε στο σημείο για την κρίση να ευθύνονται τμήματα των λαίκών στρωμάτων και εκείνεις οι λειουργίες του κράτους που ικανοποιούν έστω και μερικά, συμφέροντα των υποτελών τάξεων. Αυτή η στρατηγική διευκολύνθηκε τα μάλα από την απουσία μίας συνολικής εναλλακτικής αφήγησης για τια τα αίτια της κρίσης και τη διέξοδο από αυτή, σε ταξική, προλεταριακή κατεύθυνση.

Ταυτόχρονα η ίδια η κρίση ανέδειξε σε όλο της το μεγαλείο την αδυναμία των κοινωνικών και κρατικών θεσμών να ανταποκριθούν σε αυτό που υποτίθεται πως ήταν ο ρόλος τους, την παροχή δηλαδή υπηρεσιών προς τους πολίτες, με αποτέλεσμα η αναγκαιότητα της "μεταρρύθμισης" τους να καθίσταται σχεδόν αυτονόητη.

Smirnoff είπε...

συνέχεια


Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, στοχοποίησης του δημοσίου και των δημοσίων υπαλλήλων και λειτουργών ως υπεύθυνους για την κρίση και περαιτέρω κατάρρευση των δημόσιων λειτουργιών, ως αποτέλεσμα της κρίσης, είναι απολύτως λογικό, εκείνες οι πολιτικές αφηγήσεις που υπόσχονται να "χτυπήσουν το πρόβλημα στη ρίζα του", να μεταρρυθμίσουν το δημόσιο, να καταργήσουν τα συμφέροντα και τις δυσλειτουργίες που καταδυναστεύουν την ιδιωτική πρωτοβουλία και αποτελματώνουν την οικονομία, σε βάρος των πολλών, να υπερτερούν . Αντίθετα, εκείνες οι δυνάμεις, όπως η αριστερά και τα συνδικάτα, που υπερασπίζονται αυτό το δημόσιο, εμφανίζονται ως συντηρητικές, υπερασπιστές μερικών συμφερόντων, προνομιακών ομάδων, σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Βιώνουμε λοιπόν την πλήρη αντιστροφή: η αριστερά έχει μετατραπεί σε συντηρητική υπερασπιστής του τελευταίου σοβιετικού κράτους στην Ευρώπη και των προνομίων των συντεχνιών και οι αστικές δυνάμεις σε επαναστατικές πρωτοπορίες που διεκδικούν να καταργήσουν τα εμπόδια που δεν επιτρέπουν τη χώρα να ορθοποδήσει.

Σε αυτό μεγάλη ευθύνη έχει και η ίδια η αριστερά που δεν έχει καταφέρει να διατυπώσει μία πειστική, ταξική εναλλακτική για τα αίτια της κρίσης και μία μεγάλη αφήγηση για τη διέξοδο από αυτή. Φαίνεται λοιπόν να υπερασπίζεται και σχεδόν να ταυτίζεται με θεσμούς όπως το υπαρκτό πανεπιστήμιο και δημόσιο εν γένει, σε μία στιγμή που αυτοί βρίσκονται στη μεγαλύτερη τους κρίση και αδυνατούν να προσφέρουν τα στοιχειώδη στα λαΊκά στρώματα. Η αριστερά υπερασπίζεται ένα σοσιαλδημοκρατικό παράδειγμα που και πριν την κρίση άφηνε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού εκτός προστασίας, ενώ τώρα το σύστημα δεν μπορεί και δεν είναι διατεθειμένο να το αναπαράγει. Εμφανίζεται ως μία κρατικίστική δύναμη, τη στιγμή εκείνη που το κράτος αποτυχαίνει, ως προς τις υπηρεσίες που όφειλε να προσφέρει στου πολίτες και που στοχοποιείται ως υπέυθυνο για την κρίση.

Από αυτή την άποψη έχει χάσει πλήρως το παιχνίδι της ιδεολογικής ηγεμονίας χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει καν. Υπερασπίζεται άκριτα κάθε άιτημα και κάθε διεκδίκηση, οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας, που απορρέει από το προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο, χωρίς να εξηγεί πως αυτό είναι δυνατό στις νέες συνθήκες της κρίσης. Χωρίς να εντάσει όλα αυτά τα αιτήματα σε ένα συνολικότερο σχέδιο κοινωνικής μεταρρύθμισης - ανατροπής που θα είναι σε θέση να τα υλοποιήσει, για όλους όμως, όχι μόνο γι αυτούς που τα έιχαν μέχρι τώρα, αγνοώντας τους υπόλοιπους.

Όταν λοιπόν ο Βορίδης έχει καταφέρει να ταυτίσει την αριστερά με το αποτυχημένο υπαρκτό και τις αστικές δυνάμεις με το δυνητικά επιτυχημένο "εναλλακτικό" της μεταρρύθμισης και αυτή η αριστερά δεν έχει τίποτα να απαντήσει απέναντι σε αυτή την ταύτιση, έχει ήδη κερδίσει. όχι επειδή συσπειρώνει το αστικό στρατόπεδο απέναντι στην αριστερά, αλλα επειδή διεμβολίζει συστηματικά την κοινωνική βάση της αριστεράς καθιστώντας την τελευταία μέρος του προβλήματος και εμφανίζοντας τις αστικές δυνάμεις ως τις μόνες που διαθέτουν τη λύση του. Κατά κάποιο τρόπο το τελευταίο ισχύει, οι αστικές δυνάμεις είναι οι μόνες που διαθέτουν σχέδιο διεξόδου από την κρίση. Πρόκειται βέβαια για ένα σχέδιο που ισοπεδώνει πολλά από τα δικαιώματα των υποτελών τάξεων, αλλά όπως λένε και οι στρατιωτικόι any plan is better than no plan...

Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ είπε...

Κανένας δεν μίλησε για πειστήριο ενοχής του ΚΚΕ! Είναι πειστήριο πολιτικής ανεπάρκειας οι θέσεις του για τον Καντάφι και την Λιβύη.

Η κατάληξη της ανακοίνωσης του ΚΚΕ, είναι μια πρόταση στην οποία
η λέξη πόλεμος θα μπορούσε να αντικατασταθεί με οποιαδήποτε άλλη που θα εξέφραζε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ πολιτική των ιμπεριαλιστών:

Ο στόχος του πολέμου δεν ήταν ο σύμμαχος των ιμπεριαλιστών Καντάφι, αλλά ο πλήρης έλεγχος των πετρελαίων και του φυσικού αερίου της Λιβύης, να ισχυροποιήσουν την παρουσία τους στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, σε βάρος των ανταγωνιστών τους

Δηλαδή, το ΚΚΕ λέει ότι οι ιμπεριαλιστές είναι κακοί, έτσι κι αλλιώς, παντού και πάντοτε. Αυτό δεν είναι πολιτική ανάλυση της συγκυρίας, αλλά δήλωση πίστης σε ένα δόγμα: "Πιστεύω εις έναν Θεό, ..."

Αντωνης είπε...

@ΕΟΣ:

"Η κατάληξη της ανακοίνωσης του ΚΚΕ, είναι μια πρόταση στην οποία
η λέξη πόλεμος θα μπορούσε να αντικατασταθεί με οποιαδήποτε άλλη που θα εξέφραζε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ πολιτική των ιμπεριαλιστών"

Ώστε υπάρχουν και πολιτικές των ιμπεριαλιστών που να μην ανάγονται, σε τελική ανάλυση, στον πόλεμο, που να μην εξαρτώνται απόλυτα από την ικανότητα διεξαγωγής πολέμου; Και γιατί δεν το λέει κάποιος αυτό που ανακάλυψες στους ιμπεριαλιστές, να μην μπαίνουν και σε έξοδα, που έχουν ξεσκιστεί να κάνουν τον ένα πόλεμο μετά τον άλλο; Ας πάει να τους πει να δοκιμάσουν τον οικονομικό ιμπεριαλισμό χωρίς απειλή πολέμου να δουν τι καλά που δουλεύει.

Μα, ξέρεις τι λες; Από το Σεραφίνο αντλείς την πολιτική σου θεωρία;

"Δηλαδή, το ΚΚΕ λέει ότι οι ιμπεριαλιστές είναι κακοί, έτσι κι αλλιώς, παντού και πάντοτε."

Το ΚΚΕ δεν μίλησε για κακούς αλλά για πολιτική συμφερόντων (τελευταία που τσέκαρα, αυτή είναι η εξωτερική πολιτική ως τέτοια και όχι η απόδειξη ότι ισχύουν οι ρήτρες της Κριτικής του Καθαρού Λόγου), αλλά θα ήθελα να μού πεις ΕΣΥ τι λες: ότι οι ιμπεριαλιστές είναι ενίοτε και υπό περιστάσεις που εγκρίνεις εσύ προσωπικώς ΚΑΛΟΙ;:::!!!!!

Ονειρμός είπε...

Τελικά και μια ''ενσυνείδητη'' αστική φωνή, ακόμη και αν παραδέχεται την ταξική πόλωση, δεν μπορεί να ξεφύγει από το να παρουσιάζει το ταξικό συμφέρον ως γενικό κοινωνικό συμφέρον. Υποκείμενο της κοινωνικής κίνησης πρέπει να είναι μόνο το κεφάλαιο, με την ''μοιρολατρική'' μάλιστα ανάγνωση του ''Κεφαλαίου'' του Μάρξ.
Ο Βορίδης είναι άριστος ρήτορας, πανέξυπνος και σίγουρα υποψήφιος δελφίνος σε μελλοντικές νεοφιλελεύθερες διαμορφώσεις.
Με τις στοχευμένες παρατηρήσεις σου δεν γίνεται να μην συμφωνώ.
Ο λόγος που δεν αναφέρθηκα στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά παρά μόνο στο ΚΚΕ και το ΣΥΝ, είναι ότι με ενδιέφερε ο τόπος του κοινοβουλίου.

Δύο λόγια για τους φοιτητικούς χώρους. Τους οποίους στη σημερινή συγκυρία δεν ξέρω κατά πόσο γνωρίζεις.

Οι ευθύνες των συνιστωσών της Ανταρσύα και της φοιτητικής πλέον έκφρασής της, των Εαακ στα οποία συμμετέχουν και πολλοί ανένταχτοι, είναι μεγάλες. Μου φαίνεται γελοίο να φωνάζω ''συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις'', ως λύση. Τα θέματα ανάγονται στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο, ειδικά σε περίοδο κρίσης που δεν χωρούν οι συνδικαλιστικοί παραλληλισμοί με το 2006-2007. Και αν αποκρούσουμε ως φοιτητικό κίνημα αυτές τις επιθέσεις, αν δεν αλλάξει κάτι κεντρικοπολιτικά θα ηττηθούμε εκκωφαντικά. Και αυτό δεν είναι απαισιοδοξία που πρέπει να την εκφέρουμε χαμηλόφωνα, αλλά η αλήθεια. Οφείλω να αναγνωρίσω πάντως ότι τα παιδιά αυτά διεξάγουν τόσα χρόνια έναν αμυντικό αγώνα, με μια αυτοθυσία.
Για την νεολαία του Σύριζα και του Συν, αυτή είναι διαχρονικά η ουρά του φοιτητικού κινήματος και όποιος έχει δει πώς κινούνται τα πράγματα δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Η πολιτικοποίηση που γίνεται στα ανένταχτα παιδιά που συμμετέχουν επισκιάζεται από ένα παρεϊστικο κλίμα, δεν φωτίζει τα σημεία που πρέπει να φωτιστούν, και τα κάνει να έχουν σαν ταμπού το ευρώ και την Ε.Ε καλλιεργώντας αισθήματα φόβου και παρουσιάζοντας μονομερώς την πραγματικότητα. Δεν σου εξηγούν πώς ακριβώς φαντάζονται μια άλλη κοινωνική οργάνωση, αν είσαι κομμουνιστής προσαρμόζονται ανάλογα διαβάζοντας ''ανάποδα'' το ''Κράτος και Επανάσταση'', αν είσαι συνταγματολάγνος οι ίδιοι άνθρωποι σου λένε ότι σημασία έχουν οι ''μικρές απτές υλικές νίκες''(πολύ κλασική φρασούλα). Και στα Εαακ η πολιτικοποίηση έχει σημαντικές στρεβλώσεις, εντελώς άλλου τύπου. Βολονταρισμός, πολιτικές λυκοφιλίες και ενδοπανεπιστημιακή εμμονή με μικροζητήματα. Υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις ανά οργάνωση, πράγμα που δημιουργεί φαιδρές καταστάσεις.

Ονειρμός είπε...

...Όσον αφορά το ΚΝΕ, κατά την γνώμη μου η πολιτικοποίηση στα φοιτητικά είναι μηδαμινή ως διαδικασία, απλώς υπάρχει σε έτοιμη μορφή το πολιτικό, και τα ανένταχτα παιδιά πρέπει να είναι κυριολεκτικά απλοί χειροκροτητές. Και πραγματικά είναι αδύνατον να είναι ο,τιδήποτε άλλο. Η συναπόφαση αφορά ζητήματα τεχνικά. Δεν θα ήθελα βέβαια να εγκαταλειφθούν οι λενινιστικές οργανωτικές αρχές και αυτό το θεωρώ ατού του ΚΚΕ, αλλά στην συγκεκριμένη εκδοχή μία σκέψη πραγματικά ασφυκτιά και δεν μαθαίνει απολύτως τίποτα καινούργιο. Τον τελευταίο χρόνο έχει σκληρύνει πολύ η στάση των παιδιών, ακούς πράγματα όπως υποθέσεις-κατηγορίες για την ταξική σου καταγωγή. Οι αριστεριστές (τα Εαακ), είναι ''πασόκοι'' συλλήβδην. Δεν είναι κατανοητό στο μέσο μέλος ότι η αριστερισμός έχει κυρίαρχα υλικά αίτια. Γίνονται χοντροκομμένες υπεραπλουστεύσεις, και επικρατεί ΑΚΡΑΤΗ συνομωσιολογία και η λέξη οπορτουνισμός κλίνεται σε όλες τις πτώσεις, ενώ η ΚΝΕ πέρισυ μπαινοέβγαινε στις συνελεύσεις χωρίς σταθερό κριτήριο συμμετοχής ή μη. Πολλοί θα αντιτάξουν ότι αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά, εμένα μου φαίνονται γενικευμένα. Πάντως, αν η ΚΝΕ επέμενε στα βασικά σημεία της κριτικής της στους άλλους χώρους, και αντιλαμβανόταν ότι σε κάποιες περιπτώσεις χωρούν τακτικές συνεργασίες, (σήμερα ούτε να το σκέφτονται) χωρίς αυτό να σημαίνει εκπτώσεις, τότε θα είχε απόλυτο δίκιο και θα συσπείρωνε περισσότερο κόσμο. Εξ'άλλου, δεν νομίζω ότι κρίνεται ο σοσιαλισμός με ένα κοινό πλαίσιο, ενώ αντιθέτως, πολλά χάνονται με τις διαλυτικές καταστάσεις που επικρατούν. Σήμερα φερ'ειπείν στην σύγκλητο του ΕΚΠΑ, το ΜΑΣ μας ανέφερε πως έχει έτοιμο πρόγραμμα πάλης και κάλεσε όποιον συμφωνεί να προσχωρήσει σε αυτό, την ώρα που απαιτείται μια όσο γίνεται ευρύτερη συστράτευση μπας και σωθεί τίποτα όσον αφορά τα Πανεπιστήμια. Αυτά τα θέματα είναι για μένα πιο εύκολα από τις κεντρικοπολιτικές συμμαχίες, που παραδέχομαι, έχουν ρίσκο, και το ΚΚΕ έχει έναν ορθολογικό πυρήνα στο πώς δρα αυτόνομα.

Ο Άδωνις έτριβε τα χέρια του που τώρα τα ΜΑΤ θα μπαίνουν ανενόχλητα στις σχολές. Όσοι βλέπουν τί έρχεται, τους κόβει κρύος ιδρώτας. Διαγραφές άτακτων φοιτητών ή φοιτητών που δουλεύουν και δεν θα προλάβουν να τελειώσουν την σχολή (στα ν+2 αφού το 2ν χρειάζεται τεκμηρίωση 20 ωρών εργασίας), ακριβές σπουδές, εντατικοποίηση, ατομικισμός,και ξύλο όταν θα πηγαίνουμε να σηκώσουμε κεφάλι. Εξάλλου δεν έχει περάσει πολύς καιρός, από τότε που μπήκαν μέσα στο προαύλιο της Νομικής δύο δελτάδες με τα μηχανάκια (!) δέρνοντας έναν μικροπωλητή. Μερικοί αριστεριστές ήταν οι μόνοι που τους κυνήγησαν και τους έδιωξαν.

Επειδή έγραψα πολλά για συντρόφους διάφορων αποχρώσεων, καλύτερα αυτά να είναι ενυπόγραφα. Και το ίδιο θα κάνω και στο blog.

Γιάννης Ευσταθίου, φοιτητής, ΕΚΠΑ, νομικό τμήμα νομικής.