Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Daniel Harvey-Μην ηθικολογείς, μην κρίνεις, μη βγάζεις φωτογραφίες

Daniel Harvey
Μην ηθικολογείς, μην κρίνεις, μη βγάζεις φωτογραφίες: Είναι ώρα η εξέγερση να γίνει ριζοσπαστική

Πηγή: Κατάληψη ΕΣΗΕΑ/Μετάφραση απ΄το The Commune

Μεταφράζουμε από το The Commune :

Υπάρχει στην Αγγλία μια υποτάξη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Λευκή, με στοιχειώδη μόρφωση, χωρίς κανένα μέσο κοινωνικής ανέλιξης, είναι ένα τέλειο παράδειγμα των αποτελεσμάτων του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού και του προγράμματος απανθρωποποίησης που εφαρμόζει. Η αγγλική διαστροφή είναι να κάνει τον πληθυσμό αυτό περήφανο για την αθλιότητα και την άγνοιά του. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Έχω περισσότερες ελπίδες για τη νεολαία των δικών μας banlieues.

Jean-Baptiste Clamence, από την Πτώση του Αλμπέρ Καμύ (1956).

Κάποιος ήρθε σήμερα το πρωί και μου είπε ότι σκεφτόταν πως έχει κάτι παράξενο αυτή η χώρα: ανέκαθεν είχε αυτή την υποτάξη που έχουν αποφύγει οι περισσότερες άλλες χώρες στην Ευρώπη. Του αντέταξα τις φασαρίες πριν από μερικά χρόνια στα προάστια του Παρισιού, αλλά το επιχείρημά του παρέμενε αληθές. Οι χώρες αυτές κατασκευάζουν αυτή την αρρωστημένη εικόνα εκλέπτυνσης, υψηλής κουζίνας, υψηλής κουλτούρας, πολιτισμένων αξιών, τσαγιού και διανοουμενισμού, αλλά και στις δύο η αισχρή κρυφή τους όψη ξεσπά και αποκαλύπτεται σε όλους.

Είναι κάτι που θα το λέγαμε «κουλτούρα Φριτσλ», από εκείνον τον Αυστριακό που κατάφερνε να διατηρεί μια ωραία βιτρίνα στο σπίτι του στα προάστια, κουβέντιαζε με τους γείτονες, πήγαινε στη δουλειά, μεγάλωνε παιδιά, ενώ στο μεταξύ κρατούσε ένα φρικτό μυστικό κρυμμένο στο υπόγειό του, την ειδεχθή αιμομικτική οικογένεια που έφτιαχνε. Έτσι μοιάζει και η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας, και αυτό αντανακλούν οι ρεπόρτερ του BBC που δείχνουν τις τρέντι καφετέριες με τις βιτρίνες τους σπασμένες στο Ένφιλντ, ψελλίζοντας τις μειλίχιες, ακατανόητες μπουρδολογίες τους.

Τι αποκαλύφθηκε τις τελευταίες μέρες; Όπως βλέπουμε, σαφώς όχι το ίδιο με τις ταραχές της δεκαετίας του 1980 στο Μπρίξτον και στο Νότινγκ Χιλ. Φαίνεται ότι τα αρχικά γεγονότα στο Τότεναμ ξέσπασαν μάλλον λόγω του θανάσιμου τραυματισμού του Μαρκ Ντάγκαν από αστυνομικά πυρά, είναι φανερό όμως ότι αυτό ήταν το φιτίλι για κάτι πολύ ευρύτερο σε σχέση με το αστυνομικό ή το φυλετικό ζήτημα. Μέσα σε λίγες ώρες, ταραξίες, νέοι κυρίως, και πολλοί μαύροι, αλλά ούτως ή άλλως πολλοί από κάθε φυλή, έβαλαν φωτιά σε τμήματα της Χάι Στριτ, έσπασαν και λεηλάτησαν τα μαγαζιά κατά μήκος του δρόμου. Οι «ηγέτες της κοινότητας» σύρθηκαν αναμενόμενα στην τηλεόραση: ο David Lammy να καταδικάζει συγκαταβατικά κάτω από τις ιαχές των οπαδών του, και ο αιδεσιμώτατος Nims Obunge να καταθέτει την εξίσου συγκαταβατική έγνοια του για την ανισότητα, προσθέτοντας μερικές βουβές κουβέντες για το πόσο περιττή ήταν η βία.

Αλλά, στην πραγματικότητα, η κατάσταση ήταν φανερό ότι είχε ξεφύγει ήδη από τον έλεγχό τους. Δεν είναι φυλετική η εξέγερση, ούτε καν και τόσο πολιτική. Το καινούργιο σε αυτές τις ταραχές είναι ότι μοιάζουν διεστραμμένα απολίτικες, και σχεδόν αμιγώς οικονομικές. Μέχρι στιγμής, δεν πρόκειται για εξέγερση ενάντια στην αστυνομία ως τέτοια, αλλά ενάντια στις λαμπερές γυάλινες βιτρίνες των καταστημάτων. Η καταστροφή αφορά κυρίως επιχειρήσεις: κάνουν επιδρομές σε μαγαζιά τηλεφωνίας, εισβάλλουν στα ΜακΝτόναλντς και φτιάχνουν χάμπουργκερ, καταλαμβάνουν μαγαζιά και σερβίρουν ποτά. Η βασική εικόνα στην τηλεόραση ήταν οι πλιατσικολόγοι του Debenhams, που επί μιάμιση ώρα έκαναν ό,τι ήθελαν στο μαγαζί, αρπάζοντας ό,τι μπορούσαν. Υπάρχει επίσης μια παραβατική και καρναβαλική αίσθηση – γιατί να βάλεις στόχο ένα μαγαζί γεμάτο φανταχτερά κοστούμια; Οι τεράστιες φλόγες που κατάκαιγαν την πόλη ως τον ουρανό μοιάζουν μάλλον να συμβάλλουν σε αυτό παρά να το αναιρούν.

Οπότε αυτό που έχουμε είναι όντως «ανεγκέφαλη βία», όπως λέει η Τερέζα Μέι , βεβαίως όμως η φράση αυτή είναι ήδη απαξιωμένη επειδή τη χρησιμοποίησε κατά του UK Uncut και των διαδηλωτών φοιτητών. Αυτή τη φορά όμως ταλαντεύεται και η αριστερά προς αυτή την κατεύθυνση. Τώρα δεν έχουμε άνευ όρων υποστήριξη –οι IWW βγήκαν και είπαν στο Facebook ότι δεν επικροτούν τις επιθέσεις σε «εργατικά σπίτια» σε φτωχογειτονιές– και δεν είναι βέβαια λάθος τοποθέτηση, σωστή είναι πολιτικά, πρέπει να δούμε όμως και πώς ταιριάζει με την παρουσίαση της εξέγερσης από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση ως τρομοκρατικής καταστροφής για την καταστροφή. Τα σχόλια στη σελίδα του The Commune στο Twitter δείχνουν καλύτερα αυτή την ένταση, καθώς μας ρωτάνε πώς «ισορροπούμε το δίκιο και τη νομιμότητα της εξέγερσης» με τη νομιμότητα των ανθρώπων που φοβούνται αυτά τα «ανεγκέφαλα πράγματα».

Εντελώς αδιάφορο ζήτημα, λες κι έχει καν σημασία πώς επιλέγουμε να ισορροπήσουμε ή τι άποψη έχουμε «εμείς», ο μικρός κύκλος της ριζοσπαστικής αριστεράς – εμείς είμαστε αδιάφοροι, η κρίση μας είναι αδιάφορη, και κάθε απόπειρα να κρίνουμε ηθικά διαφορετικά είδη βίας είναι προδοσία της επαναστατικής αρχής. Δεν είναι επαναστατικός τρόπος σκέψης αυτός, γιατί δεν βλέπει την κοινωνία και τη βία μέσα της ως ολότητα. Ό,τι συμβαίνει συμβαίνει, είναι αποτέλεσμα δυνάμεων που δικό μας καθήκον είναι να προσπαθήσουμε να τις κατανοήσουμε. Κι εδώ νομίζω ότι η αναλογία με τον Φριτσλ είναι η σωστή, γιατί αυτό που έχουμε εδώ είναι μια νέα διαλεκτική ανάμεσα στο νεοφιλελεύθερο καταναλωτικό καθεστώς και τον πλιατσικολόγο, αυτούς που κάποιος τους έχει ονομάσει «αποτυχημένους καταναλωτές», που δεν βλέπουν πια τον λόγο να θέσουν τα αιτήματά τους με πολιτικούς όρους, αλλά απλώς αρπάζουν αυτό που θέλουν.

Και είναι σοβαρό αυτό, δεν σημαίνει ότι τους αποκηρύσσουμε, είναι ίσως ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να συμβεί: πώς αλλιώς οι νέοι αυτοί που ξέμειναν στο περιθώριο της κοινωνίας μας θα μπορούσαν να τα βάλουν μαζί της και να της αντισταθούν; Αυτή είναι η έκφρασή τους, το κράτος θα κάνει ό,τι μπορεί για να την καταστείλει, εμείς όμως ξέρουμε στα σίγουρα ότι δεν θα εξαφανιστεί όσο η κοινωνία αυτή εντείνει τη λιτότητα. Το κράτος έχει συντριβεί από τις απαιτήσεις του χρηματιστικού καπιταλισμού, και οι κουβέντες περί επιστροφής στη σοσιαλδημοκρατία είναι πλάνη και όνειρο.

Οφείλουμε να παραμείνουμε πιστοί σε αυτή την κρίση. Οφείλουμε να υποστηρίξουμε το ξέσπασμα των ανήκουστων και των ανείπωτων στην αισχρή κοινωνία μας. Είναι πολύ ταιριαστό που τα χρηματιστήρια καταρρέουν σε όλο τον κόσμο και την ίδια στιγμή η ιστορία αυτή επισκιάζεται από τη βία από τα κάτω. Είναι οι καλύτερες συνθήκες που θα μπορούσαμε να ευχηθούμε, τώρα όμως οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι οι υπερβολές της μιας ή της άλλης δράσης, είναι ότι οι εξεγερμένοι δεν είναι αρκετά ριζοσπαστικοί. Οφείλουμε να τους ριζοσπαστικοποιήσουμε κι άλλο, οφείλουμε να τους πολιτικοποιήσουμε και να τους στρέψουμε ενάντια στους πραγματικούς στόχους της αλλοτρίωσης και της φτώχειας μας – όχι τα εργατικά σπίτια, αλλά το κλυδωνιζόμενο καπιταλιστικό καθεστώς. Οφείλουμε να υποστηρίξουμε τον θυμό τους, αλλά να κάνουμε τον θυμό πολιτικό, κι έτσι να τον μετατρέψουμε σε κάτι γνήσια ισχυρό κι επικίνδυνο – μια επαναστατική στιγμή αντί για μια εξέγερση.

Πρόσθεση Daniel Harvey (μτφρ. Radical Desire): 
Για σκοπούς διευκρίνισης, θα πρέπει να πω ότι αυτό που προτείνω δεν είναι μια άκριτη αποδοχή της βίας στην οποία τα κύρια θύματα είναι οι ίδιες οι κοινότητες της εργατικής τάξης. Είναι αλήθεια ότι η ηθική αποκήρυξη κάτι τέτοιου μπορεί να αποτελέσει μέρος του επαναπροσανατολισμού των ανθρώπων σε πιο δέουσες ενέργειες, και του ξυπνήματος της πολιτικής συνείδησης αυτών που δεν είχαν συναίσθηση του γεγονότος πριν. Παρ' όλα αυτά όμως, πρέπει να διατηρήσουμε την πιστότητα στο ίδιο το ξέσπασμα, και όχι να αρχίσουμε να ζητούμε την αποκατάσταση της τάξης κάτω απ' τους ίδιους όρους που υπήρχαν πριν. Αυτή ήταν η πρόθεση του άρθρου αυτού: το να μάς οδηγήσει στο να συντηρήσουμε αυτή την κρίση, και να μην αφήσουμε την ευκαιρία να ξεγλιστρήσει μέσα από την υποκρισία που διαχέει το καθεστώς για την δήθεν μέριμνά του για την εργατική τάξη και την ευημερία της.

16 σχόλια:

cia239 είπε...

Απο τον Guardian: "London riots: army should be last resort, say experts", δεν έκατσα να διαβάσω ποιοί είναι οι ειδικοί, αλλά υποθέτω πώς είναι Εξεγερσιολόγοι.

Κατάληψη ΕΣΗΕΑ είπε...

Απαραίτητη διόρθωση: ο συγγραφέας του πρωτότυπου κειμένου δεν είναι ο γνωστός ακαδημαϊκός David Harvey, αλλά ο Daniel Harvey, μέλος (υποθέτουμε) της κομμουνιστικής ομάδας The Commune.

Συντροφικά,

"Κατάληψη ΕΣΗΕΑ"

the Idiot Mouflon είπε...

Ρίξε ένα London Calling τώρα...ε;

Αντωνης είπε...

@Κατάληψη ΕΣΗΕΑ: Ευχαριστώ, διορθώθηκε.

Ανώνυμος είπε...

" The colonized man will first manifest this aggressiveness which has been deposited in his bones against his own people. This is the period when the niggers beat each other up, and the police and magistrates do not know which way to turn when faced with the astonishing waves of crime in North Africa. We shall see later how this phenomenon should be judged.* When the native is confronted with the colonial order of things, he finds he is in a state of permanent tension. The settler's world is a hostile world, which spums the native, but at the same time it is a world of which he is envious. We have seen that the native never ceases to dream of putting himself in the place of the settler—not of becoming the settler but of substituting himself for the settler. This hostile world, ponderous and aggressive because it fends off the colonized masses with all the harshness it is capable of, represents not merely a hell from which the swiftest flightpossible is desirable, but also a paradise close at hand which is guarded by terrible watchdogs."
(Fanon, The Wretched of the Earth, Grade, New York, p.52-53)
Νικόλας

Smirnoff είπε...

Η εξέγερση στο Λονδίνο και στις άλλες βρετανικές πόλεις πρέπει να κάνει τους εγχώριους νεοφιλελεύθερους, κήρυκες του νόμου και της τάξης, όπως ο πολύς Στάθης Καλύβας, να αναπολούν με νοσταλγία το Δεκέμβρη του 2008.

Το ενδιαφέρον πάντως με τις mainstream αντιδράσεις και εξηγήσεις των διαφόρων αναλυτών και media στην Αγγλία, αναφορικά με την εξέγερση, είναι πως αρνούνται στους συμμετέχοντες σε αυτή, κάθε ίχνος υποκειμενικότητας. Έτσι οι ηθικολογικές εξηγήσεις περί mindless βίας, άσκοπης καταστροφικής μανίας, τρομοκρατικού αμόκ κλπ, έρχονται σε κατάφορη αντίθεση με τον τρόπο με τον οποίο όλοι αυτοί αναλύουν την κοινωνία. Ως το άθροισμα δηλαδή ορθολογικά σκεπτόμενων ατόμων που συνεχώς επιδιώκουν να μεγιστοποιήσουν το προσωπικό τους όφελος και απόλαυση. Η γνωστή Rational Choice Theory (RTC). Θα ήταν πού εύλογο όμως να υποθέσει κανείς πως οι χιλιάδες νέοι αυτής της underclass, όπως τη χαρακτηρίζει το κείμενο, σκέφτονται πολύ ορθολογικά. Θεωρούν, εύλογα, πως η εξέγερση και η λεηλασία είναι ίσως η μόνη ευκαιρία που θα έχουν στη ζωή τους να συμμετάσχουν στο καταναλωτικό όνειρο της ηδονιστικής κοινωνίας και να γευτούν την "ελευθερία" που απολαμβάνουν οι εντός του συστήματος. Η παραβίαση του νόμου και η σύγκρουση με το κράτος είναι καθ' όλα ορθολογική επιλογή από τη μεριά τους, που στηρίζεται σε έναν ψυχρό υπολογισμό κόστους - οφέλους. Το όφελος της υποταγής στο νόμο από τη μεριά τους είναι μηδαμινό, δεν έχουν να φοβηθούν την υπονόμευση μίας μελλοντικής καριέρας από ένα στιγματισμένο ποινικό μητρώο. Και το κόστος διαχειρήσιμο, άλλωστε συλλήψεις και αστυνομική βία αντιμετώπιζαν και πριν, αυτό αντιμετωπίζουν και τώρα.

Το πρόβλημα είναι πως αυτή ή ιστορία έδωσε την ευκαιρία στην παραπαίουσα από την κρίση και τα σκάνδαλα, κυβέρνηση Κάμερον, να ανακάμψει εμφανιζόμενη ως εγγυητής του νόμου και της τάξης, μετατοπίζοντας τη συζήτηση από την κρίση και τη διαφθορά των ελίτ, στην εγκληματικότητα. Είναι ιδιαίτερα ειρωνικό το πως η αντίδραση των πρώτων και μεγαλύτερων θυμάτων της κρίσης και του κοινωνικού αποκλεισμού κινδυνεύει να νομιμοποιήσει στα μάτια των αμέσως επόμενων θυμάτων (των εργατών και της περιβόητης μεσαίας τάξης), τους υπέυθυνους για την κρίση, την κυβέρνηση και το κράτος δηλαδή...

Smirnoff είπε...

για μία ανάλυση των riots με βάση τη Rational Choice Theory ρίχτε μία ματιά εδώ:

http://thoughcowardsflinch.com/2011/08/08/rational-choice-rioting/

υπάρχουν και ειλικρινείς φιλελεύθεροι από ότι φαίνεται...

MLOG είπε...

"Το κράτος έχει συντριβεί από τις απαιτήσεις του χρηματιστικού καπιταλισμού..." Με ξενίζει αυτή η φράση σ' ένα τέτοιο κείμενο. Εκτός άν εννοεί όχι το αστικό κράτος αλλά το κράτος πρόνοιας. Που και πάλι η "αδυναμία" του και η συντριβή του ιδεολόγημα είναι

Αντωνης είπε...

@Idiot Moufflon: Αυτό το έκανα παλαιότερα, στις φοιτητικές εξεγέρσεις.

@Νικόλας: Θα ήθελα στο μέλλον να ανεβάσω αποσπάσματα απ΄της Γης τους Κολασμένους στο Ντοσιέ: Περί βίας, τα θεωρώ σημαντικότατα στην ευρύτερη συζήτηση.

@ Smirnoff: Ως συνήθως, συμφωνούμε. Ωραίες παρατηρήσεις.

@MLOG: Εννοεί το κράτος πρόνοιας. Ναι, είναι ιδεολόγημα, αλλά χωρίς "έξω" σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Δηλαδή, κάτι που έχει πλέον περάσει στη σφαίρα της "κοινής λογικής."

MLOG είπε...

@Smirnoff
Από σχόλιο στο http://socialistresistance.org/2384/con-dem-chickens-come-home-to-roost
"Its vital that these events are not used by the Tories to impose a further crackdown on our very limited remaining civil liberties. If they get away with that such measures not only youth and especially black youth will bear the brunt of it but the labour movement and any movement for social justice.
We seem to be partly winning the argument that the cuts are part of the reason for these developments. There are also lots of comments on Facebook and twitter about how the looting of the ruling class steals much more in a minute than these riots can possibly do. COR and BARAC have organised a meeting at ULU on Thursday 11 at 7pm to discuss this further which will give an important opportunity to explore this further.
At any event the killing of Mark Duggan at the hands of armed police officers is one of a long line of deaths at the end of the police. While not all of those who have died in these circumstances have been black, the majority have. One of the slogans of the movement against all of these deaths is “No Justice, No Peace” – a prescient statement of fact which sums up much of what is going on at the minute."

Και το κυρίως άρθρο στηρίζει το ορθολογικό τών πράξεων: It’s no surprise then that the shops selling designer sportswear, mobile phones and state of the art TVs and MP3 players are being looted by people who know that they’ll never earn enough to buy these things. The capitalists can’t have it both ways. On one hand they say you need these things for status and to feel fulfilled and on the other most of the jobs on offer pay poverty wages on short term contacts...What they did know was that there are people out there who have wealth and privilege and are using their power to keep millions of people poor.

Uturunco είπε...

"ένα απολίτικο καρναβαλικό κίνημα αποτυχημένων καταναλωτών που είναι καθήκον μας να πολιτικοποιήσουμε". Δεν πάει και πολύ από τότε που το ξανασυζητήσαμε, ε;
Τότε βέβαια ήταν υπερβολικά μικροαστικό και υπερβολικά ειρηνικό. Τώρα είναι υπερβολικά προλεταριακό και υπερβολικά βίαιο.
Επί του προκειμένου συμφωνώ πάντως αν και δεν παίζει κάποιο ρόλο: Μην ηθικολογείς, μην κρίνεις, μη βγάζεις φωτογραφίες ή αλλιώς Non ridere, non lugere, neque detestari, sed intelligere
(Αντώνη, μήπως πρέπει να το "επικαιροποιήσεις";)

Αντωνης είπε...

@Uturunco: Συγνώμη, συγκρίνεις το Σύνταγμα με τα riots στην Αγγλία ή εγώ δεν κατάλαβα;

Ανώνυμος είπε...

http://www.blaumachen.gr/wp-content/uploads/2009/11/Watts-IS-GR.pdf

Κειμενο της IS σχετικα με την εξεγερση στο Watts το 1965.

Uturunco είπε...

Εγώ; πως θα μπορούσα; ούτε στην Αθήνα είμαι ούτε στο Λονδίνο, αν και έχω εικόνα και της μιας και του άλλου. (Της Αθήνας πολύ καλύτερη βέβαια). Παρατηρώ όμως πως με τα ίδια ακριβώς λόγια χαρακτηρίζονται μια σειρά καταστάσεις -άλλοτε βίαιες και άλλοτε ειρηνικές- (σε κάποιες από αυτές έχω παρεβρεθεί) και σκέφτομαι αν αυτό σημαίνει κάτι παραπάνω από φτωχό λεξιλόγιο ή άκριτη υιοθέτηση όρων της μόδας.
Παρατηρώ παραπέρα πως, "εμείς" οι πολιτικοποιημένοι/ες, συχνά στεκόμαστε αμήχανα απέναντί τους. Δεν υπάρχουν ακριβώς "αιτήματα", -πχ αύξηση μισθών, αποποινικοποίηση της χρήσης χασίς, κοινωνικό κράτος, έξοδος από το ευρώ, είσοδος στο ευρώ- αλλά μια συναισθηματική έκρηξη θυμού που μπορεί να εκφραστεί μόνο με μια "συνθηματολογία" του τύπου να φύγουν όλοι, ουστ, δεν θέλουμε υπουργεια ούτε υπουργούς θέλουμε τους μπάτσους στην άσφαλτο νεκρούς, σπάστε κάψτε διασκεδάστε και άλλα τέτοια που δύσκολα μπορείς να τα δεις ως κάποιου τύπου "μεταβατικό πρόγραμμα".
Αυτό λοιπόν που μπορείς να κάνεις είναι είτε τις απορρίψεις είτε να τις "πολιτικοποιήσεις" δηλαδή να παρέμβεις θέτοντας συγκεκριμένους στόχους και ελέγχοντας την βία (πόση, πότε, που και εναντίον ποιού θα χρησιμοποιηθεί ή σε ποιές περιπτώσεις η "στρατηγική" επιβάλλει την αποχή από αυτή). Αυτός βέβαια που είναι σε θέση να αποφασίσει τέτοια πράγματα συνιστά κάποιου τύπου κράτος. Αλλά δεν έχουμε την δύναμη ίσως ούτε και την θέληση για κάτι τέτοιο. Νομίζω λοιπόν πως αντιλαμβάνομαι το "πρόβλημα" του συντρόφου Daniel αν και δεν έχω, φυσικά, την λύση. Συμφωνώ λοιπόν μαζί του πως, αφού έτσι κι αλλιώς δεν εξαρτάται από την θέλησή μας, αντί να πέσουμε στην ηθικολογία ας προσπαθήσουμε να το κατανοήσουμε, πράγμα που δεν σημαίνει σώνει και ντε να το "δικαιολογήσουμε".
Παραπέρα, διαφωνώ μαζί του, στο βαθμό που στο συγκεκριμένο, αν κατάλαβα, βλέπει μια "αγγλική ιδιαιτερότητα". Φυσικά, ούτε δυο σταγόνες νερό δεν είναι ίδιες. Αν όμως είχε βρεθεί τον Δεκέμβρη του 95 στο Παρίσι κι έβλεπε τους "σπάστες" από τα μπανλιέ να φερμάρουν τσάντες και να καίνε μακντόναλντς μαζί με τους πελάτες μπορεί και να ξανασκεφτόταν τα λόγια του φίλου του.
Από την άλλη πλευρά συμφωνώ μαζί του πως "το κράτος έχει συντριβεί από τις απαιτήσεις του χρηματιστικού καπιταλισμού". Πρέπει όμως να το εκλάβουμε όπως το λέει και όχι ως "το κράτος-πρόνοιας".

Αντωνης είπε...

@Uturunco:

Ευχαριστώ για την διευκρίνιση. Πράγματι υπάρχουν ομοιότητες στην κριτική πρόσληψη αν και υπάρχουν καίριες και ουσιώδεις διαφορές ανάμεσα στα δύο πράγματα. Αυτό το οποίο θα αντλούσα από τις ομοιότητες είναι η έκθλιψη ενός master discourse γύρω από την πολιτική, η οποία νομίζω πως είναι φυσιολογική στην περίοδο τεκτονικής μετάβασης που άρχισε πριν τρία χρόνια και θα συνεχιστεί για αρκετά ακόμη. Στα πλαίσια αυτά, οι διαφωνίες για τους όρους θεωρητικής πλαισίωσης και ερμηνείας των γεγονότων αποτελούν ΜΕΡΟΣ των συγκρούσεων και ζυμώσεων που προετοιμάζουν, ασαφώς ακόμα και συγκεχυμένα, παρ' όλα αυτά προετοιμάζουν, τους κυρίαρχους όρους αυτο-αντίληψης και πολιτικής συνείδησης και πρακτικής για την επόμενη ιστορική φάση. Το μόνο που μπορούμε, θεωρώ, με βεβαιότητα να πούμε, είναι ότι ο μεταπολεμικός (και στην Ελλάδα μεταπολιτευτικός) δυτικός κόσμος παρακμάζει ανεπιστρεπτί, και ότι αυτό έχει πολυεπίπεδες και αντιφατικές συνέπειες τόσο στις μορφές συνείδησης όσο και σε αυτό της πολιτικής πρακτικής.

Uturunco είπε...

"ο μεταπολεμικός (και στην Ελλάδα μεταπολιτευτικός) δυτικός κόσμος παρακμάζει ανεπιστρεπτί"
Ναι, πιθανόν. Αν μη τι άλλο έχουμε τόσο σοβαρές ενδείξεις περί αυτού, ώστε, μπορούμε να το πούμε με σχετική ασφάλεια. Το μόνο πρόβλημα είναι πως δεν είναι και πολύ σαφές το τι εννοούμε ως «δυτικός κόσμος». Συχνά χρησιμοποιείται ως συνώνυμο των χωρών του πάλε ποτέ Πρώτου Κόσμου που βλέπουν την οικονομική τους ηγεμονία να απειλείται από ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις σαν την Κίνα, την Ινδία ή την Βραζιλία. Άλλοτε πάλι εκλαμβάνεται πολιτισμικά και σημαίνει την ευρωπαϊκή κουλτούρα.
Μεγάλο μέρος πάντως της συζήτησης αυτής, (πολιτικό-κοινωνικό, μεταβατικά αιτήματα-άμεση δράση, κόμμα-συνέλευση) δεν διεξάγεται με βάση την "ευρωπαϊκή" και "πρωτοκοσμική" εμπειρία αν και κακώς κατά την γνώμη μου. Ο Richard Day στο βιβλίο Το Τέλος της Ηγεμονίας (στα αγγλικά Gramsi is Dead) δίνει μια σειρά παραδείγματα αν και η άποψή του μου φαίνεται πιο κοντά στον αμερικάνικο κοινοτισμό παρά στον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό.
Από την άλλη μεριά, πόσο βέβαιοι/ες είμαστε πως ουσιαστικά χαρακτηριστικά των αποκαλούμενων "αποτυχημένων" κρατών -στα οποία οφείλεται η "αποτυχία τους"- απουσιάζουν από τα κράτη του "κέντρου"; Μπορεί να μην είναι τυχαίο που στρεφόμαστε στον Φανόν. Ο Hans Magnus Enzensberger έχει γράψει ένα ωραίο μικρό δοκίμιο -το Υπό την απειλή εμφυλίων πολέμων- που αναδεικνύει κάποια χαρακτηριστικά της "εποχής" στην οποία μάλλον έχουμε εισέλθει. Το συνιστώ παρότι τα "χώνει" (ίσως όμως όχι τελείως αδίκως) στους πολυαγαπημένους μου γερμανούς αυτόνομους. Ενδιαφέρουσα βρίσκω επίσης και την άποψη που εκφράζεται από το περιοδικό Blaumachen για την "εποχή των ταραχών".
Τέλος, προσωπικά, θα απέφευγα τον όρο "παρακμή" για να αποφύγω τις ανθρωπομορφικές του συνδηλώσεις.