Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Σκληρή βροχή θα πέσει


Σκληρή βροχή θα πέσει
Robert Zimmerman (Bob Dylan)
Μτφρ.: Radical Desire

Πού ήσουν, γιε μου γαλαζομάτη;
Και πού ήσουν, νιέ μου αγαπημένε;
Τρέκλισα στις πλαγιές δώδεκα βουνών συννεφιασμένων
Περπάτησα και σύρθηκα σε έξι λοξούς δρόμους
Βάδισα στο μέσο επτά θλιθμμένων δασών
Στάθηκα μπροστά σε δώδεκα νεκρούς ωκεανούς
Ήμουν δέκα χιλιάδες μίλια στο στόμιο ενός νεκροταφείου
Και είναι σκληρή, σκληρή, σκληρή
η βροχή που θα πέσει.

Ω, τι είδες, γιε μου γαλαζομάτη;
Και τι είδες, νιε μου αγαπημένε;
Είδα ένα βρέφος μέσα στους άγριους λύκους
Είδα ένα δρόμο αδαμάντινο και άδειο
Είδα ένα μαύρο κλαδί που έσταζε αίμα
Είδα ένα δωμάτιο με άντρες μ' αιμόφυρτα σφυριά
Είδα μια λευκή σκάλα λουσμένη στο νερό
Είδα δέκα χιλιάδες φλύαρους με σπασμένες τις γλώσσες
Είδα όπλα και κοφτερά σπαθιά στα χέρια παιδιών
Και είναι σκληρή, σκληρή, σκληρή
η βροχή που θα πέσει.

Και τι άκουσες, γιε μου γαλαζομάτη;
Και τι άκουσες, νιέ μου αγαπημένε;
Άκουσα τον ήχο του κεραυνού, που βρυχότανε προειδοποιητικά
Άκουσα τον αχό ενός κύματος που μπορούσε να πνίξει τον κόσμο όλο
Άκουσα εκατό τυμπανιστές με φλεγόμενα χέρια
Άκουσα δέκα χιλιάδες να ψιθυρίζουν και κανείς να μην ακούει,
Άκουσα κάποιον να πεινά, και πολλούς να γελούνε
Άκουσα το τραγούδι ενός ποιητή που πέθανε στο δρόμο
Άκουσα τον ήχο ενός γελωτοποιού που έκλαιγε στο αδιέξοδο
Και είναι σκληρή, σκληρή, σκληρή
η βροχή που θα πέσει.

Ω, ποιον συνάντησες, γιε μου γαλαζομάτη;
Ποιον συνάντησες, νιέ μου αγαπημένε;
Συνάντησα ένα μικρό παιδί δίπλα σ' ένα νεκρό αλογάκι
Συνάντησα έναν λευκό που πήγαινε βόλτα έναν μαύρο σκύλο
Συνάντησα μια νεαρή γυναίκα με φλεγόμενο σώμα
Συνάντησα ένα μικρό κορίτσι, μου δωσε ένα ουράνιο τόξο
Συνάντησα έναν άντρα που πληγώθηκε από αγάπη
Συνάντησα έναν άλλο άντρα που πληγώθηκε από μίσος
Και είναι σκληρή, σκληρή, σκληρή
η βροχή που θα πέσει.

Και τώρα τι θα κάνεις, γιε μου γαλαζομάτη;
Και τώρα τι θα κάνεις, νιέ μου αγαπημένε;
Θα επιστρέψω πριν αρχίσει να πέφτει η βροχή
Θα περπατήσω στα σπλάχνα του πιο βαθιού μαύρου δάσους
Εκεί όπου οι άνθρωποι είναι πολλοί και τα χέρια τους άδεια
Όπου χάπια από φαρμάκι πλημμυρίζουν τα νερά τους
Όπου το σπίτι στην κοιλάδα συναντά τη βρώμικη, υγρή φυλακή
Όπου το πρόσωπο του εκτελεστή είναι πάντα κρυμμένο καλά
Όπου η πείνα είναι άσχημη, και ξεχνιούνται οι ψυχές
Όπου μαύρο είναι το χρώμα, και τίποτε ο αριθμός
Και θα το λέω και θα το σκέφτομαι και θα το μιλώ και θα το ανασαίνω
Και θα το αντανακλώ απ' τα όρη για να το βλέπουνε όλοι
Και μετά θα σταθώ στον ωκεανό μέχρι να πιάσω να βυθίζομαι
Αλλά θα ξέρω καλά τα τραγούδια μου πριν πιάσω να τραγουδώ
Και είναι σκληρή, σκληρή, σκληρή
η βροχή που θα πέσει.

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Poly wraio tragoudi .Prin kapoia xronia eixa petyxei to hard rain project to opoio einai mia sullogh fotografiwn apo ton fotografo Mark Edwards,mia gia kathe stixo tou en logw tragoudiou .Me eixe suginhsei poly otan to eixa dei.Perissotera edw
http://www.hardrainproject.com/

Alexis

DimosK. είπε...

Να κανω μια ερωτηση η οποια μου εχει καρφωθει εδω και καποιες μερες(βοηθησε και ο Hobsbawm)?
Την περιοδο 1848 και μετα υπηρχε μια επιθεση στην ανθρωπιστικη παιδεια,ως μη αναγκαια και λιγοτερο "ωφελιμη" για τον συγχρονο ανθρωπο..Υπηρχε μια απαξιωση του θεσμου του Πανεπιστημιου και η επανατοποθετηση του στα συγχρονα καπιταλιστικα κριτηρια παραγωγης γνωσης.
Λογικο αυτο μιας και τοτε ο καπιταλισμος φιανοταν να ειναι το τελικο σταδιο στην ανθρωπινη κοινωνικη εξελιξη και η προοδος εμοιαζε συνεχη.
Σημερα που υπαρχει η ΙΔΙΑ απαξιωση στα Πανεπιστημια,ΙΔΙΑ απαξιωση στις ανθρωπιστικες επιστημες ΠΟΥ βασιζεται?
Ο φιλελευθερισμος(σκετος ή με το προθεμα νεο-) εχει σταματησει να παραγει απαντησεις,ο καπιταλισμος εχει τρομερο προβλημα(για να το πω κομψα) και η κοινωνια εχει καταλαβει οτι δεν εχει κατι να περιμενει απο αυτους.
Που βασιζεται η χωρις ηθος και σχεδον χωρις δικαιολογιες,επιθεση στο δημοσιο πανεπιστημιο,στις ανθωπιστικες επιστημες,στην παραγωγη γνωσης για τον ανθρωπο πρωτα και μετα για το κερδος?
Πως ειναι δυνατον να γινεται αυτη η ολομετωπη επιθεση χωρις να εδραζεται σε μια "ανθηρη" και ελπιδοφορα οικονομικη/κοινωνικη φιλοσοφια?
Μπορει καποιος να μου εξηγησει αυτο που στο μυαλο μου ηχει ως παραδοξο?
(Η ερωτηση επρεπε να παει στο κειμενο με τους πανεπιστημιακους,αλλα θεωρησα οτι μαλλον δεν θα την διαβασει ευκολα καποιος,λογω του οτι εχει γραφτει καιρο τωρα..Αν κρινεις, RD οτι πρεπει να μεταφερθει εκει, κανε το)

Γράκχος Μπαμπέφ είπε...

Dimos K

Αν μου επιτρέπεις, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράματα. Και δεν υπάρχει παράδοξο. Μάλλον οι συνθήκες 'μετά-1848' είναι αρκετά παρόμοιες με το σημερινό 'μετά-1973'.. Και σε οικονομικόκοινωνικό και σε πολιτισμικό επίπεδο.

Το 1846-7 στη Βρεττανία έχουμε την πρώτη βαθιά ύφεση, η οποία σύντομα εξαπλώνεται σε όλη την ευρώπη με τις γνωστές επαναστατικές και γενικότερα πολιτικές συνέπειες, οι οποίες μάλλον φτάνουν στην τελική τους λύση με την σφαγή του Α' Παγκοσμίου αλλά και την κοσμοϊστορική εργατική νίκη της οκτωβριανής.
Μιλάμε ουσιαστικά για την πρώτη μεγάλη κρίση καπιταλιστικής υπερρσυσσώρευσης. Απότομη κατάρρευση πιστωτισμού, μεγάλα πλεονάσματα κεφαλαίου και εργασίας χωρίς κανέναν εμφανή τρόπο να συνδεθούν μεταξύ τους με παραγωγικό τρόπο.
Η φράση σου "Λογικο αυτο μιας και τοτε ο καπιταλισμος φιανοταν να ειναι το τελικο σταδιο στην ανθρωπινη κοινωνικη εξελιξη και η προοδος εμοιαζε συνεχη." είναι λάθος. Εκείνη ακριβώς την περίοδο αρχίζει να καταρρέει το ιδεολόγημα της προόδου του -αστικού- Διαφωτισμού. Ταυτόχρονα εφορμούν εναντίον του ο μοντερνισμός των πρώτων γάλλων "νεορομαντικών", ο χαρούμενος μηδενισμός του Νίτσε και η νεοσύστατη εργατική πολιτική.
Όλα αυτά όμως αποτελούσαν, σε τελική ανάλυση πάντα.., αντανακλάσεις της βαθιάς κρίσης των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων.
Και στην περίπτωση των πανεπιστημίων που αναφέρεις, αποτελούσαν τρόπο διαχείρισης της κρίσης απ'την πλευρά των αστών.

Σε ένα παρόμοιο πλαίσιο πρέπει να εξεταστεί και η εδώ και χρόνια επιχειρούμενη αναδιάρθρωση στο χώρο των πανεπιστημίων. Και ο συνακόλουθος σύγχρονος "αντιανθρωπισμός", με πολλές οφειλές στον πρόγονο Νίτσε. Σε αντιστοίχιση δηλαδή με την καπιταλιστική κρίση συσσώρευσης που αντιμετωπίζει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός από το 1973 και μετά.

DimosK. είπε...

"..Το 1861 ο στατιστικολογος και οικονομολογος Κουρνο παρατηρησε οτι η πιστη στην φιλοσοφικη αληθεια εχει ατονησει σε τετοιο βαθμο ωστε ουτε το κοινο ουτε οι ακαδημιες εχουν πια διαθεση να παραλαβουν και να καλοσωρισουν εργα αυτου του ειδους"
[E.J Hobsbawm,Η Εποχη του Κεφαλαιου κεφ ΙΔ,σελ 376 και επειτα]
Δεν ειναι δικια μου γνωμη,του Hobsbawm ειναι και την αναλυει σε ολο το 14 κεφαλαιο.
Οσο για το αν ειναι περιοδος καπιταλιστικης συσωρευσης αμφιβαλω επισης,παλι με βαση το Β`κεφαλαιο στο ιδιο βιβλιο,που αναφερει οτι δεν υπαρχει καπιταλιστικη συσωρευση αλλα αναπτυξη,εως το τελος του 1880 τουλαχιστον.
Φυσικα, ο εν λογω ιστορικος δεν ειναι ευαγγελιο οποτε καθε νεα προσεγγιση δεκτη!!

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος: Ευχαριστώ.

@DimosK, Γράκχος Μπαμπέφ: Ενδιαφέρουσα η κουβέντα περί συσχετισμού. Να θυμήσω στον DimosK ότι στον Hobsbawm (Εποχή του κεφαλαίου), υπάρχουν εκτεταμένες συζητήσεις για την προβολή της σημασίας α) της έκθεσης των μαζών στον "υψηλό" (βλ. βικτωριανό) πολιτισμό και β) της έκθεσής τους στα "καλύτερα που έχουν ειπωθεί και γίνει αντικείμενα στοχασμού στον κόσμο", σύμφωνα με την γνωστή φράση του Matthew Arnold στο Κουλτούρα και Αναρχία. Δεν είναι δηλαδή ακριβές ότι η χρησιμοθηρική προσέγγιση είναι απόλυτα ηγεμονική στην περίοδο 1848-1870. Αντίθετα, είναι ο διαρκής στόχος των ανθρωπιστών Βικτωριανών που βλέπουν στην κουλτούρα ένα κρίσιμο μέσω σφυρηλάτησης υπερταξικής συνείδησης και κοινωνικής ενότητας, τις οποίες βλέπουν να απειλούνται αφενός απ΄τους "Φιλισταίους" και αφετέρου από την συνδικαλιστική αυτο-οργάνωση των εργατών και την εργατική αδιαφορία για τη θρησκεία και τον υψηλό πολιτισμό.

Ο σημερινός κυνισμός για την παιδεία δεν έχει ιστορικό προηγούμενο στην αστική τάξη του 19ου αιώνα, η οποία αντίθετα επενδύει πάρα πολύ στην κατασκευή μιας δημόσια προσβάσιμης κουλτούρας (μουσεία, βιβλιοθήκες, όπερες, κλπ), στην οποία βλέπει την εικόνα του ταξικού της πρεστίζ ως νέου πάτρονα των τεχνών μετά την αριστοκρατία και την επιβεβαίωση της ηθικής και της υπευθυνότητάς της. Θυμίζω ενδεικτικά πόσο άγρια σαρκάστηκε ο ωφελιμισμός του Μπένθαμ από πεζογράφους με την απαράμιλλη δημοφιλία του Ντίκενς και από διανοούμενους με το κύρος του Τζον Στούαρτ Μιλλ.