Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

Οι ανήσυχες μέρες του Αυγούστου

Η ιστορική ειρωνεία αφθονεί στις μέρες μας, ίσως επειδή η ειρωνεία είναι ο βασικός τρόπος με τον οποίο η ιστορία κάνει γνωστή την ενεργητική της παρουσία: πολλοί ήταν αυτοί μετά την έλευση της κρίσης στην Ελλάδα το 2009 που ανέμεναν μια αναβίωση του Δεκέμβρη του 2008. Τελικά, ο Δεκέμβρης επέστρεψε εν μέσω θέρους, αλλά στην Αγγλία. Οι ομοιότητες ανάμεσα στις δύο στιγμές είναι αρκετές και ουσιώδους σημασίας: και οι δύο συνιστούν βίαιες εξεγέρσεις με επίκεντρο την νεολαία· και οι δύο πυροδοτήθηκαν από την αστυνομική βία· και οι δύο είχαν ως πρωταρχικούς στόχους αφενός την αστυνομία και το αστυνομικό κράτος και αφετέρου τον φαινομενολογικό κόσμο της κατανάλωσης και του καταναλωτισμού· και οι δύο συμπεριέλαβαν, όπως άλλωστε και η συντριπτική πλειοψηφία των εξεγέρσεων ιστορικά, τη φθορά περιουσίας και τη λεηλασία· και οι δύο εξαπλώθηκαν αστραπιαία από πόλη σε πόλη, περιλαμβανομένων κωμοπόλεων και άλλων μη αναμενόμενων "εστιακών κέντρων"· και οι δύο εκτυλίχθηκαν αυτόνομα από κομματικές και οργανωτικές διαμεσολαβήσεις· και οι δύο ήταν, στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, αιφνιδιαστικές και αυθόρμητες σε χαρακτήρα· και οι δύο οδήγησαν σε επαναφορά του αιτήματος για "νόμο και τάξη". Η βασική τους διαφορά συνίσταται στο ότι η Αυγουστιάτικη εξέγερση στην Αγγλία λαμβάνει χώρα εν τω μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και είναι δύσκολο να αποσπαστεί από το πλέγμα της δημοσιονομικής αυστηρότητας και των συνεπειών της στην ανεργία, την παιδεία, την υγεία, και την κοινοτική οργάνωση, ενώ ο ελληνικός Δεκέμβρης προηγήθηκε της έλευσης της κρίσης και απετέλεσε κυρίαρχα έκφραση νεανικής οργής κατά του απροκάλυπτα σάπιου και καταπιεστικού χαρακτήρα της δεξιάς διακυβέρνησης της χώρας επί επτά περίπου χρόνια.

Την ίδια στιγμή, ο αγγλικός Αύγουστος ρίχνει το δικό του φως πάνω στον ελληνικό Ιούνη, αναδεικνύοντας τις μεγάλες διαφορές του από τον ελληνικό Δεκέμβρη και θέτοντας κάποια επιπρόσθετα ζητήματα και ερωτήματα. Στην Αγγλία, που δεν είναι ενταγμένη στην ευρωζώνη και δεν αποτελεί κομμάτι της ζώνης "ασθενών" οικονομιών που έχουν μπει (ή απειλούνται να μπουν) σε διεθνή οικονομική επιτήρηση (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Κύπρος...), η εξέγερση δεν ήταν απλώς βίαιη σε χαρακτήρα σε αντιδιαστολή με τον ενσυνείδητα, ακόμα και θριαμβολογικά μη βίαιο χαρακτήρα των ελληνικών πλατειών· ήταν επίσης εντελώς αδιάφορη ως προς τον κεντρικό άξονα των ελληνικών κινητοποιήσεων του Ιούνη, δηλαδή το αίτημα, με τον ένα ή άλλο τρόπο, με τη μία ή άλλη μορφή, για θεσμική αναμόρφωση, για εκδημοκρατισμό των θεσμών λήψης αποφάσεων. Από τη σκοπιά αυτή, ο αγγλικός Αύγουστος ήταν πιο "πρωτόγονος" σε χαρακτήρα, κάτι αρκετά ενδιαφέρον όταν αναλογιστεί κανείς πρώτον, ότι η Αγγλία είναι η χώρα με την μακροβιότερη κοινοβουλευτική παράδοση στην Ευρώπη, και δεύτερον, ότι είναι η παλαιότερη καπιταλιστική οικονομία στον κόσμο (με την μερική εξαίρεση της Ολλανδίας). Αντί να συγκεντρωθούν, για παράδειγμα, για να συζητήσουν την αναβίωση του πνεύματος του κοινοβουλευτισμού του 1648, οι Άγγλοι επιτέθηκαν σε περιπολικά και καταστήματα με  οργή· αντί να τους απασχολήσει το πώς θα μπορούσε να εκδημοκρατιστεί η λήψη αποφάσεων, τους απασχόλησε η λεληλασία και η καταστροφή. Με τον τρόπο όμως αυτό, και με δεδομένο τον πολύ παρόμοιο με τον ελληνικό χαρακτήρα των ισπανικών κινητοποιήσεων, ο αγγλικός Αύγουστος μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα αρκετά ενδιαφέρον παράδοξο: είναι μια αναπτυγμένη χώρα του καπιταλισμού, μια χώρα με σαφώς μικρότερο βαθμό οικονομικής εξάρτησης από το κέντρο, που περιφρονεί ή παρακάμπτει την προοπτική θεσμικής αναμόρφωσης της δημοκρατίας. Και είναι επίσης αυτή η χώρα που βάζει στο κέντρο της "αγανάκτησης", αν θελήσουμε να κρατήσουμε ως συγκριτική γέφυρα αυτή τη λέξη, όχι την αναζήτηση εναλλακτικών μορφών πολιτικής συγκρότησης αλλά την βίαιη ιδιοποίηση των όλο και πιο απομακρυσμένων από τις μάζες καταναλωτικών αγαθών του ύστερου καπιταλισμού: οι Άγγλοι δεν λεηλάτησαν αποθήκες σιτηρών ή ψωμιού ή πατάτας όπως οι πρόγονοί τους, αλλά ψυγεία, τηλεοράσεις, DVD players -- τα αντικείμενα-σύμβολα της υστεροκαπιταλιστικής ευημερίας δίχως τέλος. Και έτσι ακόμα όμως, έβαλαν σε πρώτη μοίρα --και σε αντίστιξη με τους έλληνες ομολόγους τους στις πλατείες-- το ζήτημα της οικονομικής αποστέρησης, της οργής αυτού που μένει έξω από το καταναλωτικό κοινωνικό συμβόλαιο, την στιγμή που στην Ελλάδα --χώρα που δοκιμάζεται πολύ σφοδρότερα από την οικονομική κρίση, τουλάχιστο στη θεωρία-- το κυρίαρχο ζήτημα δεν ήταν η οικονομία αλλά η πολιτική: η ανεπάρκεια των κομμάτων, η χρεοκωπία της κοινοβουλετικής δημοκρατίας, η έλλειψη αντιπροσωπευτικής νομιμότητας της Βουλής. 

Πώς να εξηγήσει κανείς αυτόν τον διαμερισμό της Ευρώπης ανάμεσα όχι απλώς σε "κεντρικές" και "περιφερειακές-εξαρτώμενες" οικονομίες, αλλά και ανάμεσα στην τάση της διαμαρτυρίας σε αυτές τις χώρες να παίρνει αντίστοιχα τις μορφές της αυθόρμητης και βίαιης σύγκρουσης με το κράτος και το καθεστώς της έννομης τάξης και αυτή της ειρηνικής, ενσυνείδητα μη βίαιης αναζήτησης δομών πολιτικής εκπροσώπησης και λήψης αποφάσεων που παρακάμπτουν τους θεσμούς των αριστερών κομμάτων και των συνδικάτων; Το ερώτημα μού φαίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον στον βαθμό που περιλαμβάνει τη διάσταση μιας φαινομενικά παράδοξης σύζευξης των "αναπτυγμένων" οικονομιών με πιο "ωμές/αδιαμεσολάβητες" μορφές βίαιης αντίδρασης, και των "περιφερειακών και εξαρτημένων" οικονομιών με μια φαινομενικά πολύ πιο εκλεπτυσμένη και αστικοδημοκρατικά "πιστή" αναζήτηση της "αναμόρφωσης" πολιτικών θεσμών και της ανασύστασης των κοινωνικών δεσμών που έχουν πληγεί. Ποιά από τις δύο αντιδράσεις βρίσκεται κοντύτερα στην μορφή του πραγματικού προβλήματος; Ποια είναι πιθανό να φανεί αποτελεσματικότερη στο μέλλον; Το ερώτημα είναι πιθανό να μην είναι "αντικειμενικά" απαντήσιμο, μιας και η ίδια η αντίληψη της φύσης των προβλημάτων και της αποτελεσματικότητας της απάντησης σε αυτά εξαρτάται από ιδεολογικούς παράγοντες που με τη σειρά τους εκφράζουν τις πολύπλοκες σχέσεις και αλληλεπιδράσεις των παραγωγικών δυνάμεων και των σχέσεων παραγωγής. Αυτό που είναι βέβαιο, και αυτό που αποτελεί το σημαντικότερο σημείο επαφής ανάμεσα στον ελληνικό Ιούνη και τον αγγλικό Αύγουστο, είναι η κοινή έλλειψη ενός συγκροτητικού πολιτικού οράματος, η συνδεδεμένη ανάδειξη της αποσύνθεσης της "κόλλας" του κοινωνικού ιστού,  η αποσύνδεση της πράξης --βίαιης ή μη-- από την θεωρητική επεξεργασία της φύσης του καταρρέοντος συστήματος, των σημείων αδυναμίας του, του πλάνου δράσης όχι απλώς για την ανατροπή του αλλά και για την αντικατάστασή του από κάτι άλλο. Αυτό που είναι επίσης βέβαιο, τέλος, είναι ότι οι κλυδωνισμοί, διαφορετικής φύσης και έντασης, στο οικονομικοπολιτικό σύστημα της γηραιάς Ηπείρου δεν πρόκειται να σταματήσουν, ότι το σημείο επαναφοράς του συστήματος στην ισορροπία απομακρύνεται όλο και περισσότερο, και ότι η ανεπάρκεια των αντιδράσεων εναντίον του δεν είναι από μόνη της επαρκής για να αποκαταστήσει ισορροπίες που το ίδιο το σύστημα καταστρέφει, με πολύ μεγαλύτερη σφοδρότητα και πολύ βαρύτερες μακροπρόθεσμες συνέπειες, από ότι θα μπορούσε να κάνει ένα σπάσιμο βιτρίνας στο Λονδίνο ή μια απόφαση λαϊκής συνέλευσης στο Σύνταγμα.

10 σχόλια:

Smirnoff είπε...

Κρίσιμα ερωτήματα αυτά που θέτεις Αντώνη στο κέιμενο, ωστόσο έχω την αίσθηση πως η εξέγερση των αγγλικών πόλεων δεν μπορεί να συγκριθεί με το κίνημα των αγανακτισμένων, ούτε ως προς τη μορφή, ούτε ως προς το περιεχόμενο.

Η καλοκαιρινή εξέγερση της αγγλικής νεολαίας περισσότερο σχετίζεται με την εξέγερση των γαλλικών προαστίων το 2005 και τον ελληνικό Δεκέμβρη του 2008 ή έστω μία διάσταση του. Αφορά περιθωριοποιημένη νεολαία, παιδιά μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς, αφρικανικής κυρίως καταγωγής (όπως στη Γαλλία αλλά και μειοψηφικά στην Ελλάδα) και πυροδοτήθηκε από αστυνομική βία. Πρόκειται για εκείνο το τμήμα του πληθυσμού που ο Μπαντιού ονομάζει ως το the part of no part, που οι καπιταλιστικές κοινωνίες το έχουν απορρίψει συλλήβδην, αρνούμενες του ακόμη και τη θέση του εφεδρικού στρατού.

H πολιτική δράση αυτών των κοινωνικών ομάδων είναι, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος, καθαρά αρνητική, αντίδραση στην καταπίεση και τον αποκλεισμό που υφίστανται. Μπορεί ατομικά η δράσης τους (λεηλασίες, σπασίματα, κάψιμο κλπ) να εξηγήται, ως μία βίαιη, απέλπιδα προσπάθεια να οικειοποιηθούν αυτά που η καταναλωτική κοινωνία τους υπόσχεται αλλά τους αρνείται. Ωστόσο οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ως σύνολο, η δράση τους αντιπροσωπεύει και και ένα passage a l' act. Eνδεικτικό όχι μόνο της αδυναμίας τους να ξεφύγουν από την τύχη που τους επιφυλάσσει ο σύγχρονος καπιταλισμός, αλλά και μία στοιχειώδη ανικανότητα να αρθρώσουν την ατομική εμπειρία της δικής τους κατάστασης σε ένα συνεκτικό νοητικό όλον της κοινωνικής πραγματικότητας. Την απουσία δηλαδή αυτού που ο Fredric Jameson, ονόμαζε cognitive mapping.

Αντίθετα το κίνημα των αγανακτισμένων, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ισπανία αλλά και τώρα στο Ισραήλ, αφορά κατά κύριο λόγο, τη νεολαία της λεγόμενης μεσαίας τάξης. Αυτή που βλέπει το "ατομικό" κεφάλαιο που τόσα χρόνια συσσώρευε για να κατακτήσει μία "προνομιούχο" θέση στον ύστερο καπιταλισμό, να υποτιμάται βάναυσα, εξαιτίας της κρίσης. Η έμφαση που έδινε ο πολιτικός λόγος των αγανακτισμένων, σε ζητήματα θεσμικής ανασυγκρότησης και πολιτικής - πολιτειακής αναδιοργάνωσης σχετίζεται αφενός με την κοινωνική τους θέση (μεσοστρώματα και ημιπρολεταριοποιημένα μεσοστρώματα) που συνδέουν την κοινωνική τους ανέλιξη με το "ατομικό" κεφάλαιο που διαθέτουν και επιδιώκουν την απόσυρση των θεσμικών και πολιτικών εμποδίων, που δεν επιτρέπουν σε αυτό το κεφάλαιο να "υπεραξιωθεί" στην αγορά. Αφετέρου, απορρέει από τη φετιχιστική λειτουργία των καπιταλιστικών σχέσων. Για να το θέσω κάπως χεγκελιανά, επιστρέφοντας και στη συζήτηση που είχατε προηγουμένως για τον Χέγελ εδώ μέσα: η υποκειμενική τους πάλη για αλλαγή λαμβάνει χώρα μέσα από και διαμέσω "αναγκαστικών μορφών εμφάνισης", που παραγνωρίζουν την "αντικειμενική" κοινωνική πραγματικότητα, ως αποτέλεσμα και λειτουργία των φετιχιστικών και αντικειμενοποιημένων κοινωνικών και πολιτικών δυναμικών του κεφαλαίου. Η αποσύνδεση και η αυτονόμηση του πολιτικού από το οικονομικό, στον καπιταλισμό, έχει τις ρίζες της ακριβώς στις φαινόμενες μορφές της καπιταλιστικής αγοράς και στην ιδεολογία που αυτές δίνουν ώθηση. Ως υποκείμενα ανταλλαγής οι σχέσεις των ανθρώπων είναι σχέσεις μεταξύ ίσων...

Uturunco είπε...

Μην ξεχνάς βέβαια πως αν και, όπως είπα, κατά τη γνώμη μου οι ταραχές δεν μπορούν να εξηγηθούν από την "αγγλική ιδιαιτερότητα", υπάρχει "αγγλική ιδιαιτερότητα" που δεν οφείλεται μόνο στην συγκυρία. Δεν είναι πρώτη φορά που γίνονται μπάχαλα στην Βρετανία. Νομίζω δε ότι το γεγονός πως η πολιτική της κατάσταση και ιστορία παλαιόθεν διέφερε από πολλές χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης δεν είναι άσχετο. Η Βρετανία δεν είχε την εμπειρία του φασισμού, δεν υπήρξε αντάρτικο, ούτε μαζικό κομμουνιστικό κόμμα. Ακόμα και το εργατικό κόμμα φάνταζε πολύ δεξιό συγκρινόμενο με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές. Παλαιόθεν υπήρχε μια τάση "απολιτικοποίησης" τουλάχιστον με την έννοια που αντιλαμβανόταν κάποιος ευρωπαίος την "πολιτικοποίηση". Η τάση προς την "άγρια" απεργία και την "τυφλή" εξέγερση ήταν πιο έντονη. Μπροστά τους, οι συγκρούσεις τις Ιταλικής Αυτονομίας ήταν όργιο πολιτικού σχεδιασμού και κομματικής πειθαρχίας. θα με εξέπλητε αν πράξεις καθαρού χουλιγκανισμού απουσίαζαν από την Βρετανία την στιγμή που τις συναντάμε τόσο συχνά πια στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ονειρμός είπε...

Αντώνη πραγματικά θα το πω, με το ερώτημα που βάζεις πιστεύω βρίσκεσαι στον βαθύ πυρήνα. Και δεν το λέω αυτό επειδή έχω κάνει παρόμοιες σκέψεις, αλλά επειδή και αν τις είχα κάνει, ''χάθηκαν'' στην παρούσα συγκυρία, ενώ εσύ στο άκουσμα και στην πρόσληψη των δεδομένων, βλέπεις κάτι. Βλέπεις την δυνατότητα πραγματοποίησης της συνειδητής επαναστατικής θεωρίας οργανικά και υπό μορφή ερωτήματος να αναδύεται, από την ίδια την υλικότητα της αυθόρμητης και μη συνειδητής εξεγερσιακής πρακτικής. Θαρρείς πως γίνεται διαλεκτικά η ''ύλη'' ''πνεύμα'' (θα με κράξουν!) και μια ιδέα-ερώτημα αντανακλάται από το υλικό είναι στην ευαίσθητη επιφάνεια του δέκτη. Γιατί ξεσπά τέτοιος χαμός σε μια χώρα του ''κέντρου'' και όχι της ''περιφέρειας''; Πού πήγε η θεωρία των ''αδύναμων κρίκων''; H έκταση και η ένταση των μέτρων, δεν θα δικαιολογούσαν ξέσπασμα πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, και πολύ λιγότερο στην Αγγλία; Τί γίνεται με τον πούρο κοινοβουλευτισμό και τα ήθη στην Αγγλία; Βέβαια, για να μην ξεχνιόμαστε, κάτι ποσοστά της τάξεως του 70 και 80% ζητούσαν την παρέμβαση του στρατού σε δημοσκόπηση, ενώ ένα 35% περίπου να ανοίξει η αστυνομία πυρ.
Αλλά ας επανέλθω στο θέμα. Το ερώτημα είναι: σημαίνει κάτι αυτό για την θεωρία, ή όχι?Άρση ή απλώς ποσοτική μετατόπιση? Διαζευκτικά τίθεται, όπως πάντα. Είμαστε σε μεταβατική ιστορική περίοδο (το πιστεύω βαθιά και καθόλου αόριστα), και νομίζω αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά είναι αδύνατον να γίνουν ακόμη αποκρυσταλλώσεις. ακόμη και σε μια ''ιδανική διαλογική μορφή επικοινωνίας'' μεταξύ των κομμουνιστών. Ας κρατήσουμε το ερώτημα ανοιχτό-ορθάνοιχτο. Ας σκεφτούμε παράλληλα την Κίνα που ανεβαίνει και τις ΗΠΑ που πέφτουν. Την Ιταλία που παραπαίει. Την Ευρώπη συνολικά και τα ''κέντρα'' της (μηδέ της Γερμανίας εξαιρουμένης, όσο το δίλημμα μάρκο- ευρώ θα είναι δύσκολο με ομοβροντία να απαντηθεί-αναποφάνσιμο). Αλλά ας σκεφτούμε και κάποιες άλλες τάσεις. Στις χώρες του κέντρου υπάρχουν high standards, και στο βιοτικό επίπεδο και στο πολιτικό. ''Απότομη πτώση του βιοτικού επίπεδου'', όπως είχες μνημονεύσει τον Λένιν, σε ΗΠΑ- Αγγλία, θα μπορούσε να συμβεί κάλλιστα. Η κρίση έχει πολύ δρόμο ακόμα. Είναι διαστροφικό ότι μπορεί να υπάρχει πιθανότητα μία στο εκατομμύριο ο Κάρολος να είχε δίκιο για την Αγγλία!!!Αλλά ας αφήσω τις αστείες και τρομαχτικά μεταφυσικές σκέψεις.

Ονειρμός είπε...

Νομίζω οι πολώσεις θα εκ-κεντρώνονται όλο και περισσότερο. Περιφέρεια-κέντρο, ίσως στο άμεσο μέλλον δούμε εκτεταμένα κέντρο και περιφέρεια μέσα στις χώρες του κέντρου. Υπάρχουν πάντα οι ταξικές αντιθέσεις, αλλά λανθάνουν σε αυτές τις χώρες. Μία στρώση πάνω από τις ταξικές αντιθέσεις θα είναι συμμαχίες αντικαπιταλιστικές και ''εθνικοαπελευθρωτικές'' εναντίον κράτους και ηγεμονικών κεφαλαίων. Και λυκοφιλίες μεταξύ επαναστατών και μικροιδιοκτητών, εντελώς αστών στην συνείδηση και εντελώς απαραίτητων δυστυχώς, που θα προτιμούν απόσχιση από τις προωθούμενες υπερεθνικές στρατηγικές. Νομίζω τέτοιες λυκοφιλίες είναι αδύνατο να αποφευχθούν, ακόμη και στην πιο ιδεώδη κατάσταση. Όσο και να φωνάζουμε για καθαρή κομμουνιστική συνείδηση, την οποία πρέπει βεβαίως διαρκώς να φωνάζουμε και να τείνουμε σε αυτήν. Να είναι ο κομμουνισμός ο πολικός αστέρας. Γιατί έρχονται κρύα παγετώνες και θαλασσοταραχές.
Ο καπιταλιστικός κόσμος είναι υποχρεωμένος να αποκτήσει νευρικό σύστημα, το κυκλοφοριακό του έχει αρχίσει να τα χάνει. Αυτό δηλώνουν, το καταλαβαίνουν ή όχι, οι Κινέζοι. Μόνο το προλεταριάτο εκ θέσεως μπορεί να δει την ολότητα, για να θυμηθούμε και λίγο Λούκατς. Είναι πολύ πιθανό να δούμε προσπάθειες ολιστικών προσεγγίσεων και από καπιταλιστές, σε θεωρία και πράξη. Αλλά είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν. Το σύστημα κερδίζει στα ομαλά του σε ολικότητα και πολυπλοκότητα, διαρθρωνόμενο ταυτόχρονα όλο και περισσότερο ιεραρχικά. Μόνο αν δούμε ακριβώς και με λεπτομέρεια ποιοί θα είναι τα επόμενα χρόνια στην ιεραρχία και σε ποιά μπλοκ, θα μπορέσουμε να βρούμε κατοπτρικά τους αδύναμους κρίκους, που να πληρούν την προυπόθεση να μην είναι και τελείως έξω από το κεντρικό παιχνίδι, ώστε να είναι ασήμαντη η θραύση τους (τόσο αδύναμοι ώστε να είναι έξω από την αλυσίδα των εκρηκτικών αντιφάσεων, με όρους Λένιν αλλά και Αλτουσέρ).
Τα έχω μπερδεμένα στο μυαλό μου, θα καθίσω να τα σκεφτώ μπας και βγάλω καμία ακρούλα. Συνέχισε την πολύτιμη δουλειά σου και επέμεινε σε αυτό το ερώτημα.

Γράκχος Μπαμπέφ είπε...

Σε σχέση με το παράδοξο που επισημαίνεις όσον αφορά το αίτημα των ελλήνων 'αγανακτισμένων' για θεσμική αναμόρφωση/ προτεραιότητα του πολιτικού κτλ, μία μικρή παρατήρηση.

Ας μη ξεχνάμε ότι η ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα έχει συνδεθεί άμεσα και πολύ στενά με τέτοια ζητήματα.
Η τεράστια άνοδος του ΚΚ την περίοδο της εαμικής εποποιίας είχε ως ένα από τα κεντρικά αιτήματα την αποπομπή του βασιλέα.
Μετά την ήττα του '44 (έστω για..ορισμένους, του '49) η Αριστερά αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί και να συγκροτήσει πλέον το δυναμικό της σε μία δημοκρατική πάλη για το πολιτειακό ζήτημα (συσπείρωση με το 'δημοκρατικό' κέντρο του γέρου -114 κτλ). Έπειτα χούντα, αποχουντοποίηση κ.ο.κ.
Η μόνη ξεκάθαρη και μεγάλης κλίμακας οικονομική πάλη των εργατικών δυνάμεων ήταν τα χρόνια πριν το '80 με το κίνημα των εργοστασιακών επιτροπών -άλλο, πονεμένο.., ζήτημα το πού κατέληξε αυτό-.Τα Ιουλιανά ήτανε σε μεγάλο βαθμό μέσα στα πλαίσια του "πολιτειακού" αγώνα κι αυτά.

Δεν αμφισβητώ το γεγονός πως οι αγανακτισμένοι νεολαίοι ίσως να μη ξέρουνε καν τί ήταν το 114. Νομίζω όμως πως αυτός ο έντονος 'δημοκρατικός'/'προοδευτικός' [ας μην ξεχνάμε ότι στη χώρα μας δεν είχαμε ποτέ μία σοβαρή αστική 'επανάσταση' η οποία να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς με το φεουδαλικό παρελθόν] χαρακτήρας της ιστορίας της ταξικής πάλης, έχει επηρεάσει πολύ έντονα το συλλογικό ασυνείδητο και των λαϊκών στρωμάτων και της Αριστεράς και, κατά μία έννοια, είναι ένας αόρατος "μπούσουλας" που πάντα υπάρχει. Και καμμία φορά παίρνει και τη μορφή διασκεδαστικών ψηφισμάτων στο Σύνταγμα..

Uturunco είπε...

Λίγο άσχετο, λίγο σχετικό: Επειδή δεν έτυχε να ρωτήσω, υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στους "δεκεμβριστές" και στους "συνταγματικούς"; εννοώ σχέση "ενσώματη". Όχι η τάδε ομάδα αλλά "χύμα" κόσμος.

Αντωνης είπε...

@Smirnoff:

Δεν ήταν πρόθεσή μου να συγκρίνω ανόμοια πράγματα, το αντίθετο προσπάθησα να κάνω--να αναδείξω τις σημαντικές διαφορές ανάμεσα στα δύο. Συμφωνώ με τις παρατηρήσεις. Αν και δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό, η έννοια του "part of no part" είναι του Ρανσιέρ και όχι του Μπαντιού, αν και ο Μπαντιού έχει γράψει ότι θεωρεί ότι ο Ρανσιέρ την άντλησε από την δική του μαθηματική οντολογία.

Αντωνης είπε...

Θα χρειαστώ επιπρόσθετο χρόνο για τα υπόλοιπα σχόλια, ευχαριστώ για την κατανόηση.

κοινωνική αριστερά είπε...

Μικρή Αναδρομή στις Μεγάλες Μητροπολιτικές Εξεγέρσεις

http://giatinkinonikiaristera.blogspot.com/


ΟΔΟΙ ΔΙΑΦΥΓΗΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΓΑΛΛΙΚΩΝ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ
(περιοδικό Θέσεις, Τεύχος 95, περίοδος: Απρίλιος - Ιούνιος 2006)

http://giatinkinonikiaristera.blogspot.com/2011/08/95-2006.html


Μικρή Αναδρομή στις Μεγάλες Μητροπολιτικές Εξεγέρσεις (3)
Εξέγερση στο Παρίσι 2005

http://giatinkinonikiaristera.blogspot.com/2011/08/3-2005.html


Μικρή Αναδρομή στις Μεγάλες Μητροπολιτικές Εξεγέρσεις ( 2 )
L.A. L.A. FUCK THE USA

http://giatinkinonikiaristera.blogspot.com/2011/08/2-la-la-fuck-usa.html


Μικρή Αναδρομή στις Μεγάλες Μητροπολιτικές Εξεγέρσεις ( 1 )
Η Μάχη του Brixton 1981

http://giatinkinonikiaristera.blogspot.com/2011/08/1-brixton-1981.html

Uturunco είπε...

Εγώ πάντως νομίζω πως το "ζουμί" όντως δεν είναι στις διαφορές αλλά στις ομοιότητες.
Επίσης, ποτέ δεν κατάλαβα την φιλολογία περί του όποιος γιατί όποιος/α δεν έχει "σταθερή" δουλειά με ένσημα πληρωμένες διακοπές και αργίες είναι αντερκλας και κοινωνικό περιθώριο. Μια χαρά προλετάριος μου φαίνεται παραγωγός υπεραξίας και, κατά πως πάει το πράγμα εδώ και πάνω από 30 χρόνια "κέντρο" και καθόλου περιθώριο.