Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Μολότωφ κοκτέιλ #26

Αριστεριστής είναι κάποιος που δεν ξέρει πού πάει, γιατί πάει και τι περιμένει να βρει, ούτε από ποιο δρόμο θα πάει εκεί·  ξέρει όμως ότι η ώρα για να πάει είναι τώρα και θυμώνει με όσους δεν τσακίζονται να τον ακολουθήσουν.

35 σχόλια:

Uturunco είπε...

Ιστορικά, πάντως, μιλώντας ο αριστερισμός δεν είναι παρά ο "ορθόδοξος", δηλαδή ζωντανός, μαρξισμός.

Lion είπε...

Πολύ αστικός μύθος ρε Αντώνη. Σε παρακολουθώ σε μόνιμη βάση, αλλά αυτό τι το θελες ??

Ανώνυμος είπε...

Θα διαφωνήσω. Αν μη τι άλλο, ως αριστεριστής, πάει αριστερά...

Ονειρμός είπε...

Ο απόλυτος ορισμός και μάλιστα περιγράφει την έννοια σε όλη της την κίνηση, παρόλο που πρόκειται για μία πρόταση.

Και μάλιστα νομίζει πως δεν θα πρέπει ποτέ να μάθει πού πάει, και ούτε τώρα θα έπρεπε. Μετράει το ταξίδι, όχι η Ιθάκη, ο σκοπός θα βρεθεί στην διαδρομή. Μια βόλτα με το πλοίο και σε όποιο νησί αυθόρμητα σταματήσουμε. Κάθε ώρα είναι ίδια με την προηγούμενη, κρίσιμη και η τελευταία ώρα, αλλά πάντα η κάθε ώρα είναι πιο ίδια, κρίσιμη και τελευταία από όλες τις προηγούμενες μαζί. ''Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα''.

Αντωνης είπε...

@Uturunco: Θα έλεγα το εντελώς αντίθετο. Ο αριστερισμός είναι αυτό που απέμεινε μετά τον θάνατο του μαρξισμού.
@Lion: Να είσαι καλά που με παρακολουθείς, αλλά γράφω ό,τι γράφω μετά λόγου γνώσεως. Γιατί αστικός μύθος; Ο αριστερισμός είναι η κυρίαρχη έκφραση της αριστεράς στην εποχή μας και τα σημάδια του είναι παντού: πολιτική ως συνθηματολογία, ανεξέλεγκτος από την ιστορική μελέτη και κατανόηση των συσχετισμών βολονταρισμός, απουσία συναίσθησης του παρελθόντος, απουσία ενδιαφέροντος για την μακροπρόθεσμη προοπτική, παροντισμός, λατρεία της πράξης ως υπερβατικής συνθήκης, αντιθεωρητικός προσανατολισμός.
@Ανώνυμος: αριστερά είναι και η αριστερά της αριστεράς όμως.
@Ονειρμός: Εσύ είσαι στο πνεύμα, δεν χρειάζεται να σου εξηγώ.

Ονειρμός είπε...

Πάντως μου έρχονται στο νου κάποια λίγα πράγματα που είχα αρπάξει από τις αναρτήσεις για το θέμα της ''βιασύνης'', στο αίνιγμα των φυλακισμένων του Λακάν που διαβάζει ο Μπαντιού. Θυμάμαι αντλούνται κάποια πολιτικά συμπεράσματα, δεν ξέρω αν εκείνη η βιασύνη συνδέεται κάπως, θα ξαναδιαβάσω το κείμενο, αν και εδώ μιλάμε για αριστερισμό των wannabe πολιτικών εκφραστών.

Υ.Ρ: Να σου πω, κάτι άσχετο, στο Μεταμοντέρνο ο Jameson εκ παραδρομής αναφέρει ότι η θεωρία της αξίας ως ενσωματωμένης ποσότητας εργασίας είναι του Σμίθ, έχει γίνει λάθος στη μετάφραση, ή εγώ κάνω λάθος?

Uturunco είπε...

Αντώνη, γνωρίζεις καλύτερα από μένα την διαφορά του βρυκόλακα από τον τυφλοπόντικα. μην σε μπερδεύει το χώμα.

Ανώνυμος είπε...

— Quelle est la meilleure route à suivre pour accéder au socialisme?
— La plus longue...

Αντωνης είπε...

@Ονειρμός: Θυμίζω τη βιασύνη του Λένιν στην αποτυχημένη επανάσταση το καλοκαίρι του 1917 λίγους μήνες πριν την επιτυχία, όπως θυμίζω επίσης ότι πριν το βιαστικό καλοκαίρι του 1917 προηγείται το 1905, οι Ναρόντνικ, η δολοφονία του τσάρου Αλεξάνδρου...

Τι βλέπει από όλα αυτά ο αριστεριστής, τι εισπράττει ότι είναι η επαναστατική πολιτική; Την έφοδο στα ανάκτορα. Η ιστορία ως greatest hits που περιβάλλονται απ' το απόλυτο κενό.

Οι μεταφράσεις του Τζέιμσον είναι πολύ πονεμένη ιστορία που έτυχε να συζητήσω φέτος το καλοκαίρι. Αν προλάβω θα δω το πρωτότυπο, πες μου σε ποιο τμήμα είναι το σημείο που σε μπερδεύει.

Αντωνης είπε...

@Uturunco: Ο θάνατος για τον οποίο μιλώ είναι υποκειμενικό γεγονός. Υπάρχουν υποκείμενα του μαρξισμού ως τυφλοπόντικα, υποκείμενα του μαρξισμού ως βρυκόλακα, και υποκείμενα του μαρξισμού ως παίχτη σε τηλεπαιχνίδι.

Αντωνης είπε...

Όχι, ο καλύτερος δρόμος για τον σοσιαλισμό είναι αυτός που οδηγεί στον σοσιαλισμό αντί να οδηγεί απλώς σε έξυπνα συνθήματα.

Ονειρμός είπε...

Στο κείμενο ''η αποδόμηση ως νομιναλισμός''`: ''Η εξέταση των τεσσάρων σταδίων της αξίας στο Κεφάλαιο θα έπρεπε επίσης να διαχωριστεί από τη ''δόμηση'' της λεγόμενης εργασιακής θεωρίας της αξίας, η οποία, σύμφωνα με τα όσα διατύπωση ο Άνταμ Σμίθ, προσδιορίζει την αξία ενός παραγόμενου προιόντος με βάση την ποσότητα εργασίας την οποία περιέχει''(σελ 285 της ελληνικής μετάφρασης-που δεν περιέχει όλα τα κείμενα του έργου). Πάντως το συγκεκριμένο δεν φαίνεται μεταφραστικό λάθος..

Ανώνυμος είπε...

Ε, ας προσθέσω κι εγώ μια εξυπνάδα που κάπου πήρε το μάτι μου: -Τι είναι ο καπιταλισμός; -Η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο. -Και ο σοσιαλισμός; -Το αντίθετο.

Όσο για το δρόμο προς το σοσιαλισμό δεν ξέρω ποιος είναι ο καλύτερος. Πάντως για την ώρα βρισκόμαστε στο τμήμα του δρόμου που περνάει από τον καπιταλισμό περιμένοντας να φτιαχτεί και το επόμενο τμήμα του (το οποίο, απ' ό,τι το κόβω, δεν είναι και ό,τι καλύτερο).

Όσο για την ανάρτηση, ένα ερώτημα: Να υποθέσω ότι κομμουνιστής είναι αυτός που ξέρει πού πάει, γιατί πάει, τι περιμένει να βρει εκεί καθώς και από ποιο δρόμο να πάει αλλά έχει χαλάσει το ρολόι του κι έτσι για να μη χάσει την ορθή ώρα αναχώρησης πηγαίνει στην αφετηρία από νωρίς περιμένοντας καρτερικά να έρθει αυτή η ώρα, ελπίζοντας παράλληλα ότι δεν την έχει ήδη χάσει;

Αντωνης είπε...

Να υποθέσω ότι κομμουνιστής είναι αυτός που ξέρει πού πάει, γιατί πάει, τι περιμένει να βρει εκεί καθώς και από ποιο δρόμο να πάει αλλά έχει χαλάσει το ρολόι του κι έτσι για να μη χάσει την ορθή ώρα αναχώρησης πηγαίνει στην αφετηρία από νωρίς περιμένοντας καρτερικά να έρθει αυτή η ώρα, ελπίζοντας παράλληλα ότι δεν την έχει ήδη χάσει;

Όχι, να υποθέσεις ότι κομμουνιστής είναι αυτός που θεωρεί ότι έχει την υποχρέωση να ξεκαθαρίσει πού πρέπει να πάει και πώς πριν βγάλει παντιέρες για το γεγονός ότι πάει.

Αντωνης είπε...

@Ονειρμός: Θα το κοιτάξω.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι στην μετάφραση Μαρκέτου στο "Μια Μοναδική Νεωτερικότητα" (αλλά το "singular" δεν είναι "unique") το Middle Ages μεταφράζεται ως "Μεσαίοι Χρόνοι" (αντί μεσαίωνας) και το "New Age" ως "Νέα Εποχή" (αντί να αφεθεί αμετάφραστο).

Καταλαβαίνεις πόσο εύκολα βγάζει νόημα από το βιβλίο ο αναγνώστης.

Uturunco είπε...

Ονειρμέ, στο συγκεκριμένο, δεν υπάρχει λάθος ούτε εκ παραδρομής ούτε στην μετάφραση. Άνταμ Σμιθ Ο πλούτος των εθνών βιβλίο Ι κεφ. 5: Labour, therefore, it appears evidently, is the only universal, as well as
the only accurate, measure of value, or the only standard by which we can
compare the values of different commodities, at all times, and at all
places. We cannot estimate, it is allowed, the real value of different
commodities from century to century by the quantities of silver which were
given for them. We cannot estimate it from year to year by the quantities of
corn. By the quantities of labour, we can, with the greatest accuracy,
estimate it, both from century to century, and from year to year. From
century to century, corn is a better measure than silver, because, from
century to century, equal quantities of corn will command the same quantity
of labour more nearly than equal quantities of silver. From year to year, on
the contrary, silver is a better measure than corn, because equal quantities
of it will more nearly command the same quantity of labour.

But though, in establishing perpetual rents, or even in letting very long
leases, it may be of use to distinguish between real and nominal price; it
is of none in buying and selling, the more common and ordinary transactions.
of human life.

At the same time and place, the real and the nominal price of all
commodities are exactly in proportion to one another. The more or less money
you get for any commodity, in the London market, for example, the more or
less labour it will at that time and place enable you to purchase or
command. At the same time and place, therefore, money is the exact measure
of the real exchangeable value of all commodities. It is so, however, at the
same time and place only.

Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ είπε...

Η Ηθική πάνω από την Πολιτική.

Ο Αριστεριστής είναι το καλό και αθώο παιδί που "πιάνει την στιγμή", αλλά δεν ξέρει τίποτα για την ταμπακιέρα! Δεν έχει στόχους και σκοπιμότητες μέσα στο κεφάλι του. Οι πράξεις του είναι "αυθόρμητες" και "αγνές". Δεν τον αγγίζει καν ούτε η μικροαστική ανυπομονησία...

Κατά βάθος είναι συλλογικός, αφού θυμώνει με όσους δεν τσακίζονται να τον ακολουθήσουν. Δεν το κάνει για τον εαυτό του, αλλά για το κοινό συμφέρον, το σύνολο είναι αυτό που τελικά τον ενδιαφέρει. Δεν θέλει να είναι μόνος του. Αυτή είναι η τραγωδία του...

Είναι βέβαια η πρωτοπορία! Αυτό δεν το αμφισβητεί ούτε ο ίδιος ούτε οι άλλοι. Απλώς ακόμα δεν έχουν καταλάβει...

Όλα αυτά τελικά γιατί; Η απάντηση βρίσκεται στις πρακτικές της ορθόδοξης εκκλησίας. Τιμάμε το σκήνωμα του Αγίου: Ο αριστερισμός είναι αυτό που απέμεινε μετά τον θάνατο του μαρξισμού

Δυστυχώς από τον θάνατο του μαρξισμού, αυτά που έχουν απομείνει είναι πολύ χειρότερα και πολύ πιο επικίνδυνα απ' αυτά που αποδίδεις στον "Αριστεριστή".

Τον Γκαγκεπίτη που έχει συνήθως μέσα του αυτός ο σημερινός "Αριστεριστής", τον ξέχασες ή δεν τον βλέπεις;

Γιάννης Van Τεμπέλης είπε...

@Ονειρμός
Αν και δεν έχω σημαντικές γνώσεις στον τομέα πρέπει να είναι Σμιθ. Σύμφωνα με http://rdwolff.com/content/has-neoclassical-economics-%E2%80%93-sometimes-called-marginalism-%E2%80%93-destroyed-labor-theory-value
και επίσης στο http://davidharvey.org/2008/06/marxs-capital-class-01/ λέει στο 1:18:00 κάτι σχετικό.Ότι είναι η θεωρία του Ricardo αλλά όχι ως απόλυτος χρόνος εργασίας αλλά ως κοινωνικά αναγκαίος χρόνος εργασίας.
Ελπίζω να βοήθησα.

markos είπε...

Οσο απέχει ο ουρανός από την γη , τόσο διαφέρει ο εργάτης από τον φοιτητή.
Το ίδιο ο επαναστάτης από τον αριστεριστή.

Ονειρμός είπε...

A, μιλάμε για τα τόοοσο στοιχειώδη.

Παρεμπιπτόντως πριν φύγω: σήμερα ψηφίστηκε κατάληψη στην Νομική με μεγάλη διαφορά ψήφων. Εαακ Αρρέν κοινό πλαίσιο. ΜΑΣ ξεχωριστό που ζητούσε επίσης κατάληψη.
Δυστυχώς μεταξύ δύο αντιλήψεων στα Εαακ, επικράτησε εκείνη που ήθελε ένα κείμενο σκέφτομαι-και-γράφω, που απλώς περιέγραφε το νομοσχέδιο, έθιγε το κεντρικοπολιτικό ζήτημα σε τέσσερις λέξεις, και μολονότι το κείμενο μιλούσε περιθωριακά για πλήγμα στον δημόσιο και δωρέαν χαρακτήρα, δεν αναφερόταν η διάσωση του χαρακτήρα αυτού στις αιχμές-αιτήματα του συλλόγου. Με μια λογική ότι προέχει η διαγραφή σπουδών, το ν+2, η εντατικοποίηση (πανεπιστήμιο ως απλός ΙΜΚ).
Δηλαδή ο σύλλογος πηγαίνει με μια ''γραμμή μαζών'', όπως την αποκάλεσαν, που δεν βάζει τίποτα πιο προωθημένο. Συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις. Όσοι διαφώνησαν και πρότειναν να μπει η δωρέαν και δημόσια εκπαίδευση και στα αιτήματα (ρητά και όχι ως υπαινιγμός στην φράση ''καταργείται η φοιτητική μέριμνα''), θεωρήθηκαν εκτός τόπου και χρόνου. Επίσης, όσοι θέλησαν να μπουν έστω και 4 γραμμές για την κρίση ως εισαγωγικό κομμάτι πριν περάσουμε στην εκπαίδευση, πήραν την απάντηση ''σιγά μην μιλήσουμε και για το κεφάλαιο'', ''δεν θέλει να ακούσει αυτά ο φοιτητής''. Συν δικαιολογίες του κώλου. Μαλ***ες.
Συγχαρητήρια, και εις ανώτερα. Πικρή απογοήτευση, το παιχνίδι είναι χαμένο. Kαι τώρα φεύγω για να διανυκτερεύσω στη σχολή, εύχομαι να βρει αυτό το blog άξιους μιμητές και συμπαραστάτες.

ian είπε...

"Όχι, να υποθέσεις ότι κομμουνιστής είναι αυτός που θεωρεί ότι έχει την υποχρέωση να ξεκαθαρίσει πού πρέπει να πάει και πώς πριν βγάλει παντιέρες για το γεγονός ότι πάει."

@αντωνης ευστοχη η αρχικη αναρτηση.Φωτισμενη.Το δυστυχημα ειναι οτι τον συνειδητοποιημενο κομμουνιστη εδω κ καιρο νοιωθω οτι "τον πανε" κ μενουν οι ανησυχοι, παροντικοι κτλ,αποπρσανατολισμενοι να προσπαθουν να οργανωθουν εξω απ το πλαισιο.Μελαγχολικο?επιπολαιος ρομαντισμος?Καμμενο χαρτι?Ας το ζυγισουμε στην εξοδο.Φιλικα

Αντωνης είπε...

@ΕΟΣ: "Τον Γκαγκεπίτη που έχει συνήθως μέσα του αυτός ο σημερινός "Αριστεριστής", τον ξέχασες ή δεν τον βλέπεις;"

Όχι, δεν τον βλέπω. Πού να τον δω; Έζησες στην ΕΣΣΔ;

Αντωνης είπε...

@Γιάννης van Τεμπέλης: Ευχαριστώ για την παρέμβαση.
@Ονειρμός: Sorry, mate.
@Ian: Και η δική σου παρατήρηση είναι εύστοχη. Δεν είναι εύκολοι καιροί. Και για να πω την αλήθεια, δεν είμαι αισιόδοξος για την Ελλάδα. Δυστυχώς. Χρειαζόταν υπερβάσεις από νωρίς. Δεν έγιναν. Δεν ήμασταν έτοιμοι, έτοιμοι ήταν οι άλλοι.

Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ είπε...

Αντώνη,
Τον "γκαγκεπίτη", μπορείς να τον δεις όπως βλέπεις την "Οκτωβριανή επάνάσταση" και τον "κομμουνισμό".

Ή μήπως δεν τα βλέπεις και αυτά, γιατί δεν έζησες στην ΕΣΔΔ;

Αντωνης είπε...

@EOS: Δεν σε παρακολουθώ. Με ρωτάς γιατί δεν βλέπω τον καγκεμπίτη στους έλληνες αριστεριστές. Για να υπάρχει κάποια αναλογία με την Οκτωβριανή επανάσταση, θα έπρεπε να την βλέπω, πχ, στο ΠΑΜΕ.

Γενικά αυτές τις αναλογίες δεν τις κατανοώ. Σε καταδιώκει κάποιος;

Uturunco είπε...

η κα γκε μπε δεν σχετίζεται με την οκτωβριανή επανάσταση. ούτε καν η τσε κα δεν υπήρχε τον οκτώβρη.

Ονειρμός είπε...

@Uturunco, @Γιάννης Van Τεμπέλης
Ως προς την αξία ως ενσωματωμένη ποσότητας εργασίας στον Σμίθ.

Ευχαριστώ για τις απαντήσεις, αλλά επειδή όπως αναφέρεται στον Jameson, έχω την εντύπωση ότι η διατύπωση, όπως αυτή τίθεται, επικαλύπτει και την ρικαρδιανή θεωρία της αξίας, καλή θα ήταν η αντιπαραβολή σμιθιανής και ρικαρδιανής. ''Στην άποψη του Σμιθ (στην εκδοχή της «δαπανώμενης» εργασίας) και του Ρικάρντο για την αξία ως ενδογενές περιεχόμενο...''(περιοδικό Θέσεις).
...Ο Μαυρουδέας, ο Μηλιός κτλ, αποκαλούν την εργασιακή θεωρία της αξίας του Ρικάρντο, ''θεωρία της ενσωματωμένης εργασίας''(http://stavrosmavroudeas.wordpress.com στο άρθρο ''εργασιακή θεωρία της αξίας''). Νομίζω Uturunco ότι δικαιολογημένα θεωρώ την διατύπωση αυτή στον Jameson διφορούμενη. Το απόσπασμά σου στον Σμιθ θα πρέπει να αντιπαραβληθεί με ένα απόσπασμα της αντίστοιχης θεωρίας του Ρικάρντο.

Αυτό που αναφέρει ο Γιάννης Van Τεμπέλης από τον David Ηarvey, ως προς τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο, φαντάζομαι αφορά την διαφορά Μάρξ και Ρικάρντο?

Zakwer είπε...

Δεν νομιζω οτι η εκφραση του Jameson ειναι διφορουμενη. Απλως αναφερετε στο γεγονος οτι ο Σμιθ ειχε φτασει στο συμπερασμα οτι η αξια προερχεται μαλλον απο την εργασια (απο οτι θυμαμαι, στο τελος ηταν αναποφασιστος), σε αντιθεση με τα σημερινα οικονομικα που δεν δεχονται αυτη την θεωρια. Η λογικη τους σημερα παει ως εξης: Αν ησουνα στην ερημο πεθαινοντας απ την διψα και σου πουλουσε καποιος μια μπουκαλα νερο για 100 ευρω θα το αγοραζες. Αρα η αξια δεν εχει καμια σχεση με την εργασια. (Το οτι αφαιρεσαν το εμπορευμα απ την αγορα δεν φαινεται να τους ενοχλει)

Γιάννης Τεμπέλης είπε...

@Ονειρμός

Απ'ότι λέει ο Harvey σ'εκείνο το σημείο της διάλεξης, αυτές οι έννοιες είναι καθαρά Ricardo ("It is pure Ricardo with however one exceptional insertion") και λέει παρακάτω ότι σε αντίθεση με τον Ricardo ο Marx χρησιμοποιεί την αξία ως κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας(socially necessary labour time). Για διαφορές ανάμεσα στη θεωρία του Ricardo και του Smith δε θυμάμαι να έχει πει κάτι ο Harvey σ'αυτές τις διαλέξεις. Οι γνώσεις μου είναι πολύ περιορισμένες και δε ξέρω κάτι περισσότερο για αυτό. Όσον αφορά αυτό που λέει ο Zakwer κάτι σχετικό λέει και ο wolff στο Q/A.

Ζητώ συγγνώμη που γράφω τα Αγγλικά στις παρενθέσεις αλλά επειδή μου ήταν ευκολότερο να διαβάσω το Κεφάλαιο στα Αγγλικά δε ξέρω αν οι Ελληνικοί όροι που χρησιμοποιώ είναι οι σωστοί.

Ανώνυμος είπε...

Έξω απ το κτίριο της γραμματείας του ΜΙΘΕ ,στην παν/λη του ΕΚΠΑ, κάποιος το έχει κάνει κ σύνθημα,γράφει "αν δε σε νοιάζει πού πας, δε θα χαθείς ποτέ".

tonoumoy είπε...

Καλό, θα το δανειστώ!

Πάντως, πιστεύω ότι χωρίς την επιμονή των αριστεριστών τις τελευταίες δεκαετίες, τώρα θα συζητούσαμε πως θα αποτραπεί ο τριπλασιασμός των διδάκτρων στα ελληνικά πανεπιστήμια και η πρόσληψη σεκιούριτι στις σχολές, αλά Αγγλία!
Το ξέρω, ηττοπαθές.

Αντωνης είπε...

@tonomoy: Στα φοιτητικά ταιριάζει κι έχει προσφέρει αρκετά θετικά αγωνιστικά στοιχεία ο αριστερισμός. Τα πράγματα χαλάνε μετά την αποφοίτηση συνήθως.

Smirnoff είπε...

"The development of the system of Socialist sects and that of the real workers' movement always stand in inverse ratio to each other. So long as the sects are (historically) justified, the working class is not yet ripe for an independent historic movement. As soon as it has attained this maturity ail sects are essentially reactionary".

το παραπάνω είναι από το :
"Marx to Friedrich Bolte
In New York"

μήπως βρισκόμαστε πάλισ το ίδιο σημείο, από την άποψη της αδυναμίας του εργατικού κινήματος; αν ναι τότε οι σέκτες και κατ' επέκτασιν ο αριστερισμός είναι εκ νέου ιστορικα προοδεύτικες.

Δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσε να επιβιώσει διαφορετικά η αριστερά την εποχή του τέλους της ιστορίας και του TINA, χωρίς δηλαδή να αυτοπεριορισθεί σε μία ιδεολογική φαντασίωση...

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Αυτό είναι πιθανό, και είναι μια αρκετά δυσάρεστη εκδοχή του τι σημαίνει "begin again from the beginning". Αλλά αν αυτό πρέπει να γίνει, αυτό πρέπει να γίνει.

Christos_aka_ktm είπε...

Αντωνης είπε...

@EOS: Δεν σε παρακολουθώ. Με ρωτάς γιατί δεν βλέπω τον καγκεμπίτη στους έλληνες αριστεριστές. Για να υπάρχει κάποια αναλογία με την Οκτωβριανή επανάσταση, θα έπρεπε να την βλέπω, πχ, στο ΠΑΜΕ.

Γενικά αυτές τις αναλογίες δεν τις κατανοώ. Σε καταδιώκει κάποιος;

Τον παρακολουθείς Αντώνη. Δεν ακολουθείς την συλλογιστική του κ διαφωνείς με το οτι ο όρος "καγκεμπίτης" πιθανόν να ενέχεται στη ψυχοσύνθεση ή πρακτική του Έλληνα αριστεριστή. Εδώ που τα λεμε δεν τον πολυκαταλαβαίνω κιόλας(τον αριστεριστή). Εχω κρατήσει στο μυαλό μ τους όρους που χρησιμοποιεί ο Μ. Μπακούνιν την εποχη της Α' Διεθνούς όπου αναφέρει συχνά και στο "αντιεξουσιαστικός σοσιαλισμός" Αριστεριστής όπως το Κομμουνιστής απο το κομμούνα ή οπως το Υπαρξιστής;.