Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Πολιτικές εκτιμήσεις μετά το διήμερο αίματος και δακρύων (δύο σχόλια του Smirnoff)

1. Νομίζω πως είναι η στιγμή να βγούν κάποια πρώτα συμπεράσματα από τον τελευταίο και πλέον μήνα. Η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, με πολύ μικρότερες αντιδράσεις και κόστος για την κυβέρνηση, από ότι στο Μνημόνιο 1, οφείλει να προβληματίσει τις ηγεσίες όλως έκείνων των πολιτικών δυνάμεων (της αριστεράς) που είχαν επενδύσει στη "στρατηγική της αγανάκτησης", ως πιο αποτελεσματικής για την αντιμετώπιση της κυβερνητικής πολιτικής. Η 48ωρη απεργία ήταν μία μεγάλη αποτυχία, τόσο ως προς τη συμμετοχή: στον ιδιωτικό τομέα προσέγγιζε το μηδέν, ενώ και στο δημόσιο δεν ξεπερνούσε το 20%. Όσο και ως προς τον όγκο των συγκεντρώσεων. Χθες η συγκέντρωση των συνδικάτων και της αριστεράς ήταν το 1/3 αυτής της 15 Ιούνη (για να μην αναφερθούμε για την περυσινή 5η Μάη). Η σημερινή συγκέντρωση ήταν ακόμη πιο μικρή. Το σχέδιο της Λαϊκής Συνέλευσης να περικυκλώσει τη βουλή από το πρωί απέτυχε, όπως είχε αποτύχει και στις 15 Ιούνη, λόγω χαμηλής συμμετοχής. Συμμετοχή αλλωστε που υποστηρίχθηκε κυρίως από δυνάμεις της αριστεράς. Οι αγανακτισμένοι δεν εμφανίστηκαν, μετά τις δύο πρώτες Κυριακές, όπου η παρουσία τους ήταν μαζική στο Σύνταγμα, έκτοτε η συμμετοχή συνεχώς έφθινε, για να φτάσουμε στις δύο τελευταίες μέρες, όπου απουσίαζαν σχεδόν ολοκληρωτικά. Στα πλαίσια αυτής της δυναμικής, ακούγονταν όλο και πιο γελοίες οι ανακοινώσεις των οργανώσεων και της λαϊκής συνέλευσης, για ένα εκατομμύριο κόσμου που θα πλημμυρίσει τους δρόμους της Αθήνας και θα εμποδίσει την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, για το λαό "που παίρνει την υπόθεση στα χέρια του" και άλλα τέτοια φαιδρά.

Οφείλει όμως η αριστερά να βγάλει συμπεράσματα και για του είδους των πολιτικών μηνυμάτων αλλά και της πολιτικής ενότητας που εξέπεμπε το Σύνταγμα τις τελευταίες μέρες: τη συνύπαρξη της αριστεράς, με τμήματα της Δεξιάς και της ακροδεξίας που είχαν καταλύσει στο Πάνω Σύνταγμα, τον λόγο περί προδοτών πολιτικών που θα οδηγηθούν στις κρεμάλες στο Γουδί και άλλα συναφή, την πολιτική αυτοακύρωση της αριστεράς, με την ανοχή έως και υπόρρητη στήριξη αντικομματικών και αντισυνδικαλιστικών αφηγήσεων, την ίδια στιγμή που κατάφερνε να ελέγξει οργανωτικά τη συνέλευση του Συντάγματος.

Όσοι προσπάθησαν όμως από την αρχή να σταθούν κριτικά απέναντι στο κίνημα των αγανακτισμένων, κατηγορήθηκαν για σεχταρισμό και ελιτισμό και λοιδορήθηκαν. Ακόμη και όταν διευκρίνιζαν πως δεν ασκούσαν κριτική στον κόσμο που αυθόρμητα κατέβαινε στις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων για να διαμαρτυρηθεί, κουβαλώντας αναπόφευκτα τις ιδεολογικές και πολιτικές του αντιλήψεις, αλλά στην αποκαλυψιακή στάση του μεγαλύτερου τμήματος της αριστεράς απέναντι στο κίνημα, και στην ερμηνεία της πραγματικότητας μέσα από την προβολή των φαντασιώσεων τους.

Προσωπικά κρατάω μικρό καλάθι, ακόμη και μετά από υπερβολική δόση δακρυγόνων...

2. Όσο η ταξική πάλη παραμένει σε χαμηλά επίπεδα έντασης και το παιχνίδι συνεχίζει να παίζεται στο εκλογικό - κοινοβουλευτικό επίπεδο, το ΚΚΕ θα έχει οφέλη. Αυτή τη στιγμή είναι το κόμμα με τη μεγαλύτερη δημοσκποπική άνοδο. Επίσης, στο επίπεδο της ανάλυσης της κρίσης, διατυπώνει την πιο ταξική προσέγγιση. Αναδεικνύει το ταξικό περιεχόμενο της κρίσης (με πολλές ελλείψεις βέβαια) και της διεξόδυ από αυτή, χωρίς να ανπαράγει τα ιδεολογήματα περί εθνικής καταστροφής, ξένων που μας επιβουλεύονται κλπ. Ή να υποπίπτει στο νομισματικό φετιχισμό, προβάλλοντας την έξοδο από το ευρώ ως τη μαγική λύση (πόσο παρερμηνεύτηκε η δήλωση της Παπαρήγα πως μία έξοδο από το ευρώ με τους παρόντες συσχετισμούς θα ήταν καταστροφή για τα λαϊκά στρώματα...). Τέλος, με την ίδια προσοχή κινήθηκε αναφορικά και με το κίνημα των αγανακτισμένων.

Όμως το πρόβλημα με το ΚΚΕ δεν βρίσκεται τόσο στην ανάλυση, όσο στην πρακτική. Το ΚΚΕ δεν έχει αυτή τη στιγμή μία ηγεμονική στρατηγική. Εξηγούμαι:

1)Τον προηγούμενο μήνα το σύστημα εμφάνισε όψεις οργανικής κρίσης (Γκράμσι), οι παραδοσιακές σχέσεις διαμεσολάβησης αποτυγχάνουν, με την κατάρρευση του δικομματισμού, ενώ έχουμε την είσοδο μικροαστικών μαζών στην πολιτική, με όλα τα αντιφατικά χαρακτηριστικά που τις χαρακτηρίζουν.
2) Ταυτόχρονα η κυρίαρχη (οργανική) ιδεολογία εμφάνισε σημάδια αποδιάρθρωσης. Η μνημονιακή αφήγηση φαινόταν να παραπέει, με την κραυγαλέα αποτυχία του Μνημονίου 1 που χρειάστηκε να επενδυθεί με ένα δεύτερο πιο σκληρό, όσο και με την επιτελεστική αμφισβήτηση του από τις μάζες στο δρόμο. Η αφήγηση του μονοδρόμου προκειμένου να αποφευχθεί η χρεοκοπία και η έξοδος από το ευρώ, φάνηκε να χάνει έστω και για λίγο την αποτελεσματικότητα της.

Σε αυτές λοιπόν τις συνθήκες το πεδίο του πολιτικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού ανοίγει απότομα και εμφανίζεται η δυνατότητα σε νέες δυνάμεις να διεκδικήσουν την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία. Αυτές μπορεί να προέρχονται από τμήματα της αστικής τάξης που βρίσκονταν εκτός του μπλοκ εξουσίας ή από δυνάμεις που εκπροσωπούν τμήματα των υποτελών τάξεων. Το ΚΚΕ δεν ακολουθεί μία επιθετική στρατηγική συμμαχιών και διαμόρφωσης μίας νέας ιδεολογικής αφήγησης που θα ενσωματώνει στοιχεία των λαϊκών και δημοκρατικών εγκλήσεων, αρθρωμένα γύρω από ένα προλεταριακό - επαναστατικό πυρήνα. Αντίθετα, ορθώνει ένα τοίχος ανάμεσα στις ταξικές και τις λαϊκές εγκλήσεις, τονίζωντας την ανάγκη για μία αυστηρά εργατική ιδεολογία, ανόθευτη από λαϊκοδημοκρατικά στοιχεία, και ένα καθαρό εργατικό κόμμα. Ας αντιπαρατεθεί αυτή η γραμμή με εκείνη της περιόδου 1941 - 1943, όταν το ΚΚΕ είχε σχεδόν κατασκευάσει από μόνο του αστικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις προκειμένου να κάνει μέτωπο μαζί τους, χωρίς όμως να τους παραδίδει την ηγεσία, κάτι που άρχισε να πράττει μετά το 1943.

Η στρατηγική του θυμίζει αυτή της Τρίτης Περιόδου της Κομιντέρν (1927-1933), με μία όμως ουσιαστική διαφορά. Τότε, εκκινώντας από την ανάλυση περί επικείμενης κατάρρευσης του καπιταλισμού, τα ΚΚ προετοιυμάζονταν για την κατάληψη της εξοσίας που θα έρχονταν φυσιολογικά μέσα από την αποτυχία των υπόλοιπων δυνάμεων (Ναζί, Σοσιαλδημοκράτες) να διαχειρισθούν ένα σύστημα υπό διάλυση. Σήμερα δεν είναι τόσο αφελείς, γνωρίζουν πως κανένα σύστημα δεν θα καταρρεύσει από μόνο του. Αντιλαμβάνονται όμως και τους κινδύνους που απορρέουν από τους αρνητικούς διεθνείς (και εσωτερικούς) συσχετισμούς, στην προσπάθεια τους να ηγηθούν μία εκστρατεία ανατροπής του καπιταλισμού. Εδώ δεν τα κατάφεραν το 1946-9 που η Σοβιετική Ένωση κατείχε τη μισή Ευρώπη, θα τα καταφέρουν τώρα; Γι αυτό προωθούν μία καθαρά αμυντική στρατηγική που διακρίνεται από αναχωρητισμό, ιδεολογική περιχαράκωση και επιθετικότητα προς τις κοντινες τους δυνάμεις. Δεν πρόκειται για στρατηγική λαϊκού πολέμου, που αναγνωρίζει τη συγκυριακή αδυναμία του λαϊκού παράγοντα και την υπεροπλία του αντιπάλου με αποτέλεσμα να ξεδιπλώνει τακτικές φθοράς του εχθρού και συγκέντρωσης δυνάμεων για την αποφασιστική σύγκρουση. Πρόκειται για μία ηττοπαθή στρατηγική που στηρίζεται σε έναν ιστορικό πεσιμισμό για τις δυνατότητες επαναστατικής πάλης στη δεδομένη περίοδο. Το τελευταίο σημείο βέβαια δεν μπορεί να προσπεραστεί τόσο εύκολα.

Το πρόβλημα όμως είναι πως στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος και με δεδομένη την παραδειγματική ανικανότητα της εκτός ΚΚΕ αριστεράς, η γραμμή του τελευταίου φαντάζει ως η λιγότερο λάθος για τη συγκυρία...

99 σχόλια:

Αντωνης είπε...

Ας διαβαστεί και το συναφές με την πιο πάνω κριτική στο ΚΚΕ πιο κάτω κείμενο:

http://e-globbing.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

Προσωπικά δεν θεωρώ ότι δίνει πειστικές απαντήσεις σε όσα τίθενται απ' τον Smirnoff, δείχνει όμως μια επίγνωση (κατά την γνώμη μου υπέρ του δέοντος επιθετική) για τα ερωτήματα τα οποία τίθενται, λιγότερο ή περισσότερο καλόπιστα, από αρκετούς.

Panagiotis είπε...

Οι παρατηρησεις τους Smirnoff ειναι ακριβεστατες:Οσο για το λινκ που παραθετει ο αντωνης μια παροιμια λεει"οποιος δεν θελει να ζυμωσει δεκα μερες κοσκινιζει".

Cris είπε...

Η κριτικη για τις πλατειες ειναι επιεικως ισοπεδωτικη. Αγνοωντας τη τεραστια κινητοποιηση της αστυνομιας παραβλεπει τη πρωτοφανη βια που εκδηλωθηκε απο πλευρας και απετρεψε οποιονδηποτε να παει στις διαδηλωσεις. Ειναι τουλαχιστον αδικο να υπαρχει αυτη η αντιληψη οταν συντροφοι και συντροφισσες εχουντας περασει δια πυρος και χημικων 48 ωρες στη πλατεια.
Οπως επισης ειναι και ακαταονοητη για μενα τουλαχιστον αυτη η αναλυση για το ρολο του ΚΚΕ στη παρουσα φαση. Προφανως δεν ακουσε τον λογο της Παπαρηγα στη βουλη στη συζητηση για το μεσοπροθεσμο. Απο τα 20 λεπτα τα 15 τα αναλωσε σε μια κουβεντα για τους αγανακτισμενους που δεν ειχε ουτε αρχη ουτε τελος. Σορυ αλλα ειπαμε να υπαρχει κριτικη για την αριστερα αλλα αυτο αγγιζει τα ορια της εμπαθειας.

Smirnoff είπε...

Μα νομίζω πως δεν ζητούσε κανένας από το ΚΚΕ να συγκρουστεί, όπως οι αναρχικοί. Εγκαλείται γιατί δεν παρέμεινε στο Σύνταγμα, οργανωμένα με τον κόσμο του και την περιφρούρηση για να δώσει κάλυψη και σε εκείνους τους ανθρώπους που δεχτηκαν απρόκλητη επίθεση από την αστυνομία χωρίς να προκαλούν κανένα επεισόδιο και χωρίς να έχουν καμία διάθεση σύγκρουσης. Από τη στιγμή που το ΚΚΕ διαμέσω της Παπαρήγα αναγνωρίζει πως τις δύο μέρες στο Σύνταγμα δεν ήταν μόνο οι αναρχικοί αλλά και κόσμος που απλά κατέβηκε για να διαμαρτυρηθεί και τον οποίο τον καλεί να αναγνωρίσει την αξία της οργανωμένης πάλης και της ταξικής προσέγγισης, θα έπρεπε να είναι εκεί για να του τα αποδεικνύει στην πράξη, συνομιλώντας και παλεύοντας μαζί του. Είναι προφανές πως στο Σύνταγμα υπάρχουν δεξιές και ακροδεξιές ομάδες που προσπάθησαν να δημιουργήσουν αρνητικό κλίμα έως και επεισόδια ενάντια στο ΠΑΜΕ, όμως η περιφρούρηση θα μπορούσε εύκολα να τους απομονώσει και να επιβάλει την παρουσία του κόμματος στην πλατεία. Χρειάζεται σύγκρουση για να ξεκαθαρίσει η σούπα του Συντάγματος, η πλειοψηφία του κόσμου που ήταν μπροστά στην απόπειρα προβοκαρίσματος του ΚΚΕ και την Τρίτη και την Τετάρτη, δεν συμμετείχε στο γεγονός. Η κατάσταση είναι πολύ ρευστή και βλέπουμε απότομες μετακινήσεις του κόσμου από το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος στο άλλο, ανάλογα με τι φαντάζει πιο ισχυρό και αποτελεσματικό τη δεδομένη στιγμή. Η οργανωμένη παρέμβαση της αριστεράς, με πλήρη συνείδηση των κινδύνων και των αντιφάσεων είναι απαραίτητη. Να θυμίσω πως τη δεκαετία του 30 στη Γερμανία, οι κομμουνιστές χρειάζονταν να αντιπαρατίθενται σε μαζικές λαΙκές συγκεντρώσεις, με Ναζί πολιτικούς προκειμένου να κερδίσουν το πλήθος. Από αυτή την άποψη, η απάντηση της Κανέλη στην επίθεση που δέχτηκε μποροστά στη βουλή από λίγους συγκεντρωμένους, ήταν πολύ σωστή. Δεν ήταν όμως καθόλου σωστή η μη απομόνωση αυτών που έριξαν τα γιαούρτια και έβριζαν από τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους στο επισόδιο, μεταξύ των οποίων και μέλη του χώρου (αναγνώρισα πρόσωπα).

Αν λοιπόν το ΚΚΕ μπορεί να κατηγορηθεί για αναχωρητισμό και απροθυμία να εμπλακεί και να συνομιλήσει με τον κόσμο που όλες αυτές τις μέρες διαμαρτύρεται, επιτρέποντας σε οπορτουνιστικές ή και δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις να προσπαθούν να σμιλέψουν το πλαίσιο και τη δυναμική αυτής της διαμαρτυρίας, ο υπόλοιπος χώρος εγκαλείται για ακριβώς το αντίθετο: τη διάλυση μέσα στη σούπα της πλατείας και την υποταγή στο αυθόρμητο. Χθές στην πλατεία ξαναμαζεύτηκε αρκετός κόσμος. Στο κάτω μέρος η γνωστή εικόνα, μία πιο μαζική αυτή τη φορά λαϊκή συνέλευση. Στο πάνω μέρος όμως είχε μαζευτεί μία πολυ μεγάλη ομάδα (εκατοντάδες) που με μία ντουντούκα φώναζαν συνθήματα όπως: "Ελλάς, Ελλάς ή ταν η επί τας" και κάποια άλλα για το "μπάσταρδο της Μαργαρίτας. όταν εμφανίστηκε το ΜΛ -ΚΚΕ (αυτή τη φορά), μία ομάδα φασιστών έφυγε παό τους παραπάνω και επιτέθηκε στους συντρόφους σκίζοντας το πανό τους. Μαζί τους ήταν και άλλοι αγανακτισμένοι, που δεν ήταν φασίστες αλλά ήθελαν να διατηρήσουν τον "αντικομματικό" χαρακτήρα της πλατείας. Η αντίδραση της αριστεράς που ήταν μαζεμένη στο άλλο άκρο της πλατείας (όθωνος) ήταν από αργή έως ανύπαρκτη. Στο τέλος μαζευτήκαμε αρκετοί και απομονώσαμε τους φασίστες, το πανό ξαναφτιάχτηκε και οι αγανατκτισμένοι ξαναγύρισαν στα παραπάνω συνθήματα τους. Περιττό να πως πως η συνέλευση δεν πήρε έιδηση και συνέχισε να συζητάει σε ηρωικούς τόνους για το μεγαλείο του κινήματος και τις σπουδαίες μάχες που θα οργανώσει στο μέλλον. Κατά τα άλλα, περιμένω ακόμη να διαβάσω τον απολογισμό των οργανώσεων για τον τελευταίο μήνα και την έκβαση της μάχης για το μεσοπρόθεσμο, πέρα από τις τετριμμένες καταγγελίες της αστυνομικής βίας βέβαια.

Panagiotis είπε...

Στην τελικη ας κανει οτι θελει και οπως θελει το ΚΚΕ.Και οποτε θελει.

Μονο του,οπως του αρεσει.

Γιατι αλλη μια παροιμια λεει"παρακαλετο μουνι ξυνο γαμησι".

Αντωνη,αμα θες το αφηνεις αμα δεν θες το σβηνεις,κανενα προβλημα.

Ανώνυμος είπε...

Nομίζω ότι το κείμενο σου επιβεβαιώνει όσους σε κατηγόρησαν για "σεχταρισμό και ελιτισμό". Δεν έχεις καταλάβει τίποτα και το μόνο που βοηθάει να μην το δείχνεις είναι η ικανότητα σου στον γραπτό λόγο. Είσαι μακρυά από την κοινωνία και την εξέλιξη της συνείδησης της. Το βασικό σου πρόβλημα είναι ότι νομίζει πως η Γη γυρίζει γύρω από εσένα. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Δεν σου αξίζει να ξοδέψω χρόνο για ουσιαστική απάντηση.
Καληνύχτα

Αντωνης είπε...

@ Ανώνυμος 1.37μμ: Δεν ξέρω αν απευθύνεσαι στον συγγραφέα του πιο πάνω (Σμιρνόφ) ή σε εμένα (Αντώνης), αλλά σε ότι αφορά τα περί ελιτισμού/σεχταρισμού, κλπ, θα ήθελα να σου αφιερώσω την παρακάτω έκθεση δημοτικού για σχολική εκδρομή που δημοσιεύτηκε ως αποτίμηση των γεγονότων στο site του "κινήματος". Μιλάμε για κείμενο πέρα από τα όρια της αυτοπαρωδίας.

http://real-democracy.gr/content/real-democracy-arthro-mas

σεχταριστης είπε...

Ως προς την τακτική του ΠΑΜΕ στο Συνταγμα: οι φίλοι που κάνουν καλόπιστη κριτική για την αποχώρηση του ΠΑΜΕ από το Συνταγμα στις 29 πρέπει να λάβουν πολυ σοβαρά υπόψη τί είδους συνέπειες θα είχε η είσοδος και παραμονή του ΠΑΜΕ στην πλατεία για το ίδιο και για το κίνημα συνολικότερα. Τί θα συζητάγαμε σήμερα αν στις 29 μπουκάρανε στην πλατεία 5.000 άτομα με κοντόξυλα και κράνη και αρχίζανε να βαράνε δικαίους (αναρχικούς, ασφαλίτες, φασίστες κλπ...) και αδίκους (απλό κόσμο που διαδήλωνε)? Ας φανταστούμε τι συνέπειες θα είχε αυτή η εικόνα. Πέρα απ το ότι κατι τύποι σαν τον Panagiotis θα είχαν λυσσάξει με τα ΚΝΑΤ που διαλύον το κίνημα για λογαριασμό της κυβέρνησης, πώς θα βίωνε αυτή την σύγκρουση ο υπόλοιπος κόσμος που καμια διάθεση δεν είχε να συγκρουστεί με το ΠΑΜΕ? Η ουσία βρισκεται κατα τη γνώμη μου στο εξής: το οργανωμένο κίνημα (και δεν μιλάω μόνο για το ΠΑΜΕ) να έχει σωστά αντανακλαστικά να αποφεύγει τις παγίδες που θα του στήνουν οι διάφοροι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους. Είναι αυτοκτονικό να μπαίνουμε σε συγκρούσεις με τις δυναμεις καταστολής (που έχουν απέναντί μας αυτή τη στιγμή υπεροπλία) σε τόπο και χρόνο που επιλέγει ο αντίπαλος και χωρίς να έχουμε να αναμένουμε κάποιο όφελος απ την σύγκρουση (εκτός αν κανένας είναι τόσο αφελής που να πιστεύει ότι στις 29/6 υπήρχε επαναστατική κατάσταση και ενδεχόμενο να καταλάβουμε την Βουλή). Αντίθετα το που θα συγκρουστούμε και πότε πρέπει να το επιλέγουμε (όσο αυτό είναι δυνατό) ΕΜΕΙΣ και να εξασφαλίζουμε μάλιστα στο σημείο της επίθεσης τέτοια συγκέντρωση δυνάμεων που να μας εξασφαλίζει την νίκη.

Smirnoff είπε...

Βλέπω ξαναγυρίσαμε στις ad hominem επιθέσεις. Ας είναι. Το συγκεκριμένο κείμενο είναι δύο σχόλια που δημοσιεύτηκαν εδώ χθες σε άλλη συζήτηση, είναι κάποιες πρώτες σκέψεις μετά από ένα διήμερο χημικών και προφανώς δεν διεκδικεί δάφνες συνολικής εκτίμησης του κινήματος των αγανακτισμένων και της πολιτικής συγκυρίας. όποιος έχει να πει κάτι ας τοποθετηθεί πάνω στις θέσεις που εκφράζονται.

Προς ανώνυμο 1 Ιουλίου 2011 1:37 μ.μ.

Εντάξει, εγώ δεν κατάλαβα τίποτα και διακατέχομαι από ελιτισμό και σεχταρισμό, θες μα μοιραστείς μαζί μας τη δική σου ανάλυση για τα τεκταινόμενα, αν όχι να πείσεις εμένα, κάτι που θεωρείς απίθανο, αλλά τους υπόλοιπους ανγνώστες του ιστολογίου.

προς Chris

Δεν πιστεύω πως η καταστολή ήταν ο κύριος λόγος που απέτρεψε το κόσμο να εμφανιστεί στο Σύνταγμα. Οι αγανκτισμένοι δεν εμφανίστηκαν ούτε την Τρίτη που η καταστολή άρχισε σχετικά αργά, μάλιστα ήταν μικρή και η συμμετοχή της αριστεράς και των συνδικάτων, η συγκέντρωση όλων αυτών ήταν το 1/3 της 15 Ιούνη. Επίσης η απεργία είχε ελάχιστη συμμετοχή. Μικρή επίσης ήταν η συμμετοχή στις συγκεντρώσεις και στις άλλες πόλεις. Η παρουσία των αγανακτισμένων στο Σύννταγμα έφθινε συνεχώς τελευταία. Με εξαίρεση τις δύο πρώτες Κυριακές δεν είδαμε άλλη μαζική συγκέντρωση. Τις δύο τελευταίες δε Κυριακές 9που ήταν το βασικό ραντεβού του κινήματος) η συμμετοχή κινούνταν από 5 μέχρι 10 χιλιάδες. Και στις 15 Ιούνη πάντως η διαδήλωση ήταν περισσότερο μία τυπική εργατική - αριστερή διαδήλωση. Η άποψη μου είναι πως μετά τους ελιγμούς της κυβέρνησης με τον ανασχηματισμό και τον έλεγχο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, αλλά κυρίως με τη γενικευμένη εκστρατεία προπαγάνδας περί επικείμενης χρεοκοπίας - καταστροφής αν δεν ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, ο κόσμος μαζεύτηκε και η κυβέρνηση ανέκτησε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Με δεδομένα τα παραπάνω, η ευφορία που είχε δημιουργηθεί τις πρώτες μέρες του κινήματος, πως λόγω μαζικότητας τα πολιτικά αποτελέσματα (ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής) ήταν κοντά, άρχισε να εκλίπει, με αποτέλεσμα ο κόσμος να μην κατεβαίνει στο Σύνταγμα. Ήταν μία απο τις αδυναμίες του Συντάγματος, η πεοίθιση δηλαδή στην ευκολία της νίκης, μόλις δοθεί η ευκαιρία στον κόσμο να διαμαρτυρηθεί μαζικά και ειρηνικά, κάτι που είχε επισημανθεί εγκαίρως από αυτό το ιστολόγιο, αλλά είχε απωθηθεί από το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς.

όσο για το ΚΚΕ, νομίζω πως η άποψη μου είναι ξεκάθαρη. Θεωρώ πως σε επίπεδο πολιτικού λόγου το ΚΚΕ επισήμανε πολλές από τις αντιφάσεις και όρια του Συντάγματος, θεωρώ όμως πως στο επίπεδο πρακτικής κινήθηκε εντελώς λάθος. Θεωρώ πως θα έπρεπε να συμμετάσχει και να επιβάλλει την παρουσία του ακόμη και με βία, απέναντι σε διάφορους αν χρειαζόταν, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μην μετατρέψει το Σύνταγμα σε κομματική εκδήλωση. Η από απόσταση κριτική, σπανίως είναι αποτελεσματική, ακόμη και όταν είναι καίρια.

dimitris t είπε...

Ποιος έχρισε το real-democracy.gr ως site του κινήματος;;;

Ανώνυμος είπε...

ειναι εξοργιστικη αυτη η σταση σας!!

και γω που περιμενα να δω τι θα γραφατε για τα γεγονοτα... απογοητευση.

ΟΜΩΣ! περα απο το θυμικο.... και με νηφαλιοτητα.

το συνταγμα στις 28-29 ηταν ενα σχολειο για παρα πολλους. δεν θα κατσω να υπερασπισω το συνταγμα θεωρητικα ουτε θα αναφερθω στα γεγονοτα, σε λεπτομερειες και στα βιωματα του καθενος γιατι πιστευω πως δεν εχει νοημα.

δυστυχως οποιος δεν ηταν εκει θεωρω πως δεν μπορει να κανει ουσιαστικη εκτιμηση για τα γεγονοτα και τις πολιτικες τους προεκτασεις στους ιδιους τους διαδηλωτες που απο οτι εζησα ηταν αρκετες.

εννοιες οπως αλληλεγγυη, αυτοοργανωση, αντισταση, καταστολη (απο ποιον και ως προς ποιον, τι ειμαι εγω που με καταστελουν κλπ), συνειδητοποιηση της θεσης του κοσμου στο πολιτικο γιγνεσθαι και της ταξης τους, η βια ως μεσο και χιλια δυο αλλα.

στο rd εχω να πω πως ευτυχως ή δυστυχως το κκε εχει εναν δικο του δρομο. αυτο δεν σημαινει πως οποιος δεν διαβαινει αυτο το δρομο δεν ειναι αξιος να συνειδητοποιηθει, να εξεγερθει, να οργανωθει και να επαναστατησει. το κκε δεν ειναι ο σωτηρας μας. αυτο που γινεται στο συνταγμα γενναει κατι δικο του. κατι το οποιο δεν ειχε ταξικη συνειδηση αλλα εχει αρχισει να την ανακαλυπτει. και αυτο που γεννιεται εκει δεν χρειαζεται να αναλυεται με ορους κκε! ελεος. εκτος αν στηριζετε τοσο το κκε που οτι γινεται εκτος αυτου ειναι αναξιο, λογου και συμπαραστασης.

και σαν παρενθεση για την ιστορια... , εγω ειμαι αναρχικος. οι αναρχικοι, εχουν παρουσια τοσο στο λογο οσο και στις πραξεις. ομως στις 29, σε αντιθεση με τις 28, αυτοι που επιτιθονταν στους ματαδες, κανανε "απαλοτριωση" στου τερκενλη κλπ δεν ηταν μονο αναρχικοι, αλλα ηταν διαφοροι ανθρωποι με διαφορες καταβολες. πολλοι δεν ειναι συνειδητοοιημενοι, οπως ισως αναιδως θα λεγαμε για αυτους, αλλα πλεον ξερουνε ποιος ειναι ο εχθρος τους.

πιστευω πως ενας τροπος για να βρεις που εισαι πολιτικα ειναι να δεις τι δεν εισαι. ε λοιπον αυτοι πλεον δεν ειναι μαζι με την αστυνομια του μνημονιακου κρατους. και αυτο ειναι ενα βημα πολιτικης και ταξικης συνειδητοποιησης.

Αντωνης είπε...

@dimitris t: Α, ναι, το κίνημα είναι ακηδεμόνευτο και δεν έχει site, ξέχασα.

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος: 2.41 μμ: Ναι, προνηπιακό σχολείο συγκεκριμένα:

"'Οταν φτάσαμε όλα ήταν εκπληκτικά. Ο κόσμος πολύς. Χορός κέφι τραγούδια. Πορείες με μοτοσυκλέτες έφταναν. Χαρούμενο κλίμα! Ο κόσμος χειροκροτούσε. Η ελπίδα τα όνειρα ζωντανά! Όλοι σε πηγαδάκια μιλούσαν αντάλλαζαν απόψεις, διαφωνούσαν, συμφωνούσαν αλλά πάντα σε τόνο φιλικό και με καλή διάθεση! Πολίτες όλων των ηλικιών! Ήταν εκπληκτικό!"

"Ο κόσμος πάνω από τα σκαλιά έφυγε. Μείναμε μόνοι μας. Καθήσαμε όλοι και δεν μιλούσαμε. Όχι απογοητευμένοι! Απλά αναρωτιόμασταν γιατί; Όπως εσείς!"

"Αποφασισμένοι να διεκδικήσουμε αυτά που μας χρωστάνε. Όνειρα και ελπίδες."

"Πήγαμε σήμερα λοιπόν. 11 η ώρα ήμασταν εκεί. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν χαρούμενος πάλι. Αλλά και με καχυποψία μήπως γίνει κάτι από επεισόδια όπως το χθεσινό βράδυ. Τους ηρεμούσαμε και με τα κινητά μας ειδοποιούσαμε όλα τα γκρουπ στο facebook να κατέβει ο κόσμος κάτω! Ήταν κάτι μαγικό! Δεν έχουμε λόγια να το περιγράψουμε! Όσο κράτησε ήταν το όνειρο μας! Αυτό που ζητάμε! Όλοι μαζί! Χωρίς ταμπέλες χωρίς ονόματα. Μόνο μία λέξη υπήρχε, φίλε! Υπέροχο! Μοναδικό! Αυτά τα λίγα μαγικά λεπτά όλοι ήταν ίσοι! Όλοι κοιταζόμασταν στα μάτια με καθαρές ματιές!
Μουσικοί έδιναν ρυθμό. Συνθήματα παντού και χειροκροτήματα! Απίστευτα συναισθήματα! Όλα αυτά που αγωνιζόμαστε ήταν εκεί για λίγα λεπτά!"

Καλά, δεν ντρέπεστε λίγο κοτζάμ μαντράχαλοι να ζητάτε το λογαριασμό;

Άντε να δείτε την Κάντι Κάντι και τη Μάγια τη Μέλισσα, εδώ είναι για ενήλικους.

Αντωνης είπε...

Η κοινωνία έχει καταστραφεί, άνθρωποι ξυλοφορτώθηκαν και ρημάχτηκαν στα χημικά, και κάποιοι εδώ μέσα νομίζετε ότι θα κάνω διάλογο με την "αριστερά" της Σούπερ Μανίνα και της Σούπερ Κατερίνα.

Τα κουβαδάκια σας (κυριολεκτικά) και σε άλλη παραλία.

regimientocinqo είπε...

Ευστόχη η ανάλυση μείον ενός ζητήματος: το ΚΚΕ ΔΕΝ έχει στάση αρνητική με κοινωνικές συμμαχίες. ΔΕΝ πρόκειται να εκφράζεται εσσαεί κατ'αυτό τον τρόπο. ωστόσο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι α.μικροαστικές/σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις που να είναι ενάντια στην ΕΕ δεν εμφανίστηκαν σε πολιτικό επίπεδο ακόμα, και
β. ..το να τις "φτιάξει" το ΚΚΕ - όπως εκτιμάς , ή τέλος πάντων ερμηνεύεις με μια δόση λογοτεχνικής υπερβολής, ότι έκανε το 41-'43 - είναι κάτι ..αδύνατο. Συμφωνώ απόλυτα ότι η χαμηλή συμμετοχή με το επιχείρημα "τρία χαμένα μεροκάματα?" μάλλον αποτυπώνει τα όρια των από κάτω μέχρι στιγμής.

DimosK. είπε...

@Aντωνη: Πραγματικα καμια πειστικη απαντηση δε δινει το κειμενο της κριτικης(και πιστεψε με ΗΘΕΛΑ να το ενστερνιστω,αλλα δεν μπορω)
@Chris: το μλΚΚΕ ηταν εκει,παρα τις προβοκατσιες! το μλΚΚΕ των 100 ατομων!
Ημαρτον με την συνεχη αποφυγη της αντιπαραθεσης με προβοκατορες και μπαχαλακηδες..Η μονη οργανωμενη συνιστωσα που μπορει να αντιπαρατεθει σε αυτους ειναι το ΠΑΜΕ.Σταματηστε την ηττοπαθεια και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΤΕ ακομα ΚΑΙ την πλατεια!
@Ανωνυμο(1 Ιουλίου 2011 2:41 μ.μ):Ποτε θα καταλαβετε οτι η οργανωτικη ελλιψη της πλατειας ειναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ(χωρις να φταιει απαραιτητα η πλατεια)?
Αν κατι δεν χεις στην συγκεκριμενη στιγμη ειναι χρονος.Δεν μπορει να το κανετε τοσο καλα οσο οργανωμενες και κινηματικα ετοιμες μορφες οπως το ΠΑΜΕ..Σταματηστε να το βριζετε και καντε ενα ανοιγμα στην εμπειρια του.
Δεν κανουμε διαγωνισμο Καλυτερης Επαναστατικης Γκρουπας και Α` Πρωταγωνιστικου ρολου "Κινηματικος Ηρωας" εδω.
Αποτελεσματα ΠΡΕΠΕΙ να εχουμε και μαλιστα συντομα!
Και μονο ολοι μαζι μπορουμε απεναντι τους!
@Smirnof:Συμφωνω!!!!

Ανώνυμος είπε...

σε ποιον απευθυνεσαι οταν λες τα κουβαδακια σας;;;

δεν θα παινεψω τα γενια μου και δεν θα μετρησω ποιος εχει μεγαλυτερη την αγωνιστικοτητα και τη παρουσια στους λαικους αγωνες.

για την αποσπασματικη παραθεση σχολιων μιας ομαδας ανθρωπων απο τις πολλες δεν εχω να σχολιασω τιποτα. οπως επισης και για τον τροπο εκφρασης τους.

να θυμησω επισης οτι η κυρια πηγη τροφοδοτησης των κινηματων ειναι ακριβως οι ελπιδες και τα ονειρα, που γινονται αποτελεσματικα οταν περιβαλλονται με συνειδητοποιηση και πολιτικη θεση.

για μενα εχει μεγαλυτερη και πιο ουσιαστικη αξια ενας ανθρωπος να ανακαλυπτει μονος του την ταξικη του θεση, παρα να αναπαραγει την βιβλο της επαναστασης οπως κανουν πολλοι απλοι κκεδες.

και αν μπορω να πω κατι συντροφικα, ειναι να διατηρησεις την ψυχραιμια σου γιατι δεν ειμαι εγω ο εχθρος σου για να ειρωνευεσαι. ουτε εγω ουτε οι ανθρωποι αντισταθηκαν στο συνταγμα προχτες για μια ολοκληρη ημερα.

υ.γ. πολλοι φωναζανε και το εργατη μπορεις χωρις αφεντικα, χωρις εσενα γραναζι δε γυρνα συνθημα του κκε.

ο ανωνυμος του 2.41

Αντωνης είπε...

Σώπα ρε που είναι αποσπασματική παράθεση σχολίων. Λινκ υπάρχει.Παρ' το και διάβασ'το όλο να μου πεις εσύ ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙΤΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ όλοι εσείς που χετε το θράσος να ζητάτε και τον λογαριασμό εκ μέρους του 'χορός, κέφι, τραγούδι".

Άντε, αρκετά.

Ανώνυμος είπε...

@dimok

δυστυχως, και για μενα και για το παμε!, δεν θελω να συμπορευτω μαζι του.

αναμφιβολα το κκε και το παμε ειναι τα πιο οργανωμενα επαναστατικα κινηματα στην ελλαδα αυτη τη στιγμη. και αναμφιβολα δεν ειναι κομμα οπορτουνιστων και δεν θα κανουν πισω στις ιδεες τους οταν θα εχουν τη δυναμη να τις πραγματοποιησουν.

αλλα το προβλημα ειναι η στοχευση του κκε. οσο δεν παραιτειται απο τις αγκυλωσεις της σοβιετικης ενωσης δεν θα μπορεσει να διευρυνει επαρκως τη λαικη του βαση. δεν γινεται ακομα να υπαρχουν ανθρωποι που υποστηριζουν τα γκουλαγκ των αντιφρονουντων και να λενε οτι θελουνε το κομμουνισμο.

κραζουνε τους ομοφυλοφιλους... ειναι δυνατον να μπορεσω να συνυπαρξω με ενα τετοιο κομμα??!! δεν ειναι μονο η οργανωση το ζητημα, αλλα που το παει, οπως επισης δεν ειναι ο σκοπος αλλα τα μεσα που καθοριζουν τους αγωνες.

οσο για την ανοργανωσια του συνταγματος θα συμφωνησω. ισχυει σε πολλαπλο επιπεδο και ειναι ενα πολυ σημαντικο προβλημα που ως γνωστον ή θα τους ξεπερασει ή θα το ξεπερασουνε.

@αντωνη... δεν πιστευω πως αξιζει να σχολιασω κατι παραπανω επι του θεματος οταν μαλιστα η σταση σου ειναι τοσο εριστικη και ισοπεδωτικη προς τα παντα. με τον τροπο αυτο χανεις και εσυ και αυτα που υποστηριζεις. ελπιζω πραγματικα να σε δω καμια μερα στο συνταγμα.

Αντωνης είπε...

Γιατί ελπίζεις να με δεις; Τo know us better? Για να κάνουμε γιόγκα; Για να "χειροκροτάμε";

To KΚΕ δεν είναι επαναστατικό κίνημα!!!!!!! Είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό κοινοβουλευτικό κόμμα, που φαντάζει κάτι επειδή τα υπόλοιπα έχουν εγκαταλείψει ακόμα και τα προσχήματα της σοσιαλδημοκρατίας.

Σας βάζουν παραισθησιογόνα στα χημικά;

Oolon Colluphid είπε...

Το χειρότερο απ'όλα είναι πως οι αγανακτισμένοι(ΟΚ όχι όλοι) ΔΕΝ θέλουν να καταλάβουν με τι ή με ποιους αν προτιμάτε τα βάζουν.Μακάρι να ήταν ο ΓΑΠ και τα μνημόνια το πρόβλημα μας.
Ζούμε κοσμοϊστορικές αλλαγές και λίγο θέλει να βυθιστεί στην βαρβαρότητα όλος ο Κόσμος(ομφαλός του οποίου δεν είναι η ηρωική ΕΛΛΑΣ).ΔΕΝ μπορεί η απάντηση σε αυτό να είναι η γαματοσύνη μας και η αφέλεια σκοτώνει.Ας πούμε πως δεν θέλει φιλοσοφία για να καταλάβεις πως το διήμερο αίματος και δακρύων δεν είναι τίποτα άλλο από τα προεόρτια...

Smirnoff είπε...

"Σας βάζουν παραισθησιογόνα στα χημικά;"

όχι Αντώνη, ληγμένα είναι τα χημικά. Έχουμε φωτογραφίες από δακρυγόνα που έχουν λήξει από το 1995 και 1996, βρήκαν μάλιστα μερικά και από το 1979. Μία φωτογραφία εδώ:

http://olympia.gr/2011/06/30/%CF%86%CF%89%CF%84%CF%8C-%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BB%CE%B7%CE%B3%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BA/

Αντωνης είπε...

@Oolon Colluphid:

Πώς το ερμηνεύεις εσύ ότι καθώς βυθιζόμαστε σε όλο και πιο απελπιστικό σημείο σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά με την Ελλάδα κυριολεκτικά στην τραγικότερη θέση από κάθε άλλη δυτική κοινωνία, ο δείκτης αντίστασης δια της χαζοχαρουμενιάς αυξάνεται κατακόρυφα;

Βοηθείστε με να καταλάβω αυτόν τον κόσμο που είναι ευτυχής που "ζει εμπειρίες". Ειλικρινά. Έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Το ξέρω ότι είναι ληγμένα. Έχουν όμως συνέπειες στην ικανότητα στοιχειώδους αντίληψης της πραγματικότητας;

Γιατί γέμισε η αριστερά με Χάρε Κρίσνα;

Αντωνης είπε...

Ωχ, τα χάπια μου:

http://aristeripolitiki.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

Oolon Colluphid είπε...

Νομίζω πως η χαζοχαρουμενιά που λες από την μια και οι μούντζες από την άλλη είναι η τελευταία ευκαιρία να αισθανθεί κανείς σαν το κέντρο του Σύμπαντος. Στον Θαυμαστό Νέο Κόσμο όλοι θα είναι αναλώσιμοι ανά πάσα στιγμή και έχω την αίσθηση πως το κίνημα της iDemocracy είναι κυρίως ένα είδους αποχαιρετισμός στον Παλαιό Κόσμο όπου κάπου μετρούσες έστω και σαν καταναλωτής (πωλούνται και εμπειρίες ξέρεις)

Smirnoff είπε...

Αυτό με έχει προβληματίσει και μένα. Από τη μία υπάρχει εκείνο το τμήμα της αριστεράς που ερμηνεύει συνεχώς την πραγματικότητα με βάση την επιθυμία του και σύμφωνα με το οποίο ο λαός είναι παντα ένα βήμα προς τη νίκη, μόνο που αυτό το βήμα είναι μονίμως μετέωρο ή υλοποιεί τη γραμμή του Προέδρου Μάο: "από ήττα σε ήττα, μέχρι την τελική νίκη".

Από την άλλη είναι αυτοί που προσεγγίζουν την πολιτική μέσα από την "καταναλωτική" οπτική, ως ένα πεδίο διονυσιακής έκστασης, πραγματοποίησης επιθυμιών, αποκόμισης εμπειριών και επιβεβαίωσης ατομικών ταυτοτήτων. Εσχάτως μάλιστα αυτή η οπτική επενδύεται θεωρητικά και με την έννοια του πλήθους, προσπαθώντας ν' αποδείξει πως η βίαιη απόεπένδυση του κόσμου από το σύστημα, λόγω της ανικανότητας του να εκπληρώσει τις ατομικές επιθυμίες, στις οποίες όμως στηρίζεται για την αναπαραγωγή του, θα οδηγήσουν και στην κατάρρευσή του. Είναι η αντίληψη που θέλει το Σύνταγμα ως ένα κινηματικό Allou Fun Park και μάλιστα χωρίς ειστήριο. Τη λογική αυτή την έχει αποτυπώσει εξαιρετικά ο χαρακτήρας "Μάρκος" στην υπερπαραγωγή "Τόπων Μύστες" της βιντεοκολεκτίβας Μετέχνιο (http://metexnio.blogspot.com/2011/03/blog-post.html) με την αξέχαστη ατάκα: "Εγώ χορεύω για τη κλιματική αλλαγή, άλλος παίζει τουμπερλέκι, άλλος κάνει διαλογισμό. Όλα καλά παιδιά, όλα χρειάζονται"...

Αντωνης είπε...

Εγώ που λυπάμαι τον παππούλη (και τον κάθε απλό άνθρωπο) της φωτό που έμπλεξε στο "πάρτι για όσους ήταν πολύ μικροί για να βρεθούν στο Γούντστοκ" και έφαγε το χημικό της αρκούδας είμαι πολύ συντηρητικός;

Cris είπε...

Προς Smirnoff.
Δε διαφωνω πως η πλατεια εφθινε ως προς τη συμμετοχη ουτε οτι περιμενε με μια συγκεντρωση να αλλαξουν τα πραματα. Η ρητη ομως εντολη των κυβερνωντων ηταν να μην υπαρξει συγκεντρωση στο συνταγμα το διημερο. Κι αυτο ειναι κατι που δε μπορει να αμφισβητηθει. Αρα δε μπορεις να προδικαζεις ποσος κοσμος θα μαζευοταν. Οι αμφισβητουντες μικροαστοι ειχαν μπει σε μια διαδικασιας κοινωνικης κινησης και διατηρουσαν μια δυναμικη. Αυτη διαλυθηκε απο το οργιο βιας και χημικων της εξουσιας. Δε ξερω πως εννοεις τη δουλεια μεσα στη πλατεια αλλα ή δε τη βλεπεις ή κανεις πως δε τη βλεπεις. Εκτος κι αν επειδη διαφωνεις μαζι τους σου ειναι ασημαντη.
Την υπαρξει των εθνικιστων την γνωριζουν ολοι ομως δε ξερω ποιος ειναι ο τροπος αποπομπης τους απο την πλατεια. Γιατι την ηγεμονια δεν την εχουν αυτοι. Εκτος κι αν κι εδω κανω λαθος και εχεις αλλη γνωμη.
Για τον Δημο Κ. δεν εχω καταλαβει το σχολιο σου αν αναφεροταν σε μενα.

Αγώνας είπε...

Είναι απίστευτα τυχοδιωκτική, ανεύθυνη, ηττοπαθής και στην τελική φολικρατική και φιλομπάτσικη η στάση ενός σοβαρού μέρους αυτών που "στελέχωναν" ή σε κάθε περίπτωση διεκδικούσαν την εκπροσώπηση ομάδων εργασίας ή και της ίδιας της συνέλευσης διά του συντονιστικού της.
Είναι κατάπτυστο με ένα λόγο το γεγονός ότι και στις 15 και στις 28 αλλά πλέον και στις 29, εν μέσω απ΄σιτευτου χάους και ανηλεών ξυλοδαρμών κάποιοι κρατίνοι με ντουντούκα ή από τη μικροφωνική να επιμένουν σε εκκλήσεις στους μπάτσους και να παροτρύνουν τον κόσμο να κάνει, λέει (!!!) αλυσίδες και να συνεχίσει (τι να συνεχίσει;;;) ειρηνικά.
Ιδιαίτερα στις 29 η στάση αυτή ήταν απλά εγκληματική με δεδομένο ότι απευθυνόταν σε ανθρώπους εν πολλοίς χωρίς εμπειρία ή και πεισμένους από όλη την προηγηθείσα χαζοχουμενοσύνη ότι οι μπάτσοι κάποτε θα σταματήσουν να δυαλάνε την πλατεία "τους".
Αν διαβάσετε τις ανακοινώσεις του Συνασπισμού και της ΚΟΕ είναι εφάμιλλες αν όχι χειρότερες του ΚΚΕ σε σχέση με την καταγγελία των προβοκατόρων και των κουκουλοφόρων.
Το άθλιο υποκείμενο Τσίπρας έκανε, λέει, σήμερα μήνυση γιά τα χημικά.
Σιχτίρ τσογλανίσκο.
Γίνεται πλέον χαμός σε μπλογκ, το ιντυμήντια και προπάντων σε ιδιωτικές συζητήσεις γιά τη στάση διάφορων συριζοειδών στις 29.
Αν και η συνελευσάρα είχε τυπικά τουλάχιστον αποφασίσει από τις προηγούμενες ότι δεν αναφερόταν η λέξη ειρηνική διαμαρτυρία στις εκκλήσεις που απηύθυνε σιγά μην καταλάβαιναν τίποτα οι "ακομμάτιστοι".
Καλά, έχουν τις απόψεις τους. Το ξύλο και η χημεία που έφαγε ο κόσμος επειδή κατέβαινε απροετοίμαστος και ανίδεος, ενώ κι από πάνω τον καλούσαν να γυρίζει και το άλλο μάγουλο στις μπούφλες που βάραγε η αστυνομία έτχι στο χαλαρό και άνετο το χρεώνεται ΚΑΙ το οππουρτουνοσουπερμάρκετ του Συν/Συριζα.
Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να έχει αυταπάτες ότι είναι καλόπιστοι κρετίνοι. κΚθε άλλο, πρόκειται γιά αδίστακτους πολιτικάντηδες που το μόνο που προσδοκούν είναι η αφομοίωση στο κράτος και τους μηχανισμούς του.
Συμφωνώ με τα σχόλια Αντώνη και Σμιρνόφ.
Προτείνω στο μπλογκ το άνοιγμα ενός θρεντ γιά την αναφορά πρακτικών προτάσεων αντιμετώπισης της αστυνομίας και εμπειριών λαικής μαζικής αντιβίας.
Είναι απολύτως απαράδεκτο σε μιά μέρα όπως η προχθεσινή να μην υπάρχει μολότωφ σχεδόν ούτε γιά δείγμα, ελάχιστα παλουκάκια, μάλλον σκουπόξυλα και καμία μπετόβεργα.
Και ας μην αρχίσουν οι καλοθελητές παπάρηδες τα περί χούλιγκαν και αναρχίας. Δε χρειάζεται να είναι κανείς αναρχικός γιά να μην είναι μαλάκας. Εγώ τουλάχιστον αναρχικός δεν είμαι.

Αντωνης είπε...

@Αγώνας: Το ζήτημα είναι ότι το μεσοπρόθεσμο πέρασε, και αυτό είναι βία στην καμπούρα του καθένα μέχρι τα τρισέγγονά του και βάλε.

Χωρίς τον οργανωμένο μιλιταρισμό των οικοδόμων με τις μπετόβεργες μπροστά μου, εγώ δεν θα εμπιστευόμουν ούτε το κρανίο μου ούτε το αναπνευστικό μου σε κανέναν.

Αλλά αυτοί δεν κάνανε, ήταν "κομματικοί" και δεν την βρίσκανε με τις "αξέχαστες εμπειρίες" που θελε ο ακτιβισμός της (χρεωμένης) πιστωτικής.

Cris είπε...

"Το άθλιο υποκείμενο Τσίπρας έκανε, λέει, σήμερα μήνυση γιά τα χημικά.
Σιχτίρ τσογλανίσκο.
Γίνεται πλέον χαμός σε μπλογκ, το ιντυμήντια και προπάντων σε ιδιωτικές συζητήσεις γιά τη στάση διάφορων συριζοειδών στις 29.'" Βαθεια πολιτικη και διαλεκτικη αναλυση. Εχει κατι κι απο την ευγενεια της αριστερας που νιωθει αλληλεγγυα προς ολους τους συντροφους-ισσες.

Αντωνης είπε...

@Cris: Σε σέβομαι και σε συμπαθώ φίλε, πραγματικά. Και μου αρέσει που έχεις το τσαγανό να υπερασπίζεσαι το κόμμα σου. Αλλά πραγματικά το κόμμα τα κανε μαντάρα τον τελευταίο μήνα. Μετά την πολύ καλή του, τουλάχιστον συγκριτικά, στάση με την απεργία πείνας των μεταναστών --που ήταν, γαμώ το κέρατό μου, ταξικά συνειδητοποιημένοι άνθρωποι, πήγε και παρέδωσε τα πολιτικά και θεωρητικά κλειδιά σε ένα συνονθύλευμα νιού έιτζ, λαϊφσταλίστικου ακτιβισμού, λαϊκισμού και εθνεγερσίας στο όνομα της "συμμετοχής". Γιατί ρε παιδιά; Αυτό εννοούσατε "επανεκκίνηση";

Και σαν να μην έφτανε αυτό, τώρα σας την πέφτουν όχι οι ΚΚΕδες, αλλά οι πρώην συμπορευτές σας στην πλατεία: http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/07/blog-post_999.html

Ψάξτε για exit strategy το συντομότερο είναι η δική μου γνώμη. Δεν έχετε καμιά δουλειά με αυτό το πράγμα που μπλέξατε.

Cris είπε...

Αντωνη ευχαριστω για τα καλα σου λογια. Ομως δε θα σταματησω να πιστευω πως οι κοινωνικες διαδικασιες συμβαινουν τωρα. Δε μπορω ομως να παρακολουθησω μια αντιπαραθεση απο σχολιαστες του μπλογκ που κυμαινεται μεταξυ τριανταφυλλοπουλικου εμετου και εμπαθους πολιτικης ανεπαρκειας. Εχουμε εντελως διαφορετικη αντιληψη για τις πλατειες. Να το κουβεντιασουμε οκ. Αλλα χωρις προσβλητικους χαρακτηρισμους και χυδαια εμπαθεια. Το τελευταιο δε σε αφορα Αντωνη. Και στο φιναλε υπηρξε μια αντιδραση που ειχαμε χρονια να δουμε. Να την αφησουμε στα χερια των ακροδεξιων γιατι δε πληροι τις προυποθεσεις τις γνησιας αριστερης πολιτικης ή να προσπαθησουμε να την αλλαξουμε προς τους δικους μας ιδεολογικους και πολιτικους στοχους? Και οχι δε συμφωνω οτι το κομμα μου τα εχει κανει μανταρα. Μαλλον το αντιθετο θαλεγα.

Αντωνης είπε...

@Αγώνας: Νομίζω έχει δίκαιο ο Cris ως προς το θέμα των χαρακτηρισμών. Για μένα μετράει πολύ το γεγονός ότι δεν απαρνείται τον ιδεολογικό του χώρο και είναι διαφανής ως προς αυτό. Οπότε κριτική ναι, αλλά χωρίς χαρακτηρισμούς θα παρακαλέσω.

@Cris: Ναι, έχουμε πολύ διαφορετική εκτίμηση φίλε για τους χειρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ τον τελευταίο μήνα.

Αντωνης είπε...

Αν ο κόσμος ήταν όλος μια πλατεία και δεν είχα άλλη επιλογή παρά να πω μια τελευταία λέξη στον ως τώρα κόσμο έτσι όπως τον ξέραμε, θα ήθελα αυτή η «λέξη» να ήταν στα μούτρα μια καμένης τράπεζας καθώς φεύγω. Και όχι μια λέξη σε ένα ραβασάκι ενός ραντεβού γραμμένη σε φιλικό χαρτομάντηλο κάτω απ΄τους ήχους της κρητικής λύρας και των βιολιών κάποιων "πανανθρώπινων" και ακυρώσιμων ονείρων.

Πες τα συντρόφισσα!
http://disdaimona.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

Cris είπε...

Οκ πεσμου που ειναι τα λαθη που εχει κανει. Δες ομως οτι αυτο που συμβαινει δεν συμβαινει μονο στην Αθηνα αλλα και αλλου. Και εκει οι περισσοτεροι εχουν βαθεια μεσανυχτα. Στην ευρυτερη περιοχη που ζω υπαρχει μια δραστηριοποιηση που ξεπερνα κατα πολυ τις ελπιδες μας. Να την αφησουμε? Και μιλωντας για ΣΥΡΙΖΑ εχε κατανου οτι μιλαμε γι' αυτο που ειναι σημερα και οχι για το προ τριετιας σχημα. Ουτε εγω τα βρισκω ολα σωστα αλλα να δουμε με ψυχραιμια τι συμβαινει

Smirnoff είπε...

@Cris:

Συμφωνώ πως η αστυνομία είχε σχέδιο εκκένωσης της πλατείας το διήμερο, διαφωνώ όμως πως αυτός είναι ο κύριος λόγος που απέτρεψε τον κόσμο από το να κατέβει. Έγραψα σε προηγούμενη απάντηση κάποιους από τους λόγους για τους οποίους πιστεύω πως αυτό δεν έγινε. Αλλά και 50.000 να κατέβαιναν και να διαδήλωναν ειρηνικά, θα απέτρεπε αυτό την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου;

Σε ότι αφορά την πλατεία, επαναλαμβάνω, η κριτική μου δεν στοχεύει στον κόσμο που κατέβηκε αυθόρμητα να διαμαρτυρηθεί, αλλά στα πολιτικά υποκείμενα και το λόγο τους και την πρακτική τους σε σχέση με τους αγανακτισμένους.

Το κίνημα των αγανακτισμένων, στην κορύφωση του, είναι τμήμα αυτού που γράφω στο κείμενο, της οργανικής κρίσης του συστήματος, που σηματοδοτεί η είσοδος παθητικών μέχρι πρότινος, μικροαστικών μαζών, στο πολιτικό προσκήνιο. Η παρουσία τους επιτείνει την αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος και του μπλοκ εξουσίας και διευρύνει το πεδίο του πολιτικού ανταγωνισμού. Η δυναμική του κινήματος δεν είναι καθόλου δεδομένη. Με βάση τα χαρακτηριστικά του: διαταξική σύνθεση, ρηχός αντιμνημονιακός λόγος, αντικομματική λογική κλπ, είναι πολύ επιρρεπές σε δεξιές λαϊκιστικές δυνάμεις τύπου Σπίθα (ο λαϊκισμός με τη σημασία που του δίνει ο Λακλάου, ιδίως στα πρώιμα έργα του, πριν εγκαταλείψει το μαρξισμό). Επίσης η μικροαστική κατά πλειοψηφία, σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας, ο κατακερματισμός και η ηγεμόνευση της εργατικής τάξς από αστικές και μικροαστικές δυνάμεις, ενισχύουν μία τέτοια κατεύθυνση. Σε αυτές τις συνθήκες χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια από την αριστερά για να δώσει το δικό της στίγμα (ποιό είναι αυτό άλλωστε;) και δεν θα μπορέσει να το κάνει εθελοτυφλώντας για τις αντιφάσεις, τα όρια και τους κινδύνους που αντιπροσωπεύει το Σύνταγμα. Μέχρι στιγμής δεν έχω δει καμία ανάλυση αριστερής οργάνωσης γι αυτά τα ζητήματα, για τον προβληματικό εθνοπατριωτικό χαρακτήρα της πάνω πλατείας, για τα όρια του πολιτικού της λόγου και των δομών της. Το μόνο που βλέπω είναι κοινοπτοπίες και φαντασιώσεις περί πλήθους.

Smirnoff είπε...

συνέχεια


όσο για τη συνέλευση, θεωρώ την ύπαρξη της θετική στο εξής πλαίσιο: αποτελεί ένα εναλλακτικό αριστερό πόλο (με όλα τα προβλήματα του) στον πολύ προβληματικό της πάνω πλατείας. Αποτελεί τη μόνη δομή που διεξάγεται μία κάποια πολιτική συζήτηση (με όλες τις αδυναμίες της) και παίρνονται κάποιες αποφάσεις. Λειτουργεί ως ένα σημείο αναφοράς που επιτρέπει στη διαμαρτυρία να συνεχίζεται μέρα με τη μέρα. Όμως και το τονίζω το όμως, η συνέλευση δεν αντιπροσωπεύει πολιτικά και δεν χαρακτηρίζει το κίνημα των αγανακτισμένων. Αφόρα από μερικές εκατοντάδες, έως μερικές χιλιάδες κόσμου, σε μεγάλο βαθμό αριστερό και αναρχικό. Ο πολιτικός λόγος που εκπέμπει δεν αγγίζει τη μάζα των αγανακτισμένων. Τα όρια της είναι να βγάζει κάποια κείμενα - αποφάσεις που δεν δεσμέυουν κανένα και να διαχειρίζεται το χώρο της Κάτω Πλατείας. Δεν συνιστά σώμα, αφου δεν συγκροτείται σε ένα μίνιμουμ πολιτικό και οργανωτικό πλαίσιο, υποχρεωτικό από όσους συμμετέχουν, ενώ οι αποφάσεις της δεν δεσμεύουν κανέναν. Η αντιοργανωτική λογική που έχει επικρατήσει, ο φετιχισμός της άμεσης δημοκρατίας με αυτούς τους όρους που παρεμποδίζουν την διαμόρφωση στο εσωτερικό της τυπικών δοομών, αναστέλουν τη διεξεγωγη ουσιαστικής πολιτικής συζήτησης, ενώ έχουν οδηγησει στην ανάπτυξη άτυπων ηγετικών ομάδων που λειτουργούν αντιδημοκρατικά, όπως ακριβώς έχει περιγράψει η ανρχοφεμινίστρια Jo Freeman στο κείμενο της "Η τυραννία της απουσίας δομών".

Στο παραπάνω πλαίσιο λειτουργούν και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχουν στελεχώσει τις διάφορες ομάδες, τη συντονιστική επιτροπή και τη γραμματεία, υπό τον μανδύα του ακομμάτιστου πάντα και κατευθύνουν τα πράγματα, ενώ στη συνέλευση συνεχίζει να γίνεται αυτή η γενική και πολλες φορές ανούσια συζήτηση. Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης είναι η καταγγελία της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης πριν μερικές μέρες, πως ένα τμήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έφερε 40 άγνωστους φοιτητές στην ομάδα πολιτικής για να ψηφιστεί το δικό της κείμενο, ως μανιφέστο της συνέλευσης. Ή πιο πριν η ανκοίνωση από το σταθμό Κόκκινο πως μία συζήτηση στην πλατεία οργανώνονταν από τον ΣΥΝ και ο κατάλογος συνεχίζει αλλά δεν έχει νόημα να παραθέσω άλλα παραδείγματα.

Ανώνυμος είπε...

ανωνυμος του 2.41

διεκδικω και γω χωρο στην συζητηση και την κριτικη χωρις προσβολες!

"Σας βάζουν παραισθησιογόνα στα χημικά;"
θεωρω πως ηταν προσβλητικο εως και χυδαιο...

τεσπα παρακολουθω τα σχολια και μαλιστα o smirnoff με εβαλε σε σκεψεις για διαφορα πραγματα, opote παρακαλω αν γινεται να σχολιαζονται αυτα τα οποια σχολιαζω με επιχειρηματα και οχι με ειρωνιες...

Αντωνης είπε...

@Cris: Μα τα έχουμε πει σε κείμενα και εγώ και ο Σμιρνόφ, τα έχουμε ματαπεί σε συζητήσεις. Εν ολίγοις: παρέδωσε πλήρως τα θεωρητικά και πολιτικά εργαλεία και "κρύφτηκε" πίσω από μια ρητορική του συρμού περί πλήθους, αυθορμησίας κλπ σε μια κρισιμότατη για τη χώρα καμπή, ενώ συνέβαλλε ο ίδιος στο κόψιμο κάθε γέφυρας με τον χώρο του εργατικού κινήματος.

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος 2.41:

Επειδή η δική μου υπομονή έχει προ πολλού εξαντληθεί με μια στάση που έχει γίνει σήμα-κατατεθέν των όψιμων ή μη εκφραστών του "κινήματος" και που προσωπικά μου τα χει πρήξει όσο δεν πάει, και επειδή δεν πρόκειται να συνεισφέρω τίποτε ευγενικό, σε αφήνω να συζητήσεις με τον Σμιρνόφ που είναι πιο υπομονετικός και ευγενικότερος.

Λυπούμαι που δεν έχω πλέον τη διάθεση για παρόμοιες συζητήσεις, δεν είναι κάτι για το οποίο φέρεις εσύ την προσωπική ευθύνη.

Αντωνης είπε...

@Cris: Ξέχασα να αναφέρω το μέγα αίνιγμα για το πώς ακριβώς συνδυάζονται οι θέσεις Μηλιού με την συμμετοχή σας σε ένα μόρφωμα όπου κυριάρχησαν συνθήματα και λογικές εθνέγερσης κατά του ευρωπαίου κατακτητή. Τελικά, ποια είναι η θέση σας, δεν έχω καταλάβει.

Cris είπε...

Πολλα ερωτηματα για τον λιγο χρονο που εχω. Smirnoff συμφωνω σε μεγαλο μερος της αναλυσης σου. Στο ερωτημα ομως τι κανουμε περιμενω μια απαντηση. Γιατι μεχρι τωρα μονο κριτικη υπαρχει. Αντωνη δε παρεδωσε τιποτα. Οι συνθηκες δεν ειναι παντα βολικες για τον πολεμο θεσεων που θελουμε να διεξαγουμε. Για τον εργατικο κινημα θα πω δυο κουβεντες μονο.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Χιλιαδες μικροαστοι αποχαυνωμενοι απο τη τιβι ατομικα συμπεριφερομενοι προσπαθουν να καταλαβουν τι τους βρηκε και παλευουν ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ. Για τη μηδενικη συμμετοχη των ιδιωτικων στην απεργια ας μη ψαχνουμε μονο στις ανεπαρκειες της αριστερας αλλα και στον ΤΡΟΜΟ που επικρατει στους εργασιακους χωρους. Οποιος δε το βλεπει αυτο δε γνωριζει τι γινεται στην ιδιωτικη εργασια. Ασπαζομαι τα γραπτα του Μηλιου και η συμμετοχη μας στο μορφωμα των πλατειων εχει αλλο στοχο. Τον εχω εξηγησει νομιζω. Στο δικο μου ερωτημα ομως "να τους αφησουμε στα χερια της ακροδεξιας?" τι απαντατε.
Και για να μιλαμε επι του πραγματικου. Ενα κοινοβουλευτικο κομμα εχει κανει τους συμβιβασμους και τις υποχωρησεις του επηρεαζομενο απο την τηλεοπτικη δημοκρατια. Ποσο ευκολο θεωρειται οτι ειναι για τα μελη του να αλλαξουν μεσα σε τοσο μικρο χρονικο διαστημα την αντιληψη τους για τις στρατηγικες και τις τακτικες που πρεπει να εχει ενα αριστερο κομμα. Κι επειδη θητευσα στην ιδιωτικη αριστερα χρονια κατανοησα πως ενας χωρος για να αλλαξει και να μπορει να με συμπεριλαβει στα οραματα του θελει να μπεις μεσα και να του αλλαξεις τα φωτα. Αν εγω και πολλοι αλλοι συντροφοι μου θα το καταφερουμε πριν χαθουμε στη δινη του χρονου αυτο μενει να αποδειχθει.

Αντωνης είπε...

"Σε ότι αφορά την πλατεία, επαναλαμβάνω, η κριτική μου δεν στοχεύει στον κόσμο που κατέβηκε αυθόρμητα να διαμαρτυρηθεί, αλλά στα πολιτικά υποκείμενα και το λόγο τους και την πρακτική τους σε σχέση με τους αγανακτισμένους.

Το κίνημα των αγανακτισμένων, στην κορύφωση του, είναι τμήμα αυτού που γράφω στο κείμενο, της οργανικής κρίσης του συστήματος, που σηματοδοτεί η είσοδος παθητικών μέχρι πρότινος, μικροαστικών μαζών, στο πολιτικό προσκήνιο. Η παρουσία τους επιτείνει την αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος και του μπλοκ εξουσίας και διευρύνει το πεδίο του πολιτικού ανταγωνισμού. Η δυναμική του κινήματος δεν είναι καθόλου δεδομένη. "

Η θεωρητική ευθυκρισία δεν είναι δογματισμός. Δογματισμό θέλουν να την ανακηρύξουν οι εκ του πονηρού ορμώμενοι, για να μπορούν να ελίσσονται και να αλλάζουν προσωπεία, όπως κάνουν πάντα. Ο Σμιρνόφ έχει σπάνια θεωρητική ευθυκρισία και μιλά με απόλυτη ακρίβεια.

Ανώνυμος είπε...

Μπράβο Αντώνη.

Αντωνης είπε...

"Για τον εργατικο κινημα θα πω δυο κουβεντες μονο.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Χιλιαδες μικροαστοι αποχαυνωμενοι απο τη τιβι ατομικα συμπεριφερομενοι προσπαθουν να καταλαβουν τι τους βρηκε και παλευουν ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ."

Τώρα μιλάμε Κρις. Φτάσαμε στο ζουμί.

Αν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ εκκινεί από αυτή τη βάση, ναι, βεβαίως κατανοώ απόλυτα τον δρόμο που διάλεξε.

Αλλά εγώ δεν εκκινώ από αυτή τη βάση. Μπορεί να κάνω και λάθος. Αλλά για μένα ακόμα και αν δεν υπήρχε εργατικό κίνημα, θα έπρεπε να εφευρεθεί. Γιατί πολύ απλά ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ. Και θα έπρεπε όλοι ανεξαιρέτως οι φορείς της αριστεράς να δουλεύουν στην κατεύθυνση της έγερσης του ταξικού αισθήματος, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα πειθούς και προπαγάνδας που υπάρχουν από καταβολής μαρξισμού.

Διότι η σφαγή των ασθενών στρωμάτων δεν είναι εικονική, δεν είναι, όπως λένε οι ξοφλημένοι copycats του μεταμοντερνισμού, ένα ακόμα "αφήγημα". Είναι απόλυτα πραγματική.

Αντωνης είπε...

@ Cris: Επίσης, αυτό που τσίταρα αποδεικνύει (για μένα) την ντομπροσύνη σου. Θέλει κότσια να γράψεις αυτό που έγραψες και για μένα μακάρι η ηγεσία σου να είχε όσα έχεις εσύ.

tovytio είπε...

αντώνη, τσεκάρεις αν θες κι εδώ
http://blo.gr/6fu

Cris είπε...

"Γιατί πολύ απλά ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ. Και θα έπρεπε όλοι ανεξαιρέτως οι φορείς της αριστεράς να δουλεύουν στην κατεύθυνση της έγερσης του ταξικού αισθήματος, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα πειθούς και προπαγάνδας που υπάρχουν από καταβολής μαρξισμού.

Διότι η σφαγή των ασθενών στρωμάτων δεν είναι εικονική, δεν είναι, όπως λένε οι ξοφλημένοι copycats του μεταμοντερνισμού, ένα ακόμα "αφήγημα". Είναι απόλυτα πραγματική."
Συμφωνω μεχρι κεραιας. Ομως η οργανωμενη αριστερα, και μιλω για το συνολο της, αρκεστηκε ολα αυτα τα χρονια στη γραφειοκρατικη αντιμετωπιση του εργατικου κινηματος. Και συνεβαλε στην εξαφανιση του. Η δουλεια ξεκινα απο μηδενικη βαση. Με αστοχιες και πισωγυρισματα, με ιδιοτελειες και θολο ιδεολογικο περιεχομενο. Κι αυτο συμβαινει παντου το ξανατονιζω. Και δε θ' αλλαξει ευκολα. Ναι η αριστερα σε αυτο το επιπεδο εγκληματισε επι μακρον. Οκ και τωρα? Μενουμε σε αυτα? Διωχνουμε ολους τους γραφειοκρατες και ξεκιναμε απο τα πρωτοβαθμια να αλλαξουμε συσχετισμους. Κι εκει ειναι η αλλη εγκληματικη σταση του ΚΚΕ με τον σεχταρισμο του. Εγραψα σε παλαιοτερο σχολιο μου περιπτωσεις πολιτικης του ΠΑΜΕ, δε θα επανερθω. Οσο ο Μαρξισμος αντιμετωπιζεται ως ευαγγελιο της αποκαλυψης θα γεννιουνται δογματισμοι. Οσο η πρωτοκαθεδρια στην αριστερα θα αντιμετωπιζεται ως εθνικο πρωταθλημα θα μενουμε καθηλωμενοι στα μαγαζια μας. Οσο η ενοτητα των εργατων θαναι ονειρο θερινης νυκτος το κεφαλαιο θα θεριζει οτι σηκωνεται πανω απο εναν ποντο απο την κοινωνικη αποχαυνωση. Κι οσο θα πιστευουμε πως τωρα ηρθε η ωρα για να συγκρουστουμε χωρις κοινωνικο υποκειμενο η ιστορια θα σκαει στα γελια μαζι μας.
Τελος, κι αυτο ειναι και κριτικη προς τους δικους μου εκλογολαγνους συντροφους, οσο θεωρουμε οτι οι εκλογες θα μας φερουν στην εξουσια τοσο το συστημα θα μας παιζει μπαλα στο δικο του γηπεδο και θα μας κερδιζει απο τα αποδυτηρια.

Αντωνης είπε...

Ευχαριστώ Βυτίο.

Cris είπε...

http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82

Ενταξει μεχρι τωρα δεν ειχαν βγαλει οπλα. Το εκαναν τωρα. Κι κοινωνια κοιμαται στις παρυφες του γκεμου ονειρευομενη ενα θαυμα που θα τους σωσει απο το σιγουρο χαμο.

Αντωνης είπε...

@Κρις:
"Ομως η οργανωμενη αριστερα, και μιλω για το συνολο της, αρκεστηκε ολα αυτα τα χρονια στη γραφειοκρατικη αντιμετωπιση του εργατικου κινηματος. Και συνεβαλε στην εξαφανιση του."

Συμφωνώ απόλυτα. Και θεωρώ αυτήν απόλυτα νόμιμη και απαραίτητη κριτική του ΚΚΕ.

"Οσο ο Μαρξισμος αντιμετωπιζεται ως ευαγγελιο της αποκαλυψης θα γεννιουνται δογματισμοι."

Εδώ θα είμαι πιο επιφυλακτικός. Χρειαζόμαστε μια διαλεκτική αντιμετώπιση ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΕΡΑΤΩΝ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ, αλλιώς δεν κάνουμε τίποτε. Ναι, το ΚΚΕ παγιδεύτηκε αναμφισβήτητα στον σταλινισμό, πράγμα που θεωρώ σουρεαλιστικό με δεδομένη την αποκαθήλωσή του στην ΕΣΣΔ από την εποχή Χρουστσώφ, ΑΛΛΑ δεν υπήρξε σχεδόν ΟΥΤΕ ΕΝΑ μόρφωμα που να αποσπάστηκε από αυτό το οποίο να μην κατέληξε όχι απλώς στον ρεφορμισμό, αλλά στην ιδεολογική ενσωμάτωση στην σοσιαλδημοκρατική (βλ. κατ' ουσία καθεστωτική) σούπα.

Επί της ουσίας, το ζητούμενο είναι η ενότητα της αριστεράς, αλλά η ενότητα αυτή προαπαιτεί αναστροφή της ιστορικής της πορείας μετά τον εμφύλιο, αναστροφή δηλαδή της σταλινοποίησης αφενός και της διάχυσης των οπορτουνισμών αφετέρου. Το πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό με τις σημερινές κομματικές ηγεσίες είναι τεράστια συζήτηση, αλλά χωρίς αυτό η αριστερά θα εξαφανιστεί, είτε πανηγυρίζοντας την ενσωμάτωσή της στην τελευταία πατέντα των σοσιαλμηντιάκηδων είτε βράζοντας ανήμπορη στην απομόνωσή της.

Και το ζήτημα, επαναλαμβάνω για μια ακόμα φορά, δεν είναι αν θα εξαφανιστεί η αριστερά. Το ζήτημα είναι ποιος θα αναλάβει την υπεράσπιση των στοιχειωδών δικαιωμάτων των κατώτερων στρωμάτων σε μια τέτοια περίπτωση.

Cris είπε...

Δεν ειναι κρυφο οτι οι ηγεσιες του ΚΚΕ απο τη γεννηση του, λογω ανεπαρκειας?, λογω ιδεολογικου εναγκαλισμου με την ΕΣΣΔ? δεν αντιμετωπιση με τη δεουσα διαλεκτικη τον μαρξισμο. Κι οσο προχωρουσε ο ιστορικος χρονος προσδενοντουσαν στη σταλινικη του εκδοχη. Ουτε ειναι κρυφο πως ο ευρωκομμουνισμος εχει τη δεξια και την αριστερη του εκδοχη. Θελω να πιστευω, εχοντας και γνωση των κομματικων διεργασιων, οτι αργα αλλα σταθερα θα επικρατησει ο αριστερος. Και ναι αυτο που ειναι σημαντικοτερο τωρα ειναι η υπερασπιση των "ανυπαρκτων' αυτων που σβηνονται απο τον κοινωνικο χαρτη μην εχοντας καπου να στηριχθουν.
Υ.Γ. Οπως καταλαβες με δολιο τροπο με απετρεψες απο το να κατεβω στη πλατεια σημερα. :)

celin είπε...

Aντωνη,smirmoff και λοιποι σχολιαστες, ειλικρινα εχει κουραστει το μυαλο μου να σκεφτεται και να καταληγει σε συμπερασματα. Και δωστου παλι συμπερασματα, διαβαζω καπου κατι, καλα τα λεει σκεφτομαι,
διαβαζω καπου κατι αλλο διαφορετικο,
καλα τα λεει κ αυτος σκεφτομαι.
Κι εκει που παω να φτασω σε καποια συμπερασματα, εν μερει ανατρεπονται, και φτου και παλι απο την αρχη.

Τι να πρωτοσχολιασω εδω, 40 σχολια μπορω να γεμισω και παλι να μη πω ολα αυτα που θελω να πω.

1)Αν αυριο βγει το ΚΚΕ και κηρυξει την επανασταση, καποιοι απο αυτους που το κραζουν σα συντηρητικο και ως μερος του συστηματος, θα λουφαξουν και θα τρωνε πασατεμπος ανακουφισμενοι την ωρα που θα σφαζονται τα μελη του κομματος.
Πρωτοι απο ολους φυσικα οι υπερπατριωτες υπερεπαναστατες του "ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ 300"
Πιστευω οτι το ΚΚΕ τηρει τη καλυτερη δυνατη σταση που θα μπορουσεν να τηρησει, αυτη η αμυντικη σταση ειναι η ευφυεστερη σταση.
Δεν υπαρχει σημερα επαναστατικο υποκειμενο, δεν υπαρχει λαος που να θελει συντεταγμενη ανατροπη, δεν υπαρχει σχεδον κανενας που να θελει συγκρουση, κανεις δε θελει να ρισκαρει και κατα βαθος οι 9 στους 10, μπορει και παραπανω, περιμενουν τον Παπανδρεου να βγαλει τα καστανα απο τη φωτια, αρνουμενοι σε βαθμο ψυχαναγκασμου οτι ειναι ο ιδιος που τα καιει.

Ακομα κ αυτοι που ο λογος τους ειναι επαναστατικος ειναι υποκριτες, το νιωθω
κ απο ενστικτο δε πεφτω εξω. Παπαριες λεμε οι περισσοτεροι με πρωτον και καλυτερο εμενα.

Κι οταν λεω υποκριτες, δεν εννοω τσαρλατανους παραμυθατζηδες.
Εννοω, φοβισμενοι.
Αντωνη, εχουμε χεστει ολοι πανω μας, τοσον φοβο στα ματια των ανθρωπων δεν εχω δει ποτε ουτε σε φωτογραφιες απο εμπολεμη ζωνη.
Ακομα και τα ματια που δειχνουν θαραλλεα, ακομα κι αυτα φοβισμενα ειναι.
Θελουμε επανασταση διχως επανασταση, κατα το Ζιζεκικο κρεμα διχως λιπαρα και καφε διχως καφεινη.

Και ξερεις γιατι; Γιατι ειμαστε μια ευνουχισμενη γενια.Καλομαθημενα παιδακια μεθυσμενα σε ενα παρτυ, το οποιο τελειωσε, τα φωτα ανοιξαν, η μουσικη εκλεισε, ηρθε η αστυνομια να εκκενωσει το σπιτι του παρτυ κ εμεις κλαψουριζουμε "ΜΑ ΚΥΡΙΕ ΠΟΛΙΤΣΜΑΝΕ, ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΩ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ, PLEASE"

Πηγε ο Τσιπρας στον εισαγγελεα του ΑΠ να μηνυσει τους μπατσους, θα τρελαθουμε τελειως, ειναι σα να σου εχει φαει το χερι η Λερναια Υδρα κι εσυ..ψαχνεις για ενα απο τα υπολοιπα 8 κεφαλια της για να διαμαρτυρηθεις:)
Ενα κεφαλι οι μπατσοι, ενα τα γαλαζοπρασιναντοροκαρατζαφεροειδη, ενα οι δικαστικοι
ΤΟ ΣΤΕ βρηκε το ΜΝημονιο συνταγματικο, τι ψαχνουμε να βρουμε;

Μπροστα σε αυτη τη κολαση καταστολης, βαρβαροτητας, φοβου και παθητικοευνουχισμου, η πιο σοφη κινηση ειναι το ταμπουρι.
Ντηφενς-ντηφενς, ολοι μαζι.

Και μια λυσσαλεα προσπαθεια για να ενωθουμε οσο δυνατον περισσοτεροι, να συνεννοηθουμε, διχως καν προαπαιτουμενα, ταμπουλα ραζα, ολοι μεσα, αριστεροι, δεξιοι, απολιτικ, κεντρωοι, ουτε που με νοιαζει.
Δεχομαστε επιθεση απο την ΕΕ, απο τη γαλαζοπρασινη συμμορια, απο το Κεφαλαιο, απο τους βιομηχανους, τους τραπεζιτες, απο τα γουρουνια,
απο ολους.
Μπροστα σε ολα αυτα, τι κανεις;

Απλα προσπαθεις να πεισεις τον κοσμο για τα αιτια της κρισης.
Και κανεις τον σταυρο σου να τα καταλαβει, και να τα παρει στο κρανιο.
(Οι τελευταιες μου αναρτησεις λενε περισσοτερα, αν θες Αντωνη, ριξε μια ματια)

Θελω εδω να καταθεσω τον σεβασμο και τον θαυμασμο μου για τους ανθρωπους που φαγαν ξυλο και χημικα απο τα μαντροσκυλα, για μενα ειναι ηρωες. Τουλαχιστον αυτοι ηταν εκει, εστω να δωσουν μια μαχη που ηταν απο την αρχη χαμενη. Εγω δε μπορουσα να ειμαι εκει διοτι ειδικες προσωπικες συνθηκες δε μου επιτρεπουν να το ρισκαρω, ενα χημικο στη μαπα μπορει να με σκοτωσει.
Σκυβω ταπεινα μπροστα τους και σκεφτομαι ενα πραγμα: Πως ολα αυτα που γινονται θα αποτελεσουν αφορμη για βηματα προς τη ριζοσπαστικοποιηση.

Γιατι, προεκυψε και κατι θετικο εδω: Οι "ειρηνοφιλοι" καταλαβαν με τον πιο ασχημο τροπο, οτι ανατροπη και απαλλαγη απο τη χουντα, δεν νοειται διχως βια, αιμα και θανατο.

Πολυτιμη γνωση αυτη.
Διοτι αυριο μεθαυριο, η τωρινη ευνουχισμενη γενια μου, των 30κατι,
μπορει να ονομαστει αλλιως.

Ονειρμός είπε...

Το να επαναλαμβάνει κανείς τα όσα ''μαρξιστικά'' μπορούν να συναχθούν από την ανάγνωση μετρημένων στα δάχτυλα βιβλίων των κλασικών, είναι το πιο εύκολο. Αν ρωτήσεις ένα μέλος της ΚΝΕ τί ''ιδεολογικά μαθήματα'' κάνουν, θα σου πει ότι δεν έχουμε καιρό για τέτοια. Αν λέμε ότι το ΚΚΕ διατηρεί στον λόγο του με συνέπεια κάποια ''βασικά'', δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε από τον λόγο αυτό τον ντετερμινιστικό ''διαλεκτικό υλισμό''. Δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε από τον λόγο αυτό την μηδενική του ανάπτυξη και την απονέκρωση της θεωρίας. Το ΚΚΕ επιμένει στα ''βασικά'', επειδή αυτό ξέρει να κάνει, αυτό η ιστορία του αφήνει έτοιμη παρακαταθήκη στα μέλη του, σε αυτό θα μείνει, αν δεν υποστεί ένα γερό τράνταγμα. Όπως πολύ σωστά ειπώθηκε, το ΚΚΕ-μλ έφαγε ξύλο, και επέμεινε να δηλώνει την ανοιχτά την κομματική και κομμουνιστική παρουσία του. Στα δικά μου φτωχά και καλοπροαίρετα μάτια, πέφτουν οι μάσκες, και καταρρέει εκείνο το βίτσιο ότι κάποια μέρα θα γινόμουν ανεπιφύλακτα μέλος του Κόμματος. Προβοκάτσιες και πράσσειν άλογα. Πάντα θα υπάρχουν προβοκάτσιες, όπου παίζεται το παιχνίδι της πολιτικής (και ταξικής) ηγεμονίας.
Για μένα η μόνη λύση είναι να ξεπεραστεί το ΚΚΕ από τις εξελίξεις και να υποστεί ρωγμές που θα το μετασχηματίσουν. Αλλά δυστυχώς το θεωρητικό μαρμάρωμα δεν ξεπερνιέται μέσα σε λίγους μήνες. Για Σύριζα εκφράζω την πολιτική μου απορία, πώς είναι δυνατόν ένας πολιτικός χώρος(''συνειδητός παράγων'') να μην βάζει ΤΙΠΟΤΑ πιο προωθημένο στην πλατεία, από αυτά που λέει η ίδια η (μη συνειδητοποιημένη) πλατεία. Εναποθέτω τις ελπίδες μου σε Ανταρσύα? Όχι μέχρι να εξηγηθεί προς τα πού ''μεταβαίνει'' το μεταβατικό πρόγραμμα, τουλάχιστον σύμφωνα με τις στοχεύσεις των συνιστωσών της. Τζίφος. Υπό αυτές τις συνθήκες, το μνημόνιο φαντάζει στον κόσμο μονόδρομος. Ο τζέφρυ παίρνει την εκδίκησή του. Όποιος πιστεύει ότι μπορεί έστω να γίνει ικανοποιητικός αμυντικός αγώνας χωρίς σοσιαλιστική προοπτική σε περίοδο κρίσης, ξεχνά πως κανένας δεν θα κάνει απεργίες, όταν νιώθει πως το Μνημόνιο είναι μονόδρομος.

costinho είπε...

celin, προσυπογράφω και δίνω ρισπέκτ.

Αντώνη, προσυπογράφω κάθε κείμενο και κάθε οργή σου, η οποία μόνο όψιμη δεν μπορεί να την πει κανείς ή επιφανειακή. Το δίλημμα "πλατεία ή καναπές" το έχουν βάλει εκείνοι που μέχρι χτες έβλεπαν το δεύτερο ως επιλογή, νομίζοντας ότι και όλοι οι άλλοι κάνουμε περίπου το ίδιο, γαμώντας από τον μεγάλο καναπέ τους κάθε ευκαιρία ανάσας και πολιτικής υγείας. Η δημιουργική διαχείριση του χρόνου μπορεί να μην ταιριάζει ούτε στο πολύωρο ψυχαναλυτικό ατελέσφορο συναγέλασμα της πλατείας, ούτε στην οκνηρία του καναπέ και του λαηφστάηλ. Κάποιοι έχουμε και πράγματα στο κεφάλι μας και όχι μόνο επιλογές events και ακτιβιστικούς ψυχναγκασμούς "βαρέθηκα την απάθεια, ας κάνω κάτι". Ε, κάνε λοιπόν: αυτοκριτική. Βοηθάει.

Όσοι ξύπνησαν τώρα, ας μας πουν μερικές ιστορίες από το μεγάλο τους ύπνο, αντί να κουνάνε και το δάχτυλο.

cia0239 είπε...

Δεν κατανοώ γιατί εφόσον εξαρχής δεν πίστευες οτι οι συγκυρίες ήταν κατάλληλες για οποιαδήποτε θετική εξέλιξη απο τις κινητοποιήσεις, τώρα εκπλήσσεσαι απο τη δήθεν χαμηλή συμμετοχή στις απεργίες και την δήθεν απουσία του λαού απο το σύνταγμα (γιατί τους ονομάζεις αγανακτισμένους; τα κανάλια τους ονομάζουν έτσι, δεν ακούω κάποιον να αυτοπροσδιορίζεται έτσι).

Το πλήθος ήταν πολύ, οι κινητοποιήσεις κράτησαν ήδη επι μακρόν, η συμμετοχή ήταν πλήρως συνειδητοποιημένη (ήξεραν πως θα αντιδράσει το κράτος).
ποιός είναι λοιπον ο λόγος της απογοήτευσης;

Επειδή παρόλη την βία, την προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση με όλα τα έντυπα και ηλεκτρονικά και χημικά μέσα, υπήρξε μερίδα του πληθυσμού που αντίτάχθηκε;

Ας εξετάσουμε όλους τους μηχανισμούς που χρησιμοποιήθηκαν για την προληπτική και μη καταστολή-το κάνεις, το αναγνωρίζω- και ας εξετάσουμε τα θετικά. Τι δηλαδή επετεύχθη μέσω των κινητοποιήσεων.

Αυτό το κενό της αφήγησης του μονόδρομου που περιγράφεις δεν άνοιξε μόνο του, για πάραδειγμα. Διεφάνησαν ολοκάθαρα οι αδυναμίες τους, η στοίχιση της "εξουσίας" με τα συμφέροντα που υπηρετεί-ή εκπροσωπεί, αν θέλεις, και τα μέσα που χρησιμοποιεί και θα χρησιμοποιήσει περαιτέρω αν κρίνει αναγκαίο για την υπεράσπιση της ακόμη κι αν χρειαστεί να αποκοπεί απο κάθε άλλο κοινωνικό-ταξικό έρεισμα. Αλλα το κυριότερο διαφάνηκε μέσω της ευκολιας αντιμετάθεσης της πρωθυπουργικής εξουσίας την περασμένη εβδομάδα: η αληθινή εξουσία δεν εγκαταλείπεται τόσο εύκολα, ούτε παραδίδεται τόσο γρήγορα.

AlexD είπε...

εκ μέρους του γλόμπινγκ, για το λινκ που παρέθεσες αντώνη σχετικά με τις παρατηρήσεις του smirnoff, το κείμενο δεν είναι η συνολική αποτίμηση της 48ωρης, αλλά νομίζουμε ότι εκφράζουμε την οργή του αγωνιστή μέλους του ΚΚΕ και συνοδοιπόρου με το ΠΑΜΕ για την προσπάθεια να μας πλαγιοκοπήσουν κάποιοι (και) μέσω διαδικτύου.
(Συμπεράσματα - από τη δική μας σκοπια φυσικά - για τη 48ωρη εδώ http://e-globbing.blogspot.com/2011/06/48-2011-part-i_29.html)
Κάποιοι από μας είμαστε άτομα με (σχετική) πείρα από κινηματικές διαδικασίες και ως εκ τούτου οφείλουμε να είμαστε σκληροί στην αντιμετώπιση κακόβουλων ανθρώπων.
Για την κριτική που κάνετε, αν μη τι άλλο, δεχόμαστε την κριτική (και ως γλόμπινγκ και ως υποστηρικτές του ΚΚΕ) και τη λαμβάνουμε υπόψη.
Όσο για τον φίλο που καλόπιστα λέει "όποιος δεν θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει" επιτρέψτε μας να απαντήσουμε "έξω απ' το χορό πολλά τραγούδια λέγονται"

Αντωνης είπε...

@Celin: Ορθώς εμίλας! Και φυσικά είμαστε στο πλευρό όσων δοκίμασαν την άλλη πλευρά του καπιταλισμού (είδα το σωστό σου άρθρο για το θέμα).
@ Costinho: Ευχαριστώ για την κατανόηση και συμπαράσταση.
@ cia0239: Απευθύνεσαι σε μένα ή τον Σμιρνόφ;
@Alex D: Ευχαριστώ για τη συμμετοχή στην κουβέντα, ήδη βλέπω σημάδια ότι αλλάζουν κάποιες προσεγγίσεις για τον ρόλο και τη σημασία του ΚΚΕ στην τωρινή φάση (όταν τα έλεγα εγώ είχα ακούσει τα σχολιανά μου, βέβαια). Δεν ξέρω πώς θα το επεξεργαστείτε, αλλά όντως νομίζω ότι αρκετός κόσμος περιμένει από εσάς πλέον να ηγηθείτε στον ευρύτερο λαϊκό αγώνα για επιβίωση (το επαναλαμβάνω, σε αντιδιαστολή με την "επανάσταση", που φαντάζει τρομακτικά δύσκολη υπόθεση για οποιονδήποτε): http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/07/blog-post_5194.html

AlexD είπε...

Αν καμμιά φορά είπαμε και καμμιά κουβέντα παραπάνω (για τα σχολιανά που άκουσες) να μας συμπαθάς.
Τα εσωτερικά του κινήματος εκτός από ζωηρές συζητήσεις συνοδεύονται πολλές φορές κι από νεύρα αλλά αυτά μάλλον τα ξέρεις ήδη.
Πολύ ενδιαφέρον το λινκ

Αντωνης είπε...

@AlexD: Προς Θεού (λέμε τώρα), δεν τα άκουσα από σας ρε παιδιά. Ίσα-ίσα, πάντα είστε ευγενέστατοι.

Αγώνας είπε...

Να με συγχωρείτε πολύ που απέδοσα χαρακτηρισμούς στον κύριο Τσίπρα.
έχω ήδη βάλει πιπέρι στη γλώσσα μου και δεν θα το επαναλάβω.
Από κει και πέρα όμως επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι μου φαίνεται τουλάχιστον ειρωνικό κάποιος να διαμρτύρεται επειδή σιχτιρίστικε ο κύριος Τσίπρας ενώ κάνει γαργάρα:

1. την τακτική το κόμμα του να σιγοντάρει το "κίνημα των πλατειών" χωρίς (βέβαια) να παίρνει την πολιτική ευθύνη ανοιχτής στήριξής του (πρόχειρη αναφορά: βλ. τα σχετικά σχόλια του αντώνη προ ημερών).

2. αφού λοιπόν ποντάρει στην προσέλευση μαζών στην πλατεία, μετά να χαρακτηρίζει τα όσα ακολούθησαν από τη πλευρά κάποιων από αυτόν τον κόσμο προβοκατόρικα και έργο υπόπτων στοιχείων.

3. τι αξιοπιστία και ευθύνη απέναντι σε αυτούς που απευθύνεται μπορεί να έχει η Αυγή όταν μετά από όλα αυτά τα χημικά και τα δακρυγόνα χαρακτηρίζει την άλλη μέρα όσους δεν έκατσαν να φάνε κι άλλο ξύλο και αέρια προβοκάτορες;

είναι αυτό συντροφική, εποικοδομητική και μη εμπαθής στάση;

Τι ρωτάς βρε Αντώνη αν συμβιβάζονται οι απόψεις Μηλιού με τη συμπόρευση με τις πλατείες;
Εδώ συμβιβάζονταν με το Μητρόπουλοο, το Μαριά και όλο το κακό συναπάντημα! Ο ίδιος ο Μηλιός βγήκε και τους υποστήριξε στην κεντρική επιτροπή. Δεν το χαρακτηριζω όμως αυτό γιατί δεν πρέπει είπαμε να προβαίνουμε σε χαρακτηρισμούς.

Γράφει ο φίλος/φίλη Κρις ότι παλεύει γιά τον αριστερό ευρωκομμουνισμό. Α, εντάξει, το 2011, στην ελλάδα του Μνημονίου Ι, του Μεσοπρόθεσμου και σε λίγο του Μνημονίου ΙΙ. Λέει μάλιστα ότι προσπαθούν να διεξάγουν πόλεμο θέσεων. Δεν το χαρακτηρίζω ούτε αυτό, σημειώνω μόνο ότι ο πόλεμος θέσεων σε όλη την ιστορική πορεία σήμαινε γιά όσους τον επικαλούνταν απλά τη "μακρά πορεία στους θεσμούς". Κάνω λάθος; Τα αποτελέσματα γνωστά. Ή τα αποτιμά ο/η Κρις κάπως αλλοιώς;
Περιμένω εναγωνίως διδαχή περί Γκράμσι γιά να συγκινηθώ.

Άντε να κατανοήσω τη στάση κάποιου που λέει ότι υποστηρίζω το τάδε κόμμα αρνητικά. Δηλαδή στη βάση του επιχειρήματος ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο, ότι τα άλλα είναι σχετικά μιλώντας χειρότερα, πιό ατελέσφορα κλπ. Το να υποστηρίζεις όμως ένα ακόμμα θετικά σημαίνει ότι αποτιμάς σαν προωθητική την παρέμβασή του.
Τι λοιπόν έχει σταθεί θετικό την τελευταία τριετία ας πούμε στην πολιτική του Συν/Σύριζα; Α, έφταιξε ο παλαβάνος. Εντάξει.
Και σε κάθε περίπτωση Αντώνη πόσο σοβαρά να πάρουμε ανθρώπους που όταν τα πράγματα στριμώξουν, στρίβουν λέγοντας,
διεξάγεται εσωκομματική πάλη,
άσε τώρα δεν μπορώ να σου, θα στείλω ημαίηλ, όχι δεν είναι έτσι, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά
κλ κλπ κλπ,
χωρίς ποτέ όμως να λένε πόσο επιτέλους σύνθετα είναι τα πράγματα.
(Από πριν τη δίκη Δρακόπουλου -Παρτσαλίδη τα ίδια ακούμε, Διαδικασίες, εσωκομματική πάλη και άντε δόστου, κοντεύουν 40 χρόνια!)
Εγώ ειλικρινά δεν μπορώ να δω τίποτε άλλο στην πολιτική του Συν/Σύριζα παρά επένδυση και εγγραφή κάθε μα κάθε θέσης και πρωτοβουλίας στην προοπτική των επερχόμενων εκλογών και το ποσοστό που αναμένει ή επιδιώκει να πάρει.
Εντάξει, το 3% τόχει σίγουρο ο Συν, δεν τον νοιάζει να πάρει και παραπάνω, οπότε δεν χρειάζεται να σκάμε.

Αγώνας είπε...

Γιά διάφορους κουκουέδες τώρα αρκούμε στην υπενθύμηση του υπέροχου άρθρου του Ριζοσπάστη γιά τον Κορκονέα. Ανωτερο κι από αυτό του Γόντικα που βγάζει χαφιέδες όλους (άντε κάνει την παραχώρηση, η συντριπτική πλειοψηφία) όσους δεν είναι στο κώμα.

Γιατί πάντως να μην εξετάσουμε το φαινόμενο "ΚΚΕ σήμερα" και σαν πολιτιστικό φαινόμενο; Δηλαδή, και παρά την καθήλωση στην πλέον θύραθεν εκδοχή του Ρόζενταλ-Γιούντιν ή ίσως ακριβώς εξαιτίας αυτής, σαν μεταμοντέρνο φαινόμενο κατοχύρωσης ταυτότητας μέσω κάποιας υποκουλτούρας; Με δεδομένο μάλιστα ότι δεν υπάρχει πιά μία και μόνη κυρίαρχη αλλά όλα διαλύονται σε πολλές ανταγωνιστικές υπό-;
Ή μασάει κανείς στο ότι μπορεί πιά το ΚΚΕ να παίξει ρεφορμιστικό ρόλο;
Πάντως διαβάζοντας τους κυρίους γκλόμπινγκ είμαι βέβαιος ότι η ψυχή του Τσολάκη θα αγαλιά στο σοβιετικό παράδεισο του επέκεινα όπου βρίσκεται. Στο οποίο άλλωστε μας παραπέμπουν γιά τη λύση όλων των προβλημάτων μας. Εντάξει, όχι όλους. εμείς οι χαφιέδες εξαιρούμεθα.
Άντε ρε, ντάξ, θα πάρετε ποσοστό αυτή τη φορά. Κανονίστε μόνο μην είναι πάνω από 11-12% γιατί πααααλι θα διασπαστεί το κόμμα και πααααλι θα το ξαναχτίζεται.
Γεφύρι της Άρτας το ΚορΚονΕ ρε γμτ!

Bourgeois είπε...

Δυστυχώς, επαληθευτήκαμε όσοι λέγαμε τόσο καιρό για τη φούσκα της πλατείας. Η πλατεία δε λειτούργησε μόνον ως βαλβίδα αποσυμπίεσης των μικροαστικών μαζών που βιώνουν την ταξική συμπίεση (προς τα κάτω) αλλά και ως ραφιναρισμένη τροχοπέδη στο βραδέως (σπεύδε!) δομούμενο εργατικό κίνημα, είτε λέγεται ΠΑΜΕ είτε Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων.

Το θετικό είναι ότι εμφανίστηκαν στο προσκήνιο όλες οι αντιφάσεις των οπορτουνιστικών ρευμάτων του ευρύτερου κινηματικού χώρου. Εντύπωση προκαλεί η στάση των δύο πόλων (ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κ' ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.) σε σχέση με τη στάση των υπόλοιπων εξωκοινοβουλευτικών αριστερών κομμάτων. Τα τελευταία [ΕΕΚ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ)] ναι μεν δήλωσαν τη συμπαράστασή τους στις Λ.Σ. και στις αγανακτισμένες μάζες, αλλά δεν έπεσαν στη λούπα της ενσωμάτωτης, του χαμαιλεοντισμού και της μεταμφίεσης όπως πολύ σωστά αναλύει ο Smirnoff. Οι περισσότερες Λ.Σ. συγκροτούνταν σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από αριστερό και αναρχικό κόσμο, πρόσωπα και λόγια οικεία σε μένα. Συνεπεία του χαμαιλεοντισμού αυτού γεννήθηκε και μια άλλη ψευδαίσθηση: ότι οι αριστεροί κάνουν κεκαλυμμένη παρέμβαση σε άπλαστες μάζες, ενώ η αλήθεια ήταν πως ήμασταν μεθ' ημών. Εμείς τα λέγαμε εμείς τα ακούγαμε(σύντροφος του ΝΑΡ επέμενε να χαρακτηρίζει μαζική μια συνέλευση 200 ατόμων στο Χαλάνδρι, δήμο 60.000 και πλέον κατοίκων)

Εν πάση περιπτώσει, βρέθηκα εγώ, αναρχικός ων, να υπεραμύνομαι της στρατηγικής του ΚΚΕ. Γενικώς, οι περισσότεροι αυτές τις μέρες βγάλαμε στην επιφάνεια τις αντιφάσεις μας. Ελπίζω να τις τσακίσουμε.

Να τι πρόσφερε το "Κίνημα των Αγανακτισμένων". (SylasK)

Cris είπε...

Ισως να φανταζει υπερβολικο, ισως να νομιζετε οτι το κανουμε για πολιτικο οφελος. Ομως συμβαινει ακριβως οτι συνεβει και το 2008. Ο Συριζα στοχοποιειται πλεον ανοιχτα απο το συνολο των βουλευτων του Μπατσοκ. Εδω και δυο μερες με νεο αρχηγο τον ξεμωραμενο ισοβιο βουλευτη Κακλαμανη εχει αρχισει ενα γαϊτανακι δηλωσεων βουλευτων εναντιον του Συριζα.
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=289600

Marilia Stagkouraki είπε...

Προ(σ)καλώ τον Αντώνη -ο οποίος έχει διαβάσει Λακάν- αν έχει κέφια, να σχολιάσει τα εξής:
α. Την ανάρτηση http://realdemocracygr.files.wordpress.com/2011/07/img_8713bw.jpg
β. Το σύνθημα των αγανακτισμένων του Πύργου Ηλείας "Αυτή η δημοκρατία δεν είναι του λαού, ψηφίζεις ΠΑΣΟΚ και βγαίνει ΔουΝουΤού".
http://www.youtube.com/watch?v=-OBw_KqGBfY&feature=player_embedded
(στο 1,59 του βίντεο).

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ Αντώνη
μπράβο για μία ακόμη φορά.
Κριτικάρεις πάντα άψογα τους μικροαστεισμούς της πλατείας και ταυτόχρονα κάνεις επικοδομητική κριτική στο ΚΚΕ.
Για αυτό μου αρέσει να σε διαβάζω!
Πέστα σε όλους!

Αντωνης είπε...

@Αγώνας: Για τον Κρις σου είπα να συγκρατηθείς, δεν μας ενδιαφέρει ο Τσίπρας. Σε ποιο άρθρο Ρίζου αναφέρεσαι για Κορκονέα; Έχεις λινκ;
@Μαρίλια: Δεν δουλεύει το πρώτο λινκ, αν θέλεις ξαναβάλε το σωστά.
@Ανώνυμος 2.18: Να σαι καλά.

Themis Fragodimitropoulos είπε...

Λινκ για Αντώνη
http://bit.ly/mQsB8y
http://bit.ly/k2mrix
από εδώ
http://realdemocracygr.wordpress.com

Πικρία απέναντι στο ΠΑΣΟΚ δεν εκφράζουν;

Themis Fragodimitropoulos είπε...

http://bit.ly/iG6YmE
Προφανώς σε αυτό αναφέρεται ως "άρθρο Ρίζου για Κορκονέα"...

Αντωνης είπε...

@Θέμης: Μερσί. Αυτό δεν είναι άρθρο όμως, είναι διήγημα. Και πολύ κακό. Και ακατανόητο ως προς τις προθέσεις του, αισθητικές ή πολιτικές.

Αντωνης είπε...

Για την κάρτα μέλους ΠΑΣΟΚ: ΟΚ, αλλά δεν κατάλαβα τι να σχολιάσω.

cia0239 είπε...

πράγματι, νόμιζα πως ηταν δικό σου κείμενο και νόμιζα οτι υπήρχε κάποια ανακολουθία. sorry. κατα τα λοιπά αναφερόμουν στο smirnoff.

MLOG είπε...

Τροφή για τη συζήτηση Cris-Αντώνη από το editorial τών Θέσεων:[Το πλήθος στις πλατείες]…αντιστρατεύεται από τα πράγματα την παραδοσιακή κρατικού τύπου οργάνωση της Αριστεράς, που χρησιμοποιεί τα κινήματα ως εκλογικούς μηχανισμούς στα σωματεία, στους συλλόγους, στους δήμους, στη βουλή, στην ευρωβουλή, για να λειτουργήσει στη συνέχεια ως – έστω αντιπολιτευτικός – μηχανισμός του κράτους που η ίδια υποτίθεται ότι επιδιώκει να καταργήσει….Λειτουργεί ως κήρυκας των αναγκών και των επιθυμιών μιας μάζας που είχε καταστεί άφωνη από τη ροή των πραγμάτων, αλλά που τελικά αποδεικνύεται έτοιμη να διεκδικήσει το άμεσο, το καθημερινό αλλά και το πολιτικό, το μεγάλο…. Αν οι κοινωνικές ανάγκες βρέθηκαν επιτέλους μέσω της «πλατείας» στο επίκεντρο της πολιτικής, τότε προέχει ο ορισμός τους και η διάκρισή τους από οτιδήποτε άλλο μπορεί να επιχειρείται στο όνομά τους. Η πρωταρχικότητα των κοινωνικών αναγκών έναντι του κέρδους έχει ως αναγκαία συνέπεια και τον τρόπο παραγωγής αγαθών που προορίζονται για την ικανοποίησή τους, με κεντρικό πυρήνα τη διασφάλιση του δημόσιου ελέγχου σε όλους τους τομείς που συμβάλουν στην παραγωγή τους. Αυτό στη συγκεκριμένη σημερινή συγκυρία ενδεχομένως σημαίνει ότι για το κοινωνικά συγκεκριμένο ελάχιστο επίπεδο κοινωνικών αναγκών – Υγεία-Περίθαλψη, Παιδεία αλλά και Πολιτισμό – θα πρέπει να διασφαλιστεί μέσω του κοινωνικού ελέγχου η παραγωγή για τις ανάγκες και όχι για το κέρδος. Και εδώ δυστυχώς η μη ιδιωτικοποίηση ή η τυπικά δημόσια οργάνωση της λειτουργίας συγκεκριμένων κλάδων παραγωγής δεν αρκεί για τη διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος και την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών…Η εσωτερική ιδιωτικοποίηση «από τα κάτω» είναι σύμπτωμα της ηγεμονίας του καπιταλισμού (και του νεοφιλελευθερισμού) και αποτελεί πολύ μεγαλύτερο εμπόδιο για την εγκαθίδρυση της οικονομίας των αναγκών από τις τυπικές σχέσεις ιδιοκτησίας επί των μέσων παραγωγής…Το «ίδιον συμφέρον» όσο ασήμαντο και αν φαίνεται αποτελεί τη μαγιά για την απαξίωση της οικονομίας των αναγκών και της κοινωνίας της αλληλεγγύης…
Όλα τα παραπάνω μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι συνιστούν «πολυτέλεια» στη σημερινή συγκυρία, στην οποία η εργασία δέχεται ολομέτωπη επίθεση από το κεφάλαιο με όπλο τη δημοσιονομική κρίση και με μέσο την κάθε είδους κρατική τρομοκρατία. Μάλιστα εύλογη φαίνεται και η κριτική ότι η θέση αυτή συγκαλύπτει τις διαχωριστικές γραμμές, βρίσκοντας εχθρούς στο «εσωτερικό» των δυνάμεων της εργασίας, τη στιγμή που προέχει πάνω απ’ όλα η αρραγής ενότητα του μετώπου απέναντι στο κεφάλαιο και το κράτος.
Η γοητεία και ηγεμονία του ιδιωτικού είναι όμως μια πραγματικότητα που διαπερνά το σύνολο των μηχανισμών, ακόμη και εκείνων που μιλούν στο όνομα της Αριστεράς ή της αντίστασης στα μέτρα του Μνημονίου.
...

MLOG είπε...

ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Η συναλλαγή και η θεραπεία του «ιδιωτικού» κυριαρχούν σε συνδικαλιστικές πρακτικές του Δημοσίου, ιδίως εκεί όπου ο κυβερνητικός συνδικαλισμός κάθε χροιάς έχει εξαλείψει κάθε κοινωνική γείωση και έχει εκθρέψει τη συνδιοίκηση στις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις….Και δεν είναι σπάνιο οι πρακτικές αυτές στη συγκυρία να αποσπούν την ενεργή υποστήριξη της Αριστεράς, στο πλαίσιο μιας τακτικής ή και στρατηγικής σύμπλευσης. Γιατί η Αριστερά είναι προσηλωμένη στους άμεσους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους και έχει συνηθίσει να τους εντάσσει σε ένα πανταχού παρόν «Σχέδιο», το οποίο στόχο έχει να υπηρετήσει την πάλη για «τότε» που «η Αριστερά θα γίνει κυβέρνηση». Ένα Σχέδιο που κάτω από την πίεση της καθημερινής πολιτικής πρακτικής τείνει να ισχυρίζεται ότι διαθέτει «λύσεις» επεξεργασμένες τώρα, για το μέλλον. Κάτι που, ακόμη και αν υφίσταται στα χαρτιά, είναι διαβατήριο για τον κόσμο των σκιών μιας και η δημιουργία του αριστερού «Σχεδίου» δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εναλλακτικό πρόταγμα ηγεμονίας, το οποίο τίθεται «εδώ και τώρα», και του οποίου «υποκείμενο» μέσα στην πάλη των τάξεων δεν μπορεί να είναι παρά τα κινήματα, ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία.
Μια κατασκευή δηλαδή στην οποία το Όραμα έχει πάντα τον πρώτο και καθοριστικό ρόλο…. Το Σχέδιο λοιπόν έπεται, «δεν υπάρχει», παρά μόνο ως διαδικασία δημιουργίας του, δηλαδή διαμορφώνεται από το «υποκείμενο» (τα κινήματα, τον κόσμο της εργασίας, τη νεολαία) μέσα στην ταξική πάλη, καθώς θα αλλάζει ο ταξικός συσχετισμός δύναμης, θα κερδίζονται μάχες, θα διαμορφώνονται νέα πρακτικά δεδομένα πάνω στα οποία θα μπορέσει να στηριχθεί ο επόμενος κύκλος ανέλιξης του Σχεδίου. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν υπάρχουν κατευθυντήριοι άξονες, αρχές και στόχοι, που τίθενται από την Αριστερά και τα κινήματα, αλλά αυτά επ’ ουδενί συνιστούν αυτό που τυπικά χαρακτηρίζεται Σχέδιο. Το Σχέδιο προκύπτει μόνο μέσα στη διαδικασία των κοινωνικών μετασχηματισμών και μόνο εφόσον διαμορφώνονται οι κατάλληλοι συσχετισμοί δύναμης….αν [ο Martin Luther King] διακήρυσσε ένα τεχνοκρατικό I have a Plan, δηλαδή ότι στις δεδομένες συνθήκες είχε Σχέδιο και «προτάσεις διεξόδου», μάλλον θα έμενε στην ιστορική αφάνεια. Αντίθετα, το περίφημο I have a dream, κινητοποίησε γιατί παρέπεμπε στο Όραμα και στην αναγκαιότητα να αλλάξουν οι δεδομένες κατά την έναρξη της διαδικασίας συνθήκες.
Όραμα: η επίκληση του ανέφικτου ως δικαίωμα για τη σταδιακή και υπό συνθήκες στοιχειοθέτηση του Σχεδίου ανατροπής. Οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται στις πλατείες της χώρας ξέρουν καλά τι δεν θέλουν (τη φτώχεια, την ανεργία, τον αυταρχισμό, την έλλειψη δημοκρατίας) και επομένως έχουν σαφές το περίγραμμα του Οράματος…

πηγή http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1131&Itemid=29

Βρίσκω μεθοδολογικά ενδιαφέρουσα τη διάκριση Σχέδιο/Όραμα, γιατί αφήνει το διάκενο ελεύθερο στο κινηματικό υποκείμενο

(το ντισκάς καπούτ για πάντα;)

Ανώνυμος είπε...

Το διήγημα είναι όντως κακό. Αλλά οι πολιτικές προθέσεις (αν όχι του συγγραφέα, οπωσδήποτε όμως μιας εφημερίδας που επιλέγει να το δημοσιεύσει στις 28/12/2008!!!) δεν είναι τόσο ακατανόητες. Αναπαράγει ένα κάρο (ακρο)δεξιά στερεότυπα που θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν φιλοξενηθεί σε κάποια ακροδεξιά φυλλάδα. Αλλά δυστυχώς βγήκανε στον Ριζοσπάστη την ίδια εποχή που το ΚΚΕ αντί να δράσει προς την κατεύθυνση εμβάθυνσης και διεύρυνσης της εξέγερσης μίλαγε και δρούσε με τρόπο αστικότερο των αστών.

Αντωνης είπε...

@MLOG: Ω ρε μάνα μου που καταντήσανε οι Θέσεις...Τι μνημείο μπαρούφας και δημαγωγισμού είναι αυτό; Πάω να το βρω.

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος: 28/12/08 ; Ντροπή.

Ανώνυμος είπε...

Μπααα...καμάρι.

MLOG είπε...

μνημείο μπαρούφας ίσως, Αντώνη. Δημαγωγισμού γιατί;
Πάντως η άρση τού εννοιολογικού εκφυλισμού Σχεδίου-Όράματος είναι μεθοδολογικά σωστή. Θα έπρεπε να υποστηριχθεί καλύτερα.

Αντωνης είπε...

"Αντιθέτως, αν διακήρυσσε ένα τεχνοκρατικό I have a Plan, δηλαδή ότι στις δεδομένες συνθήκες είχε Σχέδιο και «προτάσεις διεξόδου», μάλλον θα έμενε στην ιστορική αφάνεια."

Έλεος MLOG. Διαφημιστής το έγραψε αυτό ή άνθρωπος με στοιχειώδη επίγνωση ιστορίας και πολιτικής; Ξέχασε ότι η ομιλία έγινε ΑΦΟΥ πρώτα η δραστηριότητα του Κιγκ είχε μαζέψει 250.000 στη Washington; Ξέχασε ότι αυτή η δραστηριότητα αρχίζει απ' το μποϊκοτάζ λεωφορείων το 1955, οχτώ χρόνια πριν; Ξέχασε ότι ο Κιγκ επέλεξε την λέξη γνωρίζωντας ότι μιλούσε σε μια κοινωνία που είχε καθαγιάσει το "αμερικανικό ΟΝΕΙΡΟ" ως δικαίωμα όλων; Το civil rights movement φτιάχτηκε από θυσίες και αίμα, όχι από διαφημιστικές ατάκες, φίλοι μου. Οι διαφημιστικές ατάκες αφορούν τον κύριο Μηλιό, τους ΣΥΝ αυτώ, και τον ακτιβισμό της διαφήμισης.

Για να μην επεισέλθω τις ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ παπαρδέλες περί πλατείας. Τραγική κατάντια για ένα ιστορικό περιοδικό.

MLOG είπε...

Τα πραγματολογικά στοιχεία που δίνεις δεν αναιρούν το επιχείρημα. Η προηγούμενη παράγραφος είναι "Υπάρχει και μια ιστορική εικονογράφηση των παραπάνω που μπορεί να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε τη σημασία και την απόλυτη χρησιμότητα του οράματος. Στη δεκαετία του ’60, ο ηγέτης του κινήματος για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ Martin Luther King ξεκίνησε τη μεγάλη εκστρατεία του και την πορεία προς την πρωτεύουσα των ΗΠΑ – που δυστυχώς διακόπηκε άδοξα με τη δολοφονία του – με μια μαγική φράση που έδρασε καταλυτικά και ηγετικά σ τ η δ ε δ ο μ έ ν η ε κ ρ η κ τ ι κ ή σ υ γ κ υ ρ ί α της φυλετικής καταστολής των έγχρωμων πολιτών, με το ιστορικό: I have a Dream. Για να γίνει χιονοστιβάδα στη συνέχεια."

Η διάκριση Σχεδίου/Οράματος είναι για πέταμα κατ'εσέ;

symastev είπε...

Για τα γεγονότα, τις πλατείες και τις «αμεσοδημοκρατίες» που ανθούν εκεί έχω κάνει πολλές κριτικές (http://aristeripolitiki.blogspot.com/). Ομοίως τα σχόλια του ‘Αντώνη είναι πάντα επίκαιρα και καίρια για τα γεγονότα εκεί και δεν χρειάζονται επανάληψη..

Ομοίως και για τις παγίδες κατά του ΠΑΜΕ από επιτόπια αυτοψία, παρατήρηση και συζήτηση και όχι εμμέσως. Άλλωστε χωρίς να έχω καμία οργανωτική ή άλλη σχέση με το ΠΑΜΕ και πριν αυτό κάνει οποιαδήποτε ανακοίνωση, ανάρτησα το βράδυ της 28/6 κείμενο για τη μεγάλη προβοκάτσια ολκής σε βάρος του που εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια μου. Τα πράγματα ήταν φανερά.

Την επομένη δημοσίευσα αποκλειστικές φωτο κάποιων δήθεν «αγανακτισμένων» με το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ να πετάνε πέτρες κατά του ΠΑΜΕ!

Το κείμενο πέρα από τις συγκεκριμένες εκτιμήσεις που μπορείς να διαφωνείς ή να συμφωνείς θέτει και κάποια ζητήματα καθόλου ευκαταφρόνητα για όλους τους αριστερούς και κυρίως για τους κομμουνιστές.

Η συζήτηση που «δεν γίνεται» σε ζητήματα όπως «αμυντική στρατηγική», με «…κινδύνους που απορρέουν από τους αρνητικούς διεθνείς (και εσωτερικούς) συσχετισμούς», και με «στρατηγική που στηρίζεται σε έναν ιστορικό πεσιμισμό για τις δυνατότητες επαναστατικής πάλης στη δεδομένη περίοδο» κλπ, είναι αναγκαία όσο ποτέ. Ο καθείς με τις απόψεις του αλλά είναι αναγκαία.

Όμως προϋποθέτει, για το ΚΚΕ, ότι το ΚΚΕ και όχι κάποιο επαναστατικό κέντρο που είναι στη καρδιά των σύγχρονων (κυρίαρχων) και πιο ξυμένων ταυτόχρονα, αντιθέσεων, γίνεται ο σκαπανέας εντελώς νέων στρατηγικών και τακτικών σε εντελώς άγνωστες συνθήκες με τα αντιφατικά χαρακτηριστικά της πλήρους κυριαρχίας του συστήματος σε περίοδο πλήρους παρακμής του.

Πόσες δυνάμεις έχουμε εδώ να το κάνουμε; Έχω γράψει πολλές φορές για το θέμα της έλλειψης του νέου μαρξιστικού οράματος, της νέας στρατηγικής και τακτικής σε αυτές τις συνθήκες. Κατέληγα πάντα σε τοίχο. Τις σύγχρονες αντιφάσεις του καπιταλισμού και της λύσης τους με πρόγραμμα εξουσίας της εργατικής τάξης μπορεί να τις διατυπώσει κατ αρχήν η εργατική τάξη που ζει στη καρδιά των σύγχρονων και πιο οξυμένων καπιταλιστικών αντιθέσεων ή στην άμεση περιφέρειά τους (ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία, Κίνα, Ρωσία, Ινδία… ). Εδώ το κενό είναι τεράστιο, δες γύρω σου τη μαρξιστική – κομμουνιστική Σαχάρα, και άντε να προβάλεις την άποψη ότι θα την ποτίσει για να ανθίσει ένα ΚΚΕ!

Τι κατάντια και αυτή για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα, το ΚΚΕ να είναι το μόνο σοβαρό κομμάτι του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος που άντεξε και αντέχει ακόμη. Μου λένε για την Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία και κοντεύω να πάθω αποπληξία απογοήτευσης.

Ξέρουμε καλά ότι η όποια στρατηγική και τακτική δεν μπορεί να είναι κάποια «εθνική» στρατηγική αποκομμένη από τη διεθνή του εργατικού Κινήματος αλλά στρατηγική και τακτική σε πλήρη αρμονία με ένα παγκόσμιο γίγνεσθαι προς τον σοσιαλισμό, μέρος της πορείας του οποίο θα είναι και η σημερινή στρατηγική. Όχι δεν αναθέτω σε άλλους την επανάσταση, απλά λέω ότι το εθνικό δεν μπορεί να είναι αποκομμένο ή, ακόμη χειρότερα, να μην είναι διαλεκτικό μέρος του παγκόσμιου.

Πως θα γίνει; Να πορευτούμε μόνοι; Δεν αντιλέγω αλλά με ποιες δυνάμεις και ποιες γνώσεις; Δεν είμαστε σε επαναστατική άνοδο. Ούτε έχουμε Λένιν που μετέτρεπε την περίοδο ήττας σε προετοιμασία νίκης. Τώρα μόνο ο συλλογικός κομμουνιστής θα τον αντικαταστήσει αλλά πως; Είναι μερικά πράγματα που με προβληματίζουν. Όχι πως δεν έχουν λύση αλλά είναι τετράκις δύσκολη.

Δεν υποτιμάω κανέναν, δεν είμαι πεσιμιστής. Απλά αναγνωρίζω τις υποκειμενικές αδυναμίες και τις αντικειμενικές δυσκολίες και δεν με πιάνει η αλαζονεία της παγκόσμιας μοναδικότητας της χάραξης νέων οραμάτων και στρατηγικών. Πώς να αντικαταστήσεις την εργατική τάξη που ζει στη καρδιά των σύγχρονων καπιταλιστικών αντιθέσεων και καλείται να τις λύσει αλλά απουσιάζει η πρωτοπόρα οργάνωσή της; Κουβάρι μπερδεμένο.

Η συζήτηση πρέπει να γίνει έτσι ή αλλιώς. Τώρα, ίσως κατά παράβαση νομοτελειών και ιστοριών, πρέπει εμείς να πούμε αυτό που αδυνατούν να πουν οι άλλοι.

symastev είπε...

MLOG
Δεν κάνω σχολιασμό άλλων σχολίων αλλά για το κείμενο που παρέθεσες υπάρχει η γνωστή ρήση: «ιδού η Ρόδος…». Όσοι θεωρούν αυτό που γράφουν για την Αριστερά, την παρακάμπτουν, την ξεπερνούν και βάζουν στη θέση της τη νέα αριστερά χωρίς τα ελαττώματά της.

Είναι ωραίο να απαιτούμε από άλλους αυτό που δεν κάνουμε εμείς. Εγώ από παιδί στους αγώνες είμαι. Και επειδή παρόμοια αριστερίστικα και ρεφορμιστικά επιχειρήματα τα άκουγα για το ΚΚΕ από τότε είχα μια μόνιμη απάντηση. «Επειδή εγώ είναι αναγκασμένος να αγωνίζομαι εδώ, έστω και λάθος, σας αναθέτω(!) να κάνετε την «καλή Αριστερά» και την «καλή επανάσταση» που δεν κάνουμε εμείς. Ζάχαρη να κάνετε εσείς την επανάσταση που δεν κάνουμε εμείς»! Πέρασαν «Αναγέννηση του ΚΚΕ», ΟΜΛΕ, ΕΚΚΕ, ΠΠΣΠ, ΑΑΣΠΕ, ΚΚΕεσ ΕΑΡ, ΝΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ… τίποτα ακόμη. Κανένας δεν κάνει την επανάσταση για μας! Και εμείς αγωνιζόμαστε και τρώμε αφορισμούς όπως δογματικοί, ρεφορμιστές, σταλινικοί, ενσωματωμένοι, συστημικοί… Μπορεί όλα να τα έχουμε αλλά άντε ρε παιδιά να μας σώσετε!

Κι επειδή ξέρω ότι κανένας δεν θα μας σώσει αν δεν σώσουμε τον εαυτό μας, συνεχίζω να αγωνίζομαι μέχρι οι ερχόμενοι και φεύγοντας περιπατητές κατήγοροι να λύσουν κανένα πρόβλημα αντί να μας ζαλίζουν τον άγιο πόσο καθυστερημένοι είμαστε, όσοι υποστηρίζουμε αντικειμενικά και κριτικά ή όχι ότι το ΚΚΕ έχει βασικά σωστές θέσεις στις κρίσιμες αυτές ώρες.

Ονειρμός είπε...

Symastev συμμερίζομαι και τους προβληματισμούς και την οπτική σου πάνω στα πράγματα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πολιτικά, ένιωθα κοντά στο ΚΚΕ στην λογική του η χείρον βέλτιστον, και μακριά γτ ποτέ δεν πίστεψα ότι αρκεί το να είσαι ο καλύτερος στην αριστερά, ώστε να είσαι αρκετά καλός για να φέρεις την ρήξη. Νομίζω όμως ότι για είναι πληρέστερη η εικόνα, πρέπει να σημειωθούν τα εξής. Πράγματι, οι πολλές μικρές οργανώσεις της ''αντικαπιταλιστικής'' αριστεράς δεν προσέφεραν λύσεις, και από την γέννησή τους δομούνται αντιπαραθετικά στο ΚΚΕ (μοχθώντας ίσως για την ''φόνευση του Πατρός''). Ωστόσο, η κριτική στο ΚΚΕ νομίζω πρέπει να είναι πολύ πιο σκληρή από την δική σου. Και το λέω γιατί το ΚΚΕ χρόνια τώρα πραγματικά κρατάει τα μέλη του σε ένα πολύ χαμηλό επίπεδο αραχνιασμένου μαρξισμού, έχω πολύ καλή εικόνα από την ΚΝΕ και πολύ απλά δεν επιτρέπεται παιδιά που είναι μέλη από τα 14-15 να μην γνωρίζουν πολλά και βασικά πράγματα, και να ξέρουν πολύ περισσότερα για την ιστορία του Κόμματος (ποιός-πότε έφυγε κτλ), και πολύ λιγότερα για τα έργα των κλασικών. Για να μην μιλήσω για τόσα και τόσα μαρξιστικά ρεύματα που πέρασαν εδώ και 100 χρόνια και είναι για το ΚΚΕ σαν να μην υπήρξαν.
Θεωρώ λοιπόν, μολονότι το ΚΚΕ μας υπενθυμίζει διαρκώς τα βασικά που θα μαθαίναμε από την ανάγνωση πέντε-δέκα βιβλίων και μολονότι εξακολουθεί να δίνει μάχες σε διάφορα σωματεία, πως παράλληλα κάνει μεγάλη ζημιά, συμβάλλει στην θεωρητική απονέκρωση, βούτυρο στο ψωμί της αστικής προπαγάνδας που στο επίπεδο των ιδεών δεν συναντά καμιά επικαιροποιημένη, ενημερωμένη, καταρτισμένη μαρξιστική αντίσταση. Κατά την γνώμη μου στην αποτυχία οποιωνδήποτε άλλων προσπαθειών έχει συμβάλλει και το ΚΚΕ που σε καμιά περίπτωση δεν έχει όρεξη να συζητήσει και να επιχειρηματολογήσει για τις θέσεις του με ''οπορτουνιστές'', να τις δοκιμάσει στην πυρά της ιδεολογικής διαπάλης, και αυτοί με την σειρά τους βγάζουν έχθρα, κακία, γίνονται ο αντίθετος πόλος άρα αριστεριστές. Το ΚΚΕ πρέπει να απο-φετιχοποιήσει τον εαυτό του, να ξεπεράσει λίγο την θρησκευτική αυτοαναφορικότητα, να επιμορφώσει περισσότερο τα μέλη του, να κάνει καμιά πρωτογενή έρευνα για την διαλεκτική, τον σύγχρονο καπιταλισμό (πέρα από τα γνωστά και τετριμμένη, δομική κρίση υπερσυσώρευσης κτλ), γιατί την ήττα θα την πιστωθεί η εργατική τάξη συνολικά και όχι η μία η η άλλη γκρούπα που δεν κατάφερε να ξεπεράσει το 90 χρόνων δυναμικό του ΚΚΕ.

Αντωνης είπε...

@Ονειρμός: Εύλογες οι παρατηρήσεις σου για τις θεωρητικές αδυναμίες του ΚΚΕ (και την μεγαλύτερη συγκριτική σημασία της θεσμικής ιστορίας του κόμματος), και συμφωνώ σε πολλές από αυτές.

Όμως δεν νομίζω ότι πας αρκετά βαθιά στο κρίσιμο γιατί ΚΑΘΕ προσπάθεια επικαιροποίησης του μαρξισμού στην Ελλάδα (στην οποία καλείς και το ΚΚΕ) κατέληξε σε δρόμους από αδιάφορους ως ανυπόλυπτους. Το ζούμε και σήμερα έντονα και επίπονα αυτό. Αν αυτόπου διαβάζουμε πχ απ' τις Θέσεις στο editorial είναι μαρξιστική θεωρία ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΕΙΔΟΥΣ, εγώ είμαι ο Κολοκοτρώνης. Η ιδέα ότι αυτό είναι απλώς αποτέλεσμα του ότι όσοι φεύγουν απ' το ΚΚΕ "βγάζουν έχθρα και κακία" δεν με καλύπτει. Υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο εκεί το οποίο με απασχολεί εδώ και καιρό και προσπαθώ να το μορφοποιήσω.

Ως τώρα το έχω κάνει εντελώς μη θεωρητικά, λαϊκότροπα, και ως και χυδαία εδώ:
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/06/11.html
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/05/blog-post_3469.html

Αντωνης είπε...

Κάθε ΣΥΝΤΕΓΑΓΜΕΝΗ, κομματικά εκπεφρασμένη προσπάθεια επικαιροποίησης του Μαρξισμού, εννοώ.


Και "ανυπόληπτους" βέβαια, όχι "ανυπόλυπτους."

Αγώνας είπε...

Γιά σκέψου αγαπητέ και την υπόθεση το τρισάθλιο φασιστοειδές "διήγημα" του Ριζοσπάστη γιά τον Κορκονέα να εκφράζει ένα μέρος τουλάχιστον του ψυχισμού που καλλιεργείται και αναπτύσσεται σε αυτό το κόμμα;
Βαθειά συμπλεγματικό απέναντι σε κάθε μορφής νεολαιίστικη δραστηριότητα δεν προβάλλει πάντα το "πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα"; Κατά τι ξεφεύγει από τα παραδεκτά στα πλαίσια της συντηρητικής ελληνικής οικογένειας;
Σε τι διαφέρει η ιδεολογία που αποπνέει αυτό το κείμενο από την αντίστοιχη του Das schwarze Korps ή του Der Sturm; Αναφορικά πάντα με την προβολή του "μικρού, βασανισμένου ανθρώπου" που γίνεται βορά σκοτεινών συμφερόντων και αλέθεται στις μυλόπετρες των πουλημένων κομμάτων;
Και τότε (Δεκέμβρης 2008) και τώρα γιά το ΚΚΕ πίσω από τα επεισόδια είναι προβοκάτορες, σκοτεινοί κύκλοι, χαφιέδες κλπ κλπ.
Την αρθράρα του Γόντικα πριν κάτι μήνες γιά τηην εκτός ΚΚΕ αριστερά την έχεις υπόψη σου;
Και σε κάθε περίπτωση για να συζητάμε σοβαρά, έχουμε μία κάπως αξιόπιστη εικόνα γιά την τρέχουσα ταξική σύνθεση αυτού του κόμματος;
Θίγω απλά κάποια σημεία γιά να μην τρελλαθούμε ότι ο βασικός καθεστωτικός πυλώνας ΚΚΕ κρατάει σχετικά καλή στάση, έχει τον οποιαδήποτε σχέση με το μαρξισμό και άλλα που ακούγονται το τελευταίο διάστημα. Όποιος τσαμπουνάει πρωί βράδυ μιά ρετσέτα νηπιαγωγείου δε σημαίνει ότι έχει έστω και σρεβλή σχέση με την πρακτική ιδεολογία ανατροπής της κρατούσας κοινωνικής συνθήκης όπως απαιτεί να είναι ο μαρξισμός. ή κάνω λάθος;

Ονειρμός είπε...

Aντώνη για τις ανάγκες της αντί-θεσής μου απέναντι σε μια στάση ευμενή προς το ΚΚΕ, ασφαλώς και συνειδητά υπερβάλλω, μόνο για να τονίσω σε καθαρή μορφή αυτό που θέλω να πω. Άλλωστε, αν δεν είχε εκλεγεί η Παπαρήγα και η σημερινή αντίληψη που επικρατεί στο ΚΚΕ, το κόμμα θα κατέληγε μάλλον σε αυτό που είναι σήμερα ευρωκομμουνιστικές και λοιπές ποικιλοτρόπως απολογητικές του συστήματος οργανώσεις. Ωστόσο, η απολύτως καθημερινή επαφή με μέλη της ΚΝΕ,την γενιά των κομμουνιστικών που έρχεται, μου χτυπάει το καμπανάκι να ασκώ κριτική, όπου βλέπω αυτή να ξεχνιέται σε μεγάλο βαθμό, από την σκοπιά του ''συγκριτικά καλύτερου''. Ακούγοντας όλες αυτές τις θριαμβολογίες που και εσύ σχολίασες (όταν ζήτησες περισσότερη πολιτική και λιγότερη επίκληση ''μεγαλειωδών'' πορειών), το μόνο που έχω να πω είναι ότι αυτός ο χώρος τρέφει καταστροφικές αυταπάτες, καταστροφικές σε βαθμό ευθέως ανάλογο της επιρροής και της δύναμής του (και της ιστορικής ευθύνης του). Όταν ακούω ως απάντηση στο διάβασμα των κλασικών ότι ''μετά από 100 χρόνια ο κόσμος θα διαβάζει ομιλίες της Αλέκας'', φρίττω!. Όταν μου μιλούν για επιστημονική πρόγνωση του ΚΚΕ, της κρίσης της συγκυρίας κτλ, φρίττω!Οξεία κριτική και πολεμική χρειάζεται. Μία μία προς τις θέσεις πχ του 18ου συνεδρίου. Τόσα χρόνια για την απονέκρωση του μαρξισμού, θεωρώ κυρίως υπεύθυνο το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στην ΕΥΡΩΠΗ. Η κακία-έχθρα για την οποία μίλησα, είναι απλά ετεροπροσδιορισμός και δόμηση σε σχέση με τον ισχυρό πόλο, το ΚΚΕ, που μεταφράζεται σε αισθητηριακά ισοδύναμα. Αυτή είναι η μορφή εμφάνισης ενός γίγνεσθαι πολύ μεγαλύτερης έντασης και βαθύτερης κρίσης, πρόκειται για πολλούς λόγους αντικειμενικούς-δομικούς, συγκυριακούς, ιδεολογικούς, πολλούς και συγκεκριμένους, εξαιτίας των οποίων δεν έχουμε το Κομμουνιστικό Κόμμα που θα έπρεπε και που θα χρειαζόταν ξεχωριστή κουβέντα για αυτούς.

Αντωνης είπε...

Το ΚΚΕ είναι το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη; Δεν είναι το ΑΚΕΛ; http://www.akel.org.cy/nqcontent.cfm?a_id=1&lang=l1

Ονειρμός είπε...

Από το site του Ακελ:''H επαναστατική ανασυγκρότηση του σοσιαλισμού επιχειρείται με την περεστρόικα που άρχισε με πρωτοβουλία του KKΣE. H περεστρόικα στοχεύει στην αποκατάσταση της λενινιστικής αντίληψης και του ανθρωπιστικού περιεχόμενου του σοσιαλισμού, τον απαλλάσσει από τις διαστρεβλώσεις, το δογματισμό και τη γραφειοκρατία. Kαταδικάζει τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα του και με ένα ευρύ πνεύμα συζητά και προσπαθεί να βρει λύσεις στα σύγχρονα προβλήματα''. Εεεε, μάλλον όχι όπως θα εννοούσα εγώ ένα κομμουνιστικό κόμμα.

Ονειρμός είπε...

Oύτε το ΚΚΕ θα μου πεις, τουλάχιστον δεν είναι σοσιαλδημοκρατικό με αυτόν τον τρόπο. Το ''μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη'' τόσα χρόνια είναι η αντίληψη του ΚΚΕ για τον εαυτό του, αφού συνιστά μέντορα και πηγή θαυμασμού για πολλά άλλα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης.

Αντωνης είπε...

Φίλε Ονειρμέ,

Το ΑΚΕΛ φυσικά δεν είναι επί του παρόντος ένα κομμουνιστικό κόμμα, αλλά ένα κόμμα εξουσίας. Βρίσκεται στην κυβέρνηση. Οι ρίζες του όμως είναι κομμουνιστικές. Και οι μεταλλάξεις του μας βοηθούν να καταλάβουμε κάτι που φαίνεται να υποτιμάς, δηλαδή πόσο απίστευτα δύσκολο είναι για ένα κόμμα όπως το ΚΚΕ, απομονωμένο ουσιαστικά από το ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό, όπου τα ΚΚ έχουν κατ' ουσίαν εξαφανιστεί, έχοντας περάσει τα μύρια όσα κύματα μετά τον Εμφύλιο και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, να είναι το κομμουνιστικό κόμμα που θα θέλαμε. Για μένα, και μόνο ότι κρατάει αυτό το σφυροδρέπανο στη σημαία είναι κάτι. Όσο αστείο και ασήμαντο να σου φαίνεται. Λίγη συγκριτική αντίληψη του τι έχουν κάνει και πού βρίσκονται άλλα Κομμουνιστικά Κόμματα, με πολύ σημαντική ιστορική παράδοση--στην Ιταλία, την Γερμανία, τη Γαλλία--δεν βλάπτει.

Τα αυτά έχω να πω και στον φίλο μου τον Αγωνιστή. Η κριτική στο ΚΚΕ δεν μπορεί να γίνεται από ένα αφηρημένο επίπεδο στο οποίο το μοντέλο με το οποίο συγκρίνεται είναι οι Μπολσεβίκοι του 1917. Κανείς σε ολόκληρη την δυτική Ευρώπη, σε χώρες με ανατπυγμένο βιομηχανικό προλεταριάτο και τεράστια πολιτισμική και θεωρητική παράδοση, δεν πλησίασε ποτέ αυτό το στάνταρ. Κάτι πιο ρεαλιστικό;

Ονειρμός είπε...

Δεν μου φαίνεται αστείο καθόλου το να διατηρούνται τα κομμουνιστικά σύμβολα, άλλωστε δεν μιλάμε για κάτι νέτα σκέτα ''συμβολικό'', ''εικονικό'', όπως θα μιλούσαν οι αγοραίοι οικονομολόγοι για ''εικονικό'', πλασματικό κεφάλαιο σε αντίθεση με την ''πραγματική'' οικονομία. Αλλά τουλάχιστον το ΚΚΕ δεν έχε φτάσει να υμνολογεί την Περεστρόικα. Νομίζω υπάρχει μια ποιοτική διαφορά. Η δοξολογία της Περεστρόικα συνεπάγεται και εγκατάλειψη του πραγματικού κομμουνιστικού απώτερου στόχου εξάλειψης των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων, ή για παράδειγμα την παραδοχή ενός μοντέλου σύμφυσης καπιταλισμού και σοσιαλισμού με ''ανθρώπινο πρόσωπο''. Νομίζω υπάρχουν διαβαθμίσεις ''κομμουνιστικοφροσύνης'' και πως η τοποθέτηση απέναντι στην Περεστρόικα είναι ουσιώδης δείκτης. Ευτυχώς το ΚΚΕ με όλα τα στραβά του δεν έχει καταπιεί το παραπάνω ιδεολόγημα. Το να αναγνωρίζουμε αντικειμενικές δυσκολίες και την κάμψη των κομμουνιστικών κομμάτων στην Ευρώπη, δεν σημαίνει να μην διακρίνουμε στρατηγικές διαφορές και τομές μεταξύ τους. Η αλήθεια είναι πως η διατήρηση των συμβόλων και των ιδεολογικών αναφορών συνεπάγεται μια ελπίδα επανάκαμψης τον ''ίσιο δρόμο''. Αλλά τουλάχιστον σύμφωνα με το πρόγραμμα του ΚΚΕ, στόχος δεν είναι η σοσιαλδημοκρατία. Και αυτό θα συμφωνούσες πως επίσης δεν είναι απλά ''προγραμματικό'' ή συμβολικό. Όσο για την κατάσταση των υπόλοιπων ''κομμουνιστικών'' κομμάτων στην Ευρώπη, δεν την αγνοώ ούτε υποτιμώ την μελέτη της. Και πίστεψέ με, μου φαίνεται παράξενο που αυτή την στιγμή υπερασπίζομαι το ΚΚΕ ως το εναπομείναν κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη.

Ονειρμός είπε...

Για την κριτική στο ΚΚΕ, έχω να πω πως υπάρχουν (και κυρίως υπήρχαν πριν το ξέσπασμα της κρίσης), περιθώρια για σοβαρότερο μαρξισμό, και αυτή η δυνατότητα εμποδιζόταν, ματαιωνόταν και ακόμη φράζεται σε πολλά επίπεδα, πέρα (αλλά όχι βέβαια άσχετα)από τη γενική κάμψη του κινήματος στην Ευρώπη.

Αντωνης είπε...

Ονειρμός: Συμφωνούμε ότι υπάρχει ποιοτική διαφορά, χαίρομαι που το βλέπεις.

Δεν ξέρω αν άκουσες την συνέντευξη Παπαρήγα στο Άλτερ (την ανέβασα), εμένα με κάλυψε σε σημαντικό βαθμό για κάποια βασικά ερωτήματα που είχα.

Επίσης, σχετικά με ΚΚΕ και Δεκέμβρη 08, που τέθηκε απ' τον Αγώνα. Πιθανότατα ανήκω στην μειοψηφία, θεωρώ όμως την στάση του ΚΚΕ απέναντι στις πλατείες σαφώς πιο πολιτικά ώριμη και ισορροπημένη από αυτήν που κράτησε τον Δεκέμβρη και την οποία θα χαρακτήριζα φοβική. Πιθανόν, η συμμετοχή του λαϊκού και μικροαστικού στοιχείου στην τωρινή φάση να βοηθά το ΚΚΕ να αποφύγει την πολύ φοβικότερη στάση που έχει απέναντι στον αντιεξουσιαστικό χώρο (με όλα τα σωστά και τα λάθη και των δύο εδώ).

Διαφωνώ συνεπώς με όσους (και είναι πάρα πολλοί) δεν βλέπουν καμία διαφορά ανάμεσα στο ΚΚΕ του Δεκέμβρη 08 και το ΚΚΕ του Ιούνη 2011. Για μένα, οι δύο συμπεριφορές του κόμματος απέχουν παρασάγγας, και τις αντιμετώπισα προσωπικά αναλόγως.

Ονειρμός είπε...

Ναι μόλις είδα την συνέντευξη που ανέβασες. Φαντάζομαι θα επακολουθήσει από αύριο συζήτηση σχετικά. Το θέμα είναι, πρώτον, ότι ο ''Ρ'' και το ΚΚΕ αποφεύγει να απαντά δημόσια στην προοπτική ΤΑΚΤΙΚΗΣ συνεργασίας (ακόμη και με τους κακούς οπορτουνιστές, προς εξυπηρέτηση των στρατηγικών στόχων του ίδιου του ΚΚΕ) με κομμάτια που προτείνουν στάση πληρωμών-εθνικοποίηση τραπεζών, έξοδο από Ε.Ε και ευρώ. Δεύτερον, έχω διαπιστώσει προσωπικά μια διαφορά μεταξύ των όσων πράττει το ΚΚΕ στους διάφορους κοινωνικούς χώρους, και όσων δηλώνει η Γ.Γ. Παράδειγμα πέρσι στην Νομική, που η κ.Παπαρήγα, απαντώντας σε σχετική ερώτηση απεγνωσμένης εργαζόμενης φοιτήτριας, είπε ξεκάθαρα πως είναι θεμιτή η συνεργασία πάνω σε συγκεκριμένες αιχμές του εκπαιδευτικού ζητήματος, και όλοι κοιταζόμασταν εκείνη την ώρα. Τρίτον, νομίζω δεν απαντάει ικανοποιητικά για το ΠΑΜΕ. Να σημειώσω ότι στον κόσμο τους περί του ΠΑΜΕ ταυτίζουν όποια πολιτική δύναμη συμμετέχει στην πορεία ΓΣΣΕ και την ΑΔΕΔΥ με τους ξεπουλημένους Πασόκους, και δεν κάνουν μια ανάλυση τύπου παρεμβαίνω ή όχι μέσα σε μια δομή και γιατί. Ακόμη ισχυρίζονται πως το ΠΑΜΕ δεν είναι αντιπαραθετικό προς την υπάρχουσα δομή και τα υπόλοιπα συνδικάτα/σωματεία.
Κατά τα άλλα, όσο και να υπερασπίζομαι το ΚΚΕ σε κάποια ζητήματα, προσωπικά και για αυτούς τους ίδιους δεν θα είχα θέση σε αυτό το κόμμα.

Ανώνυμος είπε...

Όλα αυτά που συμβαίνουν αλληλοσυνδέονται πάντως . Αν κάτσει και σκεφτεί κανείς το πως έχουν αλλάξει τα πράγματα στην παγκόσμια οικονομία με όλα αυτά που συμβαίνουν με τα νομισματικά ταμεία και τους λίπους νταβατζήδες ( επιτρέψτε μου τον όρο ), εαν δει κανείς την εξελικτική πορεία στην ισοτιμία νομισμάτων ( π.χ. ισοτιμία δολαριο ευρώ ) θα καταλήξει ότι το τέλος είναι εύκολα προβλέψιμο.