Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Κυπριακή τραγωδία και ελληνική αθλιότητα

Τα τραγικά νέα τα έμαθα χθες το πρωί, τελευταία μέρα του συνεδρίου στη Λευκωσία. Το νησί δοκιμάζεται για άλλο ένα καλοκαίρι, μετά το καλοκαίρι της εισβολής του 74, της πτώσης του αεροπλάνου της Ήλιος το 2005, της λειψυδρίας του 2008. Η αναίτια απώλεια ανθρώπινης ζωής, οι εγκληματικές παραλείψεις των υπευθύνων και οι λανθασμένες εκτιμήσεις ειδικών θυμίζουν αρκετά από τα προηγούμενα τραυματικά καλοκαίρια. Οι υλικές καταστροφές είναι δυσβάσταχτες, όχι μόνο λόγω του τεράστιου κόστους της ζημιάς, αλλά και εξαιτίας των επιπτώσεών της στον τουρισμό, σε ένα καλοκαίρι-φωτιά για την κυπριακή οικονομία και τους εργαζόμενους. Και μέσα σ' αυτή την βαριά ατμόσφαιρα, όπου ο ίδιος ο κυπριακός λαός, πάντα χαμηλόφωνος, δείχνει παραδειγματική έμπρακτη αλληλεγγύη προς τους τραυματίες και σωφροσύνη για την έλλογη διαχείριση των επιπτώσεων στην παροχή ρεύματος και νερού, και όπου τόσο ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς όσο και ο Υπουργός Άμυνας έχουν παραιτηθεί (όπως δεν θυμάμαι κανένα υψηλό αξιωματούχο να κάνει μετά το καταστροφικά καλοκαίρια των πυρκαγιών του 2007 και του 2009 στην Ελλάδα) έρχονται, από την υποτιθέμενη "μητέρα πατρίδα", δείγματα πολιτικής μισαλλοδοξίας και νεοαποικιακής έπαρσης τόσο αποκρουστικά που πραγματικά με κάνουν να ντρέπομαι ως Έλληνας. 

Αλλά πρώτα τα βασικά γεγονότα: Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Καθημερινής Κύπρου,
τoν Ιανουάριο του 2009 το πλοίο «Monchegorsk» εντοπίστηκε από τις υπηρεσίες του Ισραήλ σε συνεργασία με τις αμερικανικές αρχές να μεταφέρει «εκρηκτικό υλικό». Το πλοίο απέπλευσε από το Ιράν με προορισμό τη Συρία και παραλήπτης του στρατιωτικού υλικού φέρεται να ήταν η οργάνωση Χαμάς. [...] Ομάδα εμπειρογνωμόνων της Κυπριακής Δημοκρατίας προέβη σε δύο επιθεωρήσεις του φορτίου του πλοίου στις 29 Ιανουαρίου και στις 2 Φεβρουαρίου 2009 και στις 3 Φεβρουαρίου 2009 η Κυπριακή Δημοκρατία είχε υποβάλει έκθεση στον ΟΗΕ έκθεση σχετικά με τα ευρήματα των επιθεωρήσεων στο πλοίο Monchegorsk. [...] Η απόφαση του ΟΗΕ ήταν ξεκάθαρη: Οι Κυπριακές Αρχές θα έπρεπε να κατάσχουν το υλικό από το πλοίο. Παρά το ότι η Κυπριακή Κυβέρνηση δεν ήθελε να έρθει σε σύγκρουση με το Ιράν, το οποίο επέμενε πως το φορτίο ήταν νόμιμο, μετά τη διεθνή διάσταση του θέματος, αλλά και τη σαφέστατη οδηγία από πλευράς ΟΗΕ, δεν υπήρχαν περιθώρια «ελιγμού» και η Κυπριακή Κυβέρνηση ήταν πλέον «υποχρεωμένη» να συμμορφωθεί και να κατάσχει το υλικό. [...] Όμως, το θέμα δεν έληξε εκεί. Η Κυπριακή Κυβέρνηση, σύμφωνα με διπλωματικές πληροφορίες της «Κ», έδωσε διαβεβαιώσεις προς την Πρεσβεία του Ιράν στη Λευκωσία ότι δεν επρόκειτο να καταστρέψει το υλικό, μιας και η Τεχεράνη επέμενε πως το φορτίο της ανήκει. Με αυτή τη μοιραία απόφαση της, η Κυπριακή Κυβέρνηση αγνόησε τις υποδείξεις των ΗΠΑ, της Βρετανίας, Γερμανίας και Γαλλίας, οι οποίες προέτρεπαν την Κυπριακή Δημοκρατία να «καταστρέψει αμέσως το υλικό». Ακόμη οι τέσσερεις χώρες προσφέρθηκαν να βοηθήσουν τις κυπριακές αρχές στην καταστροφή του υλικού.
Ακολούθησαν βέβαια σωρεία λαθών σε ό,τι αφορά την φύλαξη του άκρως επικίνδυνου φορτίου πυρίτιδας, που άρχισε να εμφανίζει σημάδια αστάθειας σε συνάρτηση με τις τυπικά ψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού μέρες πριν το μοιραίο. 

Τι λέει μια έλλογη ανάγνωση του πολιτικού σκέλους της υπόθεσης; Λέει πως η κυβέρνηση πλήρωσε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο την προσπάθειά της να εξισορροπήσει ανάμεσα α) στην καταγγελία του φορτίου τού Monchegorsk, από Ισραήλ και ΗΠΑ, η οποία ανάγκασε την Κυπριακή Δημοκρατία να ελέγξει το εν λόγω φορτίο β) την εντολή κατάσχεσης του υλικού από τον ΟΗΕ, η οποία την ανάγκασε να το κατασχέσει και γ) την προσπάθειά της να μην έρθει σε σύγκρουση με το Ιράν, από όπου είχε αποπλεύσει το Monchegorsk, με το να καταστρέψει το κατασχεθέν φορτίο, όπως εισηγήθηκαν οι ΗΠΑ και οι ευρωπαϊκές χώρες. Μια προσπάθεια διαχείρισης της διαρκούς "ψυχρής" (δηλαδή όχι ανοιχτά πολεμικής) γεωπολιτικής έντασης μεταξύ ΗΠΑ, Συρίας, Ιράν, Ισραήλ και ΗΕ κατέληξε σε "θερμή" κατάσταση για την ίδια την Κύπρο, που πληρώνει επανειλημμένα με αίμα για την ίδια της τη γεωγραφική θέση. 

Φυσικά, είναι αναμφισβήτητες οι παραπάνω από φιλικές σχέσεις της Κύπρου με το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, καθώς και οι επιπτώσεις τους στην κυπριακή εξωτερική πολιτική (και δη, στην αξιοκατάκριτη στάση της Κύπρου στο Παλαιστινιακό). Ανάλογα, αν όχι ταυτόσημα, είναι τα πράγματα στην Ελλάδα, όπου είχαμε πρόσφατα την ντροπιαστική στάση της κυβέρνησης απέναντι στον στολίσκο της ελευθερίας. Εξίσου αναμφισβήτητο είναι ότι μια μικρή και διχοτομημένη χώρα όπως η Κύπρος, η οποία τελεί ακόμα κάτω από την "εγγυητική" παρουσία δυνάμεων των ΗΕ, είναι αδιανόητο να έλθει σε ευθεία σύγκρουση με αυτά. Είναι όμως γεγονός επίσης ότι η κυβέρνηση δεν έδρασε απλά με βάση αυτό το πλαίσιο επικαθορισμών, αλλά προσπάθησε ταυτόχρονα να αποφύγει την ένταση με το Ιράν, αγνοώντας τις υποδείξεις ΗΠΑ, Βρετανίας, Γερμανίας και Γαλλίας (του κεντρικού δηλαδή ιμπεριαλιστικού άξονα παγκόσμια) να καταστρέψει το φορτίο άμεσα.

Τι κατάλαβε από όλα τα παραπάνω τμήμα της ελληνικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς;  Βασικά τα εξής: Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι και Το ΚΚΕ φταίει (δια της αρχής της συνενοχής των αναλόγων, επειδή το ΑΚΕΛ φταίει). 

Αντιγράφω από κείμενο που δημοσιεύεται στο Βαθύ Κόκκινο:
Τα χατίρια τελικά στους Αμερικανούς έφεραν τον όλεθρο. Οικογένειες βούτηξαν στο πένθος για να γίνει η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ αρεστή σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Βλέπεις το αντίτιμο της πρόσδεσης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς είναι το αίμα.Συχνά το δικό σου…
Δυσκολεύομαι να κατανοήσω πώς ο συντάκτης του πιο πάνω κατέληξε στο να ανάγει την όλη υπόθεση σε "χατίρια στους Αμερικανούς". Προφανώς εννοεί τον έλεγχο που διενεργήθηκε πάνω στο πλοίο, που είναι αυτό για το οποίο άσκησαν πιέσεις Ισραηλινοί και Αμερικανοί. Φαντάζομαι ότι αν η Κύπρος δεν έκανε "χατίρια στους Αμερικανούς", δεν θα ήλεγχε το πλοίο, το οποίο θα συνέχιζε απρόσκοπτα με κάποιες δεκάδες κοντέινερ ειρηνικής και άκακης πυρίτιδας προς την Συρία, όπου η πυρίτιδα αυτή θα χρησιμοποιούνταν για να χτίσει παιδικές κατασκηνώσεις. Τούτο τουλάχιστον φαίνεται να είναι το αξιωματικό δεδομένο της πολιτικής ηθικής του γράφοντος: ότι ένα (έμπρακτα) φονικό φορτίο αποτελεί ζήτημα ηθικής τάξης μόνο εφόσον κατασχεθεί και καθόλου εφόσον φτάσει στον προορισμό του. Υπάρχει μια σκιά Άνταμ Σμιθ σε τέτοιου είδους παρεμβάσεις:  σε ό,τι αφορά την εμπορία πολεμικού υλικού, ο γράφων  (οι γράφοντες) φαίνεται να πιστεύει στο laissez faire, laissez passez. Εγώ όχι. Εγώ πιστεύω ότι στο μικρό αυτό νησί βρίσκονται ούτως ή άλλως αισχρά πολλές ποσότητες πολεμικού υλικού δίπλα, ουσιαστικά, σε ανθρώπινους οικισμούς και ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις. Για μένα, το να ζεις στην πυριτιδαποθήκη της Ανατολικής Μεσογείου δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο. Και η δική μου ουτοπία θα περιλάμβανε την καταστροφή κάθε πολεμικού φορτίου που προορίζεται για να ματοκυλίσει τους απέναντι, εμάς, ή τους γύρω μας. Είμαι τόσο ελλιπής στον αντι-ιμπεριαλισμό μου που κάθε μέρα που το σπίτι μου συνταράσσεται ολόκληρο καθώς λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα γίνεται τεχνητή έκρηξη ναρκών στα πλαίσια καταστροφής των εκτεταμένων τους καλλιεργιών στη νεκρή ζώνη, νιώθω χαρά και αγαλλίαση αντί για στενοχώρια. Προφανώς έχω διαφορετικά κριτήρια για το τι σημαίνει αντιπολεμική νοοτροπία από την "Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση" που υπογράφει το κείμενο, θεωρώντας, ο βλαξ, ότι τα όπλα και το πολεμικό υλικό δεν έχουν πατρίδα, πουλιούνται σε όλες τις χώρες χωρίς κανένα κριτήριο, και σκοτώνουν φίλους και εχθρούς αδιακρίτως. Αλλά ας προχωρήσω με το κείμενο:
Για μια ακόμη φορά ο Κυπριακός λαός ζει μια Τραγωδία, μόνο που ο εχθρός ήταν Εντός των Πυλών! Είναι ο εσωτερικός εχθρός, το αστικό κατεστημένο που μπροστά στο κέρδος και τις στρατηγικές συμμαχίες με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή.
Και πάλι, η απορία μου είναι πώς θα είχε χειριστεί το εν λόγω θέμα ένα "μη αστικό κατεστημένο." Θα άφηνε, παρά τις καταγγελίες, το φορτίο πυρίτιδας να καταλήξει στην Συρία, όπου η κυβέρνηση Ασάντ ραίνει πολίτες της με λουλούδια; Θα το κατέστρεφε, πράξη ριζικά ειρηνιστική αλλά ατυχώς ταυτόσημη με την εισήγηση του ιμπεριαλιστικού άξονα; Έχουν κάποια πρόταση οι πεφωτισμένοι αντι-ιμπεριαλιστές της Αθήνας να μάς κάνουν εμάς τους καθυστερημένους της περιφέρειας για το πώς χειρίζεται κανείς τέτοιου είδους δεδομένα;

Συνεχίζω με το κείμενο:
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που επισκέφτηκε την κατεστραμμένη ναυτική βάση. Η υποκρισία εναλλάσσονταν με τον ψευτοσυναισθηματισμό. Ο κ. Χριστόφιας δήλωσε συγκλονισμένος από την τραγωδία, τονίζοντας ότι «σήμερα καταγράφεται μια ακόμη μαύρη μέρα Ιουλίου για την Κυπριακή Δημοκρατία και το λαό της». 
Ψευτοσυναισθηματικός και υποκριτής με την τραγωδία λοιπόν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, φαντάζομαι κατ' αντιπαράθεση με τον ειλικρινή πόνο της "Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης", που μέσα στην συντριβή της βρίσκει, παραδόξως, άπλετο χρόνο για ψυχογραφήματα από τηλεοράσεως. Δεν βαριέσαι. Εμείς οι καλαμαράδες πάντα ξέραμε καλύτερα, για αυτό άλλωστε είμαστε γνήσιοι αντι-ιμπεριαλιστές, έχοντας εξαλείψει το τελευταίο ίχνος αποικιοκρατικής απαξίωσης και επηρμένου πατροναρίσματος του κυπριακού λαού. Ας συνεχίσουμε λοιπόν:
Η Ισραηλινή κυβέρνηση του Βενιαμίν Νετανιάχου όχι μόνο εξέφρασε την οδύνη της αλλά θέλησε να σταθεί έμπρακτα στο κυπριακό κράτος, αποστέλλοντας αεροπλάνο-γεννήτρια στην Κύπρο για παροχή βοήθειας. Βλέπεις, η κυπριακή κυβέρνηση του ΑΚΕΛ έχει κάνει τόσα για το κράτος τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής.
Κανονικά, φαντάζομαι, για να είναι δηλαδή ικανοποιημένοι οι της "Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης", το Ισραήλ δεν έπρεπε να είχε εκφράσει καμία συμπάθεια και δεν έπρεπε να είχε προσφέρει καμία βοήθεια. Ίσως όμως είναι υπερβολικά ρεφορμιστικά τα κριτήρια των συντρόφων. Εγώ λέω ότι ακόμα καλύτερα θα ήταν η Κυπριακή κυβέρνηση να είχε δράσει με τέτοιο τρόπο ώστε το Ισραήλ να εξέφραζε την απέχθειά του, και να έστελνε στόλο να βομβαρδίσει τη Λεμεσό. Με αυτό τον τρόπο, το αίσθημα του δικαίου των συντρόφων στην Αθήνα θα μπορούσε να αποκατασταθεί ακόμα πιο πλήρως, μιας και είναι ένα αίσθημα δικαίου το οποίο συμπυκνώνει αυτό που καταδικάζει --τον ωμό πολιτικό κυνισμό-- περισσότερο και από τον ίδιο τον Χένρι Κίσιγκερ. 

Και πάμε στο κλου της ημέρας -- και αυτό που φοβάμαι πως είναι το πραγματικό raison d' être (αλλιώς, ο καημός και η πρεμούρα) του κειμένου:
Εντύπωση όμως προκαλούν οι σχεδόν ταυτόσημες δηλώσεις των ΚΚΕ και Δημοκρατικής Αριστεράς.
«Δεχτείτε τα θερμά συλλυπητήρια μας για το σοβαρό δυστύχημα στη ναυτική βάση της Εθνικής Φρουράς στο Ζύγι, που προκάλεσε τραγικές συνέπειες με νεκρούς και τραυματίες», αναφέρει σε μήνυμά του προς την ΚΕ του ΑΚΕΛ το ΚΚΕ. «Το Κόμμα μας εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη και στήριξή του στον Κυπριακό λαό και την κυβέρνηση και έχουμε την πεποίθηση πως θα καταφέρουν να ξεπεράσουν κι αυτή τη δύσκολη δοκιμασία», προσθέτει.
Tην αλληλεγγύη της στον κυπριακό λαό και την κυβέρνηση της Κύπρου εξέφρασε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φ. Κουβέλης. «Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στις οικογένειας των θυμάτων του τραγικού δυστυχήματος στη Ναυτική Βάση της Εθνικής Φρουράς. Σε αυτές τις δύσκολες ώρες είμαστε κοντά σας», ανάφερε σε δήλωσή του.
Πως είναι δυνατόν να εκφράζεις την Αλληλεγγύη σου σε μια κυβέρνηση που σκοτώνει τους πολίτες της για χάρη των συμμαχιών της με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και επιδεικνύει συστηματικά εγκληματική αμέλεια;
Σε έναν ιδανικό αριστερό κόσμο, όπως αυτόν που οραματίζεται η "Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση", το ΚΚΕ θα κοίταζε τι δήλωσε η ΔΗΜΑΡ και θα εξέδιδε την αντίθετη ανακοίνωση. Εφόσον η ΔΗΜΑΡ εκφράζει συλλυπητήρια, ένα μη καθεστωτικό και μη αντιδραστικό Κομμουνιστικό Κόμμα θα ανακοίνωνε πάρτι στον Περισσό για να γιορτάσει την Θεία Δίκη που έπεσε στα κεφάλια των συνεργατών του ιμπεριαλισμού. Δεν θα έκανε ξεκάθαρα καθεστωτικές και ύποπτες δηλώσεις για "αμέριστη αλληλεγγύη και στήριξη στον κυπριακό λαό", που έδωσε αίμα με τους κουβάδες σε ελάχιστες ώρες και κάθεται να βράζει στους σαράντα κελσίου για να μην μείνει κανείς χωρίς ρεύμα. Αυτό είναι έκφραση συνενοχής στην υποτέλεια. Η ελληνική εξωκοινοβουλευτική αριστερά τύπου ΑΔΚ ξέρει καλύτερα, και ξέρει ότι ο μόνος σωστός δρόμος ενάντια στην ιμπεριαλιστική παντοκρατορία είναι να μην εκφράζεις καμία αλληλεγγύη "σε μια κυβέρνηση που σκοτώνει τους πολίτες της [sic] για χάρη των συμμαχιών της με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις". Όσο για αυτή την απεχθή κυβέρνηση πιονιών των Αμερικάνων, είναι προφανές ότι τώρα που έρχονται τα μέτρα δημοσιονομικής αυστηρότητας, το επαναστατικό μάς καθήκον είναι να την γκρεμίσουμε μια ώρα αρχίτερα, ώστε να μπορούν να κυβερνούν ανενόχλητες οι δεδηλωμένα επαναστατικές, αντικαπιταλιστικές και αντι-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ και, γιατί όχι, του ΕΛΑΜ.

Το είπα ότι σήμερα ντρέπομαι που γεννήθηκα στην Ελλάδα; Ότι ο συνδυασμός ανοησίας, επιπολαιότητας, ξερολισμού, ανευθυνότητας και έπαρσης για τον οποίο είναι ικανή η χώρα, και δη η αριστερά της, όπου και να πάω με πληγώνει; Ας το ξαναπώ. 

13 σχόλια:

imwrong είπε...

έχεις δίκιο σε πολλά σημεία των παρατηρήσεών σου. Νομίζω ότι υπάρχει ένα γενικότερο πρόβλημα που δεν έχει ξεκαθαρίσει στα μυαλά όλων των αριστερών, εξωκοινοβουλευτικών και εσωκοινοβουλευτικών στην Ελλάδα, αλλά και σε όσους δηλώνουν ευθαρσώς κομμουνιστές και ταξικοί επαναστάτες. Το πρόβλημα αυτό είναι το εθνικό, και το βρίσκουμε μπροστά μας κάθε τρεις και λίγο, διότι, όπως κι αν το κάνουμε σύντροφοι, το ζήτημα υπάρχει.

Ότι η Κύπρος βρίσκεται στη μέση μιας δύσκολης περιοχής είναι γεγονός. Κανείς δε μπορεί φυσικά να χαίρεται με την απίστευτη ανευθυνότητα των στρατιωτικών της αρχών, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να μην αναγνωρίζει κανείς ότι είναι δύσκολο να πατάς σε δύο βάρκες και υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες σ' αυτό.

Προ ολίγου καιρού, ας πούμε, η κυπριακή κυβέρνηση διαμαρτυρόταν για τους ψαράδες στο Παραλίμνι, ενώ ταυτόχρονα στηρίζουν το Ισραήλ που κάνει τα ίδια στους ψαράδες της Γάζας: http://imwrong.wordpress.com/2011/04/22/cyprus/

Θα μου επιτρέψεις μια ακόμη παρατήρηση, ειλικρινή ερώτηση δηλαδή που θα ήθελα να μου εξηγήσεις: στην κουβέντα για την πλατεία Συντάγματος, ήσουν κριτικά αρνητικός σ' αυτό που γινόταν εκεί διότι δεν ήταν αρκετά ταξικοπρολεταριακή διαδικασία [Το λέω συνοπτικά για να συνεννοούμαστε, παρακολούθησα την κουβέντα και ξέρω ότι δεν συνοψίζεται σε δυο λέξεις]. Πώς σήμερα λες για το πλήγμα στον τουρισμό που προκαλεί το χθεσινό δυστύχημα στην Κύπρο;

Αντωνης είπε...

@Imwrong: Δεν καταλαβαίνω τι συγκρίνεις. Δεν εξήγαγα καμία απολύτως πολιτική πρόταση στη βάση των συνεπειών της έκρηξης για τον τουρισμό. Απλώς κατέγραψα ένα δεδομένο: είναι αδιαμφισβήτητο ότι δημιουργείται ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα στην κυπριακή οικονομία, και επίσης ότι η ανακοίνωση την οποία κριτικάρω δεν έχει καμία σχέση με αυτό και δεν κριτικάρεται επειδή το αγνοεί.

Τώρα, τι σχέση έχουν τα παραπάνω με τις πλατείες στην Ελλάδα;

imwrong είπε...

Έχει σχέση. Μιλάς για την "κυπριακή οικονομία" ως όλον - δεν μιλάς για αστούς και προλετάριους όπως όταν έκανες κριτική στις πλατείες και τον μη ταξικό χαρακτήρα των κινητοποιήσεων. Στην περίπτωση της Κύπρου αναγνωρίζεις το πραγματικό όλον της κυπριακής οικονομίας, αλλά τις όποιες αντιλήψεις καθολικότητας στην πλατεία τις θεωρείς πλασματικές και όχι επαρκώς ταξικές. Κάνω λάθος;

Παρεμπιπτόντως, για τις ευθύνες της κυπριακής κυβέρνησης, από την Καθημερινή, με τη βοήθεια του Wikileaks:

"Παρά τον προβληματισμό, που όπως προκύπτει από τα τηλεγραφήματα του Wikileaks εκφράζεται από κυπριακής πλευράς για ενδεχόμενους κινδύνους από την αποθήκευση των εκρηκτικών, όταν αποφασίζεται η εκφόρτωση του πλοίου, ο Κύπριος υπουργός Αμυνας, Κώστας Παπακώστας, δηλώνει ότι δεν υπάρχει ζήτημα ασφάλειας, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, προσθέτοντας μάλιστα ότι το φορτίο θα μπορούσε να τοποθετηθεί ακόμα και σε κατοικημένες περιοχές." (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_12/07/2011_448990)

Smirnoff είπε...

Αντώνη, σωστά όλα αυτά για την αλλαζονεία της ελληνικής άκρας αριστεράς, όμως δεδομένη είναι και η φιλοισραηλινή τοποθέτηση της κυπριακής κυβέρνησης του ΑΚΕΛ και αυτό δεν είναι απλά αποτέλεσμα της ιδιότυπης θέσης που βρίσκεται το νησί, λόγω διχοτόμησης. Είναι και πολιτική επιλογή του κράτους και της κυπριακής αστικής τάξης που απειχεί τα συμφέροντα τους στην ευρύτερη περιοχή και ποιες συμμαχίες τα υπηρετούν καλύτερα. Να θυμίσω πως η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ πέρυσι, είχε απαγορεύσει τον απόπλου πλοίων του στόλου προς τη Γάζα, από τα λιμάνια της. Όπως βέβαια αντίστοιχη επιλογή είναι και αυτή της κυβέρνησης Παπανδρέου να ανβαθμίσει τη συμμαχία με το Ισραήλ.

Αντωνης είπε...

@Σμιρνόφ: Καμία απολύτως διαφωνία ή αντίρρηση με το σχόλιό σου δεν έχω. ΦΥΣΙΚΑ και είναι πολιτική επιλογή, και φυσικά και είχε απεχθείς συνέπειες στο παλαιστινιακό, όπως και της Ελλάδας. Αλλά η αναγωγή του κειμένου στο οποίο αναφέρομαι είναι αυθαίρετη και διαστρεβλωτική με βάση τα γεγονότα.

Αντωνης είπε...

@Imwrong:

Ναι, κάνεις λάθος. Δεν έγραψα άρθρο για τον κυπριακό τουρισμό, έγραψα άρθρο για ένα κείμενο σχετικά με την καταστροφή στο Ζύγι. Υπάρχει μία και μοναδική αναφορά στον τουρισμό ως θιγέντα τομέα και τομέα που θα επηρεάσει αρνητικά τα ήδη άσχημα οικονομικά. Τούτο δεν προϋποθέτει καμία ρητορική "εθνικής ομοψυχίας" και καμία άρνηση του ταξικού παράγοντα σε ό,τι αφορά την οικονομία. Αντίθετα, η αναφορά μου σε ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ είναι αναφορά στο γεγονός ότι ήδη διαφαίνεται και εδώ ποιος θα πληρώσει την κρίση και στο ότι το κριτήριο για αυτό είναι για μια ακόμα φορά ταξικό.

Smirnoff είπε...

Κατανοητό, οι κριτικές που ανφέρεσαι είναι υπερβολικές.

imwrong είπε...

Για να είμαστε ακριβείς, δεν έγραψες ένα κείμενο για την καταστροφή στο Ζύγι, αλλά για την πρόσληψη αυτής από ένα κομμάτι της ελληνικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Γι' αυτό και το εισαγωγικό κομμάτι που αναφέρεσαι και στον τουρισμό είναι 80 λέξεις και ο σχολιασμός της ΑΔΚ εκατοντάδες.

Έκανα την παρατήρηση με τον τουρισμό όχι διότι διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά διότι μου είχε κάνει εντύπωση η τόσο κάθετη εναντίωσή σου στις πλατείες στη βάση της (μη) προλεταριακότητάς τους.

Εγώ αντιθέτως έχω την άποψη ότι η κρίση των ζητημάτων αιχμής υπό το πρίσμα μόνο μιας απλοποιημένης ταξικής ανάλυσης, περισσότερο περιορίζει παρά διευρύνει τις δυνατότητες στοχασμού σχετικά.

Υπ' αυτή την έννοια εννοώ ότι η κρίση σου για τις πλατείες έχει μερικά απ' τα κουσούρια (με την καλή έννοια πάντα) που έχει και η κρίση της ΑΔΚ για το Ζύγι.

Είμαι πιο πολύ μαζί σου στην αποστροφή "Οι υλικές καταστροφές είναι δυσβάσταχτες, όχι μόνο λόγω του τεράστιου κόστους της ζημιάς, αλλά και εξαιτίας των επιπτώσεών της στον τουρισμό, σε ένα καλοκαίρι-φωτιά για την κυπριακή οικονομία και τους εργαζόμενους". Αυτή η κουβέντα όμως θα μπορούσε να ανήκει στους αντιδίκους σου στο ζήτημα των πλατειών.

Μου μοιάζει δηλαδή σαν να 'χει αντιστραφεί κάπως η συζήτηση. Μήπως τελικά είναι η γεωγραφική απόσταση που κάνει όλη τη διαφορά;

Όλες οι παρατηρήσεις γίνονται με πολύ καλή πίστη και θετική διάθεση, ελπίζω να μην νομίζεις ότι σου επιτίθεμαι για κάποιο λόγο.

Αντωνης είπε...

Μου μοιάζει δηλαδή σαν να 'χει αντιστραφεί κάπως η συζήτηση. Μήπως τελικά είναι η γεωγραφική απόσταση που κάνει όλη τη διαφορά;

@Imwrong: Εξακολουθώ να μην κατανοώ τι πράγματα συγκρίνεις για να εξάγεις ένα τέτοιο συμπέρασμα. Το Ζύγι με το Σύνταγμα με τον τουρισμό να έχει κάποια θέση ανάμεσα στα δύο; Από ό,τι ξέρω πάντως, συγκέντρωση "αγανάκτησης" στην Κύπρο θα γίνει με αφορμή την καταστροφή στο Ζύγι, εννοείται με αντι-κυβερνητικό χαρακτήρα. Που σημαίνει πρακτικά, όλοι εναντίον του ΑΚΕΛ, το οποίο παραμένει ο μοναδικός αριστερός κοινοβουλευτικός σχηματισμός στην Κύπρο (δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ή του ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Αντωνης είπε...

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=410765

Ανώνυμος είπε...

http://www.elamcy.com/

Ανώνυμος είπε...

http://www.philenews.com/el-gr/New-Homepage-With-Slider/4995/73945

Ανώνυμος είπε...

Ο σωστός τίτλος με βάση την ανάγνωση του κειμένου θα ήταν "Κυπριακή τραγωδία και αριστερή αθλιότητα" αλλά αυτό θα προϋπέθεται να βγάλεις τις παρωπίδες σου - πράγμα αδύνατον φυσικά.