Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Έξι κείμενα για δύο ημέρες

Έξι κείμενα για δύο ημέρες (αν και το κείμενο των Θέσεων, το οποίο αναπαράγεται εν μέρειδεν αφορά συγκεκριμένα το διήμερο 28-29/6). Χωρισμένα, όπως χωρισμένες ήταν και οι αντιδράσεις της Αριστεράς. Πλειοψηφικά (4) και μειοψηφικά (2) σε ό,τι αφορά την θεμελιακή ιδεολογικο-πολιτική στάση τους και κατά συνέπεια και την αξιολόγησή τους για τα τεκταινόμενα. Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, νομίζω, σε ό,τι αφορά την αντιπαραβολή τους σε ύφος γραφής, ρητορικές πρακτικές, βασικό διαγνωστικό περιεχόμενο, είδη προτεραιοτήτων, τρόπους εννοιολόγησης και χαρτογράφησης της πραγματικότητας. Τα συμπεράσματα, μέχρις ότου βρω τον χρόνο να γράψω ένα δικό μου κείμενο που να αντλεί, μεταξύ άλλων, από αυτά τα κείμενα, ανήκουν στους αναγνώστες.

1. Τάκης Φωτόπουλος
Τα μαθήματα από τη βαρύτατη λαϊκή ήττα
Ελευθεροτυπία

Το άνετο πέρασμα των πιο καταστροφικών μέτρων στην Ιστορία αυτού του τόπου, τα οποία οδηγούν και στο μαζικό ξεπούλημα του ίδιου του κοινωνικού μας πλούτου, σημαίνει ότι τα λαϊκά στρώματα υπέστησαν την πιο βαριά ήττα τους στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, στα χέρια της κοινοβουλευτικής «χούντας του Γιωργάκη».

Μια ήττα, που δεν συγκρίνεται καν με την ήττα που σήμανε η επικράτηση μιας άλλης χούντας το 1967. Και δεν συγκρίνεται γιατί, αν δεν ανατραπεί, θα σηματοδοτήσει την επ' αόριστον καταδίκη των λαϊκών στρωμάτων σε οικονομική καταστροφή, όπου οι μόνες επιλογές που βασικά θα έχουν θα είναι: είτε να δουλεύουν με μισθούς και συνθήκες (σημερινής) Βουλγαρίας -αν όχι Κίνας- σε όσες δουλειές θα «προσφέρουν» οι Βορειοευρωπαίοι «εταίροι» μας είτε να μεταναστεύουν.

Για να διαπιστώσει κανείς το μέγεθος της ήττας δεν έχει παρά να δει την ευφορία των ξένων και ντόπιων οικονομικών ελίτ όταν, με την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας των επαγγελματιών πολιτικάντηδων (και δωσίλογων!), τα χρηματιστήρια εδώ και στο εξωτερικό ξανάνθησαν. Και είναι, βέβαια, δωσίλογοι οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες (οι οποίοι πρέπει άμεσα να αντιμετωπίσουν τον κοινωνικό, και όχι μόνο πολιτικό, εξοστρακισμό από τον ελληνικό λαό) γιατί στήριξαν μια χούντα που δεν είχε την παραμικρή λαϊκή εντολή να πάρει τα καταστροφικά για το λαό δομικά μέτρα που πήρε. Αντίθετα, στηρίχθηκε μόνο στην τρομοκρατία των ΜΑΤ, που οι «αντιστασιακοί» του ΠΑΣΟΚ διέταξαν να φερθούν σαν εσωτερικός στρατός κατοχής, χειρότερος και από τη χουντική αστυνομία της 7ετίας, κατά του αντιστεκόμενου λαού!

Πού οφείλεται όμως η βαρύτατη αυτή ήττα και πώς μπορεί να ανατραπεί; Εδώ θα πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ των συνήθων μέσων πάλης και των νεοπαγών του «κινήματος των αγανακτισμένων». Τα συνήθη μέσα πάλης, δηλαδή οι σπασμωδικές απεργίες και οι συνήθεις πορείες-λιτανείες, που οργανώνονταν κατά κανόνα από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες των συνδικάτων (οι οποίες κατ' αρχήν ανήκουν σε κόμματα εξαρτώμενα από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ), ήταν αναπόφευκτο να αποτύχουν, εφ' όσον ουσιαστικά στόχευαν στην ελεγχόμενη εκτόνωση της λαϊκής οργής. Αλλά και οι ανάλογες απεργίες και λιτανείες της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είχαν επίσης την ίδια τύχη, όχι μόνο γιατί τις υιοθετούσε μόνο μια μειοψηφία των εργαζομένων και των πολιτών γενικότερα, αλλά και γιατί και η Αριστερά αυτή δεν είχε να προσφέρει συγκεκριμένους στόχους στο λαϊκό κίνημα για να αγωνιστεί κατά των πραγματικών αιτίων της κρίσης -απαιτώντας, κυρίως, την άμεση έξοδο από την ίδια την Ε.Ε. Ομως, μόνο έτσι θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να επανακτήσουν δυνητικά κάποια οικονομική κυριαρχία, η οποία αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να παλέψουν κατά των ξένων και ντόπιων ελίτ. Αντίθετα, τμήμα μεν της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μιλούσε μόνο για έξοδο από το ευρώ, και «συνολική ρήξη με την Ε.Ε.» (που ανάγεται στα τρία τέρμινα), ενώ το μεγαλύτερο τμήμα της συνέδεε την έξοδο από την Ε.Ε. με τη «λαϊκή εξουσία» που -όπως έδειξε και το άνετο πέρασμα των καταστροφικών μέτρων- είναι αδύνατη στο προβλέψιμο μέλλον.

Το ίδιο όμως το πέρασμα των μέτρων έδειξε και την κενότητα της ρητορικής της ρεφορμιστικής Αριστεράς που στήριξε το «κίνημα των αγανακτισμένων», το οποίο διακήρυσσε ότι θα παρεμπόδιζε τους χουντικούς να περάσουν τα μέτρα τους. Σήμερα, όλοι μέμφονται τους «κουκουλοφόρους» (που πολλοί από αυτούς απλώς φορούσαν κουκούλα για να προστατευθούν από τα δολοφονικά χημικά των χουντικών πραιτοριανών), διότι δήθεν εμπόδισαν το ειρηνικό κίνημα στο Σύνταγμα να επιβάλει τα γενικόλογα αιτήματά του («έξω η τρόικα, έξω τα Μνημόνια» κ.λπ.), που δεν ήταν όμως παρά ευχολόγια εφ' όσον δεν προέβλεπαν συγκεκριμένα αποτελεσματικά μέσα για την επίτευξή τους. Καμία άλλωστε χούντα δεν έπεσε στην Ιστορία με χορούς και τραγούδια στην πλατεία ή με ειρηνικές περικυκλώσεις των κέντρων εξουσίας (οι Μουμπάρακ και Μπεν Αλι έπεσαν, γιατί την έξωσή τους ενέκρινε και η υπερεθνική ελίτ, ενώ ο Γιωργάκης είναι «ο άνθρωπός τους στην Αθήνα»!).

Ούτε βέβαια καμία περιφερειακή χώρα ξεπέρασε την καπιταλιστική κρίση της εφαρμόζοντας τις «ασπιρίνες» των «ειδικών» της ρεφορμιστικής Αριστεράς, τους οποίους καλούσε δήθεν η Λαϊκή Συνέλευση στην παρωδία Αμεσης Δημοκρατίας που στήθηκε στο Σύνταγμα (αλλά στην πραγματικότητα καλούσαν οι «ανοικτές» επιτροπές που επάνδρωναν στελέχη της Αριστεράς αυτής).

Δηλαδή, τα γιατροσόφια που αποπροσανατόλιζαν τα λαϊκά στρώματα με ανώδυνες (για τις ελίτ) ανοητολογίες ότι η κρίση οφείλεται στο xρέος (δηλαδή στο σύμπτωμά της) και ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να παλέψουμε για το λογιστικό έλεγχό του, ώστε να μάθουμε ποιο τμήμα του είναι παράνομο -λες και για το υπόλοιπο χρέος, που θα το έβρισκε «νόμιμο», ρώτησε κανένας τα λαϊκά στρώματα!

Οσον αφορά το πώς θα μπορούσαμε να ανατρέψουμε τα καταστροφικά μέτρα και την ίδια τη χούντα που τα υιοθέτησε, που κατά τη γνώμη μου περνά μέσα από γενική απεργία διαρκείας η οποία θα οργανωθεί «από κάτω», θα επανέλθω στο επόμενο.

2. Ιωάννα Μεϊτάνη
Η επόμενη μέρα
Ενθέματα, Αυγή

Πέμπτη πρωί, ξυπνάω με τις ειδήσεις. Είναι η επόμενη μέρα, απ’ αυτές που λόγω της προηγούμενης προτιμάς να μην ξυπνήσεις. Κανένα αίσθημα επιτυχίας, καμιά άγρια χαρά, τίποτα: μόνο θλίψη, απαισιοδοξία και βουβή οργή για την ανείπωτη αδικία. Σηκώνομαι και βλέπω τα βίντεο και τις φωτογραφίες. Με υπόκρουση όλη μέρα τις ενημερωτικές εκπομπές και την άλλη πραγματικότητα της κυβέρνησης και των λοιπών πολιτικών. Κατήφεια, μαυρίλα.

Την Τετάρτη πολλοί φίλοι μου δεν ήξεραν τι άλλο να κάνουν μέσα στο όργιο της αγριάδας και της βίας: έκατσαν κάτω και έβαλαν τα κλάματα. Από την αδικία και την απελπισία. Μου λένε για το μίσος στα μάτια των οργάνων της αστυνομίας. Εγώ το είδα μόνο από μακριά: την πρώτη επέλαση με μηχανάκια στην Αμαλίας. Οι πίσω καβαλάρηδες ήταν όρθιοι και ανέμιζαν στον αέρα τα γκλομπ τους. Έκανα στην άκρη τρομαγμένη. Θαύμασα όσους περπάτησαν στη μέση του δρόμου και τους απώθησαν.

Γύρισα σπίτι με τα πόδια, κοιτώντας μόνο τα παπούτσια μου. Πίσω μου το Σύνταγμα βουτηγμένο στο τοξικό σύννεφο. Μπροστά μου η παράλληλη πραγματικότητα: σε καφενεία λίγο πιο έξω απ’ το κέντρο, ο κόσμος παραγγέλνει φρεντοτσίνο καραμέλα. Εκεί κάπου η απελπισία με παραλύει.

Την ώρα που κάνω μπάνιο φαντάζομαι τα κυβικά των χημικών που τώρα καταλήγουν στους υπονόμους, μέσα από χιλιάδες αθηναϊκές μπανιέρες και λεκάνες. Φαντάζομαι επίσης πως τους άντρες που έριξαν τα δηλητήρια αυτά θα τους αγκαλιάσουν απόψε γυναίκες και άντρες, θα τους φιλήσουν, θα τους κανακέψουν. Οι απαίσιες εικόνες της φαντασίας μου δεν ξεπλένονται με το νερό του ντους.

Σκέφτομαι πώς μπορεί κανείς να περιγράψει τα όσα συνέβησαν και πώς να τα χαρακτηρίσει, αν θέλει να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Οι λέξεις χούντα και πόλεμος πρέπει να αρθρώθηκαν εκατομμύρια φορές τις τελευταίες μέρες. Και; Μήπως να καταφύγουμε στον σουρεαλισμό; Εγώ το λέω δέντρο.

Η «επόμενη μέρα» κυλάει. Μα δεν μπορεί να είναι έτσι η επόμενη μέρα, επιμένω. Δεν γίνεται. Κι όμως. Γίνεται, και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο: με απροκάλυπτα ψέματα, με χυδαία λόγια, με λέξεις στρεβλωμένες. Α, και με το γύρο του θριάμβου: φίλοι είδαν να σταματάει η κυκλοφορία για να περάσει η παρέλαση των θριαμβευτών καβαλάρηδων. Εκατοντάδες μηχανάκια της αστυνομίας μάς ζαλίζουν το κεφάλι ξανά και οργώνουν περήφανοι την πόλη όπου χτες οργίασαν. Άλλη μια ωραία εικόνα. Όπως και η εικόνα της βουλής, που συνεδριάζει φρουρούμενη από τα όργανα ασφαλείας, ενάμιση μήνα τώρα. Ποιο επίθετο αρμόζει για να περιγράψει εύστοχα τη δημοκρατία μας;

Το βραδάκι της επόμενης μέρας κατηφορίζω πεζή από τα Εξάρχεια στο Σύνταγμα. Περνάω μπροστά από πεντέξι ματατζήδες στη γωνία Μαυρομιχάλη και Ναυαρίνου. Φραπές και τσιγάρο. Αποστρέφω το βλέμμα αηδιασμένη, και στη φαντασία μου γεννιούνται μόνο εικόνες βίας. Πολλές φορές αναρωτιόμαστε πώς μπορούν και χτυπάνε τόσο άγρια. Τώρα αντιστρέφω την ερώτηση: τι είναι αυτό που έχουν χιλιάδες κόσμου στο κεφάλι τους και τους επιτάσσει να μην λυσσάξουν, να μην αντιδράσουν σαν ζώα, να μην αφήσουν διέξοδο στα αταβιστικά τους ένστικτα, μπροστά σε τέτοια ωμή καταστολή; Πώς μπορεί ένα ξερό κορμί να στέκεται με σηκωμένα τα χέρια απέναντι σε έναν πάνοπλο ρόμποκοπ που τον σημαδεύει με τη φυσούνα; Απέναντι στη χειρότερη απαξίωση των δικαιωμάτων και των σωμάτων μας καλούμαστε να προτάσσουμε το ήθος και το σωφροσύνη μας. Πρέπει να πρυτανεύει η λογική. Μονόπλευρα. Μόνο εκ μέρους μας. Ευτυχώς που έχουμε το κουράγιο και το κάνουμε.

Συνεχίζω την πορεία μου, και στην Πανεπιστημίου βρίσκω αυτό που έψαχνα όλη τη μέρα: από κάπου να πιαστώ για να μην βουλιάξω στη μαύρη απελπισία. Ο δρόμος κλειστός, κυκλοφορούν μόνο ελάχιστα λεωφορεία και κάτι μηχανάκια. Κόσμος οδεύει προς το Σύνταγμα. Έχω μιλήσει με τους φίλους μου και ξέρω ότι θα τους βρω εκεί. Όπως τόσο συχνά όλον τον προηγούμενο μήνα. Πλησιάζω στην πλατεία, βλέπω τους καλαμποκάδες, τους μουσικούς, αυτούς με τα σημαιάκια. Η γνώριμη παρήγορη εικόνα: το Σύνταγμα γεμάτο κόσμο, τα πράσινα λέιζερ στη βουλή, η οικεία βαβούρα. Και όλα όπως πριν: οι σκηνές, τα τραπεζάκια, τα πανό, οι ομάδες. Αναθάρρησα. Μετά το διήμερο του τρόμου όμως, είναι κατ’ αρχήν μια τεράστια ανακούφιση. Και βλέπουμε.

Βρίσκω τους φίλους μου. Μιλάμε για την πρωινή κατήφεια και τη βραδινή ανακούφιση. Πεταγόμαστε με το παραμικρό, ακούμε μηχανάκι και είμαστε έτοιμοι να τρέξουμε, υψώνεται από κάπου ένα σύνθημα και σφίγγουμε τις γροθιές μας. Χαλαρώστε παιδιά, δεν συμβαίνει τίποτα. Είμαστε πάλι εδώ, όλοι, μαζί. Είναι η ώρα που κυριαρχούν τα συναισθήματα. Θα έρθει και ο στοχασμός, θα σκεφτούμε για τα λάθη μας, για τη δράση μας από δω κι εμπρός. Αλλά προς το παρόν, αφού βρήκαμε κάτι να ξαναπιαστούμε, ας το κρατήσουμε: το γύρο του θριάμβου θα τον κάνουμε εμείς.

- ή, όπως τραγουδούσαν και οι “Ton Steine Scherben” το 1972, Κάντε στην πάντα, καπιταλιστές, την τελευταία μάχη θα την κερδίσουμε ΕΜΕΙΣ.

Ενέσεις δυσθυμίας εν όψει θερινών διακοπών
Όποιος δεν αναγνωρίζει ότι στις 28-29/6 το προλεταριάτο και οι από κάτω υπέστησαν μια σημαντική πολιτική, κοινωνική και οργανωτική ήττα, βρίσκεται εκτός πραγματικότητας, βαυκαλίζεται, αυταπατάται και δεν προσφέρει καθόλου καλές υπηρεσίες σε αυτό που στις φαντασιώσεις μας έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «κίνημα».

Αυτές τις δύο ημέρες έλαμψε διά της ανυπαρξίας του ένα μαζικό, αυτόνομο από τον αστισμό και τον μικροαστισμό ριζοσπαστικό ρεύμα μέσα στο προλεταριάτο, το οποίο μπορεί να συγκροτεί μαζικούς και πολιτικοποιημένους συγκρουσιακούς αγώνες, οι οποίοι με τη σειρά τους μπορούν να παράγουν πολιτικά αποτελέσματα και ρήγματα. Χωρίς από την άλλη να υποτιμούμε ή να απαξιώνουμε τις δυνάμεις, οι οποίες προς τιμήν τους έδωσαν τη μάχη οργάνωσης και περιφρούρησης του διήμερου απεργιακού αγώνα.

Το χειρότερο όμως από όλα είναι ότι η όποια μάχη στην πλειοψηφία της δόθηκε με όρους ηττοπάθειας-με όρους «αγανακτισμένων», δηλαδή με όρους θολούρας, σύγχυσης, έλλειψης ταξικού προσανατολισμού και με αυταπάτες. Μετά ταύτα αυτές τις δύο ημέρες επιβεβαιώθηκαν με περίτρανο τρόπο όλοι αυτοί, οι οποίοι προς τιμήν τους ασκούσαν κριτική στην «πλατεία» κλπ και προειδοποιούσαν για τους κινδύνους που διαγράφονται μπροστά μας.

Οι δεκάδες χιλιάδες «αγανακτισμένων» των προηγουμένων Κυριακών, αυτά τα κοινωνικά σπαράγματα του εθνικού κορμού και του πάλαι ποτέ «greek dream», δεν ήταν (πέρα από ένα μικρό κομμάτι με λαϊκά και μάλλον προοδευτικά χαρακτηριστικά) στην απεργία, δεν ήταν καν στην πλατεία τα δύο απογεύματα. Έχουν μεγάλη ευθύνη λοιπόν, όσοι καλλιεργούσαν τις προηγούμενες εβδομάδες την αυταπάτη ότι αρκούν οι μούντζες και το «ούστ» ή μια καρικατούρα «λαϊκής συνέλευσης», για να πέσει η κυβέρνηση ή το μεσοπρόθεσμο κλπ.

Συνεπώς για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ότι μόνο το προλεταριάτο και το κίνημά του είναι το επαναστατικό υποκείμενο, ότι μόνο αυτό, με τους δικούς του αγώνες, με τη δική του ηγεμονία, η οποία μπορεί να αναδυθεί μόνο μέσα από το λενινιστικό Κόμμα Νέου Τύπου, μπορεί να ανατρέπει νόμους και να επιβάλλει ως νόμο το δικό του δίκιο. Μόνο αυτό μπορεί να τσακίζει την καταστολή και την προβοκάτσια, μόνο αυτό μπορεί να συγκρούεται με το κράτος και το κεφάλαιο-όχι με όρους «κοινωνίας του θεάματος», αλλά με πραγματικούς όρους.

Πότε ανατράπηκαν νόμοι και στρατηγικής σημασίας αστικοί σχεδιασμοί στην Ελλάδα; Να θυμίσω την περίπτωση του Ν. Κοντογιαννόπουλου το 1991; Να πάω πιο πίσω στον Ν. 815 το 1979; Να πάω ακόμα πιο πίσω στην ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης στα 1943; Ας σταθούμε σε αυτές τις περιπτώσεις και ας δούμε τις πολιτικές και οργανωτικές προϋποθέσεις, όπως και τις αντίστοιχες πρακτικές, υπό το βάρος των οποίων, υποχώρησε το αστικό μπλοκ εξουσίας από την προώθηση μιας επιλογής του, η οποία συμπυκνωνόταν σε κάποιο νομοθέτημα.

Μετά ταύτα από όλο αυτόν τον κύκλο κοινωνικού ανταγωνισμού, ο οποίος άνοιξε στις 11/5 και έκλεισε στις 29/6, μέσα σε επίπεδο κοινωνίας, αλλά και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, η λεγόμενη «αριστερή/κινηματίστικη/ρεφορμιστική» (πες τε την όπως θέλετε) αντίληψη και πρακτική βγαίνει πιο πίσω, έχει χάσει μέτρα από το ούτως ή άλλως μικρό της μπόι. Το επιχείρημα ότι το κράτος χωρίς καταστολή δεν θα μπορούσε να περάσει το μεσοπρόθεσμο, είναι σαθρό. Γιατί αν ο λαϊκός παράγοντας ήταν αποφασισμένος και οργανωμένος για να ανατρέψει το μεσοπρόθεσμο, θα τα έπαιρνε όλα παραμάζωμα. Το κράτος δυστυχώς δεν πιέστηκε στις 28-29/6. Εν αντιθέσει το κράτος έκανε επίδειξη δύναμης…

Δεν αρκούν 30.000-50.000 ανοργάνωτων στην πλειοψηφία τους και χωρίς επί τούτου πολιτικό σχέδιο ανθρώπων για να μην περάσουν αυτά τα μέτρα. Αντίθετα χρειαζόταν ολική παράλυση της παραγωγικής διαδικασίας, καταλήψεις εργοστασίων και μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, συγκρότηση εκατοντάδων εργατικών απεργιακών επιτροπών, τροφοδότηση των κινητοποιήσεων από το κέντρο προς τις συνοικίες της φτωχολογιάς, δημιουργία εργατικών ομάδων αυτοάμυνας και περιφρούρησης, σιδερένια πειθαρχία και μαχητικότητα στις διαδηλώσεις.

Συνεπώς το βασικό πεδίο προβληματισμού, πρέπει να είναι η μεγάλη σιωπηρή κοινωνική και εργατική πλειοψηφία, η οποία στις 28-29/6 επέτρεψε στους από πάνω να ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο.

Το πρόβλημα λοιπόν για ακόμα μία φορά είναι πολιτικό: Ότι δηλαδή απέναντι στα στρατηγικής φύσεως διλήμματα και εκβιασμούς που θέτει ο αστισμός στις μάζες, δεν υπάρχει μια εναλλακτική ριζοσπαστική στρατηγική απάντηση, η οποία να λάβει τα χαρακτηριστικά, αυτού που περιγράφουν τα κείμενα της Γ΄Διεθνούς, ως πολιτική γραμμή μαζών, η οποία συνδέει την κομμουνιστική τακτική με τη στρατηγική. Μία τέτοια γραμμή μαζών θα είχε σήμερα την ικανότητα να συγκροτήσει μια διαλεκτική μεταξύ κοινωνικού και πολιτικού, η οποία αφενός θα έφερνε τον προλεταριακό παράγοντα στο προσκήνιο, αφετέρου θα εξασφάλιζε προϋποθέσεις ηγεμόνευσης αυτού επί των υπόλοιπων καταπιεζόμενων κοινωνικών κομματιών και τέλος θα μπορούσε να θέσει το ζήτημα της εξουσίας με πολιτικούς/υποκειμενικούς όρους, γιατί αντικειμενικά τίθεται, στην πρώτη γραμμή της ημερήσιας διάταξης της ταξικής πάλης.

Τίποτα δεν χάθηκε…

Από φθινόπωρο θα προστίθενται χιλιάδες στη στρατιά της ανεργίας, με τα πρώτα κρύα όλο και πιο πολλοί εργάτες θα κρυώνουν (ελέω κατακόρυφης αύξησης της τιμής του πετρελαίου) και θα αντιμετωπίζουν το φάσμα της εξαθλίωσης, οι φασίστες και το παρακράτος όλο και θα αποθρασύνονται, το κράτος θα εξαπολύει νέες κατασταλτικές επιθέσεις και οι «αγανακτισμένοι» θα αποτελούν μια κωμική θερινή ανάμνηση. Το βάρος για την επιβίωση του λαού και την οργάνωση της εργατικής αντεπίθεσης, για άλλη μια φορά θα πέσει στους κομμουνιστές και στους άλλους αγωνιστές της εργατικής τάξης…Να είμαστε εκεί να το σηκώσουμε.

4. Aformi
Σήμερα ζήσαμε πραγματικά συγκλονιστικές στιγμές!

Η κυβέρνηση με τα μαντρόσκυλα των αφεντικών, τους μπάτσους, επιχείρησε να τρομοκρατήσει όχι μόνο τους διαδηλωτές στο Σύνταγμα, αλλά ολόκληρη την Αθήνα.

Και απέτυχε!

Ζήσαμε σκηνές που θύμιζαν την πάλη ενός λαού κατά μιας δικτατορίας. Γιατί πράγματι ζούμε τη δικτατορία «των αγορών», δηλαδή γυμνή τη δικτατορία του κεφαλαίου επί των εργαζομένων.

Και όμως, παρότι έπνιξαν στα χημικά το Σύνταγμα και την Αθήνα, το μόνο που κατόρθωσαν είναι να τρομοκρατηθούν οι ίδιοι! Γιατί συνειδητοποίησαν τι σημαίνει όταν οι εργαζόμενοι δεν τρομοκρατούνται. Σημαίνει ότι παρ’ ότι πέρασαν το μνημόνιο ΙΙ χάρις στις ψήφους των υποτελών τους βουλευτών, το μέλλον των μέτρων θα παιχθεί στους δρόμους και τις πλατείες.

Τα βίντεο που δημοσιεύουμε τραβήχτηκαν μετά από πολλαπλές προσπάθειες των μπάτσων να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους στο Σύνταγμα πνίγοντάς τους στα δακρυγόνα και τα χημικά. Αυτοί ωστόσο ξαναγύριζαν πάντοτε, φωνάζοντας συνθήματα, τραγουδώντας, αψηφώντας τους μπάτσους. Οι ρεμπέτικοι αυτοσχεδιασμοί προέρχονται από τα μεγάφωνα της κάτω πλατείας.

Βλέποντας τα βίντεο καταλαβαίνει κανείς ότι ζούμε μεγάλες μέρες, μέρες θυμού και εξέγερσης!

Άγγελος Καλοδούκας

5. Real Democracy
Το άρθρο μας
Το real-democracy.gr τόσο καιρό ποτέ δεν έχει εκφέρει γνώμη. Πάντα από το πόστο της ενημέρωσης του κινήματος κανείς από όσους προσφέρουν εδώ δεν έχει εκφέρει γνώμη ή άποψη είτε με άρθρο είτε στο φόρουμ. Με το μόνο που ασχολούμαστε είναι με την καλή λειτουργία του ιστότοπου και με την αναβάθμιση των υπηρεσιών προς εσάς. Το real-democracy γεννήθηκε για το κίνημα. Ζει μέσα στο κίνημα. Και βέβαια έχει άποψη γιατί αποτελείται από απλό κόσμο σαν όλους εσάς. Πολίτες κι εμείς αυτού του κόσμου ενδιαφερόμαστε, νοιαζόμαστε, προσπαθούμε, προσφέρουμε.

Από εχθές όλα τα παιδιά του ιστότοπου ήταν έξω. Εκεί ήταν πάντα η θέση μας και πάντα εκεί θα είναι. Μαζί σας! Αφήσαμε την ενημέρωση στο Σύνταγμα λοιπόν και ανεβήκαμε και εμείς πλατεία να διαμαρτυρηθούμε να φωνάξουμε να χειροκροτήσουμε. 'Οταν φτάσαμε όλα ήταν εκπληκτικά. Ο κόσμος πολύς. Χορός κέφι τραγούδια. Πορείες με μοτοσυκλέτες έφταναν. Χαρούμενο κλίμα! Ο κόσμος χειροκροτούσε. Η ελπίδα τα όνειρα ζωντανά! Όλοι σε πηγαδάκια μιλούσαν αντάλλαζαν απόψεις, διαφωνούσαν, συμφωνούσαν αλλά πάντα σε τόνο φιλικό και με καλή διάθεση! Πολίτες όλων των ηλικιών! Ήταν εκπληκτικό! Όσα προβλήματα και αν έχουμε όλα μένουν πίσω στον δρόμο στην πλατεία στο πεζοδρόμιο! Γιατί απλά είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!

Ξαφνικά μερικοί πέταξαν μερικά μπουκάλια νερό. Πολίτες με προβλήματα καθημερινά που δεν μπορούν να αντέξουν άλλη πίεση από τράπεζες, πολιτικούς, κυβέρνηση. Άνθρωποι είναι πάνω από όλα και πόσο να αντέξουν; Πόσο να αντέξει ένας Πατέρας μία Μάνα αν δεν μπορεί να πάρει στο παιδί τους τα βασικά; Ένα τετράδιο για το σχολείο, 2-3 κουτιά γάλατα, ένα ρούχο, ένα παιχνίδι; Πόσο να αντέξει ένας εργαζόμενος που χάνει την δουλειά του; Πόσο να αντέξει ένα νέο παιδί που δεν έχει δουλειά; Όλα αυτά δημιουργούν μία πίεση λίγο δικαιολογημένη. Εμείς όλοι στην πρώτη γραμμή συνιστούσαμε ψυχραιμία. Τα καταφέραμε μαζί με άλλους πολίτες.

Αλλά οι δυνάμεις καταστολής είχαν άλλη άποψη. Έπεσαν τα πρώτα δακρυγόνα. Κόσμος έτρεχε ούρλιαζε φώναζε. Ένα τεράστιο ''γιατί;'' υψωνόταν στον αέρα. Αυτό το ερώτημα έμεινε αναπάντητο. Από το πουθενά και από πίσω μας έφευγαν πέτρες. Φωνάζαμε να τους απομονώσει ο κόσμος! Μάταια! Τα δακρυγόνα βροχή! Χωρίς έλεος! Γυναίκες, παιδιά, τα προστατεύαμε όπως μπορούσαμε και βοηθούσαμε. Ο κόσμος έτρεχε έπεφτε τους βοηθούσαν οι διπλανοί τους. Εμείς φωνάζαμε συνέχεια ''Παιδιά όλοι μπροστά.... Ελάτε εδώ είμαστε!''. Μερικοί μας άκουσαν και άρχισε πάλι ο κόσμος να μαζεύεται. Τα πράγματα κάπως ηρέμησαν. Και οι πέτρες σταμάτησαν. Αλλά ύστερα από λίγο ΑΝΑΙΤΙΑ άρχισαν πάλι τα δακρυγόνα! Αυτή την φορά όσο και να θέλαμε δεν μπορούσαμε να κάτσουμε. Ο κόσμος πάνω από τα σκαλιά έφυγε. Μείναμε μόνοι μας. Καθήσαμε όλοι και δεν μιλούσαμε. Όχι απογοητευμένοι! Απλά αναρωτιόμασταν γιατί; Όπως εσείς!

Αποφασίσαμε να φύγουμε και να επιστρέψουμε την άλλη μέρα (Σήμερα 29-06) με πιο πολύ κουράγιο και αποφασισμένοι. Αποφασισμένοι να διεκδικήσουμε αυτά που μας χρωστάνε. Όνειρα και ελπίδες. Απλοϊκά πράγματα.

Πήγαμε σήμερα λοιπόν. 11 η ώρα ήμασταν εκεί. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν χαρούμενος πάλι. Αλλά και με καχυποψία μήπως γίνει κάτι από επεισόδια όπως το χθεσινό βράδυ. Τους ηρεμούσαμε και με τα κινητά μας ειδοποιούσαμε όλα τα γκρουπ στο facebook να κατέβει ο κόσμος κάτω! Ήταν κάτι μαγικό! Δεν έχουμε λόγια να το περιγράψουμε! Όσο κράτησε ήταν το όνειρο μας! Αυτό που ζητάμε! Όλοι μαζί! Χωρίς ταμπέλες χωρίς ονόματα. Μόνο μία λέξη υπήρχε, φίλε! Υπέροχο! Μοναδικό! Αυτά τα λίγα μαγικά λεπτά όλοι ήταν ίσοι! Όλοι κοιταζόμασταν στα μάτια με καθαρές ματιές!

Μουσικοί έδιναν ρυθμό. Συνθήματα παντού και χειροκροτήματα! Απίστευτα συναισθήματα! Όλα αυτά που αγωνιζόμαστε ήταν εκεί για λίγα λεπτά!

Πάλι όμως δακρυγόνα! Κόλαση! Το χθες δεν ήταν τίποτα! Μάτια έκαιγαν! Τα σωθικά μας έβραζαν! Πολλοί έβριζαν! Παρόλο που η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική προσπαθούσαμε για άλλη μία φορά να κρατήσουμε τον κόσμο μαζί με άλλους! Φτιάξαμε μία μεγάλη αλυσίδα! Προς το παρόν ξαναγύρισε η ελπίδα! Αλλά ένα άδειο μπουκαλάκι νερό από κάποιον ήταν αρκετό! Δακρυγόνα, χειροβομβίδες κρότου παντού. Κλάματα, οργή ανακατεμένα! Ο κόσμος έτρεχε από εδώ κι από εκεί. Ελπίδες όνειρα θόλωσαν από τον καπνό των δακρυγόνων! Ως τις 3:30 το μεσημέρι προσπαθούσαμε να δίνουμε κουράγιο ο ένας στον άλλον και τον εαυτό μας! Κι εμείς κάποια κρίσιμη στιγμή σπάσαμε και χαθήκαμε ο ένας από τον άλλον! Δακρυγόνα έπεφταν γύρω μας και πάνω μας ακόμα και μέσα στο μετρό! Απίστευτο! Όπως είπαμε στην αρχή κι εμείς απλοί άνθρωποι ήμαστε! Και όμως παίρναμε δύναμη και κουράγιο γιατί πιστεύουμε σε όλο αυτό! Δεν το παρατήσαμε! Προσπαθήσαμε, κλάψαμε, συγκινηθήκαμε, αλλά δεν το παρατήσαμε! Και ούτε τα παρατάμε!

Ερωτήματα
Τώρα πια μαζεμένοι γράφοντας αυτό το άρθρο αναρωτιόμαστε γιατί έγιναν όλα αυτά; Γιατί τόση βία από το Κράτος σε πολίτες που αγωνίζονται ειρηνικά για πάνω από 40 μέρες; Η απάντηση που μας έρχεται είναι μία. Μας φοβούνται! Φοβούνται τον κόσμο. Μόνη τους ανησυχία μην φύγουν από αυτές τις καρέκλες! Θέλουν και τους αρέσει να παίζουν τον ρόλο των Εθνοπατέρων! Εκ του ασφαλούς βέβαια! Κλειδωμένοι σε πανάκριβα γραφεία, με πανάκριβα κινητά, αυτοκίνητα, σπίτια το μόνο που κάνουν είναι να κοροϊδεύουν τον κόσμο να τον δυναστεύουν να τον βασανίζουν με απάνθρωπα μέτρα!
Και βέβαια αφού ''Μαζί τα φάγαμε''! Μα εμείς αγαπητοί Κύριοι και Κυρίες γιατί δεν φάγαμε κάτι; Γιατί ψαχνόμαστε όλοι στις τράπεζες να δούμε πόσα έχουμε και δεν βλέπουμε κάτι;;;
Και μετά από όλα αυτά εσείς νομίζετε ότι εμείς θα κάνουμε πίσω;
Ποιος σας είπε Κύριοι και Κυρίες ότι εμείς με δακρυγόνα θα φύγουμε;
Ποιος σας είπε ότι φοβόμαστε τις κουκούλες;
Ποιος σας είπε ότι υποκύπτουμε;
Ποιος σας είπε ότι υποχωρούμε;
Ποιος σας είπε ότι τα παρατάμε;
Ποιος σας είπε ότι τα όνειρα μας έσβησαν;
Ε Μ Ε Ι Σ σίγουρα δεν σας το είπαμε και δεν θα το πούμε Π Ο Τ Ε!

Και τώρα τι;
Αυτή η ερώτηση είναι πολύ εύκολη... έχει απάντηση χωρίς πολλή σκέψη! Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ο Υ Μ Ε έξω! Έχουμε να πάρουμε κάτι χρωστούμενα. Δικαιοσύνη, Ισονομία, Ισότητα, Δημοκρατία! Από αύριο κιόλας θα ήμαστε πάλι έξω! Θα συνεχίσουμε από εκεί που νομίζουν ότι μας σταμάτησαν! Όλοι εμείς Κύριοι και Κυρίες στην Βουλή έχουμε κάτι βασικό. Έχουμε καρδιά, κατανόηση, συμπόνοια, για τον διπλανό μας! Συμπάσχουμε μαζί! Νοιαζόμαστε, δίνουμε μία Π Ρ Α Γ Μ Α Τ Ι Κ Η αγκαλιά στον διπλανό μας. Ανταλλάσουμε και πάλι καλημέρα! Πάλι μιλάμε αληθινά ο ένας στον άλλον! Αυτό είχε λείψει σε όλους μας! Και νομίζουμε ότι η πρώτη μας μεγάλη νίκη είναι ότι επέστρεψε η ανθρωπιά!

Επόμενα βήματα;
Απλό θα αποφασίσει ο κόσμος! Μόνο ο κόσμος υπάρχει πλέον και ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ έχουμε ένα ταξίδι να κάνουμε. Ακόμα ήμαστε στην αρχή! Αλλά στο τέλος θα δείτε κάτι μαγικό. Ένα χαμόγελο ενός παιδιού που ξέρει ότι θα έχει ένα μέλλον και θα σας πιάσει το χέρι και θα σας πει ''Ευχαριστώ''! Εμείς αυτό το χεράκι και το ευχαριστώ δεν θέλουμε να το χάσουμε! Ε Σ Ε Ι Σ;

6. Περιοδικό Θέσεις, Editorial:
3. Η ανυπακοή των μαζών

Όμως, τόσο η προφανής ανεπάρκεια της πολιτικής των μηχανισμών, όσο και η πρόσφατη κυβερνητική οπερέτα των εκβιασμών και ανασχηματισμών μπροστά στην αδυναμία επιβολής του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, δεν πρέπει να επηρεάσει τη διαύγεια της εικόνας που έχουμε μπροστά μας. Η Ελλάδα συγκλονίζεται για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες από ένα κίνημα που δεν ξεκίνησε από την Αριστερά και διατηρεί μια αξιοσημείωτη δυναμική πέρα από τα όρια και τις δυνατότητές της: το κίνημα της πλατείας.

Μια δράση που συμπυκνώνει την οπτική του μέσου εργαζόμενου, του άνεργου και του αποκλεισμένου, της νεολαίας και των φοιτητών, μιας πρωτοβουλίας στην οποία για πρώτη φορά εμφανίζονται να συνυπάρχουν χωρίς τις συνήθεις εντάσεις τόσο ετερόκλητα στοιχεία, από το οργανωμένο της Αριστεράς, έως το ελευθεριακό και το αυθόρμητο του αντιεξουσιαστικού χώρου, και από τις αυθόρμητες λαϊκές ιδεολογίες με όλες τις αντιφάσεις τους έως ακροδεξιές και εθνικιστικές αποχρώσεις που προσπαθούν να αναβαπτιστούν στη λαϊκή κολυμβήθρα. Με στόχο να μην περάσει το «Μεσοπρόθεσμο» και με όπλο τη δημιουργία νέων συλλογικοτήτων ως αντίβαρο στη διαρκή, προϊούσα και μέχρι πρότινος αδυσώπητη κοινωνική απομόνωση.

Το «κίνημα της πλατείας» αντιδρά με τον τρόπο του, με την άμεση δημοκρατία, με τη δοκιμή νέων μορφών συνεννόησης και οργάνωσης από τα κάτω, στον ντε φάκτο αποκλεισμό του από τη λήψη των αποφάσεων και τη μετατροπή του σε εκλογικό μηχανισμό. Και με τον τρόπο και τις πρακτικές του αντιδρά και στους θεσμούς εκείνους που μιλάνε στο όνομά του, τα συνδικαλιστικά στελέχη του Δημοσίου που με την προστασία της κομματικής κάλυψης και των σχετικών προνομίων, φροντίζουν κυρίως με την επαναστατική ρητορεία να καλύψουν τη δική τους ιδιοτέλεια παρά να προάγουν το συμφέρον της εργασίας.

Αυτή η νέα άμεση συλλογικότητα αντιστρατεύεται από τα πράγματα την παραδοσιακή κρατικού τύπου οργάνωση της Αριστεράς, που χρησιμοποιεί τα κινήματα ως εκλογικούς μηχανισμούς στα σωματεία, στους συλλόγους, στους δήμους, στη βουλή, στην ευρωβουλή, για να λειτουργήσει στη συνέχεια ως – έστω αντιπολιτευτικός – μηχανισμός του κράτους που η ίδια υποτίθεται ότι επιδιώκει να καταργήσει.

Το πλήθος στις πλατείες λειτουργεί από ένστικτο υπέρ μιας πολιτικής της αλληλεγγύης με όπλο την άμεση δημοκρατία, χωρίς να έχει – και πώς θα μπορούσε άλλωστε; – και να προτείνει τη διέξοδο και τη λύση. Λειτουργεί ως κήρυκας των αναγκών και των επιθυμιών μιας μάζας που είχε καταστεί άφωνη από τη ροή των πραγμάτων, αλλά που τελικά αποδεικνύεται έτοιμη να διεκδικήσει το άμεσο, το καθημερινό αλλά και το πολιτικό, το μεγάλο.

Η λυτρωτική παρουσία του ανεξέλεγκτου κινήματος της πλατείας, με την ειρηνική καθημερινή άσκηση στη δημοκρατία καταρρίπτει τα ιδεολογήματα των τεχνικών της εξουσίας που από φόβο μπροστά στο κοινωνικά αστάθμητο και την ανεξέλεγκτη δυναμική των μαζών, προτείνουν και ευαγγελίζονται τον κοινωνικό ορθολογισμό που δεν είναι τίποτε άλλο από την «ασφάλεια» του κοινωνικού status quo, ένας ακόμη δρόμος προς το αδιέξοδο.

5. Το Σχέδιο και το Όραμα

Όλα τα παραπάνω μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι συνιστούν «πολυτέλεια» στη σημερινή συγκυρία, στην οποία η εργασία δέχεται ολομέτωπη επίθεση από το κεφάλαιο με όπλο τη δημοσιονομική κρίση και με μέσο την κάθε είδους κρατική τρομοκρατία. Μάλιστα εύλογη φαίνεται και η κριτική ότι η θέση αυτή συγκαλύπτει τις διαχωριστικές γραμμές, βρίσκοντας εχθρούς στο «εσωτερικό» των δυνάμεων της εργασίας, τη στιγμή που προέχει πάνω απ’ όλα η αρραγής ενότητα του μετώπου απέναντι στο κεφάλαιο και το κράτος.

Η γοητεία και ηγεμονία του ιδιωτικού είναι όμως μια πραγματικότητα που διαπερνά το σύνολο των μηχανισμών, ακόμη και εκείνων που μιλούν στο όνομα της Αριστεράς ή της αντίστασης στα μέτρα του Μνημονίου.

Η συναλλαγή και η θεραπεία του «ιδιωτικού» κυριαρχούν σε συνδικαλιστικές πρακτικές του Δημοσίου, ιδίως εκεί όπου ο κυβερνητικός συνδικαλισμός κάθε χροιάς έχει εξαλείψει κάθε κοινωνική γείωση και έχει εκθρέψει τη συνδιοίκηση στις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις. Γεγονός που δεν συγκαλύπτεται από τις «μαχητικές» κινητοποιήσεις όσων δεν κινδυνεύουν στην εργασιακή τους ασφάλεια, οι οποίες άλλωστε έχουν ημερομηνία λήξης κατά την ψήφιση του κάθε νόμου. Ούτε από τις κραυγές για «ασυμβίβαστο αγώνα» ενάντια στην ιδιωτικοποίηση όταν εκείνο που μάλλον διακυβεύεται είναι η θέση της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας στην εσωτερική εταιρική ιεραρχία και εξουσία. Ιδίως όταν η «μετοχοποίηση» έχει γίνει σιωπηρά ή ηχηρά δεκτή ως μέσο για την «ενίσχυση της αναπτυξιακής πορείας» των επιχειρήσεων, «παραβλέποντας» ότι η χρηματιστηριακή λογική εδράζεται στη μεγιστοποίηση της αξίας για τους μετόχους και όχι σε κάποιο νεφελώδες κριτήριο κοινωνικής ωφέλειας.

Και δεν είναι σπάνιο οι πρακτικές αυτές στη συγκυρία να αποσπούν την ενεργή υποστήριξη της Αριστεράς, στο πλαίσιο μιας τακτικής ή και στρατηγικής σύμπλευσης. Γιατί η Αριστερά είναι προσηλωμένη στους άμεσους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους και έχει συνηθίσει να τους εντάσσει σε ένα πανταχού παρόν «Σχέδιο», το οποίο στόχο έχει να υπηρετήσει την πάλη για «τότε» που «η Αριστερά θα γίνει κυβέρνηση». Ένα Σχέδιο που κάτω από την πίεση της καθημερινής πολιτικής πρακτικής τείνει να ισχυρίζεται ότι διαθέτει «λύσεις» επεξεργασμένες για τώρα, για το μέλλον. Κάτι που, ακόμη και αν υφίσταται στα χαρτιά, είναι διαβατήριο για τον κόσμο των σκιών μιας και η δημιουργία του αριστερού «Σχεδίου» δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εναλλακτικό πρόταγμα ηγεμονίας, το οποίο τίθεται «εδώ και τώρα», και του οποίου «υποκείμενο» μέσα στην πάλη των τάξεων δεν μπορεί να είναι παρά τα κινήματα, ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία.

Μια κατασκευή δηλαδή στην οποία το Όραμα έχει πάντα τον πρώτο και καθοριστικό ρόλο.

6. I had a dream

Το Σχέδιο λοιπόν έπεται, «δεν υπάρχει», παρά μόνο ως διαδικασία δημιουργίας του, δηλαδή διαμορφώνεται από το «υποκείμενο» (τα κινήματα, τον κόσμο της εργασίας, τη νεολαία) μέσα στην ταξική πάλη, καθώς θα αλλάζει ο ταξικός συσχετισμός δύναμης, θα κερδίζονται μάχες, θα διαμορφώνονται νέα πρακτικά δεδομένα πάνω στα οποία θα μπορέσει να στηριχθεί ο επόμενος κύκλος ανέλιξης του Σχεδίου. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν υπάρχουν κατευθυντήριοι άξονες, αρχές και στόχοι, που τίθενται από την Αριστερά και τα κινήματα, αλλά αυτά επ’ ουδενί συνιστούν αυτό που τυπικά χαρακτηρίζεται Σχέδιο. Το Σχέδιο προκύπτει μόνο μέσα στη διαδικασία των κοινωνικών μετασχηματισμών και μόνο εφόσον διαμορφώνονται οι κατάλληλοι συσχετισμοί δύναμης.

Υπάρχει και μια ιστορική εικονογράφηση των παραπάνω που μπορεί να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε τη σημασία και την απόλυτη χρησιμότητα του οράματος. Στη δεκαετία του ’60, ο ηγέτης του κινήματος για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ Martin Luther King ξεκίνησε τη μεγάλη εκστρατεία του και την πορεία προς την πρωτεύουσα των ΗΠΑ – που δυστυχώς διακόπηκε άδοξα με τη δολοφονία του – με μια μαγική φράση που έδρασε καταλυτικά και ηγετικά στη δεδομένη εκρηκτική συγκυρία της φυλετικής καταστολής των έγχρωμων πολιτών, με το ιστορικό: I have a Dream. Για να γίνει χιονοστιβάδα στη συνέχεια.

Αντιθέτως, αν διακήρυσσε ένα τεχνοκρατικό I have a Plan, δηλαδή ότι στις δεδομένες συνθήκες είχε Σχέδιο και «προτάσεις διεξόδου», μάλλον θα έμενε στην ιστορική αφάνεια. Αντίθετα, το περίφημο I have a dream, κινητοποίησε γιατί παρέπεμπε στο Όραμα και στην αναγκαιότητα να αλλάξουν οι δεδομένες κατά την έναρξη της διαδικασίας συνθήκες.

Όραμα: η επίκληση του ανέφικτου ως δικαίωμα για τη σταδιακή και υπό συνθήκες στοιχειοθέτηση του Σχεδίου ανατροπής. Οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται στις πλατείες της χώρας ξέρουν καλά τι δεν θέλουν (τη φτώχεια, την ανεργία, τον αυταρχισμό, την έλλειψη δημοκρατίας) και επομένως έχουν σαφές το περίγραμμα του Οράματος.

We have a Dream…

13 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Με λιγα λογια αλλα σαφεστατα ξεδιπλωσε το σαϊτ τις αποψεις που κυριαρχουν στην επικαιροτητα.Δεν θελω να πλατιασω, αλλωστε νομιζω οτι με καλυψαν οι υπερασπιστες του "ανεφικτου", ομως, εχω χρεος να αναφερω ορισμενα πραγματα που τα βιωσα ο ιδιος και που εχουν παραγνωριστει απο το μεγαλυτερο τμημα της "προοδευτικης" παρεας (κομματα).
Τιποτα δεν θα με κανει να ξεχασω τους γεροντες, τις ηλικιωμενες γυναικες, τους νεους (αυτους τους νεους για τους οποιους κανεις δεν ομιλει) που συντεταγμενοι πισω απο τα φοιτητικα τους πανο και τα πανο των πρωτοβαθμιων συνδικατων,τον απλο κοσμο που ηρθε απο την επαρχια, ανοργανωτος, με ελπιδα και αισιοδοξια και εδωσε τη μαχη του. Η απουσια της συστημικης αριστερας ηταν σαφεστατη. Η λογικη της μοναδικοτητας της ερμηνειας "των γραφών", την εκανε να σνομπαρει και να περιγελα το κινημα των αγανακτισμενων. Αυτο που δεν συνειδητοποιησε ειναι οτι ο λαος εχει αγανακτησει με ολους τους! Μπορει να μην τα φαγανε μαζι, μαζι, ομως, τα κουκουλωνουνε και μαζι αποπροσανατολιζουν τον λαο ταζοντας του το μεγαλο Σχεδιο, οπως αναφερει και ο προλαλησας. [Εξαιρω, βεβαια, τη νεολαια του Συνασπισμου που δηλωσε παρουσα και τις δυο μερες.]

Οι θεωρητικοι μας μας ομιλουν για ανικανοτητα του αυθορμητου, για ιδεολογικη συγχυση, για προβοκατορικες ενεργειες, για ανθρωπους που θελουν να εξαπατησουν την εργατικη ταξη. Ποια εξαπατηση; Ποια εργατικη ταξη;
Ειναι ενδιαφερον να ομιλεις για γενικες απεργιες διαρκειας, για μαζικο εργατικο κινημα, για ατσαλωμενη εργατικη ταξη κ.λ.π., κ.λ.π. Αυτο που βιωσαμε, ολοι εμεις που επιλεξαμε να παμε στην πλατεια αδεσμευτοι, ανεξαρτητοι, με οραμα μια συμμετοχικη δημοκρατια και ανατροπη των σχεδιων της κυβερνησης, ηταν η παντελης ΑΠΟΥΣΙΑ της εργατικης ταξης! Βλεποντας τα παιδια, τους ηλικιωμενους, τις γυναικες, τα κοριτσια να "σφαζονται" με απιστευτη αγριοτητα δεν μπορεις να καταδικασεις αυτο το "νεο" μηνυμα που φερνουν στην πολιτικη σκηνη. Αυτοι ηταν εκει, οι αλλοι που ήταν; Παρακολουθουσαν ζωντανα απο την τηλεοραση;
Σαφεστατα υπαρχει ιδεολογικο κενο αλλα θελω να θεσω το ερωτημα: το ιδεολογικο "πληρες" αυτων που διακηρυττουν τον αγωνα για την καινουργια κοινωνια, γυρισαν να δουν τα ερειπια που αφησε η ιστορια πανω στο ονειρο τους; Αισθανθηκαν το απιστευτο χαστουκι της στο μαγουλο τους; Αν ναι, τοτε εχουν επιλεξει το δρομο της συντριβης, αν οχι τότε ειναι επικινδυνοι!
Μπορει να μην υπαρχει ιδεολογικη καλυψη αλλα, μηπως, αναρωτιεμαι(βλεποντας την ιστορια της ανθρωποτητας), αυτο δεν ειναι καλυτερο; Μηπως αυτο δεν ειναι πιο αγνο και ανθρωπινο;

ευχαριστω πολυ
και παλι συγχαρητηρια για τη δουλεια σας.
ΣΜ

Αντωνης είπε...

Να μου επιτραπεί ένα σχόλιο άσχετο με την ανάρτηση, στην οποία δεν θα σχολιάσω ο ίδιος, επιφυλασσόμενος να το κάνω στο δικό μου κείμενο.

Εδώ και ένα περίπου μήνα, και βασικά από τη δημοσίευση του κειμένου μου "Γιατί δεν υποστηρίζω το κίνημα των αγανακτισμένων" δέχομαι, σε καθημερινή περίπου βάση, μηνύματα παρενόχλησης από άγνωστο αριθμό ανθρώπων.

Τα σχόλια αυτά, τα οποία δεν δημοσιεύονται αφορούν α) τα προσωπικά μου στοιχεία, τα οποία όπως γνωρίζει ο ή οι Σέρλοκ Χολμς που εμπλέκονται δεν απέκρυψα ποτέ γιατί δεν ντρέπομαι για τις ιδέες μου και δεν φοβάμαι για αυτές β) διάφορες ακατάληπτες θεωρίες περί λογοκρισίας σε δημόσιο λέει χώρο που ανήκει στην blogger, κλπ.

Να διευκρινίσω λοιπόν τα στοιχειώδη: η ίδια η πλατφόρμα της blogger παρέχει, όπως γνωρίζουν όλοι, την δυνατότητα πρότερου μετριασμού σχολίων, την δυνατότητα λειτουργίας ιστολογίου μόνο με προσκεκλημένους αναγνώστες, και τη δυνατότητα διαγραφής του ιστολογίου.

Καταθέτω την εργασία μου και τις σκέψεις μου υπό προϋποθέσεις· δεν με ενδιαφέρει η καριέρα στο διαδίκτυο, έχω άλλη που πληρώνει· και διατηρώ το δικαίωμα όχι απλώς να μην δημοσιεύω σχόλια, αλλά να κλείσω την δημόσια πρόσβαση σ' αυτό ή να το διαγράψω εντελώς απ' την ιστόσφαιρα, εάν κρίνω ότι προσβάλλομαι συστηματικά και βάλλεται η προσωπικότητά μου από οποιονδήποτε.

Αυτά για να εξηγούμαστε με όλους εκ των προτέρων, διότι ο τελευταίος μήνας ήταν ιδιαίτερα κουραστικός για μένα σε αυτόν τον τομέα.

Ανώνυμος είπε...

@ RDantonis

κυβερνοφίλε Αντώνη μην υποκύπτεις σε κακοήθειες. Απλά δίνε κόκκινη κάρτα σε κακόβουλους διαβόλους χωρίς αναστολές.
Το blog σου είναι μια όαση στο ελληνόφωνο δίκτυο και ειλικρινά έχω μάθει αρκετά διαβάζοντας/μελετόντας τις αναρτήσεις σου.
Και χαλάλι σου που μας λές σοσιαλδημοκράτες !
Κατά τα άλλα, βιώματα, οράματα, όνειρα, δεν θα εκπλαγώ αν ανακοινωθεί απο μάρτυρες μια νέα ΕΛΕΥΣΗ ή έστω η εμφάνιση του Ηλία στο πύρινο άρμα του.

Taliban

Ανώνυμος είπε...

θα ήθελα να προσθέσω ένα ακόμα κείμενο στα 6 παραπάνω:

http://skya.espiv.net/2011/%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CF%82/%CF%84%CE%B1-%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84/

Ανώνυμος είπε...

Aντωνη, μη στενοχωριεσαι, ολοι μας ειμαστε στην ιδια κατασταση, ολοι απειλουμαστε επειδη εχουμε διαφορετικες αποψεις. Να ξερεις, ομως, πως εκτος απο αυτους που δεν μπορουν να αρθρωσουν λογο περα απο τον κομματικο, υπαρχουν και χιλιαδες άλλοι που ειμαστε διπλα σου και οπως βλεπεις αναγνωριζουμε την εξαιρετικη προσφορα σου. Μακαρι ολα τα σαϊτ να ειχαν τη δικη σου εντιμοτητα και αξιοπρεπεια.

ΣΜ
----
αυτος ειναι και για μενα ο λογος που δεν αναφερω το πληρες ονομα μου (μπορεις να το ξαναβρεις, ομως, απο το mail).

Ανώνυμος είπε...

Aντώνη,

το blog αυτό είσαι εσύ, είναι ο κόπος σου, οι ανησυχίες σου, οι ελπίδες σου, τα κείμενα σου, οι μεταφράσεις σου αλλά επίσης το blog αυτό είμαστε και εμείς, που μοιραζόμαστε το ίδιο όραμα μαζί σου...

Είναι τεράστια η δουλειά που έχεις κάνει, άσε τους άλλους να "τα κάνουν κρεμαστάρια". Θα φτάσει η εποχή του θερισμού και τα ζιζάνια θα βρουν τη θέση που τους αξίζει...

Ανώνυμος είπε...

Αντώνη, πρόσεξε αυτά:

http://real-democracy.gr/announcement/real-democracy-arthro-symmetoxi-ston-anthropo
και
http://real-democracy.gr/announcement/keimeno-dialogoy-gia-ton-apologismo-toy-diimeroy-28-29-ioynioy

Πρόσεξε την επιμονή στην 3η Σεπτεμβρίου (παρουσίαση προσχεδίου των βασικών αρχών μιας αμεσοδημοκρατικής συντακτικής διαδικασίας)!!!

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ Αντώνη

"η ίδια η πλατφόρμα της blogger παρέχει, όπως γνωρίζουν όλοι, την δυνατότητα πρότερου μετριασμού σχολίων, την δυνατότητα λειτουργίας ιστολογίου μόνο με προσκεκλημένους αναγνώστες, και τη δυνατότητα διαγραφής του ιστολογίου."
Επειδή εγώ Αλβανός Κομμουνιστής εσύ μου πεις που γράφεις; για "υπηρεσία" whos.amung.us που καταγράφει πιά σελίδα διαβάζω στο site σου, για πόση ώρα, φυσικά την IP για να βρίσκεις χώρα και περιοχή και μήπως για να με λυπηθείς δείχνει λειτουργικό τα xp και ΙΕ7 που να πάρει δεν έχω λεφτά για άλλο pc.

GR Greece Athens 517 Jacques Rancière, Μίσος για τη δημοκρατία http://radicaldesire.blogspot.com/2010/05/jacques-ranciere.html 188.χχχ.χχχ.χχχ w7 ff
Καλά ως Αστός που έχεις δηλώσει μπορείς να πληρώνεις για pro υπηρεσίες στην whos, δεν θα ήταν όμως πιό τίμιο να πεις στους αναγνώστες σου ότι καταγράφονται οι συνήθειές τους με πολλές λεπτομέρειες;
Φιλικά και Αλβανικά
Leonardo

Ανώνυμος είπε...

Αντώνη
"Εδώ και ένα περίπου μήνα, και βασικά από τη δημοσίευση του κειμένου μου "Γιατί δεν υποστηρίζω το κίνημα των αγανακτισμένων" δέχομαι, σε καθημερινή περίπου βάση, μηνύματα παρενόχλησης από άγνωστο αριθμό ανθρώπων."
Αυτός είναι ο λόγος που έσβησες το Disqus και όλα τα σχόλια που δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις σου;

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος 11.25, 11.41: Τι αξιοθρήνητα άρρωστος που είσαι!

Σκέφτομαι ότι μετά από τρία χρόνια κατέληξα να με πιάνουν στο στόμα τους άνθρωποι σαν εσένα και αναρωτιέμαι γιατί ξεκίνησα ποτέ να γράφω οτιδήποτε.

Ανώνυμος είπε...

Αντώνη,
είναι απόλυτο δικαίωμα σου να επιλέγεις τι στατιστικά και πόσα θα πάρεις από το site σου. Μάλιστα επειδή εκτος από τις πρωτότυπες μεταφράσεις βάζεις και δικά σου κέιμενα - απόψεις δεν ενοχλεί κανέναν αναγνώστη σου η συλλογή δεδομένων για την αποδοχή ή όχι των γραπτών σου.
Εγώ θα το προχωρούσα πάραπέρα και θα σου έλεγα βάλε και google ads αν σου μειώσουν το κόστος της λειτουργίας της σελίδας. Με κάποια έσοδα που σίγουρα θα είχες αφού σε διαβάζουμε πολλοί θα μπορούσες να πληρώσεις και κάποιον web Dev για να σου φτιάχνει περιοδικά την εμφάνιση του site έτσι όπως εσύ θέλεις (και οι αναγνώστες σου).
Τώρα αν "κάποιοι" δεν σου συχωρούν τα λάθη για την διαγραφή των παλλαιών σχολίων οφείλεται στο ότι είναι νέοι αναγνωστές και δεν θυμούνται τι έγινε με την διαγραφή δημοσιεύσεων και σχολίων παλιού συνδιαχειριστή... Συμβαίνουν αυτά!

Αντωνης είπε...

1. Τα στατιστικά που παίρνω για το σάιτ μου τα παίρνω για να ξέρω επισκεψιμότητα. Δεν ασχολούμαι με το ποιος ανώνυμος είναι ποιος. Δεν έχω ούτε τον χρόνο ούτε την όρεξη να κάνω τον Σέρλοκ Χολμς. Μου αρκεί ότι ο Χ ανώνυμος έγραψε κάτι διεισδυτικό και ενημερωμένο ο Ψ κάτι βλακώδες και τερατολογικό. Δεν διατηρώ όμιλο γνωριμιών για να με νοιάζει κάτι παραπάνω. Δεν ξέρω αν αξίζει να ειπωθεί ότι στατιστικά στοιχεία για την επισκεψιμότητα συλλέγουν τα περισσότερα ιστολόγια και ως εκ τούτου η έγερση ζητήματος για αυτό εδώ λες και κάνει κάτι πρωτάκουστο είναι εκ του πονηρού.

2. Δεν πρόκειται ποτέ να μπει διαφήμιση στο σάιτ για οποιονδήποτε λόγο.

3. Δεν με ενδιαφέρει ποιος μου "συγχωρεί" τι, δεν είμαι υπάλληλος κανενός. Προσφέρω την δουλειά μου σε όποιον θέλει να την διαβάσει. Τέλος. Τα σχόλια που σβήστηκαν λόγω αλλαγής template θα ανεβούν όλα σε δόσεις, στον ελεύθερο χρόνο που θα βρίσκω, όπως έχω ήδη πει.

Αντωνης είπε...

Ελπίζω τώρα, και αφού έχω ξοδέψει περί τις οκτώ ώρες να ανεβάζω ένα-ένα σχόλια που σβήστηκαν να έχει καταστεί προφανές αν είχα πρόθεση να διαγράψω το disqus ώστε να σβήσω σχόλια.