Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Μολότωφ κοκτέιλ #22

Αυτά που βρίσκω ανατριχιαστικά στην περίπτωση του Anders Brevik είναι δύο πράγματα. Το ένα αφορά την αντίδραση στην πράξη του: δεν υπήρξαν λίγες "πολιτισμένες" ευρωπαϊκές αντιδράσεις που, αφού αρχικά απέδωσαν τη βομβιστική επίθεση σε φανατικούς ισλαμιστές, βρήκαν μετέπειτα ιδεολογικό καταφύγιο στην γνήσια διαστροφική λογική ότι στην ουσία ο Brevik λειτούργησε σαν φανατικός ισλαμιστής. Σύμφωνα με τη λογική αυτή, ο αντι-ισλαμισμός του Brevik είναι ένας πολύ καλός λόγος όχι για να επανεξετάσει κανείς αυτοκριτικά την αρνητική του προδιάθεση προς τους Μουσουλμάνους, αλλά, αντίθετα, για να εμμείνει σε αυτήν με έμφαση: η βία φέρνει βία, όλοι το γνωρίζουν αυτό· και ιδού, ο Brevik δεν έχει μόνο αιμοσταγές άδικο αλλά και κρυφό δίκαιο, διότι η αραβοποίηση της Ευρώπης, απόδειξη της οποίας είναι η δολοφονική πράξη του ίδιου, είναι όντως μια πραγματική απειλή για τον πολιτισμό. Ο Χριστιανισμός δεν απειλεί την Ευρώπη και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό παρά μόνο όταν νιώσει ότι απειλείται σε τέτοιο βαθμό ώστε να μεταλλαχθεί σε "ισλαμικού χαρακτήρα" φονταμενταλισμό, και συνεπώς το Ισλάμ είναι πράγματι αυτό που απειλεί την Ευρώπη, όχι μόνο όταν της επιτίθεται, αλλά και όταν του επιτίθεται η Ευρώπη. Πρόκειται για την απόλυτα παρανοϊκή έκφραση του zeitgeist μιας παραπαίουσας οικονομίας, κουρελιασμένων ψευδο-οραμάτων πολιτισμικής υπερβατικότητας, και κυρίως, της έμπρακτης απουσίας αλληλεγγύης και μέριμνας μεταξύ "γηγενών" Ευρωπαίων, η υπεραναπλήρωση και απάρνηση της οποίας απαιτεί, όπως συμβαίνει πάντοτε, έναν "εξωτερικό" και εξωτικοποιήσιμο εχθρό.

Σε ό,τι αφορά τώρα τον ίδιο τον Brevik, αυτό που βρίσκω ανατριχιαστικό είναι ένα δεύτερο παράδοξο. Το παράδοξο αυτό μπορεί να συνοψιστεί με αναφορά στην απόλυτη αντίφαση που υπάρχει ανάμεσα στο απόλυτα αδιαμεσολάβητο της βίας ως μέσου με την οποία εξολόθρευσε πάνω από εκατό ανθρώπους (και μόνο η ιδέα του ανθρώπου που αντέχει να πυροβολεί ανθρώπινα σώματα για πάνω από μία ώρα, το γεγονός ότι δεν σταματά να πυροβολεί όχι λόγω ηθικής απέχθειας αλλά ούτε καν λόγω φυσικής κούρασης είναι τρομακτική) και τον απόλυτα διαμεσολαβημένο χαρακτήρα των στόχων της: κανείς, εξ όσων γνωρίζω, δεν έχει ακόμα αναρωτηθεί τι σημαίνει για κάποιον να μισεί αρκετά ώστε να σκοτώσει με τέτοιο τρόπο δεκάδες νέους, αλλά να μη μισεί αρκετά ώστε να σκοτώσει αυτούς που υποτίθεται ότι πραγματικά μισεί, δηλαδή Μουσουλμάνους. Ο στόχος του Brevik, τα θύματά του, δεν ήταν ο ξένος, αλλά όσοι θεωρούνται υπεύθυνοι για τη φιλοξενία του. Δεν ήταν ο φαντασιακός φταίχτης ο ίδιος, αλλά ο διαμεσολαβητής του. Ο φόνος τους χαρακτηρίστηκε απ' τον ίδιο ως απλά "αναγκαίος", απαραίτητο τίμημα για ένα στόχο που δεν  ήταν ταυτόσημος με τα θύματα.

Με άλλα λόγια, από τη μία κινητοποιείται μια πολύπλοκη διαδικασία συμβολικής υποκατάστασης (νεολαία του κυβερνώντος κόμματος ως συνώνυμη της κρατικής πολιτικής, κρατική πολιτική ως συνώνυμη της ανεκτικότητας στους Μουσουλμάνους, ανεκτικότητα στους Μουσουλμάνους ως συνώνυμη της καταστροφής του ευρωπαϊκού πολιτισμού), από την άλλη όμως η διαδικασία αυτή εξέρχεται εντελώς από την σφαίρα της συμβολικής υποκατάστασης και μεταφράζεται φονικά πάνω στα πραγματικά ανθρώπινα σώματα των συμπατριωτών του: είναι σαν η σκηνή στην οποία ο Αβραάμ σφάζει ένα κριάρι αντί για το γιό του, χύνοντας το αίμα του "αλλότριου" αντί για αυτό του "οικείου", να μετατρέπεται σε μια εφιαλτική εκδοχή στην οποία ο πατριάρχης, έχοντας πειστεί απ' τη φωνή του Θεού ότι πρέπει να σφάξει ένα κριάρι, θεωρεί απαραίτητο να σφάξει το γιό του αντ' αυτού. Η μαύρη κωμωδία μιας τέτοιας εκδοχής δεν πρέπει όμως να μάς απομακρύνει από το πραγματικό διακύβευμα της παράδοξης επιλογής του Brevik, που δεν είναι άλλο απ' το να πετύχει αυτό ακριβώς που ήδη, πιθανόν, πέτυχε σε ένα βαθμό: να τρομοκρατήσει τόσο τους οικείους του λευκούς Ευρωπαίους για ένα διπλό σενάριο τρόμου (στο οποίο θα σφαχτούν είτε από Μουσουλμάνους, είτε από κάποιο συμπατριώτη τους επειδή δεν σφάζουν τους Μουσουλμάνους), ώστε να τους αναγκάσει να δουν στον Μουσουλμάνο αυτόν που πρέπει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να πεθάνει.

Έτσι ερχόμαστε και στην αντικομμουνιστική φλέβα της σκέψης του Brevik, της οποίας την παράνοια βλέπουμε να αποκρυσταλλώνεται άψογα στο σενάριο του ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα του Κούμπρικ: ο διοικητής της αμερικανικής βάσης ενορχηστρώνει ένα ψευδές σενάριο επίθεσης των σοβιετικών ώστε να αναγκάσει τους συμπατριώτες του να συναινέσουν στην πυρηνική καταστροφή της ΕΣΣΔ όχι επειδή διαπιστώνουν ότι έχουν δεχτεί επίθεση, αλλά για να μην δεχτούν επίθεση αφού έχουν οι ίδιοι επιτεθεί πρώτοι. Στην διαδικασία, δεν διστάζει να δώσει εντολή στους στρατιώτες του να πυροβολούν τους συμπατριώτες τους που προσπαθούν να εισβάλλουν στη βάση και να αποσπάσουν τον κωδικό ώστε να ανακαλέσουν την επίθεση, λέγοντάς τους ότι σίγουρα θα πρόκειται για σοβιετικούς μεταμφιεσμένους σε αμερικανούς στρατιώτες. Η σκηνή που ακολουθεί στην αίθουσα πολέμου --όπου ο στρατηγός που υποδύεται ο George C. Scott επιχειρηματολογεί στον εμβρόντητο πρόεδρο των ΗΠΑ ότι έστω και έχοντας ξεκινήσει από έναν τρελό, η πυρηνική επίθεση κατά της ΕΣΣΔ έχει ωστόσο δημιουργήσει ήδη μια κατάσταση που κάνει μια ενσυνείδητη και με όλα τα μέσα πυρηνική επίθεση αναγκαία-- εκφράζει απόλυτα την παρανοϊκή μεν, λογικά όμως ατράνταχτη, λογική με την οποία ο Brevik μετέτρεψε την απίστευτης ωμότητας επίθεση κατά των ομοφύλων του σε μέσο εκβιασμού της (ήδη αηδιαστικά εκβιάσιμης) ευρωπαϊκής κοινής γνώμης κατά των μουσουλμάνων εχθρών: η Ευρώπη καλείται να γίνει Brevik ακριβώς ώστε να μην ξαναβρεθεί μπροστά είτε σε Brevik, είτε σε αυτούς που πιθανό να θελήσουν να την εκδικηθούν για τους Brevik που ήρθαν και πιθανό να ξαναρθούν στο μέλλον.

36 σχόλια:

Eriugena είπε...

Ξέρεις ότι βασικά συμφωνώ μαζί σου ως προς την πολιτική μέθοδο και την ορθολογική ανάλυση(καθόλου δεν την υποβιβάζω σε "τεχνική")/// Δεν θα μπορούσα να προσθέσω και πολλά πράγματα..η προσέγγιση του είδους του εκβιασμού του Μπρειβικ είναι εύστοχη και μπορεί να ενταχθεί σε ένα σύνολο παρανοικών αλλά και έξυπνων εκβιασμών των πιο σκληρών δεξιών, και όχι μόνο των φασιστών, αλλά μπορεί να ενταχθεί επίσης σε ένα σύνολο "ενταξιακών" πρακτικών της αστικής κοινωνίας, στις οποίες ανήκει ακόμα και ο ρατσισμός και η υλοποίησή του σε γενοκτονία ή σε μαζική και ανενδοίαστη μαζική δολοφονία. Για να μην μπούμε στην κοινωνικο-ψυχολογική ή άλλη "κοινωνιολογική" ανάλυση θα πρότεινα να τα συνδέσεις όλα στο επίπεδο που ανέδειξε το κείμενό σου για την "πραγματική υπαγωγή", το οποίο θεωρώ κείμενο-σταυροδρόμι για την ιστοσελίδα σου, σταυροδρόμι απο το οποίο ανοίγουν πολλοί ακόμα και αντίθετοι δρόμοι..Για να συγκεκριμενοποιήσω τα πράγματα θα αναφερθώ σε μιά διάσταση της "υπαγωγής" στην οποία "ποντάρω" για να εξηγήσω τα πράγματα, και έχει να κάνει με το σημείο σταυροδρόμι που έχω επιλέξει εγώ για να εξηγώ τις αιτίες που καθιστούν την "πραγματική υπαγωγή" κάτι παραπάνω απο ένα θεωρητικό σχήμα..Λοιπόν ας δούμε λίγο τα πράγματα χωρίς υπαινιγμούς και χωρίς έμμεσες λόγω της φιλίας και της συγκυριακής ή μόνιμης πολιτικής συντροφικότητας ή συμμαχίας που μας συνέχει όλους ή κάποιους στην αριστερά..Νομίζω και μιλώ χωρίς καμμία αναστολή πως υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην Δύση, τεράστιο ακόμα και ψυχικό πρόβλημα και ας το πω, αν και πραγματικά έχω σιχαθεί την χρήση, πολιτισμικό πρόβλημα, καθόλου άσχετο με την νοοτροπία του αφέντη-κυρίαρχου του Πλανήτη..ακούγεται κοινότοπο αλλά ίσως είναι απλά αληθινό. Οι εκβιασμοί του κάθε Μπρειβικ έχουν να κάνουν με αυτό που εγώ θεωρώ την απόλυτη δυσανεξία του δυτικού να θεωρήσει κάθε άλλο πολιτισμικό μόρφωμα ως επιεικώς κατώτερο. Δεν σημαίνει αυτό που λέω "σύγκρουση πολιτισμών" αλλά σύγκρουση της πλειοψηφίας της ανθρωπότητας, ακόμα και στην ταξική της δόμηση την άθλια με την ριζικά επικίνδυνη και απίστευτα δυσανεκτική Δύση. Η δυσανεκτικότητα της Δύσης θα φανεί περίτρανα όταν εισρέυσουν ακόμα περισσότερες μη αφομοιώσιμες στο κουστουμάκι της ισλαμικές κυρίως μάζες. Εδω έχω να πώ πολλά, και λυπάμαι που δεν τα είχα απο παλιά κατανοήσει για να αλλάξω γρηγορότερα θεωρητική κατεύθυνση σε πολλά θέματα..Ακόμα και οι αριστεροί της Δύσης είναι ειδικά απέναντι στον αραβο-ιρανικό κόσμο εντελώς ΑΣΧΕΤΟΙ και πολιτισμικά ηλίθιοι, και το μόνο που έχουν να πούν είναι για τους ουαχαμπιτες και την μαντήλα..αίσχος δηλαδή, ξεφτίλα της σκέψης, αμάθεια και κρυφοέπαρση. Έχετε σκεφτεί μήπως όντως ο ισλαμισμός είναι η πιο περιέχουσα ως δυνατότητα ορθο-λογική και φιλοσοφική θρησκεία, αν πρόκειται να μας συνοδεύσει η θρησκεία για χιλιάδες ακόμα χρόνια, ξέρουν πολλοί την ελληνοισλαμική κουλτούρα; την αραβοεβραική κουλτούρα της Ανδαλουσίας κ.α πολλά, τα οποία δεν πρέπει να τα αντιμετωπιζουμε εν τη αμυντική τους διάσταση, αλλά ως την διάσταση της νέας Ευρώπης..εν ολίγοις απαντώ στην πρόκληση του κάθε Μπρειβικ, κρυφού τύπου Φορτσιουν ή ανοιχτού, με το αντεπιχείρημα της αποδοχής της δυναμικής του ισλάμ, με την αποδοχή της ζωής και της πολυπλοκότητας μιας ανερχόμενης θρησκείας ...ως κομμουνιστής και μάλλον μεταφυσικός στην φιλοσοφία δεν μπορώ να μην απαντήσω με την καρδιά μου πως αν είναι να εξευτελίζουν κι'άλλο την ισλαμική παράδοση θα ήταν η ύστατη πρόκληση να τολμήσει κανείς ακόμα και να "ισλαμοποιηθεί"..αν έχει κανείς τα κότσια θα μπορούσε να το κάνει..δε κατάλαβα δηλαδή..! αυτό είναι που τσούζει τη δεξιά στην ευρώπη..και αυτό είναι που θα ζόριζε πολλους "συντρόφους"..

Eriugena είπε...

..και θα μπορούσα να προτείνω την ερμηνεία της "καθαρά" διαμεσολαβητικής φύσης της πράξης του Μπρειβικ ως μια απάντηση μεν προς την άμεση βία του Λάντεν, ως μιας πράξης εξόχως δυτικής..δηλαδή τι;...μόνο ένα δυτικό τέρας θα σκέφτονταν μια τόσο κυνική αναβίβαση της "τρομοκρατίας έναντι του προδότη" που ακολουθούν και οι ισλαμιστές φονταμενταλιστές, σε χαρτοπαικτική πράξη..τέτοια άθλια "εξυπνάδα" είναι αντάξια ενός δυτικού..θα μπορούσα έτσι να εξηγήσω το χαμογελάκι του, αυτή η έλλειψη έστω μιας διεστραμμένης ιεροποίησης της πράξης, είναι χαρακτηριστική της δυτικής διαστροφής..Μήπως και ο Χίτλερ δεν είχε αυτή την ικανότητα να αξιοποιεί την υπνοβατική του ικανότητα όντας εν εγρηγόρσει..αυτό προυποθέτει μια δυτική αθλιότητα στη ψυχή..Ο κύριος αυτός γελά γιατί "επιβεβαίωσε" την ψυχρότητα ακόμα και μέσα στο βάραθρο της έκπτωσής του..

Ονειρμός είπε...

Για πολύ κόσμο, ''αίτιο'' της μαζικής δολοφονίας των παιδιών είναι η ''τρέλα'', η ψυχοπάθεια του δράστη. Το απόλυτα ''αδιαμεσολάβητο'' της βίας που ανέφερες, είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί θεωρούν ακατανόητη, άρα ανεπίδεκτη ουσιαστικότερης ανάλυσης, την ενέργεια του ''Ιππότη του Τάγματος''. Τελικά η ''απόλυτη'' βία θα διαμεσολαβηθεί από μια αξιολόγηση του σκοπού για το οποίο αποτελεί μέσον, από την προσωπική βιογραφία του δράστη, αλλά δεν θα αρθεί. Το περιστατικό και ο δράστης χαράζουν την εξαίρεσή τους από το σύνολο, από το ορθολογικό, από την ήσυχη ζωή της Νορβηγίας. Η μεγαλύτερη ύβρις όμως θα ήταν να μην ιδιοποιηθεί ο Λόγος, πολιτικός και δημοσιογραφικός, την τραγωδία, αφήνοντάς την ένα τρομακτικό και δυνητικά πολλαπλά ερμηνευόμενο απόρριμμα. Μια ''ύλη'' που θα ήταν δυνητικά πολλαπλή μορφή, γιατί θα μπορούσε να πάρει διάφορα και ανεξέλεγκτα ερμηνευτικά σχήματα. Ο πόλεμος της σηματοδότησης από κόμματα όλων των αποχρώσεων, λοιπούς δημοσιολογούντες αλλά και από απλό συγκλονισμένο κόσμο ανά την υφήλιο, μας θυμίζουν, μεταξύ άλλων, το εξής αναγκαίο, πέρα των διαφορετικών κατευθύνσεων όλων των προσεγγίσεων: Το ''αδιαμεσολάβητο'' Είναι, (η έξω από την λογική ''απόλυτη'' βία), τέτοιο που δεν θα μπορούσε να αγνοηθεί, αναγκαστικά διαμεσολαβείται, ήδη πρόκειται γα βία, προσδιορισμένη στο να κριθεί σε συνάρτηση με τα μέσα, τον σκοπό, το δημόσιο αίσθημα. Η συντέλεσή του ''αδιαμεσολάβηοτυ'' στον κοινωνικό χώρο συμπίπτει με την uno actu διαμεσολάβησή του, παρά τις περί αντιθέτου εικασίες περί ''ακατανόητου'', ''αναίτιου'',''αψυχολόγητου'' κτλ. Και στο βάθος των νοητικών αλυσώσεων, βρίσκεται η πρακτική, ως απόληξη της νοητικής κλιμακούμενης προσοικείωσης, μια απόληξη που είναι παρούσα εξαρχής από το πρώτο αντίκρισμα του γεγονότος ως άμορφης ''ύλης'',και πιο συγκεκριμένα ως κοινωνική πρακτική. Αυτή η πρακτική ως ήδη ούσα και ως προτρέχουσα σύλληψη στον ορίζοντα των νοητικών διαμεσολαβήσεων, καθορίζει τελικά, σε τελευταία ανάλυση, τον σκελετό της κίνησης κυρίως όχι της λογικής μορφής αλλά του περιεχομένου, άρα τελικά, και μορφικά την κίνηση των συλλογισμών και την δόμηση των επιχειρηματολογιών που προβάλλουν αξιώσεις ισχύος. Αλλά και οντολογικά η κοινωνική πρακτική θα προηγείται ήδη του ''καθαρού'' Είναι, το ιστορικά συγκεκριμένο πλαίσιο και οι πραγματικοί φορείς των υλικών κοινωνικών σχέσεων, για αυτό και η πλέον απόλυτη, ''ξένη'' βία, μπορεί συλλογιστικά να αναπτυχθεί και αν αποτελεί πραγματικά ιστορικό γεγονός, να συνδεθεί ως ιδιαίτερη, ατομική πράξη, με το γενικό, πράγμα που σημαίνει πως είναι θεμιτή η γενίκευση στο πολιτικό και κοινωνικό, που θα υπερκεράσει τις ψυχολογίστικες ερμηνείες.

Ονειρμός είπε...

...Και θέλω δηλαδή να πω πως η κοινωνική πρακτική του κάθε φορέα ή θεσμικότητας ή και των μεμονωμένων ατόμων που αντικρίζουν ένα τέτοιο συνταρακτικό γεγονός, κατευθύνει τις κυρίαρχες συλλογιστικές της κάθε μίας από τις παραπάνω ομάδες. Η απόλυτη βία τελικά κρίνεται, και το ''μέτρο'' της θα είναι όχι μόνο ένα Ριζικό Κακό με το οποίο αντιφατικά θα παραλληλίζεται,αλλά και ο σκοπός με τον οποίο συνδέεται. Η κουβέντα μετατίθεται στην αξιολόγηση του σκοπού, της πάταξης του ισλαμισμού, του ''εβραιομαρξισμού'' που διαλύει τα εθνικά σύνορα ζητώντας διεθνισμό κτλ. Τελικά θέλοντας και μη, όσο αποτρόπαιο και αν είναι το έγκλημα, θα πρέπει να υπαχθεί στις διάφορες συλλογιστικές. Και μόνο από αυτό, και μόνο από το γεγονός ότι στο μυαλό του δράστη υπήρχε ένα κίνητρο και αυτός εκτέλεσε το σχέδιό του με πλήρη συνείδηση, και μόνο από το ότι τελικά θα υπάρξει κάποια αντίστοιχη στην εγκληματική πράξη επιμέτρηση της ποινής, όλα αυτά γειώνουν το εξωπραγματικό έγκλημα στον κόσμο των ανθρώπων..Και αν επιστρέψουμε, έχοντας κρατήσει ότι ''θα αποδοθεί δικαιοσύνη'' με μια ποινή, ότι ξέρουμε πια ''γιατί'' σκότωσε αυτός ο τύπος (τα κίνητρά του), και μάλιστα τα κίνητρα αυτά φαίνεται να λούζονται κάτω από το χυδαίο φως ενός ''κρυφού δικαίου'',που αποσυνδέει το ''δίκιο'' του από τα μέσα που χρησιμοποίησε (κατά την γνώμη ευρωπαίων φασιστοειδών), αν επιστρέψουμε λοιπόν στην αρχική πράξη, τί συναντούμε? Μία απαράμιλλη σφαγή που η δυτική κοινωνία την έχει ''εξορθολογήσει'', χωρίς φυσικά να την δικαιώνει. Όπως ακριβώς λες, ''θα πρέπει'' η Δύση να γίνει πιο σκληρή, για να μην πεθάνει. Βία στην βία, αλλόμορφη βία. Και τελικά, στο δίπολο (βίαια) μέσα-σκοπός, τί προηγείται? Λογικά, αφού μιλάμε για οργάνωση των μέσων αφού έχει τεθεί ο σκοπός, προηγείται μια εκτίμηση του σκοπού, και βάσει της εκτιμώμενης αξίας του, τα μέσα θεωρούνται σύμμετρα ή όχι του σκοπού. Τελικά, η αναλογία/συμμετρία μέσων-σκοπών δεν μας βοηθά και πολύ, αφού στην οριζόμενη από κάποιον/κάποιους αξία του σκοπού, αντιστοιχίζονται μετέπειτα τα μέσα. Και δεν υπάρχουν απόλυτα όρια.
Συγγνώμη που έγραψα όλα αυτά, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις βρίσκομαι σε μια μεγάλη απορία: υπάρχει ''καθεαυτό''απόλυτο όριο στην βία? Θα μπορούσε σε μια ακραία φανταστική κατάσταση, να δικαιωθεί μια τέτοια δολοφονία? Το όριο είναι η επιβίωση του ζώου-άνθρωπος, της ζωτικότητάς του, και των γνωμών, που δεν μπορεί να ξεπαστρέψει οποιαδήποτε αλήθεια?

Zakwer είπε...

Ο Eriugena με το σχολιο του, εν μερει υπορρητα εν μερει ρητα, μας βαζει προς του 'ιστορικου' διλημματος: Ή θα ''αγκαλιασουμε'' το Ισλαμ ή θα γινουμε σαν το Μπρευβικ, το οποιο συνιστα την αλλη πλευρα του διλημματος της ισλαμοφοβων Ευρωπαιων: ''ή θα διωξουμε το Ισλαμ ή θα γινουμε σαν το Μπρευβικ.'' Αφου μας πληροφορει οτι ''ε τι να κανουμε, αφου θα ζησουμε κι αλλους αιωνες με την θρησκεια ας ειναι το με το Ισλαμ που ειναι πιο ορθολογικο'', μας παρουσιαζει τον νεο ιστορικο συμβιβασμο της αριστερας, μετα τον συμβιβασμο με τον καπιταλιστικο φιλελευθερισμο και την σχεδον πληρη ΄΄πραγματικη υπαγωγη'' της στους καπιταλιστικους ορους και ιδεολογια, αφου αυτο συνιστα την ''νεα διασταση της Ευρωπης''. Το νεο διλημμα-διπολο του κομμουνισμου λοιπον, μετα το ''Σοσιαλισμος ή Βαρβαροτητα'', ειναι το ''Ισλαμ ή Μπρευβικ''. Εγω, σαν συντηρητικος, προτιμω το παλιο καλο διπολο(και αναγκαια συμπληρωματικο στο Σοσ.ηΒαρ.), ''ουτε Θεος, ουτε αφεντης''

Αντωνης είπε...

Ενάντια στους ανθρώπους που διώκουν στο όνομα του Θεού τους επειδή είμαι χωρίς Θεό, με τους ανθρώπους που διώκονται εξαιτίας του Θεού τους επειδή είμαι χωρίς Θεό.

Αντωνης είπε...

Όλα τα άλλα τα έχει ήδη πει ο Μαρξ στο "Εβραϊκό ζήτημα."

Ανώνυμος είπε...

κανενα πολιτικο συστημα οσο και ιδανικο αν φαινεται δεν μπορει να φιλοξενησει ηρεμα την ανθρωπινη φυση

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος 2.05: Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, συμβαίνει εξαιτίας της "ανθρώπινης φύσης", αλλιώς δεν θα αφορούσε "ΚΑΘΕ πολιτικό σύστημα." Αλλά τότε αυτό που λες στην ουσία είναι: "η ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να φιλοξενήσει ήρεμα την ανθρώπινη φύση."

Το οποίο μάλλον δεν μας πάει πουθενά.

Eriugena είπε...

Καλά τα λέτε φίλοι, όμως δεν μου απαντάτε για τις συνέπειες της πρόκλησης να είσαι ισλαμιστής εν μέσω της χριστιανοδεξιάς ευρώπης, σε σχέση με το να είσαι "κομμουνιστής" η αναρχικός. Απλά στις περιπτώσεις του "κομμουνιστή" και του αναρχικού θα μπορείς να περπατάς με σχετική ευκολία, θα δέχεσαι βεβαίως κάποια ενόχληση, και μόνον αν προβείς σε επικίνδυνες--δεν το βλέπω και πολύ πιθανόν, αν έχεις περάσει μια βόλτα θα καταλάβεις--ή ακραίες ενέργειες θα γίνεις αντικείμενο "ερεύνης" και συμβολικού αποκλεισμού..θα έχεις τα μαλάκια σου, θα είσαι ροκάκι, πανκάκι τσικι τσίκι, "έλα μωρέ καλό παιδί είναι θα στρώσει" και όλα καλά, α ναι θα συμμετέχεις και στον αθειστικό διάλογο με τους φιλελευθερους και όλα καλά..Φόρα όμως κανένα φεσάκι να δείς αναρχικούλη πως θα περπατάς στο δρόμο και έλα μετά να μιλήσουμε για ιστορικό συμβιβασμό!!..όχι για κανα δυο μήνες, να πάς και μιά βόλτα στην β.ευρώπη για κανα δύο χρόνια, και το ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ ΠΕΣ ΣΤΗΝ ΜΑΜΑΚΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑΚΑ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΣ η καλύτερα ΠΕΣ ΤΟ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ, να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκκος...ο αθεισμός έχει γίνει ΑΥΤΟΣ ένας εύκολος φιλελεύθερος συμβιβασμός αν μάλιστα τον περιχύσεις με λίγο Νίτσε Μπακούνιν η ακόμα και Καστοριάδη..ειδικά ο τελευταίος είναι ότι πρέπει, στάζει μέλι για τους μουσουλμάνους,,έχεις πάσο ρε παιδί μου..παιδιά δεν θέλω να μαλώσουμε αλλά προσέξτε, δεν μπορεί να ξεγλυστρά κανείς πάντα απο τα ναρκοπέδια με θεωρίες και παράτες "ούτε θεός ούτε κράτος"..ίσως μόνον ο Μάρξ παρά τον φανατισμό του του 19ου αιώνα είπε κάτι στο "εβραικό ζήτημα" αλλά και πάλι στις προκλήσεις δεν απαντά κανείς με ουδετερότητα..αν έγινα κατανοητός..

Αντωνης είπε...

@Eriugena:

You have a point, but not enough of one. Εξηγούμαι: Καμία διαφωνία για το τι έχει σήμερα μεγαλύτερες αρνητικές συνέπειες στην Ευρώπη. Άλλωστε, οι βορειοευρωπαϊκές κοινωνίες όπου αφθονεί ο αντι-ισλαμισμός και ο εθνικιστικός σωβινισμός είναι κοινωνίες ιδιαίτερα δεκτικές στον αθεϊσμό.

Το ζήτημα είναι όμως, και για αυτό παρέπεμψα στο "Εβραϊκό ζήτημα", ότι όλα αυτά έχουν ήδη στηλιτευθεί εδώ και καμιά 150 χρόνια ως συνέπειες της αναγωγής της "ανθρώπινης χειραφέτησης" σε "θρησκευτική χειραφέτηση", περιλαμβανομένης φυσικά της "χειραφέτησης ΑΠΟ τη θρησκεία". Και από αυτό δεν ξεφεύγουμε με μια κίνηση αντιδραστικής υπαναχώρησης στο ζήτημα της χειραφέτησης από τη θρησκεία. Το πρόβλημα δεν είναι ο αθεϊσμός ως τέτοιος λοιπόν, αλλά η ψευδής (διότι πρόωρη και ημιτελής) ταύτισή με την ανθρώπινη χειραφέτηση ως τέτοια. Κανένα νόημα δεν έχει η θρησκευτική χειραφέτηση σε ένα κόσμο όπου όλοι εξακολουθούν να είναι δέσμιοι του χρήματος, του κέρδους, του ανταγωνισμού, και της συσσώρευσης.

Αντωνης είπε...

Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις:

http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=297676

Eriugena είπε...

Τόπιασα, και το έχω εντός αλλά με έναν λίγο πιο σχιζοειδή τρόπο, αν μου επιτρέπεται,πράγμα που θα έπρεπε να εκθέσω μετα λόγων ποιημάτων μουσικής και προσευχών και όχι μόνον δια επιχειρημάτων που με οδηγούν σε αυτά που λές, αλλά πάλι φεύγω γιατί υπάρχουν κι άλλα πράγματα..πάντως υπάρχει το θέμα της πρόκλησης..για την αγαπημένη μου και βουδιστής και μουσουλμάνος γίνομαι και τα σπάω με την μαμάκα και τον μπαμπάκα..καταλαβαίνεις ότι μιλώ συμβολικά αλλά όχι μονον, αν μου συνεβαινε και στην κυριολεξία θα το έπραττα: πρώτα γι αυτήν, μετά για τους αδελφούς μου τους μουσουλμανους ή βουδιστές..ή ότι άλλο, όμως αν η αγαπημένη είναι φασιστάκι ή θέτει ως όρο για να με δεχτεί ο δικός της μπαμπάκας και μαμάκα να γίνω σαν και τη μούρη τους, έστω σιωπώντας, τότε την διώχνω και παραμένω όπως είμαι//

Αντωνης είπε...

Προφανέστατα, όπως ανακύπτει και στο ιστολόγιό σου, έχεις μια πλούσια και βαθιά αντίληψη της ισλαμικής πνευματικότητας και άρα κάθε λόγο να ανθίστασαι στην αναγωγή του Ισλάμ σε φονταμενταλιστική απειλή. Αυτό είναι πολύτιμο και σαν στάση και σαν συνεισφορά σε κοινωνίες όπως η δική μας. Και το χρειαζόμαστε όσο χρειαζόμαστε και τον μπούσουλα του "Εβραϊκού ζητήματος" σε αυτούς τους δύσκολους και χαώδεις καιρούς.

Zakwer είπε...

@Eriugena
Τα πατρονιστικα του στυλ ''στην μαμακα σου και τον μπαμπακα σου'' αστα για αλλου, ουτε σε ξερω, ουτε με ξερεις, τι ειμαι και τι κανω.
Κατα τα αλλα επιμενεις στο ασπρο-μαυρο. Δεν ειπα, ουτε υποστηριζω καμια ποινικοποιηση θρησκειας η συμβολων, ουτε εισηγουμαι να αφησουμε τους μουσουλμανους μεταναστες στο ελεος των διαφορων και να μην τους υποστηριξουμε. Απο αυτο, μεχρι το ''είναι η πιο περιέχουσα ως δυνατότητα ορθο-λογική και φιλοσοφική θρησκεία, αν πρόκειται να μας συνοδεύσει η θρησκεία για χιλιάδες ακόμα χρόνια, ξέρουν πολλοί την ελληνοισλαμική κουλτούρα; την αραβοεβραική κουλτούρα της Ανδαλουσίας κ.α πολλά, τα οποία δεν πρέπει να τα αντιμετωπιζουμε εν τη αμυντική τους διάσταση, αλλά ως την διάσταση της νέας Ευρώπης.'' το αλμα ειναι μεγαλο. Και δεν ''φοβαμαι'', ουτε μιλαω για ισλαμοποιηση της Ευρωπης, αντιθετα αυτο το λες εσυ. Εχω υποψην μου και το Εβραικο ζητημα,την κριτικη στον Φουερμπαχ και στην Εγελιανη φιλοσοφια του δικαιου και τα λοιπα περι θρησκειας απο τον Μαρξ (περι ''φανατισμου 19ου αιωνα του Μαρξ'', δεν σε πιανω), ο οποιος ταυτοχρονα με αυτα που λεει περι ταυτισης αθεισμου και ανθρωπινης χειραφετησης, δεν σταματα την κριτικη του και ουτε συμβιβαζεται με καμια θρησκεια. Αυτο, ξανα, δεν σημαινει οτι δεν θα σταθω στο πλαι του καταδιωκομενου, χωρις ομως να να μην του κανω κριτικη, κατ ιδιαν, στις ιδεες του.Οσο για τις ισλαμικες κουλτουρες που αναφερεις, ευκολοτατα ενας χριστιανος θα μπορουσε να μας παραθεσει αξιολογες χριστιανικες κουλτουρες μεσα στην ιστορια, και την πνευματικοτητα που φιλοσοφικα και θεολογικα αναδυονται απ τον χριστιανισμο. Ε και; τι σημαινει αυτο; Θα παμε σε μια συγκρουση-συγκριση θρησκειων: ποια ειναι η ποιο πνευματικη, βαθεια κ.τ.λ.; Αντιτιθεμαι στην διωξη και ενοχοποιηση του Ισλαμ. Απο κει και περα, στο θεωρητικο-ιδεολογικο επιπεδο εχουμε καποιες βασεις στις οποιες προτιμω να μεινω συνεπης. Δεν θα ''ισλαμοποιησουμε'' οπως λες,ουτε την σκεψη μας, ουτε την πραξη μας επειδη ''τζουζει τους δεξιους''. Οσο βαθεια και πνευματικη και να ειναι, δεν θα μετατραπουμε σε Γιανναραδες. Να με συγχωρας επισης, που αδυνατο να δω καποιο χειραφετητικο στοιχειο σε αυτο, χειραφετητικο οσον αφορα την πραγματικη κινηση του κομμουνισμου. Κατι τετοια ελεγε και ο Φουκω, και μετα γυρευε να τα μπαλωσει. Αν οι μεταναστες μπορουν να αποτελεσουν επαναστατικο υποκειμενο, οπως λεει αλλου Αντωνης, τοτε αυτο θα το κανουν αποκτωντας συνειδηση της καταστασης τους.

Zakwer είπε...

*οπως λεει αλλου ο Αντωνης

Αντωνης είπε...

Ας διαβαστεί και αυτό:

http://falies.com/2011/07/30/ελληνάρας-ο-χασάπης-της-νορβηγίας/

Eriugena είπε...

Προφανώς αμφισβητώ την συμβολική κυρίως ριζοσπαστικότητα των αναρχικών η ακροαριστερών κινημάτων, και γι αυτό καλώ σε μια παροδική έστω πρόκληση με προσωπικό κόστος, και φυσικά μιλάω για την μαμάκα και τον μπαμπάκα όλων, και όχι μόνον του Zakwer..απο την άλλη βλέπω πως αν και ψυχοφθόρο το "προσωπικό" τσίγκλισμα φέρνει στην επιφάνεια τον βαθύ βαθύ δυτικισμό, αν υπάρχει βέβαια και δεν προτίθεμαι να καταλήξω απο τις πρώτες αντιδράσεις..το παράδειγμα του Φουκώ είναι αποκαλυπτικό και αφορά τις δηλώσεις του για την Ιρανική επανάσταση..τώρα τα περι ισλαμιστή Γιανναρά, ρε γαμώτο δεν είμαι και υπομονετικός..θα έπρεπε να υποδυθώ κάτι τέτοιο με την πιο προκλητική έννοια, ας πούμε να κάνω τον νεοφώτιστο ισλαμιστή με αριστερές καταβολές και ελληνική "εθνική" καταγωγή..θα είχε φάση..θα με αντιπαθούσαν όλοι, μα ΟΛΟΙ(σχεδόν)..τυχαίο; δε νομίζω..παρ'ολα αυτά επιμένω πως αντι κάποιοι να καίνε σημαίες μόνον, δικαιωμά τους και μπράβο στο θάρρος τους, να έβαζαν κανένα φεσάκι και να πηγαίναν στην οικογένειά τους και τους φίλους να το ανακοινώναν..για να δούν αποτελέσματα του πειράματος..θα ήταν αποκαλυπτικά απ'ολες τις πλευρές..αυτό εννοούσα, αν και νομίζω κάτι ίχνη βλέπω..χωρίς καχυποψία..όσον αφορά τη θρησκεία, δηλώνω εδω ενώπιον του δικαστηρίου ότι δεν πιστεύω στην δημιουργία του κόσμου απο έναν ή πολλούς δημιουργούς, αλλά στην αυτοδημιουργία του..εντάξει; αθώος;..ας προχωρήσουμε όμως, η θρησκευικότητα είναι σκληρό καρύδι..ξέρετε κανέναν μεγάλο ποιητή χωρίς αυτήν; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ..να τώρα θυμήθηκα τον Ν.Καρούζο που χωρίς να το ξέρουν θέλουν και ορθώς στην αριστερά να τον αναγορεύσουν σε αντι-ελύτη και αντι-σεφέρη..συμφωνώ απολύτως, μονον να ο Καρούζος και κομμουνιστής ηταν και ορθόδοξος και χαιντεγγεριανός και όπως μου είπε και φίλος που τον ήξερε καλά λάτρης του Πλωτίνου..ειδικά το τελευταίο με ενθουσίασε αφου και γώ θαυμάζω τον Πλωτίνο...αν θέλουμε να έχουμε χυμούς, θα έχουμε και τα μυαλά μας αλλά και μυστική βίωση..αλλιώς; αλλιώς πίσω στον Βολταίρο σύντροφοι..σιγά μην υπάρξει ανθρωπος ποτέ χωρίς κάποια μορφή μυστικισμού, αυταπατάσθε να το ξέρετε..ειδικά αν ασχολείται με την "τέχνη"..ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟ..η εσωτερικότητα είναι γλισχρή, είναι τόπος τερατογένεσης αλλά και τόπος ελευθερίας σύντροφοι..άντε ξεκολληστε, δεν θα γίνουμε παπάδες ούτε γιανναράδες--σιγά τον θεολόγο μωρέ, ασχοληθείτε με καμμιά σοβαρότερη περίπτωση πιά!-- μας έφαγε ο φόβος..δε κοιτάμε ρε παιδιά να μάθουμε τον άνθρωπο..εντάξει βάλτε όσα εισαγωγικά θέλετε και κάντε ιστορικο-κοινωνιολογικές αναλύσεις, και γώ μαζί σου-σας..αλλά μην καβαλάτε το αθειστικό καλάμι τόσο εύκολα,,χωρίς προσωπικές αιχμές λοιπόν, αν και προκλητικά,, ( Μπένγιαμιν είπατε; αθεία;..για να δούμε)

Eriugena είπε...

συμπλήρωση: ωραίο θέμα ανοίξαμε πάντως και ο καυγάς ρε παιδί μου είναι τελικά χρήσιμος! να μην ξεχάσω να αναφέρω την προκαπιταλιστική μορφή του κομμουνισμού, ειδικά τον μεσαίωνα..υπάρχει βιβλιογραφία εκεί,,πλούσια, για τον θρησκευτικο κομμουνισμό, τις αιρέσεις και δεν νομίζω πως επειδή μπήκαμε στην νεωτερικότητα τον καπιταλισμό και τα ρέστα θα γλυτώσετε-γλυτώσουμε απο την μερική έστω συνύφανση με το υπερβατικό στοιχείο της ζωής και της σκέψης,,δεν το βλέπω ούτε στο "ανώτερο στάδιο" του κομμουνισμού..αμάν βρε παιδιά πόσα θα φορτώσουμε σ'αυτό το "¨ανώτερο στάδιο"; ..βέβαια ο αναρχισμός και ο αναρχίζων κομμουνισμός δεν περιμένει..εδώ και τώρα με ελευθερία βεβαίως θα λύσει ολα τα προβλήματα άρα και το θρησκευτικό..και έτσι θα λενε στα παιδια: μια φορά και έναν καιρό κάποιοι ήταν ανώριμοι, καταπιεσμένοι, βυθισμένοι στην άγνοια και τις προλήψεις της ταξικής κοινωνίας και του κράτους..μετά ήρθε η επανάσταση και όλα αυτά τελείωσαν..κάπως θρησκευτικό δεν ακούγεται;

Ανώνυμος είπε...

α) Το φαινόμενο του ρατσισμού αποτελεί ακραία μορφή απόρριψης του Άλλου.
β) Όσοι πιστεύουν στις ρατσιστικές θεωρίες δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ φύσης και πολιτισμού. Επίσης, διακατέχονται από προκαταλήψεις απέναντι σε όσους είναι ξένοι, διαφορετικοί αλλά και σε όσους διαφωνούν με τις αντιλήψεις τους, τους οποίους θεωρούν προδότες της φυλής. Έχουν εκ προοιμίου σίγουρη άποψη για το ποιοι είναι με το μέρος τους και ποιοι είναι οι εχθροί τους χωρίς να μπορεί κανείς να τους αλλάξει γνώμη με επιχειρήματα.
γ) Οι ρατσιστές εκμεταλλεύονται τις υπαρκτές διαφορές ανάμεσα στους πολιτισμούς.
δ) Ο ρατσισμός ερμηνεύει τη σχέση ανάμεσα σε «Εμάς» και τους «Άλλους» ως διάκριση ανάμεσα σε δύο ξεχωριστά ανθρώπινα είδη που το ένα είναι ανώτερο από το άλλο, το οποίο ίσως και να μη θεωρείται ανθρώπινο...
ε) Ο εθνικιστής, που ταυτίζει την προσωπική του ακεραιότητα με αυτήν της εθνικής ομάδας του, νιώθει ότι κάθε πραγματική ή φανταστική απειλή για το έθνος του από ξένους αποτελεί μία επίθεση εναντίον του και έτσι μπορεί να αντιδράσει με ακραίο τρόπο.
στ) Οι ρατσιστές όταν αντικρίζουν τον Αλλον, τον διαφορετικό, στρέφονται με μίσος και φανατισμό εναντίον του επειδή ασυνείδητα διεγείρονται σεξουαλικά καθώς ο άλλος τους θυμίζει την οδυνηρή και ανυπόφορη σεξουαλική διαφορά που αρνούνται να δεχτούν.
ζ) Ο Μπρέιβικ δεν φαίνεται να είχε ποτέ κάποια σύντροφο. Μάλιστα ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι υπέφερε από ενδόμυχα συναισθήματα σεξουαλικής ανικανότητας. Ισως υποσυνείδητα, λένε, να ζήτησε «αποζημίωση» μέσω μίας αποκρουστικής πράξης βίας με τη βοήθεια «φαλλικών» όπλων, όπως τα αυτόματα, οι καραμπίνες και το πιστόλι Glock με το οποίο σκότωσε τον έναν νορβηγό έφηβο μετά τον άλλον στο νησί Ουτόγια.
η) Οπως γράφει ο ίδιος ο Μπρέιβικ, "ο νορβηγικός φιλελευθερισμός, ιδίως η σεξουαλική απελευθέρωση της νορβηγικής κοινωνίας, του επέτρεψε «υπερβολική ελευθερία» και «ως ένα βαθμό με έκανε θηλυπρεπή».".

Κόκκινο πανί είπε...

Πολύ καλό το κείμενο. Νομίζω ότι κάτι αντίστοιχο ζήσαμε και στην Ελλάδα την περίοδο της Υπατίας, όταν οι φασίστες μισούσαν τόσο τους μετανάστες όσο και τους Έλληνες συμπαραστάτες στους μετανάστες -- αν όχι περισσότερο τους δεύτερους.

Επίσης, διάβασα το παρακάτω στο blog του Κρούγκμαν (από λόγο του Lincoln) και νομίζω ότι ταιριάζει: «A highwayman holds a pistol to my ear, and mutters through his teeth, “Stand and deliver, or I shall kill you, and then you will be a murderer!”»

Αντωνης είπε...

Μπένγιαμιν είπατε; αθεία;..για να δούμε

Αυτό είναι από το κείμενο για τον Benjamin που σου αφιέρωσα, φίλε Γιάννη:

Doing justice to justice involves both taking sides (as Benjamin decidedly does in siding with the proletariat against the capitalist state) and refusing to re-convert this taking of sides into law, into abstraction and generality, into a mechanical and perniciously theological faith in the justice of any self-proclaimed new order that would still be based on violence—on the domination, let us say, of bureaucrats, nomenclatures, party commissars, all of whom would doubtlessly seek to legitimate their existence in the name of the need to safeguard and consolidate social justice.

Με άλλα λόγια, το επιχείρημά μου είναι ότι η χρήση της θεολογίας στον Benjamin είναι αντιθεολογική, διότι λειτουργεί για να υπονομεύσει την θεολογική δομή της αντίληψης για το κράτος και το δίκαιο.

Για τα υπόλοιπα, θα αρκεστώ στο να παραπέμψω στην δεδηλωμένη αθεϊα του Μπαντιού (που είναι επίσης ένας πολύ βασικός υποστηρικτής των μουσουλμανικών πολιτισμών), σε συνδυασμό με τα "θεολογικά" στοιχεία που (νομίζουν ότι) εντοπίζουν πολλοί στη σκέψη του.

Ή απλούστερα στο πόσες φορές έχω ακούσει σ' αυτό εδώ το ιστολόγιο, με πιο πρόσφατη την προχθεσινή, ότι κομμουνισμός=Χριστιανισμός.

Φυσικά και η νεωτερικότητα δεν ξεμπέρδεψε ποτέ με τη θεολογία, αυτό είναι ένα από τα βασικά επιχειρήματα της νεώτερης σκέψης, από τον Σμιτ του Πολιτική Θεολογία στον Λεφόρ, στον ύστερο Ντεριντά, στον Φουκώ του Ιστορία της σεξουαλικότητας, στον Ζίζεκ, τον Σάντνερ και τόσους άλλους.

Όμως αυτό καθόλου δεν αποκλείει τη δυνατότητα της αθεϊας, η οποία ως διάσταση είναι επίσης θεμελιώδης της νεωτερικότητας.

Η θεολογία είναι αυτό που μένει μετά τον θάνατο του Θεού, ως ίχνος της σημασίας του για την εννοιολόγηση του κόσμου. Δεν είναι λόγος για τον ζωντανό Θεό αλλά για την έλλειψή του, η οποία με την σειρά της είναι η βασική προϋπόθεση μεταφοριοποίησής του, και συνεπώς, ειρωνικά, εκπλήρωσης της πανταχού παρουσίας του --ως φάντασμα, δηλαδή ως πνεύμα, Geist.

Απέναντι στα πνεύματα είναι καλό να μη φοβάται κανείς και να μην πανικοβάλλεται. Ο καλός υλιστής κινείται ατάραχα ανάμεσά τους, παρατηρεί τις εκφάνσεις τους, και δεν σπεύδει ούτε να τα αποκηρύξει ούτε να τα υιοθετήσει. Ο καλός υλιστής, λέει, μαζί με τον Χέγκελ: "Το πνεύμα είναι κόκκαλο!"

Eriugena είπε...

Φυσικά ο Μπένγιαμιν έχει αντι-θεολογικό επιχείρημα, το οποίο ανέδειξες και στο κείμενο..όμως δεν είναι άθεος και αυτό δεν είναι παράδοξο, ούτε αντιφατικό..νομίζω καταλαβαίνεις..ή μάλλον αυτό είναι ως διάκριση κάτι που ηθελα απο τότε να σε ρωτήσω αλλά μας έφαγε η πλατεία! όσον αφορά την ταύτιση δευτέρας παρουσίας κομμουνισμού εσχατολογίας και τα ρέστα..πρόκειται περί παρεξηγήσεως, δεν ταυτίζω κομμουνισμό και εσχατολογία, θρησκεία, ταυτίζω τον ντε και καλά και με το ζόρι απόλυτο κομμουνισμό με μιά θρησκευτικότητα εν γένει, η οποία παρεπιπτόντως, απ'ότι κατάλαβαν όλοι δεν μου είναι αντιπαθής!..κάθε άλλο..τα άλλα που γράφεις για τα ίχνη του αποδραμοντος κυρίου με Κ κεφαλαίο δεν με βρίσκουν αντίθετο, αρκεί να μην σηματοδοτούν κρυφιονιτσεικώς την επιστροφή κάποιου είδους προχριστιανικό και προισλαμικο ή προβουδιστικό κοσμοείδωλο τοτεμικού τύπου..οπότε μαζί με Χαίντεγγερ και λοιπούς μας βλέπω να λατρεύουμε το "Ειναι"..πρώτη μου αντίδραση φιλε και φίλοι: μπρρρρ..κρύο που είναι το Είναι..με λίγα λόγια η καταστροφή των ιστορικών θρησκειών είναι επικίνδυνη στον βαθμό που αν δεν ακολουθήσει ένας κραταιός αθεισμός, να αντικατασταθούν με τον προαναφερθέντα και σχηματικά ονομαζόμενο απο εμέ "τοτεμισμό"...δεν μας έφτανε ο εθνοτοτεμισμός να αποκτήσουμε και άλλους...έχω διάθεση για αστεία τώρα, μη νευριάσετε...αλλά έχω, στο χωριό δυστυχώς ένα βιβλίο με άρθρα στην εφημερίδα του ΚΚΚ επι πολιτιστικής επαναστασης, ήξ πιο πρίν; πάντως με αυτό το πνεύμα το οποίο είχε εκδοθεί στα ελληνικά το 1966,νομίζω...απίστευτο..ο Μαο , ή μάλλον η σκέψη Μαό να ταυτίζεται με την κίνηση των άστρων και κάτι τέτοια, τα οποία εσάς μπορεί να σας τσαντίζαν και να σας φέρναν σε δύσκολή θέση αλλά εμένα νε συγκίνησαν...περιμένω απάντηση για Μπένγιαμεν

Αντωνης είπε...

Το ότι η απόρριψη του Θεού σε επιστρέφει στη δεισιδαιμονία του τοτέμ το έχει πει ο Chesterton, ως μαχητικός Χριστιανός βέβαια. Και με τους δικούς του όρους ο Μπένγιαμιν, στο "Οι εκλεκτικές συγγένειες του Γκαίτε". Υπάρχει ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για την επιμονή του Μπένγιαμιν στο γραπτό δίκαιο ως απαραίτητη εγγραφή των ορίων του νόμου κόντρα στην Παυλική απόρριψη του γραπτού νόμου ως θανάτου, το οποίο έχει ενδιαφέρουσες απολήξεις θεολογικά.

Θεωρώ τον δεύτερο θάνατο του χριστιανικού θεού (ο πρώτος είναι πάνω στον σταυρό) ανεπίστρεπτο αλλά όπως είπα ήδη, όχι ταυτόσημο του θανάτου της θεολογίας. Σε ό,τι αφορά τη θρησκεία, νομίζω ότι πολλά από τα φαινόμενά της φονταμενταλισμού πρέπει να ιδωθούν ως αντενεργά μορφώματα (reaction formations) των οποίων ο σταθερός προσανατολισμός είναι η απάρνηση αυτού του θανάτου.

Ο Νίτσε θεώρησε τον θάνατο αυτό κεφαλαιώδες γεγονός, ο Χάιντεγκερ μας είπε ότι μόνος ένας Θεός θα μας σώσει, αλλά εγώ δεν είμαι ούτε νιτσεϊκός ούτε χαϊντεγγεριανός, και εμμένω στην ιδέα του εξαφανισμένου ίχνους του Θεού ως βάσης της σύγχρονης θεολογικής συνείδησης και αντίληψης, σε μια θεολογία άθεη εκ βάθρων.

Δεν ξέρω, τέλος, ποια ήταν η ερώτηση για Μπένγιαμιν.

Eriugena είπε...

Η ερώτηση είναι απλή: η αντιθεολογία είναι αθεισμός;..νομίζω όχι, η άμεση πίστη και μη θεολογική της γιαγιάς μου δεν σημαίνει ότι ήταν άθεη..εκτός αν θεωρήσουμε πως όλοι θεολογούν, πράγμα σωστο αλλά έτσι καταργείται η διάκριση μη παραγωγικά...και κάτι άλλο, προσωπικό: δεν υπάρχει θάνατος.., ας έρθει αυτός ο κύριος να του δείξω πως δεν υπάρχει..και δεν το λέω επικούρεια

Eriugena είπε...

Ή για να το πω καλύτερα, η άθεη θεολογία είναι ενθε ι α, και ίσως η ενθε ια και του Μπένγιαμιν να είναι μη θεολογία, και όχι αθε ια...εντελώς διαφορετική ερμηνεία..αν πέθανε η θεολογία δεν πέθανε ο θεός, ο θεός πέθανε για τον Νίτσε..αν δεν υπάρχει θάνατος γενικά, γιατί να πεθάνει ο θεός; -εντάξει σοφιστολογώ λίγο-

Eriugena είπε...

Εξάλλου μόνο η θεολογία μπορεί να είναι δυνητικά άθεη, και με την έννοια που θέτεις αναφέροντας και τους μεγάλους θεολόγους αντιθεολόγους, άρα άθεους...όμως επιμένη η στοιχειακή βάση του Λόγου περί θεού δεν είναι η θεολογία καθαυτή, αλλά ο θεός ο ίδιος αν όχι ως πραγματικό όν, πάντως ως πάντα γιγνόμενη έξοδος του ατόμου ή της κοινότητας απον τον κύκλο του φυσικου (χώρου) χρόνου..απ σε έπιασα φίλε θα πείς! θεολογίζεις..ναι εδώ θεολογίζω, αλλά όταν τραγουδω είμαι έμα μυρηκαστικό του Θεού Αντώνη φίλε!

Αντωνης είπε...

δεν πέθανε ο θεός, ο θεός πέθανε για τον Νίτσε..αν δεν υπάρχει θάνατος γενικά, γιατί να πεθάνει ο θεός; -εντάξει σοφιστολογώ λίγο-

Το Χριστολογικό αφήγημα είναι το εξής;

Ο Θεός πεθαίνει πάνω στον σταυρό για να χαρίσει τη λύτρωση της αμαρτίας και να δώσει την αιώνια ζωή.

Ο Θεός όμως έχει ήδη πεθάνει πριν πεθάνει στον σταυρό.

Γιατί αυτό που πεθαίνει στον σταυρό είναι η ένσαρκη εκδοχή του υιού του, ο οποίος υιός του είναι ο ίδιος ο Θεός, αλλά όχι ακριβώς.

Ο Θεός πεθαίνει μέσω της διαίρεσης που του είναι απαραίτητη για να αποκαλύψει την ουσία του.

Ο Θεός πεθαίνει επειδή δεν μπορεί να είναι το Έν, το Ένα, γιατί δεν μπορεί να αποφύγει την μοίρα της διαίρεσης, του πολλαπλού.

Ο "θάνατος του Θεού" είναι ένα άλλο όνομα για τον θάνατο του Ενός.

Όταν ο Νίτσε ανακοινώνει αυτόν τον θάνατο, ανακοινώνει τον δεύτερο θάνατο του Ενός. Τον θάνατο που διαδέχεται τον αδήλωτο εκείνο θάνατο δια του οποίου θεμελιώνεται το Χριστιανικό συμβόλαιο.

Το Χριστιανικό συμβόλαιο είναι ότι ο θάνατος (διαίρεση) του Ενός είναι μια θυσία που εξασφαλίζει σε όλους τη δυνατότητα στην αθανασία του Ενός. Αυτό είναι η σταύρωση από οντολογική καθαρά σκοπιά.

Αυτό του οποίο τον (δεύτερο) θάνατο διαπιστώνει ο Νίτσε είναι η δυνατότητα αυτής της διαίρεσης (Πατήρ, Υιός, Άγιο Πνεύμα, θεϊκό και ανθρώπινο σώμα) να λειτουργήσει ως εχέγγυο και βάση μιας νέας μεταφυσικής του Ενός (μία εκκλησία, ένα σώμα πιστών, ένας Θεός).

Για αυτό μιλάμε για θάνατο του Θεού. Οντολογικά μιλώντας, ο θάνατος του Θεού είναι το πέρασμα απ' το Ένα πίσω στο πολλαπλό-είναι.

Και για αυτό έχει πρόβλημα το Κόμμα σήμερα. Γιατί η πολιτική θεολογία του Ενός (ένα είν' το κόμμα, Χαρίλαος Φλωράκης), δεν μπορεί πλέον να κρατήσει την οργάνωση πάνω στο πολλαπλό Είναι.

Δεν πανηγυρίζω τον θάνατο του Ενός, δεν νοσταλγώ την αναγέννησή του.

Eriugena είπε...

Ωραία ανάλυση Αντώνη, και εμμέσως απάντηση..για το Ενα έχω να σου πω πολλά!! εν καιρώ..εν συντομία: υπάρχει και η Μνημοσύνη..και η διάσωση του Νίτσε ωραία, αν κα θα ήθελα μία και μόνη παραπομπή να ψάξω τα κιτάπια μου..όποτε μπορείς!

Αντωνης είπε...

Γιάννη, δεν ξέρω ποια παραπομπή ψάχνεις, αν θες μου λες.

Όσο για τον Νίτσε ευρύτερα, προς επίρρωση των όσων μόλις είπα, αναλογίσου την οντολογική βάση της διαρκούς έμφασής του στην σχετικότητα της οπτικής, πχ στην Γενεαλογία της Ηθικής ή στην Χαρούμενη Επιστήμη: υπάρχουν ΠΟΛΛΕΣ υγείες και όχι μία, ΠΟΛΛΕΣ δυνάμεις και αδυναμίες και όχι μία, κλπ.

Eriugena είπε...

εννοούσα αυτό με την σχέση του χριστολογικού αφηγήματος με το Εν, αν δηλαδή υπάρχει με καθαρότητα κάπου, αυτή η συγκεκριμένη κριτική του χριστ. σε αναφορά με την εικόνα που έδωσες..ή αν είναι ερμηνεία στηριγμένη σε πολλά αποσπάσματα..με ενδιαφέρει τρελά γιατί δουλέυω πάνω στο Εν( καλό ε; να το πω και στην προισταμένη μου:άσε με κυρία μου με τους ασφαλισμένους..εδώ δουλεύουμε με το ΕΝ!) και μου έχει ξεφύγει αν υπάρχει έτσι περίπου όπως το αφηγείσαι απο την πλευρά του Νίτσε, τον οποίο έχω άπειρο χρόνο να πιάσω, αφού διαβάζοντας τον Ζαρατούστρα την τελευταία φορά είπα, "γ.... μας ρε φίλε.."

Αντωνης είπε...

Γιάννη, όχι δεν έχω κατά νου εκτεταμένη συζήτηση του Νίτσε αλλά συσχέτισα το επίμαχο απόσπασμα απ' την Χαρούμενη επιστήμη με την χαρατκρηιστική (και διαβρωτική) έμφαση του Νίτσε στην πολλαπλότητα (των ηθικών, των δυνάμεων, των υγειών, των σωμάτων, των σκέψεων), κάτι που άλλωστε νομίζω ότι γοήτευσε και τον Ντελέζ στον Νίτσε.

Σε ό,τι αφορά το επίμαχο απόσπασμα:

"Ακούσατε για τον τρελό που άναψε φανάρι πρωί-πρωί, έτρεξε στην αγορά και φώναζε συνέχεια "ψάχνω τον Θεό, ψάχνω τον Θεό" [...]

"Πού είναι ο Θεός", φώναζε. "Να σας πω. Τον σκοτώσαμε. Εσείς και εγώ. Είμαστε όλοι δολοφόνοι. Ο θεός είναι νεκρός. Ο Θεός παραμένει νεκρός. Και μεις τον σκοτώσαμε..."

Σε ό,τι λοιπόν αφορά το απόσπασμα αυτό από την Χαρούμενη επιστήμη (#126), θα πρότεινα να στοχαστείς για δύο σημεία:

α) Πρώτον: γιατί "ο Θεός παραμένει νεκρός"; Γιατί "παραμένει" και όχι μόνο "είναι"; Γιατί αυτή η διπλή πρόταση για τον θάνατο του Θεού, το δεύτερο κομμάτι της οποίας μοιάζει να αναφέρεται σε έναν ΠΡΟΤΕΡΟ θάνατο, και συνεπώς σε ΔΥΟ ΘΑΝΑΤΟΥΣ;

β) Υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα σε αυτή τη διπλή και αντιφατική φαινομενικά δήλωση ("είναι νεκρός", "παραμένει νεκρός") και την εικόνα, εξίσου παράδοξη και αντιφατική του φαναριού που ανάβει στο φως της ημέρας, της χρήσης τεχνητού φωτός όταν έχει ήδη φως; Γιατί, για να το πω διαφορετικά, χρειάζονται ΔΥΟ φώτα;

Αν μπορείς να διαβάσεις αγγλικό κείμενο θα σύστηνα επίσης το The Monstrosity of Christ, με τα κείμενα των John Milbank και Slavoj Zizek (ναι, είναι από τα ελάχιστα που έγραψε εδώ και χρόνια που θεωρώ αξιόλογα).

Αντωνης είπε...

@Ονειρμός ¨

"Συγγνώμη που έγραψα όλα αυτά, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις βρίσκομαι σε μια μεγάλη απορία: υπάρχει ''καθεαυτό''απόλυτο όριο στην βία? "

Όχι. Η ζωή είναι το μόνο απόλυτο όριο στη βία. Σκέψου την αρχική σκηνή στο "Επιτήρηση και τιμωρία" του Φουκώ. Δες επίσης το "Η Βία και το Ιερό" του Ζιράρ, συγκεκριμένα της συζήτησης αφανιστικών εμφυλίων συρράξεων, όπου μια κοινότητα διαλύει τον εαυτό της στα εξ ων συνετέθη χωρίς να δύναται, αν και γνωρίζει ότι αυτό που συμβαίνει είναι ολέθριο, να βρει ένα τρόπο να σταματήσει τον κύκλο της βίας.

Για τα υπόλοιπα: για να το πω απλά, ο στοχασμός σου αφορά το γεγονός ότι η ίδια η ανακήρυξη ενός γεγονότος ως αδιαμεσολάβητα ωμού, απερίγραπτου, αδιανόητου, κλπ είναι αποτέλεσμα διαμεσολάβησης και προσοικείωσης. Βεβαίως, και αυτός είναι ο λόγος που η απόπειρα της Άρεντ να διαχωρίσει απόλυτα τη βία από την πολιτική δεν μπορεί να "πατήσει" φιλοσοφικά.

Αντωνης είπε...

Κι επειδή παρεκτράπηκε η συζήτηση πολύ από το πολιτικό περιεχόμενο της ανάρτησης, ολίγοι Pixies, Monkey gone to heaven, για αποτοξίνωση: "If man is five, then the devil is six, and if the devil is six, then God is seven":

http://www.youtube.com/watch?v=HsHITZRCgqs

Ανώνυμος είπε...

Ο Δανός σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ εξέφρασε σήμερα τη λύπη του που η ταινία του Ντόγκβιλ ενέπνευσε τις επιθέσεις του 32χρονου Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ στη Νορβηγία, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι η δανέζικη ακροδεξιά είναι εν μέρει υπεύθυνη για τη σφαγή.

"Αρρωσταίνω όταν σκέφτομαι ότι το Ντόγκβιλ, η καλύτερη ταινία μου όπως πιστεύω, μπορεί να του χρησίμευσε ως σενάριο. Είναι φρικιαστικό", είπε σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Politiken.

Στην ταινία η ηρωίδα, που την ερμήνευσε η Νικόλ Κίντμαν, κακοποιείται από τους κατοίκους ενός χωριού και παίρνει εκδίκηση σκοτώνοντάς τους. "Η τελευταία σκηνή του Ντόγκβιλ παρουσιάζει οδυνηρές ομοιότητες με την Ουτόγια", το νησί όπου ο Μπράιβικ άνοιξε πυρ, στις 22 Ιουλίου, σκοτώνοντας 69 ανθρώπους, είπε ο Τρίερ.

Στο προφίλ του στο Facebook ο 32χρονος Νορβηγός έγραφε ότι το Ντόγκβιλ ήταν μία από τις τρεις πιο αγαπημένες του ταινίες.

"Με ρωτάτε αν λυπάμαι που γύρισα αυτήν την ταινία; Ναι, αν αποδειχθεί ότι τον ενέπνευσε, λυπάμαι", πρόσθεσε ο σκηνοθέτης.

Ο Τρίερ άσκησε ταυτόχρονα οξεία κριτική στο ακροδεξιό Λαϊκό Κόμμα της Δανίας (DVP) και την ηγέτιδά του, Πία Κιέρσγκορντ, για τη στάση τους απέναντι στους μετανάστες και το Ισλάμ. Υπάρχει μια "απευθείας σύνδεση" των πολιτικών απόψεων του κόμματος με τα όσα συνέβησαν στο Ουτόγια, υποστήριξε. Το κόμμα "διέπραξε θηριωδίες χρησιμοποιώντας τους νόμους για να παρενοχλήσει αυτή τη μειονότητα (τους μουσουλμάνους) και η πολιτική γραμμή του αντιστοιχεί με αυτήν που κηρύσσει ο Μπράιβικ", είπε.

"Αυτός ο ρατσισμός επεκτάθηκε και σε άλλες σκανδιναβικές χώρες και εντυπώθηκε στη συνείδηση του Μπράιβικ. Αναμφίβολα του έδωσε τη δικαιολογία που χρειαζόταν. Σκέφτομαι συνεχώς ότι ως έθνος έχουμε ευθύνη για την τραγωδία της Νορβηγίας", πρόσθεσε, ζητώντας από την Κιέρσγκορντ "να παραδεχτεί την ευθύνη της".

Ο εκπρόσωπος του κόμματος, Σόρεν Έσπερσεν, απάντησε στα σχόλια του Τρίερ δηκτικά, λέγοντας ότι "είναι ενδιαφέρον" που κάτι τέτοιο λέγεται από "έναν δεδηλωμένο ναζιστή ο οποίος κάνει διεστραμμένες ταινίες οι οποίες ενέπνευσαν τον Μπράιβικ καθ' ομολογία του".

Ο χαρακτηρισμός του "ναζιστή" παραπέμπει στις δηλώσεις που έκανε ο Τρίερ στο τελευταίο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών όπου είπε ότι "κατανοεί" τον Χίτλερ και αισθάνεται λίγη "συμπόνια" για αυτόν, γεγονός που του στοίχισε την αποπομπή του από το Φεστιβάλ.

Eriugena είπε...

πάντως η παρεκτροπή έχει ένα χρήσιμο στοιχείο, την ανάγκη να διευρύνουμε και μείς λοιπόν την προοπτική μας σε προοπτικές..αν θυμάσαι σου έδωσα πρίν κανα δύο μήνες μιά στοιχειώδη βιβλιογραφία για τον μεσσιανισμό στο Ιράν..θα προσπαθήσω λοιπόν να παρασύρω όποιον πρόθυμο, και φυσικά εσένα σε μια αρχική μελέτη, σε συνάφεια με βασικά θέματα που έχεις εδώ θίξει, με μιά μορφή συγκριτικής μελέτης "δυτικού" και "μουσουλμανικού" μεσσιανισμού..έχω την υποψία ότι θα αποκαλυφθούν πολλές λύσεις σε πολλά θέματα που άν και θεολογικο-φιλοσοφικά είναι κατ'ουσίαν πολιτικά..ας πούμε η ωραία ανάλυσή σου για την ενσάρκωση και την σχέση Ενός με τα πολλά εντός της αφήγησης της ενσάρκωσης, θα αποκτούσε έναν άλλο πλούτο με τις όμοιες αλλά και ριζικά διαφορετικές κοινωνικές εμπειρίες ας πούμε του ιρανικού μεσσιανισμού,..Και ο Μπένγιαμιν φυσικά θα "χωρουσε" εκεί αλλά και το "πραγματικο" αφού πάντα αυτο όχι μονον χωρά αλλά "θέλει" να μπεί απο παντού "μέσα"..αν πεις ότι δεν έχουμε (έχεις) χρόνο, θα απαντούσα πως δεν είναι ανάγκη να γράψεις και διατριβή, ας μην φοβόμαστε..και υπάρχει και η ανάγκη της "πρωτοτυπίας" που πηγάζει απο την γεωπολιτική θέση...εσύ εξάλλου είσαι πολύ..πιό ανατολικά..