Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Μολότωφ κοκτέιλ #19

Η πραγματική πηγή απελπισίας σήμερα δεν είναι ότι η "επανάσταση" του Ιούνη εκφυλίστηκε σε αυτό που εξ αρχής υποσχόταν: ταπεινωτικές αλληλοκατηγορίες πρώην συν-συνομωτών στην πλατεία, καφενοποίηση του πολιτικού διαλόγου, θερινές συναυλίες, προτάσεις για μεταφορά της αγανάκτησης στην παραλία (παρέα με beach volley) και δημοσιογραφικό αλληλοσπαραγμό για τα γλυκά μάτια των εκδοτών. Τίποτε από αυτά δεν ξεφεύγει απ' τις συντεταγμένες της έλλειψης στοιχειώδους σοβαρότητας και αξιοπρέπειας που χαρακτηρίζει διαχρονικά την ελληνική εκδοχή του αστικού πολιτισμού, περιλαμβανομένης της κατά καιρούς αλλοπρόσαλλης τάσης του να δανείζεται προσωπεία από την επαναστατική ιστορία για να διασκεδάσει την ανιαρή του αθλιότητα.

Όχι, η πραγματική πηγή απελπισίας είναι ότι όλη αυτή η καταθλιπτική παράτα αποτελεί πράγματι την πολιτική αιχμή του αξιοθρήνητου δόρατος της "κινηματικής" Ευρώπης σήμερα. Πριν βάλεις τα γέλια με την ελληνική εκδοχή της επαναστατικής θεωρίας των μπλόγκερ και των φερέλπιδων δημοσιογράφων, είσαι αναγκασμένος να πλαντάξεις στο κλάμα για την κατάσταση σε χώρες με την θεωρητική και ακτιβιστική παράδοση της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας -- κατάσταση τόσο απερίγραπτα θλιβερή, τόσο εύγλωτα παραστατική για την πανωλεθρία που έχει υποστεί η πολιτική σκέψη εδώ και δεκαετίες ενασχόλησης με ομόλογα, δόσεις και μετοχές, ώστε οι εκεί κινηματίες να αναμένουν τα φώτα και την καθοδήγηση των ομολόγων τους στην Ελλάδα. 

13 σχόλια:

Μανώλης είπε...

Θα συμφωνήσω για το εν πολλοίς παρακμιακό δεδομένο του ακτιβισμού (σε Ελλάδα και εξωτερικό). Όμως ας μην μηδενίζουμε. Μην είμαστε αυστηροί με τον ¨δρόμο". Οι κοινωνίες παράγουν αυτά που μπορούν. Μετά από δεκαετίες έντονου καταναλωτισμού, ήττας της Αριστεράς, μετα-μοντέρνας ψυχολογίας, και πάλι καλά να λέμε........

Αντωνης είπε...

Δεν μιλώ για τον απλό συμμετέχοντα. Μιλώ για τις άτυπες "δημόσιες σχέσεις" του κινήματος στον δήθεν αντικαθεστωτικό χώρο. Αυτές έφεραν την αμετροεπή ρητορική στο προσκήνιο, και αυτές ρεζιλεύουν τώρα το εγχείρημα. Οι Σαρλό-μπουρλοτιέρηδες όπως τους χαρακτήρισα, χρησιμοποιώντας τη φράση του Ζυλιέν Γκρακ για τους ομολόγους τους στην Κομμούνα του Παρισιού. Οι στρατηγοί τσέπης.

Μανώλης είπε...

"Μιλώ για τις άτυπες "δημόσιες σχέσεις" του κινήματος στον δήθεν αντικαθεστωτικό χώρο". Δεν γνωρίζω. Έχεις πει γι' αυτό κάτι πιο συγκεκριμένο;

Αντωνης είπε...

Όλοι όσοι παρακακολουθούν τα τεκταινόμενα στο διαδίκτυο γνωρίζουν πού αναφέρομαι με κάθε μία από τις φράσεις μου.

Ψάξε.

Μανώλης είπε...

Εγώ δεν γνωρίζω!

Ευχαριστώ!

Αντωνης είπε...

Οι πηγές μου για το πιο πάνω κείμενο είναι δημοσιεύματα και συζητήσεις σε τουλάχιστον τρία σάιτ, συνδεδεμένα είτε ατομικά και συλλογικά με το "κίνημα", είτε με κομματικούς φορείς που συμμετείχαν ατύπως σε αυτό.

Καλή έρευνα.

Lampis είπε...

Και όμως σε αυτό το παρακμιακό περιβάλλον ασκήθηκε τρομερή εκδήλωση βίας για τα δεδόμενα της Ευρώπης.
Μήπως περάσαμε σε μια άλλη πραγματικότητα όπου ούτε η Ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς ούτε το μπλέντερ Πασόκ μπορεί να συγκρατήσει. Και όμως στην Ευρώπη πιστεύω ο,τι ελπίζουν σε μάς. Και παρά την ανέλπιστη εμφάνιση της Παπαρήγα στο Alter, απουσιάζει η σκέψη του Λένιν. Μην ξεχνάμε ότι μια χρεωκοπία της Ελλάδας, θα οδηγήσει σε ένα ντόμινο εθνικών εξεγέρσεων πού ήδη ετοιμάζονται για αυτό. Δεν προχωράω σε κρίσεις γιατί ο συμβιβασμός είναι αναγκαίος.

Lampis είπε...

Μή ξεχνάμε και την πορεία της Ελλάδας με δικτατορίες, διαφθορά, αλλα και ΕΑΜ, κείμενα σαν της 17Ν
(1986-04-08 Αγγελόπουλος), Οκτώβρης κ.α.
Δεν ξέρω τι θα βγεί απ΄ αυτό. Πάντως κάτι καλύτερο απ΄αυτό που συνέβη στην Αίγυπτο. Πρέπει να εθιστούμε στις ηττες πριν νικήσουμε.

Αντωνης είπε...

"Και όμως σε αυτό το παρακμιακό περιβάλλον ασκήθηκε τρομερή εκδήλωση βίας για τα δεδόμενα της Ευρώπης."

Συμφωνώ απόλυτα. Η πολιτική διαφωνία δεν είναι κτηνωδία για να μην συντασσόμαστε πλήρως με τον τελευταίο άνθρωπο που δέχτηκε την αναίτια επίθεση των μανιασμένων ένστολων. Σήμερα μιλούσα με ένα απ' τα άτομα που ήταν στο καφέ που επιτέθηκαν στα ΜΑΤ στο Σύνταγμα (από ΗΠΑ). Τα είδε όλα απ' την ΕΛΑΣ.

"Μήπως περάσαμε σε μια άλλη πραγματικότητα όπου ούτε η Ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς ούτε το μπλέντερ Πασόκ μπορεί να συγκρατήσει."

Το φοβάμαι και εγώ αυτό, ναι.

"Και παρά την ανέλπιστη εμφάνιση της Παπαρήγα στο Alter, απουσιάζει η σκέψη του Λένιν."

Και πάλι σύμφωνοι, αν και επιφυλάσσομαι να απαντήσω στο πόσα ακόμα και καθοριστικά από τα γύρω απ' τον Λένιν συμφραζόμενα απουσιάζουν (χρωστάω μια απάντηση στον Σμιρνόφ, μέρος της οποίας θα πρέπει να λογιστεί η σημερινή ιστορική ανάρτηση για την περίοδο Φλεβάρη με Σεπτέμβρη του 1917).

"Πρέπει να εθιστούμε στις ηττες πριν νικήσουμε."

Ίσως πρέπει απλά να είμαστε πολύ πιο προσγειωμένοι. Θα ακουστεί τρελό και ίσως και αντιφατικό, αλλά ίσως να έχουμε μια προεπαναστατική κατάσταση στα χέρια μας. Αυτό είναι κάτι σημαντικό αν όντως ισχύει, δεν πρέπει να χαραμιστεί.

Lampis είπε...

“Ίσως πρέπει απλά να είμαστε πολύ πιο προσγειωμένοι. Θα ακουστεί τρελό και ίσως και αντιφατικό, αλλά ίσως να έχουμε μια προεπαναστατική κατάσταση στα χέρια μας. Αυτό είναι κάτι σημαντικό αν όντως ισχύει, δεν πρέπει να χαραμιστεί.”

Συμφωνώ απόλυτα. Ας προσγειωθούμε λοιπόν. Τι γίνεται στην Ευρώπη?
Το χρηματιστιριακό κεφάλαιο αφού προσπάθησε να σώσει τους διαχειριστές του ( Τράπεζες )
δηλαδή μεταφορά κεφαλαίων απο τα κράτη μέλη σε αυτό προσπάθησε να αλλώσει την εθνική κυριαρχία των κρατών. Ετσι η πολιτική εθνικών μνημονίων ηταν απαραίτητη σε αυτούς.
Οι κυβερνήσεις ακολουθούν πιστά το πρόγραμμα μεταφέροντας τα βάρη στο Λαό.
Το παιχνίδι είναι ξεκάθαρο στον κόσμο. Αλλα μέχρι εκεί.
Στήν Ελλάδα που το παραγωγικό κεφάλαιο ηταν ήδη περιορισμένο, τα γεγονότα τρέχουν πιο γρήγορα. Ξαφνικά εμφανίστηκαν συλλογικότητες που κανένας δεν περίμενε.
Δεν Πληρώνω, Κοινωνική δικτύωση, Μέτωπα. Ξαφνικά όλος ο κόσμος αναζητούσε συλλογικότητες. Η οικονομική αφαίμαξη και ανεργία άρχισε να μετατρέπει μιά κοινωνία-θεατή σε κοινωνία-διαδηλωτή. Ετσι ο ταξικός-κανιβαλισμός μετατράπηκε σε εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας. Το πολιτικό σύστημα, εμεινε θεατής. Η οργή του κόσμου δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελιγμών. Ετσι η κρατική καταστολή ήταν αναμενόμενη. Ο φόβος δεν νίκησε την οργή, αντίθετα η οργή άρχισε να υπαγορεύει κανόνες. Μέχρι και τα ΜΜΕ γίνανε αγανακτισμένοι.
Ενας οργισμένος λαός που έφθασε στη διεκδίκηση του πλούτου και της εξουσίας είναι αρκετά ευάλωτος. Ισως η υιοθέτηση ενός ακόμα μετώπου οργάνωσης να είναι αναγκαία.
Η αστική εξουσία πάντως θα αντιδράσει, είτε με υιοθέτηση δημοψηφισμάτων, είτε με προβοκάτσιες, είτε με κυβερνήσεις συνεργασίας πάντως με τίποτα δεν θα θίξει το Χρέος προς το χρηματιστιριακό κεφάλαιο. Εστω και αν αναγκαστεί να μεταβεί σε εθνικό νόμισμα ( φυσικά με κλειδωμένη ισοτιμία με το ευρώ ).
Δεν θα το έλεγα προεπαναστατική κατάσταση γιατί δεν συνοδεύεται ακόμα απο βίεες νίκες, αντίθετα το χαρακτηριστικό ειναι ο καθωσπρεπισμός και ο αταξικός χαρακτήρας.

Αντωνης είπε...

"Δεν θα το έλεγα προεπαναστατική κατάσταση γιατί δεν συνοδεύεται ακόμα απο βίεες νίκες, αντίθετα το χαρακτηριστικό ειναι ο καθωσπρεπισμός και ο αταξικός χαρακτήρας."

Δεκτό, πιθανό ο όρος να είναι ανακριβής. Ας πούμε καλύτερα μια συγκριτικά έντονη κινητικότητα με κάποιες αφηρημένες ακόμα δυνατότητες να οδηγήσει σε προεπαναστατική κατάσταση.

MLOG είπε...

...
Προεπαναστατική κατάσταση και υποκειμενικός παράγοντας

Το μαζικό κίνημα και οι συνεχόμενες γενικές απεργίες αποδεικνύουν ότι η ελληνική κοινωνία δεν βρίσκεται σε μια φάση μεμονωμένων κινημάτων – ξεσπασμάτων δίχως συνέχεια, αλλά σε μια φάση όπου η οργή και η διάθεση για αγώνα διαρκείας γενικεύονται. Έχει εισέλθει σε μια προεπαναστατική κατάσταση. Σε μια κατάσταση κατά την οποία η αυξανόμενη θέληση των μαζών να αγωνιστούν και να κάνουν θυσίες για να πάρουν τη μοίρα της ζωής τους στα χέρια τους, συνδυάζεται με την ταυτόχρονη απουσία του επαναστατικού υποκειμενικού παράγοντα, δηλαδή ενός βαθειά ριζωμένου στις μάζες, επαναστατικού κόμματος, που θα υπερασπίζει τις κατάλληλες επαναστατικές διεκδικήσεις και μεθόδους πάλης και θα ηγηθεί της πάλης των μαζών μέχρι την τελική νίκη.
Ο παράγοντας αυτός μπορεί να χτιστεί μόνο πάνω στη βάση δύο αναγκαίων στοιχείων. Το πρώτο είναι η υπεράσπιση των πιο επαναστατικών ιδεών και μεθόδων, δηλαδή των ιδεών και μεθόδων του γνήσιου, επαναστατικού μαρξισμού, που δοκιμάστηκαν με επιτυχία στη σπουδαιότερη νικηφόρα επανάσταση στην παγκόσμια Ιστορία, την Οχτωβριανή επανάσταση. Το δεύτερο είναι η ενεργή συμμετοχή κάθε επαναστάτη στη ζωντανή διαπάλη ιδεών και ρευμάτων που κάτω από την πίεση του κινήματος θα αρχίζει να αναπτύσσεται μέσα στις μαζικές εργατικές οργανώσεις και κόμματα.
...
πηγή:http://www.marxismos.com/content/view/1243/1/
-τάση τού ΣΥΝ. Δε βρίσκεις άκρη μ'αυτό το κόμμα!

Oolon Colluphid; είπε...

«Στην περίοδο που ζούμε ο καθένας πρέπει να εντάξει τον προσωπικό του εφιάλτη σ’ έναν συλλογικό εφιάλτη και ν’ αρχίσει να επεξεργάζεται μόνο αυτόν. Εγώ και η κόλασή μου πρέπει να κάνουμε πίσω.»
Νίκος Νικολαϊδης