Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Was ist ΠΑΣΟΚ;

Αυτοί που πάτησαν τα κουμπιά στο διαδίκτυο ποιοι είναι; Είναι το μεσαίο στρώμα που είχατε μια πολιτική συμμαχιών εσείς και εν μέρει η Ν.Δ. για να διασπάσετε την κοινωνική συμμαχία, να φτάσετε εκεί που φτάσατε το συνδικαλιστικό κίνημα [...] Αυτοί οι πρώην σύμμαχοί σας είναι τώρα στις πλατείες και μουτζώνουν και λένε 'κρεμάλα στους 300'.
Αλέκα Παπαρήγα, Βουλή των Ελλήνων, 18/6/2011

Ακόμα και αν ήταν εμπειρικά ψευδής --ακόμα, δηλαδή, και αν η πλειοψηφία των αγανακτισμένων των πλατειών δεν έχει καμία σχέση με απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ-- η πιο πάνω πρόταση της ΓΓ του ΚΚΕ είναι ωστόσο θεωρητικά αληθής. Είναι θεωρητικά αληθής γιατί παραπέμπει σε μία εκ των σημαντικών απαντήσεων στο θεμελιώδες ερώτημα --ερώτημα φιλοσοφικής και ιστορικής τάξης με τις αυστηρές έννοιες των όρων-- "τι είναι το ΠΑΣΟΚ;" 

1. Πρώτη απάντηση λοιπόν: το ΠΑΣΟΚ είναι το μόρφωμα εκείνο του οποίου η ιδεολογία ανταποκρίνεται αντικειμενικά στο πνεύμα (με την εγελιανή έννοια του όρου) της μετανεωτερικής μεταπολιτικής, την οποία πρωτοπατεντάρισε στην Ελλάδα ο αξέχαστος Ανδρέας Παπανδρέου· είναι δηλαδή μη ιδεολογία, άρνηση της ιδεολογίας, και άρα επίσης παν-ιδεολογία, ιδεολογική χοάνη τέτοιας δυνητικότητας ώστε να χωράει σχεδόν τα πάντα, από τον τρίτο δρόμο και τον Σαμίρ Αμίν στον αντι-ιμπεριαλισμό του Καντάφι και την PLO, από τον εκσυγχρονισμό Σημίτη στον Μιτεράν και τον Στρως Καν, απ' τον Τάσο Μπιρσίμ και τον Κατσιφάρα στον Μίμη Ανδρουλάκη, από τον ΓΑΠ και τον Παπακωνσταντίνου στον Παπαθεμελή, τον Γιώργο Καραμπελιά και τον αρχιπλοίαρχο Ναξάκη. Και συνεπώς, το ΠΑΣΟΚ είναι το μοναδικό κόμμα που είναι ικανό να διαδηλώνει με πάθος ενάντια στον εαυτό του, καθώς και να ανατρέψει τον εαυτό του για να εγκαταστήσει στη θέση του τον εαυτό του.

2. Το ΠΑΣΟΚ ανταποκρίνεται λοιπόν αυστηρά στην περιγραφή του Μαρξ για τον βοναπαρτικό Σύλλογο της 10ης Δεκέμβρη, πολιτικό μόρφωμα "συναίνεσης" η οποία εξέφραζε όχι την καταφατική οικουμενικότητα αλλά την αρνητική -- τα κοινά σημεία ανάμεσα στα απορρίμματα ή περιττώματα κάθε υπάρχουσας τάξης: "Δίπλα σε παρηκμασμένους ελευθέριους με αμφίβολα μέσα διαβίωσης και εξίσου αμφίβολη καταγωγή, δίπλα σε κατεστραμμένα και φίλα προς την περιπέτεια βλαστάρια της αστικής τάξης, υπήρχαν πλάνητες, απολυμένοι φαντάροι, απελευθερωμένοι φυλακόβιοι, υποστατικοί που την είχαν κοπανήσει, αετονύχηδες, τσαρλατάνοι, lazzaroni, πορτοφολάδες, χαρτοπαίχτες, νταβατζήδες, ιδιοκτήτες πορνείων, αχθοφόροι, επαϊοντες της λογοτεχνίας, οργανοπαίχτες, κουρελοσυλλέκτες, γανωτές και ζητιάνοι—με λίγα λόγια μια ολάκερη άμορφη, αποσαθρωμένη μάζα, που άγεται και φέρεται εδώ και εκεί, και που οι Γάλλοι ονομάζουνε Μποέμ. Από αυτό το συγγενικό στοιχείο σχημάτισε ο Βοναπάρτης τον πυρήνα του Συλλόγου της 10ης Δεκέμβρη. […] Αυτός ο Βοναπάρτης, ο οποίος ορίζει εαυτόν αρχηγό του λούμπεν προλεταριάτου, και ο οποίος μόνος του ανακαλύπτει και πάλι σε μαζική μορφή τα συμφέροντα που ο ίδιος εξυπηρετεί, ο οποίος αναγνωρίζει στα σκουπίδια, τα απομεινάρια και τα περιττώματα όλων των τάξεων τη μόνη τάξη στην οποία μπορεί να βασιστεί απροϋπόθετα, είναι ο αληθινός Βοναπάρτης, ο Βοναπάρτης χωρίς φιοριτούρες".  Μόνο που στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, αυτού του εκφραστή του λούμπεν κομματαριάτου, τα περιττώματα δεν είναι πρωτίστως ταξικά, αλλά πρωτίστως ιδεολογικά. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα είδος νεκροταφείου  ιδεολογιών με ατελείωτη χωρητικότητα. Σ' αυτό χωρούν αναμορφωμένοι δεξιοί που θέλησαν να επιβιώσουν της μεταπολίτευσης, αριστεροί αποστάτες και καιροσκόποι που θέλησαν να επιβιώσουν της αριστερής διάσπασης, λυσσασμένοι εθνοσωβινιστές, ρομαντικοί πατριώτες που ανέχονται τον Βελουχιώτη φτάνει να στέκεται δίπλα στον Καραϊσκάκη, στελέχη τραπεζών που διάβασαν Καρυωτάκη, μέλη πολιτιστικών συλλόγων με αλυτρωτικό περιεχόμενο, κομματικοί καριερίστες, εργατοπατέρες, επαγγελματίες γυμνοσάλιαγκες των ΜΜΕ, ευρωλάγνοι που στα νιάτα τους ήταν αντιαμερικανιστές, και ούτω κάθε εξής. Όλοι μαζί συνθέτουν ένα ιδεολογικό ουράνιο τόξο με ένα μόνο χρώμα, το γκρι -- το οποίο, με τα κατάλληλα γυαλιά, εμφανίζεται ως πράσινο.

3. Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης δεν είναι δικομματική, αλλά μονοκομματική: το ΠΑΣΟΚ είναι η αντικειμενική και απαρέγκλιτη ιδεολογικο-πολιτική μορφή αυτής της Ελλάδας, και η ανωμαλία της ύπαρξης της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να εξηγηθεί πρώτον, αναγνωρίζοντας στην ΝΔ τον απαραίτητο --εξαιτίας της αμιγώς ακροδεξιάς άμεσης προϊστορίας του τόπου-- ιστορικό διαμεσολαβητή του ΠΑΣΟΚ και δεύτερον, κατανοώντας την χρησιμότητά της ως απαραίτητο διάλειμμα κάθε φορά που αρχίζει να γίνεται επικίνδυνα εμφανές ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το μοναδικό ιστορικά σημαίνον αστικό κόμμα της ελληνικής μεταπολίτευσης.

4. Ως κομματικό μόρφωμα, το ΠΑΣΟΚ ομοιάζει έντονα με τον καπιταλισμό με την έννοια ότι όπως αυτός, ενσωματώνει τα πάντα στο διάβα του. Εκτός ΠΑΣΟΚ, όπως και εκτός καπιταλισμού, βρίσκεται μόνο η άτεγκτα, δογματικά και ακόμη και εμμονικά κομμουνιστική ιδεολογία. Κάθε άλλη ιδεολογική πρόταση η απόχρωση είναι είτε πρώην ΠΑΣΟΚ είτε μέλλον ΠΑΣΟΚ. Για αυτό και το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα στο οποίο μπορείς να ανήκεις χωρίς να το γνωρίζεις καν. Σήμερα υπάρχουν στην αριστερά πολλοί σφοδροί επικριτές του ΠΑΣΟΚ που είναι ήδη η επόμενη γενιά ιδεολόγων του ΠΑΣΟΚ, γιατί εκφράζουν θέσεις και απόψεις τις οποίες έχει ήδη εκφράσει πολύ πριν από αυτούς το ΠΑΣΟΚ στην μία ή άλλη ιστορική στιγμή της εξέλιξής του.

5. Η συνολική πολιτική ιστορία της Ελλάδας μετά το 1974 μπορεί να περιγραφεί ως αντικειμενική κίνηση προς την κυοφόρηση, γιγάντωση, διασπορά και οικουμενοποίηση του ΠΑΣΟΚ. Συνεπώς, το ΠΑΣΟΚ θα υπάρχει και μετά το ΠΑΣΟΚ, όταν όλα όσα συνέβαλλαν στην διαμόρφωσή του θα έχουν εξαφανιστεί, όταν το νάιλον στο τελευταίο του προεκλογικό σημαιάκι θα έχει ξεθωριάσει, όταν ακόμα κανείς δεν θα θυμάται την ύπαρξη ενός κόμματος που λεγόταν ΠΑΣΟΚ. Θέση πέμπτη λοιπόν: ΠΑΣΟΚ υπήρξε πριν υπάρξει ΠΑΣΟΚ και θα υπάρξει μετά το ΠΑΣΟΚ· το ΠΑΣΟΚ είναι απλώς το μεσοδιάστημα ανάμεσα στο πριν το ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΟΚ και το μετά το ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΟΚ. 

26 σχόλια:

Αντωνης είπε...

Αποκατάσταση σχολίων;

Γιάννης Τζανάκος:

πρός επίρρωσιν της ταύτισης του αριστερού "ποιοτισμού'' με τον ακροδεξιο αντιβενιζελικο "ποιοτισμό" αποσπάσματα απο τα φύλλα ημερολογίου του Ι.Δραγούμη:
'' Τι έχει ο βενιζελισμός που αντιπαθώ;...ο βενιζελισμός είναι possibilisme , είναι υλισμός, είναι πολύ γηινος, είναι επιτυχία με ταχυδακτυλουργία, είναι καπατσοσύνη, επιτηδειότητα, αρριβισμός, δημαγωγία. Ο βενιζελισμός είναι πασσάλειμα με σύγχρονες επιπόλαιες, επιστημονικοφανείς ιδέες ευρωπαικές, είναι ευρωπαικό, φράγκικο βερνίκι λαμπερό, σοβάντισμα πρόχειρο.....ο βενιζελισμός είναι στήριγμα της κεφαλαιοκρατίας και της αστικής τάξης, του μπουρζουαζισμού...ο βενιζελισμός για να στερεωθεί υποστηρίζει με τα όλα του την υπαλληλία, την αυξάνει στον αριθμό και στους μισθούς, τη φουσκώνει, την πληθαίνει, την παχαίνει..''' και ΑΛΛΑ.....άντε αριστεροί φίλοι, φτιάξτε τώρα ένα "ποιοτικόν μέτωπον"....με αυτές τις αναλύσεις Αντώνη..τη γ.....ε,

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

Και εν πάσει περιπτώσει, αντι να απασχολεί την αριστερά η ενσωμάτωση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης----και όχι μόνο της "μικροαστικής" υπαλληλίας, που τώρα τίθεται σε έμμεσση αμφισβήτηση απο τους πουρους κομμουνιστές τύπου παπαρήγας, ενώ η ίδια και το κόμμα της έγλειφε τη ΓΕΣΕΒΕ και τους μικρομεσαίους αφεντικούληδες βιοτέχνες, και τώρα προβάλλει το "εργατικό'' πρόγραμμα της ΛΑΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ήτοι ένα γνήσιο εθνο-προυντονικό πρόγραμμα προς εξυπερέτηση των μικροαστών του ιδιωτικού τομέα που καταστρέφονται απο μονοπώλια----, αντί λοιπόν να δούμε πως ένα αστικοδημοκρατικό κόμμα ενσωματώνει την εργατική τάξη και τους μικροαστούς ακόμα και τώρα, το ρίχνουμε στον ποιοτισμό και τον αντιαστισμό της τιμιότητος κ.τ.λ

Αντωνης είπε...

Δ.Π.:

Μόνο που στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, αυτού του εκφραστή του λούμπεν
κομματαριάτου, τα περιττώματα δεν είναι πρωτίστως ταξικά, αλλά πρωτίστως
ιδεολογικά. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα είδος νεκροταφείου ιδεολογιών με
ατελείωτη χωρητικότητα.
....
ΠΑΣΟΚ υπήρξε πριν υπάρξει ΠΑΣΟΚ και θα υπάρξει μετά το ΠΑΣΟΚ· το ΠΑΣΟΚ
είναι απλώς το μεσοδιάστημα ανάμεσα στο πριν το ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΟΚ και το μετά
το ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΟΚ.

Και εγώ που λέω και ξαναλέω πως πρέπει να διαλύσουμε το ΠΑΣΟΚ...τώρα τι θα λέω? Καμιά ιδέα?

Αντωνης είπε...

giorgos bookhunter:

Αντώνη πραγματικά πολύ μεγάλο κείμενο, ίσως και το καλύτερο που έχω διαβάσει στο Radical Desire...

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Γιάννης Τζανάκος):

Νομίζω ότι διαβάζεις λάθος το από πού έρχεται το νέο κύμα επιθέσεων και εκτροπών.

Σήμερα παρακολούθησα CNN, τον Fareed Zakaria, ο οποίος είχε θέμα τι νομίζεις;

Την αναθεώρηση του Συντάγματος των ΗΠΑ. "Το σύνταγμά μας ήταν εξαιρετικό, αλλά πάλιωσε. Ποια τρία άρθρα νομίζετε ότι πρέπει να αναθεωρηθούν;" ρωτούσε ο Fareed, ενώ το πρόγραμμα συνοδευόταν από αναφορές στην ισλανδική αναθεώρηση του Συντάγματος.

Θυμίζω ότι οι ΗΠΑ χαιρέτισαν δια του εκπροσώπου του προέδρου τους τον ανασχηματισμό ΠΑΣΟΚ, ο αρχηγός του οποίου δήλωσε την επόμενη ότι το φθινόπωρο θα κάνει δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος (μόνος σου έκανες λόγο για το τι πιθανόν να περιλαμβάνει αυτό).

Θυμίζω επίσης ότι η αναθεώρηση του Συντάγματος και η ιδέα ότι το Σύνταγμα έχει παλιώσει και δεν αντικατοπτρίζει τους σημερινούς κοινωνικούς συσχετισμούς είναι ο βασικός πυρήνας της συζήτησης στο...Σύνταγμα.

Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Γιάννης Τζανάκος):

Κριτική απ' τα δεξιά:

Φαντάζομαι δεν εννοείς απ' τη σκοπιά της ΝΔ, η οποία έφαγε το κράξιμο της αρκούδας στην Ευρώπη για τον χαρακτηριστικά ΠΑΣΟΚιστικό τρόπο με τον οποίο χειρίζεται το θέμα του μνημονίου. Σε ό,τι αφορά το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, τουλάχιστον, νομίζω ότι έχουμε επίρρωση της θέσης ότι κόντρα στο ΠΑΣΟΚ στέκεται το ΠΑΣΟΚ, κάτι το οποίο ισχύει και για μια ακόμα σειρά κομματικών μορφωμάτων, αλλά ακόμα και εξωκοινοβουλευτικών σχηματισμών (για "εθνική ταπείνωση" κάνει την σήμερον λόγο ο Παπακωνσταντίνου του ΝΑΡ).

Όχι, νομίζω ότι η πραγματική, η γνήσια δεξιά κριτική στο ΠΑΣΟΚ, ο σύγχρονος Δραγουμισμός, για να αναφερθώ στο απόσπασμα που παρέθεσες, δεν είναι κομματικό θέμα, και έχει ονοματεπώνυμο: Παναγιώτης Κονδύλης.

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος (@RDAntonis):

Ορθή η τελευταία επισήμανση, ο Κονδύλης σαν Δραγούμης..συμφωνώ απολύτως.
Αλλά και για το κκε το οποίο τις τελευταίες μέρες με έχει συφιλιάσει πάλι ΠΟΛΥ, θα του έλεγα όσον αφορά τους αγανακτισμένους: ΕΙΠΕ Ο ΓΑΙΔΑΡΟΣ ΤΟΝ ΠΕΤΕΙΝΟ ΚΕΦΑΛΑ...άσε που μου γεννήθηκε η ιδέα πως οι φωστήρες-στούρνοι εκεί μπορεί και να σε διαβάζουν και να σε κλέβουν..πέρα απο την πλάκα, παρακολουθούμεθα...κι επειδή ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ, τους έγραψα ένα εμπρηστικό άρθρο για να μην ξεχνιόμαστε...θα ξεκαθαρίσω τους λογαριασμούς μου για πάντα συντόμως με αυτούς τους νοικοκυραίους

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

Αγανακτισμένοι-κκε-συνασπισμός-πασοκ-νδ...και κκε, γύρω γύρω όλοι απο το σύνταγμα, στο σύνταγμα..δεν διαφωνώ..είσαι μέσα, μόνο που εγώ ως δημόσιος υπάλληλος με την μερική μου ταξική συνείδηση--ως υπάλληλος--ΤΑ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΟ..εμάς δεν θα μας ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;..εντάξει, να το κλείσουμε το μαγαζί..μας έχουν γαμήσει στις απειλές και την τρομοκρατία, και η αριστερά μας έχει γραμμένους γιατί...η Πασκε κυριαρχεί...να ακούω την αλέκα, να μας τοποθετεί χαιρέκακα στους μικροαστούς "αγανακτισμένούς"..ενώ αυτή τι ρε πουστη μου είναι, το αφαν γκατε του προλεταριάτου μη χέσω με τους μισθωτούς επαναστατες;...με ξενύχησες Αντώνη και μου χρωστας αρκετές νύχτες! ...θα την κάνω κοπάνα πάλι αυριο

Αντωνης είπε...

RDAntonis (Γιάννης Τζανάκος):

Νομίζω η Αλέκα είχε πολύ συγκεκριμένους στόχους και συγκεκριμένο λόγο για το timing, και δεν νομίζω ότι οι στόχοι αφορούν τους δημοσίους υπαλλήλους ή την μικροαστική τάξη.

Οι στόχοι ήταν αφενός το ΠΑΣΟΚ και αφετέρου όσοι "ήταν με τα ευαγγέλια στο χέρι, περιμένοντας να ορκιστούν υπουργοί", και δεν νομίζω ότι εδώ αναφερόταν σε στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Όσο για την αναφορά στους εν τη πλατεία, ήταν στην πραγματικότητα αναφορά στους παίζοντες παιχνίδι με τους εν τη πλατεία. Και το παιχνίδι λέγεται "δεν χρειαζόμαστε πια την διαχωριστική γραμμή αριστεράς και δεξιάς" και επίσης "χρειαζόμαστε αναθεώρηση Συντάγματος."

Για το πρώτο, βλέπε άρθρο Καραμπελιά, αμέσως κάτω.
Για το δεύτερο, περισσότερα στην τελευταία ανάρτηση.

Καλή ξεκούραση (ή κοπάνα, αναλόγως).

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ:

Η ΣΠΙΘΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ - του Γιώργου Καραμπελιά

Μια θύελλα σαρώνει το μεταπολιτευτικό καθεστώς. Μια θύελλα που έχει ως άμεση αφορμή την οικονομική κρίση της παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονίας της Δύσης, αλλά αφορά και συμπεριλαμβάνει όλους τους τομείς της ζωής του έθνους. Δημογραφία, πολιτισμός, εθνικά θέματα, μεταναστευτικό, ένας κολασμένος χορός προβλημάτων και κρίσεων, περικυκλώνει τη σημερινή Ελλάδα και την απειλεί με καταποντισμό, διαμελισμό, αποσύνθεση.

Όμως το σύστημα εξουσίας βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο αδιέξοδο. Στο παρελθόν, όταν είχε καταρρεύσει η δικτατορία, και το πλήθος είχε βρεθεί και πάλι στους δρόμους, διέθετε ασφαλιστικές δικλείδες νομιμοποίησης και ενσωμάτωσης. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως οι δύο συμβολικοί αντίπαλοι - εκπρόσωποι του συστήματος, μπορούσαν να πολώσουν και να «καναλιζάρουν» τη λαϊκή αγανάκτηση. Επί πλέον, το σύστημα διέθετε εφεδρείες σε πολλαπλά επίπεδα. Μια σχετικά ανθηρή οικονομία, που μπορούσε να πραγματοποιήσει παροχές. Μια γεωπολιτική συγκυρία υποχώρησης των ΗΠΑ μετά την ήττα στο Βιετνάμ και την ενίσχυση της ΕΣΣΔ, που μπορούσαν να κουκουλώνουν το γεγονός της μεγάλης εθνικής απώλειας της Κύπρου. Μια «γενιά» νέων στελεχών που αυτάρεσκα πήραν το όνομα της γενιάς του Πολυτεχνείου, έτοιμης να στελεχώσει τους αρμούς του υπό κατασκευήν νέου καθεστώτος. Διανοουμένους αναβαπτισμένους με τις δάφνες, -για ορισμένους πραγματικές- της Αντίστασης στη δικτατορία, δημοσιογράφους, που μόλις έμπαιναν στο παιγνίδι και ήταν ακόμα ικανοί -έστω και στρεβλά- να εκπροσωπούν τον κόσμο.

Γι' αυτό και το σύστημα της μεταπολίτευσης ήταν πανίσχυρο και άντεξε τόσα χρόνια. Όσοι το αντιστρατευόμασταν πραγματικά με συνέχεια και διαχρονικά, ήμασταν μια χούφτα... η πλειοψηφία έσβησε, χάθηκε και αποστρατεύτηκε με τον ένα ή άλλο τρόπο, και έμειναν ελάχιστοι, κάτω από την χλεύη και το μίσος των καλοφαγωμένων πρώην συντρόφων τους, υποχρεωμένοι να διασχίσουν την έρημο των τριανταπέντε χρόνων, προσπαθώντας να διασώσουν εκτός από την αξιοπρέπεια τους, την πίστη τους στην πατρίδα, την ιστορία, τον λαό, την κοινωνική δικαιοσύνη.

Όμως, το ότι η μεταπολίτευση επέζησε τόσα πολλά χρόνια, αποδεικνύεται σήμερα ως η αχίλλειος πτέρνα του συστήματος, διότι δεν ανανεώθηκε, βυθίστηκε μέσα στην «ευωχία της σαρκός» και της αρπαγής, γέρασε, απονομιμοποιήθηκε μέχρι το μεδούλι, και την ώρα της κατάρρευσης εμφανίζεται γυμνό.

Και η σημερινή κρίση είναι σαρωτική: Το σύστημα έχει εξαντλήσει στα 37 χρόνια της μεταπολίτευσης όλο το πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό του κεφάλαιο. Οικονομικά, είναι υπερχρεωμένο, αναποτελεσματικό, παρασιτικό ως το μεδούλι. Τα κόμματα, με επί κεφαλής το κατ' εξοχήν μεταπολιτευτικό κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, είναι νεκρά, μαζί με τον αρχηγό της μεταπολίτευσης, τον μεγάλο μάγο της απάτης, τον Ανδρέα καθώς και η Νέα Δημοκρατία και το καραμανλικό τοτέμ. Τα προηγούμενα χρόνια την ίδια τύχη είχε και η Αριστερά για να μη μιλήσουμε για τον παλιάτσο του Τηλε Άστυ. Ας θυμηθούμε μόλις πριν λίγα χρόνια τον διάττοντα αστέρα Αλέκο Αλαβάνο και την φασαρία που προκαλούσε.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (συνέχεια):

Σήμερα το σύστημα διαθέτει μόνον ωχρά ανθρωπάρια, και πρακτορίσκους της κακιάς ώρας, για να διαχειριστούν μια εκθεμελιωτική κρίση. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Σε όλο τον δυτικό κόσμο «ηγούνται» νάνοι και ανθρωπάρια. Ο δαιμόνιος άνθρωπος της Δύσης ο Στρως-Καν είχε την τύχη που γνωρίζουμε. Αν λοιπόν στο κέντρο του συστήματος κυβερνάει ένας Ομπάμα, γιατί στο παράσιτό του να μην κυβερνάει ένας Γιωργάκης;

Οι «πνευματικοί άνθρωποι» εξωνημένοι και απονομιμοποιημένοι - ποιος σήμερα ακούει τον Διονύση Σαββόπουλο ή τον Στέλιο Ράμφο, ή ποιος έχει εμπιστοσύνη στους «πανεπιστημιακούς»; Όσο για τους δημοσιογράφους, αρκεί κανένας να ακούσει μια συζήτηση στο πρώτο καφενείο της χώρας.

Απέναντι τους, σταδιακώς, ενισχύεται και συγκροτείται ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο. Ένα κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο που άρχισε να παίρνει μορφή και κατεύθυνση μετά το πρώτο κάλεσμα του Μίκη Θεοδωράκη, την 1η Δεκεμβρίου του 2010, και έφτασε σήμερα να έχει πλημμυρίσει όλες τις πλατείες της χώρας, προκαλώντας βαθύτατη κρίση στο σύστημα .

Ό ρόλος της Κίνησής μας έχει αποδειχτεί μέχρι σήμερα αποφασιστικής σημασίας για το «μεγάλωμα» και τον ιδεολογικό προσανατολισμό του ελληνικού λαού, μπροστά στην εκθεμελιωτική κρίση που βιώνουμε. Τα αιτήματα και οι στόχοι που έθεσε, απόρριψη του μνημονίου και συνολική αναδιαπραγμάτευση του χρέους, για μια νέα πατριωτική πορεία προς μια Ελλάδα εθνικά ανεξάρτητη, κοινωνικά δίκαιη, οικολογικά ισορροπημένη και αμεσοδημοκρατικά κατευθυνόμενη, έχουν μεταβληθεί σε αιτήματα ενός ολόκληρου λαού, που, με μοναδικό ενοποιητικό σύμβολο την ελληνική σημαία, ανοίγει το δρόμο.

Η Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών και οι πλατείες έχουν ένα επί πλέον κοινό χαρακτηριστικό. Εκφράζουν έναν κόσμο αγανακτισμένο και προδομένο από όλους τους θεσμούς και τους θεσμικούς εκπροσώπους του. Αυτός ο κόσμος, για να μπορέσει να εκφραστεί, έπρεπε όχι μόνο να απορρίψει το «σύστημα», αλλά και τους ίδιους τους δήθεν «αντιπάλους» του. Αυτούς που, δύο ή τρία χρόνια πριν, τον Δεκέμβρη του 2008, έκαναν λίμπα τις πλατείες της χώρας και μέχρι τη Μαρφίν, τον Μάιο του 2010, πρόσφεραν το μεγαλύτερο άλλοθι στο σύστημα για να κρατάει τον κόσμο εγκλωβισμένο στον φόβο, την κατάθλιψη και τους καναπέδες. Ούτε είναι τυχαίο που και η θεσμική και αρτηριοσκληρωτική Αριστερά, τύπου ΚΚΕ, καταγγέλλει την Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών, τον Μίκη Θεοδωράκη και τους αγανακτισμένους ως «απολίτικους».

Και αν το ότι αρνούμαστε στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, μπορεί να μας χαρακτηρίσει απολίτικους, τότε όντως διεκδικούμε και αυτόν τον... τίτλο. Διότι αποτελούμε έναν πραγματικό κίνδυνο για το σύστημα: Κινδυνεύει με κατεδάφιση, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ό,τι έχτιζαν με υπομονή και επιμονή επί δεκαετίες, τον εθνομηδενισμό, τον ατομισμό, τον ωχαδερφισμό, την υποταγή. Φοβούνται μήπως μεταβληθεί και πάλι η ελληνική σημαία σε σύμβολο αντίστασης, στην τρόικα, τον νεο-οθωμανισμό, τα κοράκια των τραπεζών, την αποεθνικοποίηση - από την εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας μέχρι τη μαζική λαθρομετανάστευση. Φοβούνται την άμεση δημοκρατία, που η κίνησή μας έθεσε για πρώτη φορά ως προμετωπίδα του νέου κινήματος, φοβούνται ότι αρχίζουν να μπαίνουν οι βάσεις για ένα νέο πολιτικό σύστημα, για νέου τύπου πολιτικούς σχηματισμούς, ακόμα και για ένα ριζικά νέο Σύνταγμα.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (συνέχεια):

Έχουν κυριολεκτικά τρομοκρατηθεί. Οι τηλεοράσεις αρχίζουν πλέον να συντάσσονται δειλά-δειλά με τις «πλατείες» και τους αγανακτισμένους... φθαρμένοι τηλεπαρουσιαστές και διανοούμενοι που μέχρι χθες παρουσίαζαν το ΠΑΣΟΚ και το μνημόνιο ως αναγκαιότητα, θέλουν να πάρουν το τραίνο της αγανάκτησης, σε μια απελπισμένη απόπειρα να ελέγξουν τον νέο πολιτικό και κοινωνικό χώρο που αναδύεται.

Μπορεί, προς στιγμήν, κάποιοι απ' αυτούς, επειδή χαϊδεύουν τ' αυτιά του πλήθους, να εισπράττουν ακόμα και χειροκροτήματα και να αυταπατώνται ότι μπορούν να «ελέγξουν» αυτό το πολύβουο και ανεξέλεγκτο ποτάμι της αγανάκτησης. Μάταια, όμως, γιατί η κρίση είναι βαθιά και ανεπίστρεπτη και δεν παίρνει ούτε γιατροσόφια ούτε εύκολες χειραγωγήσεις. Δεν σηκώνει νέος Ανδρέας Παπανδρέου, ούτε κακέκτυπά του, ούτε κλώνοι του.

Γι' αυτό και το ρεύμα των αγανακτισμένων μπόρεσε συμβολικά να το εκφράσει μόνον ένας βάρδος της ρωμιοσύνης, γιατί ο λαός έχει εμπιστοσύνη στο «Άξιον Εστί» και τον «Επιτάφιο», έχει εμπιστοσύνη στις διαχρονικές αξίες της αντίστασης του ελληνισμού, που προσωποποιεί ο Μίκης Θεοδωράκης.

Γι' αυτό και η απήχηση της Κίνησης είναι τεράστια στο σύνολο του λαού. Γι' αυτό και στα Προπύλαια, στην Αθήνα, ή στην πλατεία Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη, συγκεντρώθηκαν δεκάδες χιλιάδες πολίτες, που ταυτόχρονα αρδεύουν καθημερινά το κίνημα των «αγανακτισμένων».

ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

Ωστόσο, το κίνημα αυτό, σημαντικότερες εκφράσεις του οποίου είναι η «Σπίθα» και το κίνημα των αγανακτισμένων, βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Καθώς η πολιτική κρίση οξύνεται και μπαίνουμε στην τελική ευθεία για την πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου, το νέο κίνημα είναι ανάγκη να πραγματοποιήσει νέα βήματα προς τα μπρος. Πρέπει να αρχίσει, σταδιακώς, μέσα από αυτό το μεγάλο κίνημα, να αναδεικνύεται μια νέα πολιτική και κοινωνική συμμαχία, ικανή να βγάλει την Ελλάδα από την πολύπλευρη κρίση στην οποία έχει βυθιστεί.

Πλέον δεν αρκεί η καταγγελία και η διατύπωση στρατηγικών στόχων και μόνο, αλλά πρέπει να αρχίσουν να διαμορφώνονται και τακτικοί στόχοι για την παραπέρα μαζικοποίηση, οργάνωση και συγκρότηση του κινήματος. Με ρεαλισμό και θάρρος.

Η «Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών», ιδιαίτερα, θα πρέπει να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της κοινωνίας, όχι μόνο στο επίπεδο ηγεσίας, όπου η φωνή του Μίκη Θεοδωράκη ακούγεται όλο και πιο δυνατά, αλλά και στο επίπεδο βάσης. Και εκεί η ανάπτυξή μας είναι εξαιρετικά άνιση. Ενώ το κίνημα των αγανακτισμένων συνδέεται άμεσα, για να μην πούμε ότι προέρχεται απ' ευθείας από τις ιδέες και τη δράση της Κίνησης και των ανθρώπων που για χρόνια αντιπάλευαν το καθεστώς, δεν κατορθώσαμε να είμαστε εμείς εκείνοι που θα οργανώσουμε και θα προσδώσουμε χαρακτήρα και κατεύθυνση σε αυτό το κίνημα. Ιδιαίτερα πενιχρή είναι η παρουσία μας στην Αθήνα και στο Σύνταγμα, όπου έχουμε αφήσει το κίνημα έρμαιο στα χέρια ποικίλων αυτόκλητων σωτήρων. Ευτυχώς που η δυναμική του απλού λαϊκού κόσμου δεν έχει επιτρέψει ακόμα το καπέλωμα του κινήματος.
Ένα απαραίτητο τακτικό βήμα για να φτάσει το κίνημα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας θα ήταν και η υιοθέτηση ενός κεντρικού ενοποιητικού αιτήματος, όπως εκείνο του άμεσου δημοψηφίσματος, με ένα και μόνο ερώτημα, την αποδοχή ή την απόρριψη του μνημονίου. Ένα τέτοιο αίτημα θα μπορούσε να μεταβάλει τα μέλη των Σπιθών και χιλιάδες «αγανακτισμένους» σε ένα νέο πολιτικό υποκείμενο, με διακλαδώσεις μέχρι το τελευταίο χωριό της χώρας. Αυτό το αίτημα, που η Κίνηση θα μπορούσε να έχει διακινήσει εδώ και μήνες, θα αποτελούσε πιθανώς εκείνο το μεταβατικό αίτημα που θα της είχε επιτρέψει να ηγηθεί ουσιαστικά και να προσφέρει προοπτική στο κίνημα των αγανακτισμένων. Και κάτι τέτοιο θα μας επέτρεπε σήμερα να περάσουμε σε νέες προτάσεις για την πολιτική συγκρότηση του κινήματος.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (συνέχεια):

Είναι προφανής η έλλειψη κεντρικών ενδιάμεσων στόχων, γεγονός που κινδυνεύει να αφήσει το κίνημα χωρίς συνέχεια, ιδιαίτερα εάν πέσει η σημερινή κυβέρνηση, όπως είναι το άμεσο αίτημα των αγανακτισμένων, και η χώρα μπει σε προεκλογική περίοδο.

Η αναιμική ανάπτυξη των Σπιθών, μετά μια πρώτη ενθουσιώδη φάση, κινδυνεύει να στερήσει και από την ηγεσία της Κίνησης τη δυνατότητα μιας οργανωμένης και συστηματικής επαφής με τη λαϊκή βάση.

Έτσι, κεντρικός στόχος της Κίνησης, την επόμενη περίοδο, πρέπει να είναι η οργάνωση της δράσης και της παρέμβασης μέσα στο κίνημα των «αγανακτισμένων», και γενικότερα στο λαϊκό σώμα, με σαφείς και ξεκάθαρους στόχους:
Α. Να φύγει η κατοχική κυβέρνηση.
Β. Να καταργηθεί το μνημόνιο με άμεσο δημοψήφισμα του ελληνικού λαού και να αρχίσει από την αρχή η συζήτηση για τον δραστικό περιορισμό του χρέους, την αναγνώριση των γερμανικών αποζημιώσεων, για ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης της Ελλάδας.
Γ. Να ασκηθεί μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική με οριοθέτηση της ΑΟΖ και σύναψη επωφελών συμφωνιών με όσες χώρες επιτάσσει το εθνικό μας συμφέρον.
Όλα αυτά είναι γνωστά και αποδεκτά από την πλειοψηφία του λαϊκού σώματος. Μένει να αρχίσουν να γίνονται πράξη συγκεκριμένα, και να πάψουν πολλές Σπίθες να ταλανίζονται από εσωστρέφεια και προσωπικές αντιπαραθέσεις.

Η Συνδιάσκεψη της Κίνησης Ανεξαρτήτων Πολιτών, παρά τις μεγάλες ελλείψεις στην προετοιμασία της -απουσία προσυνεδριακού διαλόγου, μεγάλη καθυστέρηση στη δημοσιοποίηση του προγράμματος-, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Μετά την ιδρυτική διακήρυξη του Μίκη Θεοδωράκη, την 1η Δεκεμβρίου του 2010, αποτελεί τη σημαντικότερη στιγμή στην ιστορία της Κίνησης, και θα παίξει αποφασιστικό ρόλο στη συνέχεια. Και είτε θα μας επιτρέψει να πάμε μπροστά πολλαπλασιάζοντας τις δυνάμεις μας, είτε θα μας φέρει τελεσίδικα πίσω. Γιατί ο πολιτικός χρόνος τρέχει με μεγάλη ταχύτητα. Και η Κίνηση πρέπει να αρχίσει να συγκροτείται σε Κίνημα, με δομές, εκλεγμένη ηγεσία, οργανωμένη αντιπροσώπευση, διατηρώντας πάντα τις αμεσοδημοκρατικές μας αξίες.

Η Συνδιάσκεψη πρέπει να αποτελέσει ένα βήμα για την πολιτική ομοιογενοποίησή μας και για την άμεση προετοιμασία του Συνεδρίου της Κίνησης. Ένα βήμα εξόδου από την εσωστρέφεια, ένα βήμα για να βαδίσουμε με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα προς τις «πλατείες» και την πλειοψηφία του λαού.

Εν κατακλείδι: Είναι βέβαιο πως η Κίνησή μας έριξε με τον Μίκη Θεοδωράκη το εναρκτήριο λάκτισμα σε αυτόν τον κύκλο των κινητοποιήσεων. Είναι βέβαιο πως οι αγανακτισμένοι αποτελούν τη συνέχειά της στο μαζικό επίπεδο. Το ζητούμενο είναι εάν θα μπορέσουμε να περάσουμε σε έναν κύκλο υψηλότερης ποιότητας και συγκρότησης. Και αν εμείς δεν ανταποκριθούμε στο αίτημα του κόσμου -και, στο επίπεδο της μαζικής παρουσίας και παρέμβασής μας, χωλαίνουμε-, τότε πιθανώς θα το καλύψουν άλλοι και πιθανότατα στρεβλά. Έχουμε όμως ακόμα τη δυνατότητα να κάνουμε το επόμενο άλμα, και πρέπει να το τολμήσουμε.

Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας, μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής της «Κίνησης Ανεξαρτήτων Πολιτών»
http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/articles/?nid=1029

Αντωνης είπε...

Michalis Famelis:

Ειναι το ΠΑΣΟΚ οντως αυτο το υποκειμενο, ή μιλαμε γενικα για τους σχηματισμους της "κεντροαριστερας"? Τοσο οι μεταλλαγμενες ευρωπαικες σοσιαλδημοκρατιες, οσο και οι Democrats στις ΗΠΑ αλλα και οι Liberals στον Καναδα δεν εχουν παρομοια χαρακτηριστικα?

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Επόμενες αναρτήσεις: "Δεξιός αντικοινοβουλευτισμός: Καρλ Σμιτ".

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Michalis Famelis):

Υπάρχουν τόσο ευρύτερες διαστάσεις "μεταλλαγμένης σοσιαλδημοκρατίας" όσο και αρκετά τοπικά χαρακτηριστικά νομίζω: σκέψου την κίνηση απ' τον ρητορικά αντι-ιμπεριαλιστικό λαϊκιστικό τριτοδρομισμό (Α. Παπανδρέου) στον Ευρωπαϊσμό-εκσυγχρονισμό (Σημίτης, Γ. Παπανδρέου), στον τωρινό υπερταξικό λαϊκιστικό πατριωτισμό (από ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως ΣΠΙΘΑ) ως μια κίνηση που εμπερικλείεται ουσιαστικά ήδη ολόκληρη στην πανιδεολογική πολυμορφία του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι το πραγματικό συνώνυμο της φράσης "πολιτική ηγεμονίας" στη χώρα μας, και για αυτό είναι ένα γιγάντιο μαγνητικό πεδίο που απορροφά (ΠΑΣΟΚοποιεί) στην ουσία κάθε ως τώρα "αριστερή" προσπάθεια ηγεμόνευσης του ευρύτερου κοινωνικού χώρου, ασχέτως του τυπικού της ονόματος.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Trivia(?): Μόλις συνειδητοποίησα ότι η φράση του Μίκη στην προμετωπίδα της ΚΑΠ ("Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει") παραπέμπει στην αρχαϊκή σημασία του "ολοκαυτώματος": εξαγνιστική, θυσιαστική καύση σφάγιων.

Αντωνης είπε...

inlovewithlife:

Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς κομίζει στη συζήτηση η πληροφορία ότι ένα μεγάλο κομμάτι των αγανακτισμένων είναι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Η πληροφορία είναι σίγουρα σωστή, αφού η μισή Ελλάδα ψήφιζε ΠΑΣΟΚ. Αν λέγοντας κάτι τέτοιο, θες να υποστηρίξεις την θέση της Παπαρήγα, τότε η ανάλυσή σου για τους αγανακτισμένους πάσχει.

Γιατί; (α) αν δεχτούμε ότι ο άνθρωπος έχει μία σταθερή φύση, η οποία μάλιστα δεν έχει αντιφάσεις, τότε ναι πολλοί αγανακτισμένοι είναι βαμμένοι πράσινοι. Αν όμως δεχτούμε κάτι τέτοιο, δεν σκεφτόμαστε διαλεκτικά. (β) Μέσα από τα κινήματα, τη σύναψη κοινωνικών σχέσεων και τη δράση αλλάζουν οι άνθρωποι. Ένας τρόπος μπορεί να είανι το κίνημα των αγανακτισμένων.

Αν πάλι υποστηρίζεις ότι οι αγανακτισμένοι ανήκουν στη μεσαία τάξη, τότε πάλι έχεις δίκιο ως προς ένα μεγάλο κομμάτι αυτών. Ωστόσο, στην Ελλάδα η μεσαία τάξη εξαφανίζεται με ιλλιγγιώδη ταχύτητα. Τουτέστιν, σε δυο χρόνια αυτοί θα έχουν συμπιεστεί προς τα κάτω. Ένα άλλο όμως μεγάλο κομμάτι των αγανακτισμένων ανήκει στους από κάτω και αυτό έχει τώρα το πάνω χέρι. Και είναι αυτό που μπορεί να κάνει τη διαφορά και να φέρει το καινούργιο, δεν είναι τα στρατιωτάκια της Παπαρήγα που αποτελούν συντηρητική δύναμη μέσα στο ανταγωνιστικό κίνημα, στους οποίους και θα στραφεί για βοήθεια το σύστημα, όταν τα πράγματα ξεφύγουν (αυτό να μου το θυμηθείς - βλ. και Δεκέμβρη).

Αντωνης είπε...

Tolis:

Η αποθεωση του δεξιου ελιτισμου!Η σπιθα δηλαδη μας παρουσιαζει ΞΑΝΑ το κλασικο μοτιβο του λαου που πανε να τον καπελωσουν ΟΜΩΣ αυτοι εχουν το σωστο καπελο.Δεν μπορω να διανοηθω πως ειναι δυνατον καποιος να μιλαει για ανεξαρτητους αλλα μετα απο 2 γραμμες να θετει το καθηκον του να τους καθοδηγησει.Εκτος την (προμελετημενη) αφελεια που διακατεχει αυτη η τοποθετηση , αφου τα μονα αιτηματα που θετει ειναι να παρουμε τις πολεμικες αποζημιωσεις , καθιστα την σπιθα πλεον απροκαλιπτα επικινδυνη εχοντας ισοπεδωσει καθε εννοια ταξικοτητας ενισχυοντας τις αποψεις περι κολυμπηθρας του πολιτικου συστηματος και μεγα σωτηρα του.

Αντωνης είπε...

Συμεών:

Αυτό που περιγράφεις ως μη ιδεολογία, πανιδεολογία κτλ. δεν είναι πολύ απλά η πολυσυλλεκτικότητα που χαρακτηρίζει τα κόμματα εξουσίας σε όλον τον κόσμο ; Θυμίζω μόνον , ότι ο ΛΑΟΣ και ο Καρατζαφέρης περίσσευαν για δεκαετίες , όχι μόνον διότι ο Καρατζαφέρης δεν τα είχε ακόμη σπάσει με τη ΝΔ, αλλά διότι η ΝΔ εξέφραζε και το κεντρο και τη δεξιά και την ακροδεξιά και τους βασιλικούς ! Από'κει και πέρα , αν προσπαθούσα να ερμηνεύσω αυτήν τη μεταπολιτευτική κυριαρχία του πασόκ ( όχι την αλλαγή του 1981) , θα απέβλεπα κυρίως στη θεσμοθέτηση, κατά κάποιον τρόπο, της πελατειακής συναλλαγής και στην καθιέρωση ενός λαϊκιστικού και παραπλανητικού πολιτικού λόγου. Και παραπέρα, στην υιοθέτηση αυτών των στοιχείων από όλα τα άλλα κόμματα, ακόμη και τα δήθεν αμέτοχα από την εξουσία και άρα δήθεν αθώα κόμματα της αριστεράς , τα οποία όχι απλά μπήκαν κι αυτά στο παιχνίδι των μαξιμαλιστικών διεκδικήσεων των εκάστοτε παρασιτικών συντεχνιών αλλά και υπερθεμάτισαν . Δυστυχώς ,das ist pasok.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@inlovewithlife):

Αυτό το οποίο υποστηρίζω αφορά την πολιτική διαχείριση του βασικού πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας στην μεταπολίτευση με όρους ουσιαστικής απο-πολιτικοποίησης. Ο Συμεών το πιο κάτω σχόλιο το πιάνει αρκετά καλά νομίζω:

"Από'κει και πέρα , αν προσπαθούσα να ερμηνεύσω αυτήν τη μεταπολιτευτική κυριαρχία του πασόκ ( όχι την αλλαγή του 1981) , θα απέβλεπα κυρίως στη θεσμοθέτηση, κατά κάποιον τρόπο, της πελατειακής συναλλαγής και στην καθιέρωση ενός λαϊκιστικού και παραπλανητικού πολιτικού λόγου. Και παραπέρα, στην υιοθέτηση αυτών των στοιχείων από όλα τα άλλα κόμματα, ακόμη και τα δήθεν αμέτοχα από την εξουσία και άρα δήθεν αθώα κόμματα της αριστεράς , τα οποία όχι απλά μπήκαν κι αυτά στο παιχνίδι των μαξιμαλιστικών διεκδικήσεων των εκάστοτε παρασιτικών συντεχνιών αλλά και υπερθεμάτισαν . Δυστυχώς ,das ist pasok."

Αντωνης είπε...

dimos karam:

Το ΠΑΣΟΚ ειναι το κινημα των αρχικων προθεσεων και των τελικων πραξεων,
Οταν ξεκινησε το μονο που εκανε ηταν να εκφρσει τα δημοκρατικα ανακλαστικα σε μια μεταπολιτευτικη περιοδο,καπηλευομενο και τα συνθηματα ενος μολις νομοποιημενου ΚΚΕ.
Πατησε στον ασυνειδητο φοβο των αριστερων να "μην εκφραστουν δημοσια" μιας και ο κινδυνος του χαφιε υπηρχε ακομα.Προεταξε μια light σοσιαλιστικη εκδοχη για την αντιμετωπιση της Δεξιας,αλλα κινητοποιησε ενα τοσο μεγαλο κοματι πληθησμου που εδινε την αισθηση ασφαλειας σε καθε "αριστερο" ή αριστερο να εκφραστει,ετσι μεσα σε 2 εκλογικες αναμετρησεις ηρθε στην κυβερνηση.
Απο κει και περα,ξεχασε τα περιφημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ιδιο συνδικατο" "Φονιαδες των λαων Αμερικανοι".
Προσπαθησε να εφαρμοσει μια κευνσιανη οικονομια με δεξιες αρχες!
Ναι, προσπαθησε να αυξησει την συνολικη ζητηση και χρηματοδοτησε εργα,παροχες,αυξησεις ΑΛΛΑ "ξεχασε" να φορολογησει τους εχοντες για να το πετυχει!
Εδωσε παρα πολλα στον λαο,αλλα εδωσε πολυ περισοτερα στους "βιομηχανους" και στις προβληματικες που ξεφυτρωναν σαν μανιταρια παντου πια!
(και φυσικα οσα και αν πηραν οι,τοτε,βιομηχανοι, παλι εκλεισαν ή μετακινησαν εκτος συνορων τις εγκαταστασεις τους)
Πολιτικα για να μεινει στην εξουσια ξεκινησε τεμαχικες συμφωνιες με τους (δικους του πια) συνδικαλιστες του Δημοσιου. Θεσμοποιησε εναν παρασιτικο συνδικαλισμο οχι μονο απεναντι στο κρατος αλλα και στην νομη του εθνικου πλουτου εν γενει.
Κανεις δεν εβγαινε στους δρομους για το καλο της ταξης αλλα για το καλο της συντεχνιας του!
Πολιτικα ειναι ενα συνοθυλευμα ιδεων σοσιαλιστικων,κευνσιανων,φιλελευθερων(Σημιτης).
Ετσι "πρεπει" να ειναι ενα κομμα εξουσιας και δεν ειναι δυνατον να ειναι διαφορετικα, μιας και στο DNA του υπαρχει το γονιδιο της μεταμορφωσης προς χαριν της πολιτικης του επιβιωσης.
Ο Α.Παπανδρεου ουτε λιγο ουτε πολυ χρησιμοποιηθηκε σαν τον Ελ Σιντ απο το κομματικο/συνδικαλιστικο επιτελειο,μεχρι λιγο πριν το φυσικο του τελος.Ηξεραν πως χωρις αυτον θα χασουν τα προνομια τους και τον περιεφεραν στα τειχη της πολης για να φοβηθουν οι αλλοθρησκοι Δεξιοι!
Ο κυκλος του εληξε στα μεσα της δεκαετιας του 1990,και η μεταμορφωση σε ενα φιλελευθερο ΠΑΣΟΚ ητνα απλη να για να γινει,μιας και η διεθνη πρακτικη κατι τετοιο απαιτουσε! Ο Σημιτης ηταν ηδη εδω και ετοιμος για μεγαλες ..λογιστικες ανατροπες!
Οταν το εργο του "ολοκληρωθηκε" με απωλειες ομως,ο αντικαταστατης ηταν ετοιμος και μαλιστα γιος του Μεγαλου Ιδρυτη.Φυσικα οι εποχες δεν απαιτουσαν τοτε να κανει τιποτα παρα να αντιμαχεται μια Δεξια κυβερνηση που καρκινοβατουσε(με πολιτικους και οικονομικους ορους) ΑΝ και σε περιοδο καπιταλιστικης "ανατυξης"(= διογκωσης/φουσκας).
Πλεον ,οντας στα πραγματα, ο βασιλιας ΓΑΠ αποδεικνυεται πραγματικα γυμνος(επιχειρηματων,πολιτικου αισθητηριου,ιστορικης ευθυνης) οποτε μια επιστροφη σε πιο παλαιοΠΑΣΟΚικες επιχειρηματολογιες,πρακτικες και βερμπαλισμων ειναι ηδη προ των πυλων(Βενιζελος)

Αντωνης είπε...

inlovewithlife (@RDAntonis):

Συμφωνώ ως προς την υιοθέτηση του κυρίαρχου πολιτικού λόγου και από τα κόμματα της αριστεράς τα προηγούμενα χρόνια. Ορίζω όμως ως λόγο τέτοιου τύπου γενικώς ό,τι έχει να κάνει με οικονομικές διεκδικήσεις, ακόμη και της εργατικής τάξης, δίχως τις χειραφετήσεις, που αυτές συνεπάγονται.

Έτσι, η σταλινική αριστερά κορόιδευε τότε - συνεχίζει το ίδιο παραμύθι και σήμερα - ότι με τον σοσιαλισμό θα ζήσουμε όλοι πιο πλούσια από την άποψη των υλικών αγαθών (εδώ γελάμε). Η δε λενινιστική αριστερά στην πλειοψηφία της επένδυε στη διεκδίκηση μίας μεγαλύτερης μερίδας από τις καπιταλιστικές υποσχέσεις ευμάρειας για τους από κάτω.

Τώρα που επήλθε το τέλος των καπιταλιστικών υποσχέσεων, η επένδυση στη γλώσσα των διεκδικήσεων με περιρέοντα έναν άκρατο οικονομισμό, επειδή έτσι δήθεν αρέσει στις μάζες, θα αναθεωρηθεί ή θα καταντήσει περίγελως.

Ο προοδευτικός απελευθερωτικός λόγος και τότε και τώρα περνάει μέσα από την αλήθεια "θα ζήσουμε με λιγότερα αλλά θα ζήσουμε με αξιοπρέπεια, ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη".

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@inlovewithlife):

"Τώρα που επήλθε το τέλος των καπιταλιστικών υποσχέσεων, η επένδυση στη γλώσσα των διεκδικήσεων με περιρέοντα έναν άκρατο οικονομισμό, επειδή έτσι δήθεν αρέσει στις μάζες, θα αναθεωρηθεί ή θα καταντήσει περίγελως."

Αυτή είναι και για μένα μια σημαντική διαπίστωση και διάσταση του ζητήματος της πολιτικής του μέλλοντος. Όχι η μόνη, και όχι σε απομόνωση από κάθε σκέψη για την πολιτική οικονομία (δεν ξεπερνάς τον καπιταλισμό υποκρινόμενος ότι δεν υπήρξε ποτέ), αλλά σημαντική.

Αντωνης είπε...

Virginia Woolf:

"Όλοι μαζί συνθέτουν ένα ιδεολογικό ουράνιο τόξο με ένα μόνο χρώμα, το γκρι -- το οποίο, με τα κατάλληλα γυαλιά, εμφανίζεται ως πράσινο." Και φυσικά αν έχεις και αχρωματοψία, βλέπεις στην κυριολεξία, πράσινα άλογα.

Αντωνης είπε...

Iteanet:

Η Παπαρήγα δεν έχει δίκιοΔεν είναι οι κοινωνικοί σύμμαχοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στο Σύνταγμα.
Υπάρχουν εκεί και ψηφοφόροι της Αριστεράς ακόμα και του ΚΚΕ. Στο Σύνταγμα υπάρχει η κοινωνία που θέλει να αλλάξει τα πράγματα.Όσο για το ΠΑΣΟΚ είναι απλά
ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που έχει αστική πολιτική και εργατική βάση που οσο αυτά
τα δύο δεν μπορούν να πάνε μαζί τόσο θα διασπάται.

Το ΚΚΕ δεσμιο του αυτισμού του, όταν δεν βλέπει τον
εαυτό του στον καθρέπτη να διαδηλώνει τότε όπως συνήθως καταγγέλλει και βρίζει. Στα χρόνια του αυτισμού αυτού άλλαξε άποψη για το ΠΑΣΟΚ και έφτιαξε και μια θεωρία που μπάζει απο παντού για να μην συναντά κανέναν σε πορείες και συγκεντρώσεις .Χρειάζεται να μην βλέπουμε στον κόσμο που διαδηλώνει αυτούς που "διασπούν την κοινωνική συμμαχία", αλλά αυτούς που μπορούν να την κτίσουν.