Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Velimir Khlebnikov-Ποιήματα

Δεν ξέρω αν η γη γυρίζει …
Δεν ξέρω αν η γη γυρίζει,
Εξαρτάται από το αν χωρά η λέξη στην γραμμή.
Δεν ξέρω να υπήρξαν η γιαγιά με τον παππού μου
Πίθηκοι, αφού δεν ξέρω αν θέλω γλυκό ή αλμυρό.
Ξέρω όμως ότι θέλω να βράσω και θέλω ο ήλιος
Και η φλέβα του χεριού μου να ενωθούν από το ίδιο τρέμουλο.
Θέλω όμως η αχτίδα τ’ αστεριού να φιλήσει την αχτίδα του ματιού μου,
Όπως το ελάφι την ελαφίνα (ω, πόσο όμορφα είναι τα μάτια τους!».
Θέλω όμως όταν τρέμω εγώ, το γενικό τρέμουλο να ενωθεί με την οικουμένη.
Και θέλω να πιστέψω ότι υπάρχει κάτι που θα απομείνει
Όταν την πλεξούδα της αγαπημένης θα την αντικαταστήσει, για παράδειγμα, ο χρόνος.
Θέλω να βγάλω τις παρενθέσεις του κοινού πολλαπλασιαστή, που ενώνει εμένα, τον Ήλιο, τον ουρανό, και την σκόνη των διαμαντιών.
1909


Των γαλάζιων αρκούδων την μέρα
Των γαλάζιων αρκούδων την μέρα ,
Που στα ήρεμα ματοτσίνορα τρέχουν,
Θα προβλέψω μέσα το γαλανό νερό
Στην κούπα των ματιών την εντολή για να ξυπνήσω.
Στο ασημένιο κουτάλι των τεντωμένων ματιών
Με τράβηξε η θάλασσα και το πουλί της καταιγίδας •
Και στο ανταριασμένο πέλαγος, βλέπω, την ιπτάμενη Ρους
Ανάμεσα σε βλεφαρίδες άγνωστες να πετάει.
Θαλασσινός ο άνεμος έσκισε τα πανιά
Στ’ ανταριασμένο τα ‘ριξε νερό,
Και μέσα στην απελπισιά μιαν αστραπή αστράφτει
Μα ο καιρός της άνοιξης ο δρόμος μας πια ήταν.
1919


Εγώ και η Ρωσία
Η Ρωσία έδωσε σε χιλιάδες χιλιάδων την ελευθερία.
Έργο καλό! Θα το θυμούνται για πολύ.
Έβγαλα την πουκαμίσα,
Και κάθε ουρανοξύστης καθρέφτης των μαλλιών μου,
Κάθε σχισμή
Της πόλης του κορμιού
Έχει στρωθεί με χαλιά και κόκκινα τσίτια.
Πολίτισσες και πολίτες
Σ’ εμένα – στο κράτος
Βόστρυχοι με χιλιάδες μάτια συγκεντρώθηκαν στα παράθυρα.
Όλγες και Ίγκορ,
Δίχως εντολή,
Χαίρονταν τον ήλιο και κοιτούσαν μέσα από το δέρμα.
Έπεσε η φυλακή της πουκαμίσας!
Εγώ απλά έβγαλα την πουκαμίσα –
Πρόσφερα στον ήλιο των λαών Εμένα!
Γυμνός στάθηκα δίπλα στην θάλασσα.
Έτσι χάρισα στους λαούς την ελευθερία,
Στις μάζες το λιόκαμα.
1921


Άνθρωποι! Πάνω απ’ το παράθυρο μας …
Άνθρωποι! Πάνω απ’ το παράθυρο μας
Αύριο
Θα κρεμάσουμε ένα κόκκινο χαλί,
Όπου θα είναι τα ονόματα του Πλάτωνα και του Πουγκατσόφ.
Προφήτες, τραγουδιστές και μάντισσες!
Με τα μάτια των μεγάλων λιμών,
Θα κοιτάζουμε το χαλί
Για να μην κάνει λάθος η πλειοψηφία!
1921
Ρους, είσαι ένα φιλί στην παγωνιά!
Ρους, είσαι ένα φιλί στην παγωνιά!
Της νύχτας λαμπιρίζουν τα δρομάκια.
Τα χείλη λάμψη μπλε έχουν της αστραπής,
Λαμποκοπούν εκείνος και εκείνη.
Την νύχτα πετά η αστραπή
Από το χάδι των χειλιών του ζευγαριού.
Και πέφτει στα παλτό αστράφτοντας
Μιαν αστραπή δίχως αισθήματα.
Κι η νύχτα φέγγει έξυπνα και σκοτεινά.
Φθινόπωρο 1921


Ακόμη μια φορά, ακόμη μια φορά,
Ακόμη μια φορά, ακόμη μια φορά,
Εγώ για σας
Αστέρι είμαι.
Μεγάλη είναι του ναύτη η συμφορά
Που λάθος χάραξε πορεία
Μετρώντας λάθος των αστεριών την γωνία:
Στα βράχια θα γκρεμοτσακιστεί,
Και τους υφάλους.
Μεγάλη θα ‘ναι και η δική σας συμφορά
Αν λάθος χαράξατε προς την δική μου την καρδιά πορεία:
Στα βράχια θα συντριβείτε
Και θα γελούν μ’ εσάς
Έτσι όπως εσείς
Γελούσατε με μένα.
Μάιος 1922

Μετάφραση: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης
Πηγή: Ποιείν

Δεν υπάρχουν σχόλια: