Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Summertime Blues

I'm gonna raise a fuss, I'm gonna raise a holler
About a workin' all summer just to try to earn a dollar
Every time I call my baby, and try to get a date
My boss says, "No dice son, you gotta work late"
Sometimes I wonder what I'm a gonna do
But there ain't no cure for the summertime blues

Well my mom and pop told me, "Son you gotta make some money,
If you want to use the car to go ridin' next Sunday"
Well I didn't go to work, told the boss I was sick
"Well you can't use the car 'cause you didn't work a lick"
Sometimes I wonder what I'm a gonna do
But there ain't no cure for the summertime blues

I'm gonna take two weeks, gonna have a fine vacation
I'm gonna take my problem to the United Nations
Well I called my congressman and he said Quote:
"I'd like to help you son but you're too young to vote"

Sometimes I wonder what I'm a gonna do
But there ain't no cure for the summertime blues
What if I take my problem to the United Nations?

29 σχόλια:

DimK. είπε...

Λες να μας σωσει ο ΟΗΕ?
Καλα τα λεει η PJ,αλλα μετα απο τοσο δακρυγονο και προβοκατσια ουτε η United Federation of Planets δεν θα μπορεσει να βγαλει ακρη!

Αντωνης είπε...

Λες να μας σωσει ο ΟΗΕ?

Μπα;-)

Αυτό νομίζω είναι το νόημα της ερώτησης, δεν είναι; Ότι είναι γελοία;

DimK. είπε...

Οτι δεν επρεπε καν να τεθει ως ερωτηση!!
Δυο μερες δακρυγονα και τρεξιμο,σημερα αν κανεις ησυχια, μπορεις να ακουσεις ενα ρογχο εδω στην Αθηνα.
Μπορει να ειναι απο το κινημα η ή απο τη Κυβερνηση που αργοπεθαινει.
Τοση πολη (μονομερης)βια δεν ειχα ξαναδει ποτε μου!
Περιεργη μαμη ειναι και αυτη..ακομα δεν εχει ξεγεννησει τιποτα!

Αντωνης είπε...

Τι να γεννήσει η κατασταλτική βία σε όσους πιστεύουν ότι βρίσκονται επέκεινα και άνωθεν της ιστορίας;

Η αστυνομία βρήκε και έκανε. Οι βελούδινες επαναστάσεις σε τέτοιες περιστάσεις και με τέτοια διακυβεύματα είναι για λαϊκή κατανάλωση. Το μπαλάκι τώρα είναι πίσω στους δαρμένους και χημικοπαχτωμένους.

What if you take your problem to the United Nations?

DimK. είπε...

Καταρχην εννοουσα "πολλη βια" και οχι "πολη βια"!
Μα ετσιδεν πρεπει να ξεκινα μια προσπαθεια?αγνοωντας τις ιστορικες/διαλεκτικες συμβασεις που θα διεπουν(τελικα) την πορεια της?
Δυστυχως ομως δεν ξερω αν θα υπαρχουν αυριο αυτοι που αναφερεις..
Η αισθηση της ηττας ηταν(ειναι?) ακομα στα ματια πολλων.
Το οργανωμενο κινημα,θα νιωσει και αυτο τα απονερα αυτης της ηττας!
θα επωμιστει ενα μερος της απαξιωσης.
Αν θες την γνωμη μου οχι τελειως αδικα(θυμασαι την θεση μου για μη-περιφρουρηση απο το ΠΑΜΕ? θα κατηγορηθει για αυτο στο κινηματικο ασυνειδητο..Αν και καποιοι θα το ψελισουν και ανοικτα).
Η ιστορια της πλατειας? Προβοκατσια και χαμενες ευκαιριες
(τα γραφω αυτα ελπιζοντας να διαψευστω,βλεποντας τον επικηδειο απο τους Πορτοσαλτε-Παπαδημητριου)

Αντωνης είπε...

Το οργανωμενο κινημα,θα νιωσει και αυτο τα απονερα αυτης της ηττας!
θα επωμιστει ενα μερος της απαξιωσης.

Συμφωνώ απόλυτα. Όμως υπήρχε και μια διάσταση σε όλα αυτά του "και την πίττα ολόκληρη" (υπεροκομματισμός, φετιχοποίηση των social media, απαξίωση προηγούμενων μορφών αγώνων, απαξίωση οποιασδήποτε φωνής κριτικής) "και το σκυλί χορτάτο" (γιατί δεν μας περιφρουρείτε, είμαστε απροστάτευτοι, κλπ).

Όλοι χαμένοι λοιπόν. Μέχρι την επόμενη φορά, για μια ακόμα φορά.

Προσωπικά, θα αρνηθώ να παίξω το παιχνίδι "φταίει ο .... ". Όσα είχα να πω τα είπα εκ των προτέρων, καλώς ή κακώς.

DimK. είπε...

Αυτη η λογικη ειχε αρχισει να υποχωρει εξαιτιας της συνειδητοποιησης οτι η πλατεια ΔΕΝ μπορει να περιφρουρηθει και ΔΕΝ μπορει να παραξει στρατηγικες!
Δυστυχως η εισοδος του ΠΑΜΕ(με προβοκατσιες και προβληματα) ηρθε αργα και χωρις τολμη!
Η πλατεια ειχε μια νηπιακη αντιμετωπιση απεναντι στο ΠΑΜΕ..ειχε καταλαβει την αναγκη του(η συντριπτικη πλειοψηφια),αλλα επετρεπε σε ελαχιστους(Δεξιους,ΕΑΑΚ) να το προβοκαρουν.
Ειχε αλλαξει αυτο πλεον,μαλλον εξαιτιας του φοβου οτι δεν υπαρχει αυριο αν χαθει ο αγωνας,και επειδη εβλεπε ανοικτα πλεον την προβοκατσια και ζηταγε ανοικτα το ΠΑΜΕ στην πλατεια.
Δεν μιλαω για αυτα που ακουστηκαν στο επεισοδιο με Κανελλη,αλλα μεσα απο συζητησεις δικες μου
ps:εχεις δει τα βιντεο με προβοκατσιες ε?

Αντωνης είπε...

Ναι, αρκετά από αυτά τα έχω δει.

Ευχαριστώ για την τοποθέτηση. Είδα κάπου μια αναφορά (σε σχόλιο) σε προσπάθειες κόσμου να αποτρέψει το προβοκάρισμα που χαιρετίστηκαν από άλλους της πλατείας με "μπύρες και γλυκόλογα".

Δυστυχώς, δεν μπορώ να το εντοπίσω τώρα.

Smirnoff είπε...

Νομίζω πως είναι η στιγμή να βγούν κάποια πρώτα συμπεράσματα από τον τελευταίο και πλέον μήνα. Η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, με πολύ μικρότερες αντιδράσεις και κόστος για την κυβέρνηση, από ότι στο Μνημόνιο 1, οφείλει να προβληματίσει τις ηγεσίες όλως έκείνων των πολιτικών δυνάμεων (της αριστεράς) που είχαν επενδύσει στη "στρατηγική της αγανάκτησης", ως πιο αποτελεσματικής για την αντιμετώπιση της κυβερνητικής πολιτικής. Η 48ωρη απεργία ήταν μία μεγάλη αποτυχία, τόσο ως προς τη συμμετοχή: στον ιδιωτικό τομέα προσέγγιζε το μηδέν, ενώ και στο δημόσιο δεν ξεπερνούσε το 20%. Όσο και ως προς τον όγκο των συγκεντρώσεων. Χθες η συγκέντρωση των συνδικάτων και της αριστεράς ήταν το 1/3 αυτής της 15 Ιούνη (για να μην αναφερθούμε για την περυσινή 5η Μάη). Η σημερινή συγκέντρωση ήταν ακόμη πιο μικρή. Το σχέδιο της Λαϊκής Συνέλευσης να περικυκλώσει τη βουλή από το πρωί, απέτυχε, όπως είχε αποτύχει και στις 15 Ιούνη, λόγω χαμηλής συμμετοχής. Συμμετοχή αλλωστε που υποστηρίχθηκε κυρίως από δυνάμεις της αριστεράς. Οι αγανακτισμένοι δεν εμφανιστηκαν, μετά τις δύο πρώτες Κυριακές, όπου η παρουσία τους ήταν μαζική στο Σύνταγμα, έκτοτε η συμμετοχή συνεχώς έφθεινε, για να φτάσουμε στις δύο τελευταίες μέρες, όπου απουσίαζαν σχεδόν ολοκληρωτικά. Στα πλαίσια αυτής της δυναμικής, ακούγονταν όλο και πιο γελοίες οι ανακοινώσεις των οργανώσεων και της λαϊκής συνέλευσης, για ένα εκατομμύριο κόσμου που θα πλημμυρίσει τους δρόμους της Αθήνας και θα εμποδίσει την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, για το λαό "που παίρνει την υπόθεση στα χέρια του" και άλλα τέτοια φαιδρά.

Οφείλει όμως η αριστερά να βγάλει συμπεράσματα και για του είδους των πολιτικών μηνυμάτων αλλά και της πολτικής ενότητας που εξέπεμπε το Σύνταγμα τις τελευταίες μέρες. Η συνύπαρξη της αριστεράς, με τμήματα της Δεξιάς και της ακροδεξίας που είχαν καταλύσει στο Πάνω Σύνταγμα. Ο λόγος περί προδοτών πολιτικών που θα οδηγηθούν στις κρεμάλες στο Γουδή και άλλα συναφή. Η πολιτική αυτοακύρωση της αριστεράς, με την ανοχή έως και υπόρρητη στήριξη αντικομματικών και αντισυνδικαλιστικών αφηγήσεων, την ίδια στιγμή που κατάφερνε να ελέγξει οργανωτικά τη συνέλευση του Συντάγματος.

όσοι προσπάθησαν όμως από την αρχή να σταθούν κριτικά απέναντι στο κίνημα των αγανακτισμένων , κατηγορήθηκαν για σεχταρισμό και ελιτισμό και λοιδορήθηκαν. Ακόμη και όταν διευκρίνιζαν πως δεν ασκούσαν κριτική στον κόσμο που αυθόρμητα κατέβαινε στις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων για να διαμαρτυρηθεί, κουβαλώντας αναπόφευκτα τις ιδεολογικές και πολιτικές του αντιλήψεις. Αλλά στην αποκαλυψιακή στάση του μεγαλύτερου τμήματος της αριστεράς απέναντι στο κίνημα, και στην ερμηνεία της πραγματικότητας μέσα από την προβολή των φαντασιώσεων τους.

Προσωπικά κρατάω μικρό καλάθι, ακόμη και μετά από υπερβολική δόση δακρυγόνων...

Κώστας Α. είπε...

Εγώ κι ας μην ήμουν εκεί ένιωσα και πάλι έτσι:
http://www.youtube.com/watch?v=MBeT4ptY9sY

Αντωνης είπε...

@Smirnoff: Προφανώς, εξακολουθούμε να συμφωνούμε στην αξιολόγηση της πολιτικής στρατηγικής (;) της αριστεράς (;)

Αντωνης είπε...

@Κώστας Α.: Εγώ γιατί έχω την αίσθηση ότι "it was the law who actually fought the law and the law won"?

Αντωνης είπε...

Αν τολμούσα να πω ότι, δεδομένου του επιθετικότατου και αιμοσταγούς χαρακτήρα του Μεσοπρόθεσμου, ο ΓΑΠ τα πήγε περίφημα ως πολιτικός στρατηγός και τακτικιστής και πήρε στο χαλαρό τις ταυτότητες όλων όσων των υποτίμησαν ως βουτυρομπεμπέ, θα με βρίζατε πολύ;

Smirnoff είπε...

Αντώνη, αν εννοείς τη στρατηγική του "ότι κάτσει", του "είδα φως και μπήκα" ή του "I have a dream", συμφωνούμε απόλυτα.

ΥΓ. Σήμερα, ο εισηγητής της άποψης για τη μετατροπή του Συντάγματοςε σε Ταχρίρ, εμφανίστηκε στο Σύνταγμα, όπου γιουχαρίστηκε από διάφορους, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να διαφύγει προς την Πλάκα...

Αντωνης είπε...

Όχι, εννοώ την στρατηγική του "speak softly and (let the MAT carry) a big stick"*

*Teddy Roosevelt

Αντωνης είπε...

Μάλλον λάθος κατάλαβα που πήγαινε η λέξη "στρατηγική"--εννοούσα τον ΓΑΠ, ο οποίος βαράει ο άτιμος.

Smirnoff είπε...

Για τον GAP έχεις δίκιο, η στρατηγική του αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική. Κατάφερε όχι απλά να περάσει ότι ήθελε αλλά και να ελέγξει και το κόμμα, αποδιοργανώνοντας ταυτόχρονα τις αντιδράσεις.

Αντίθετα οι στρατηγικές της αριστεράς θυμίζουν αυτές του γαλλικού γενικού επιτελείου το 1940. Η γραμμή "πάμε πλατεία και μένουμε" μετατράπηκε στο "από που να φύγουμε από την πλατεία". Η στρατηγική της Γενικής απεργίας επίσης δεν άντεξε ούτε 48 ώρες. Μένουν μόνο οι εκλογές για να παραδώσουν την κυβέρνηση στο φίλο του GAP, Αντώνη Σαμαρά...

Ανώνυμος είπε...

εκτός από τα ζητήματα τακτικής και για ένα κομμάτι της "αριστεράς" και στρατηγικής, ο στρατός μας έχει ένα μεγάλο πρόβλημα: πεσμένο ηθικό. Γι αυτό και δεν πολεμάει πραγματικά αλλά μόνο για τα μάτια. Δεν έχουμε καταφέρει ούτε μια μικρή νίκη για να κρατήσουμε το ηθικό πλεονέκτημα. Ούτε νίκη σε θετική ικανοποιήση αιτήματος, ούτε νίκη σε καθυστέρηση ή παρεμπόδιση του αντιπάλου, ούτε πρακτικές νίκες (να επιβιώνουμε αξιοπρεπώς της κρατικής καταστολής δλδ, αν εξαιρέσουμε το ΚΚΕ που κάνει όλο τρίπλες στο δρόμο αλλά από γκολ τπτ τελικά). Γενικά είμαστε πατημένοι και υλικά και ηθικά και δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι (εκτός αν σε μαζικό επίπεδο μεταλλαχθουμε πολιτικά αλά ισλαμ σε μάρτυρες αγωνιστές)
Ζ.

Αντωνης είπε...

@Z: Συμφωνώ, κοινή λογική όσα λες.

Για την στάση ΚΚΕ (πολλές ντρίπλες, κανένα γκολ): Και μ' αυτό συμφωνώ. Το ζήτημα είναι αν προφυλάσσεται από άσκοπη φθορά για να κάνει κάτι ή αν απλώς κοιτάει την πάρτη του και τίποτε άλλο. Επ' αυτού δεν έχω απαντήσεις. Αυτό που ξέρω είναι ότι η χώρα βρίσκεται σε ένα πραγματικά τραγικό σημείο σε παγκόσμια κλίμακα μετά από σωρεία εγκληματικών λαθών (από την προ κρίση αδιαφορία για τα τεκταινόμενα, στην τυφλή εμπιστοσύνη στην ΕΕ και την ηλίθια ψευδοεπένδυση στο φάντασμα της "Ευρώπης των λαών", στο φλερτ με τα εθνεγερτικά αφηγήματα της λαϊκιστικής δεξιάς, στην εμμονή με την αμεσοδημοκρατία και την παράδοση στην αποπολιτικοποίηση) και κάποιοι στην Αριστερά πανηγυρίζουν απόψε (!) για νίκη. Αυτό δεν ξέρω πια πώς να το χαρακτηρίσω.

Αντωνης είπε...

Αυτή είναι η πολιτική ανάγνωση των γεγονότων του 48 ωρου απ' το σάιτ real democracy:

http://real-democracy.gr/content/real-democracy-arthro-mas

Κανένα σχόλιο από μένα. Όπως είπα και σε άλλη κουβέντα, βρισκόμαστε σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος για το τι είναι πολιτική σκέψη. Πάω για ύπνο.

DimK. είπε...

Eγω τεινω να πιστεψω οτι η αριστερα(ΚΚΕ) ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να παρει το πανω χερι.Εχει βολευτει στην κριτικη.
Το οτι το εβριζαν μαζι με τους 300,δεν ηταν επειδη το ΚΚΕ ειχε μεριδιο της ευθυνης για οτι εκανε αλλα για οτι ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ.
Θεωρω οτι περιμενει τα πραγματα να γινουν τοσο χειροτερα, ωστε να εξαθλιωθει η κοινωνια και να αναδειχθει η μονη ελπιδα σωτηριας.
Η αλλη εξηγηση ειναι οτι απλα ειναι η αριστερη αντηριδα του συστηματος,και αυτο ΔΕΝ το πιστευω.
Δεν μπορω να εξηγησω αλλιως την επιμονη σταση "Δεν αγωνιζομαι παρα μονο με δικους μου ορους και προϋποθεσεις".
Η κοινωνια πηρε πρωτοβουλια και πηγε τον αγωνα μεχρι εκει που της επετρεπε η ταξικη-αξιακη-αγωνιστικη της συγκροτηση.
Ζητηθηκε απο την αριστερα να αναλαβει(αυτη ηταν η περιρεουσα ατμοσφαιρα και αυτο δεν νομιζω να το διαψευσει κανεις που ηταν εκει),αλλα το ΚΚΕ μολις ειδε την προβοκατσια, αρχισε να φωναζει σαν αβγαλτη κορασιδα.
Αντι να κατσει και να την ανατρεψει επιτοπου και χωρις πολλα- πολλα,εφυγε και αρχισε τις καταγγελιες επι δικαιων και αδικων!
Ημουν εκει ΑΜΕΣΩΣ μετα απο το συμβαν και αυτο που ακουγα ειναι "γιατι εφυγαν?"
θεωρω οτι εχουν δωσει πολλοι ενα μεγαλο βαρος στο τι λεει η συνελευση της πλατειας, οταν η συντριπτικη πλειοψηφια του κοσμου που ηταν εκει, ΔΕΝ ΕΙΧΕ καμια σχεση με αυτους
Ο κοσμος κατεβαινε στο Συνταγμα βλεποντας την συμμετοχη να παραμενει σταθερη και ΟΧΙ επειδη η οργανωμενη πλατεια τους υποκινουσε.
Kαι βλεποντας το οργανωτικο και τακτικο ελλειμα της πλατειας,εψαχνε για σταθερες αναφορες.
Τα συνδικατα εκαναν τις τεμαχικες τους συμφωνιες(τα ΜΜΜεταφορας ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ να λειτουργησουν στις μερες τις απεργιας και αυτο αλλαξε μονο κατοπιν πιεσεων)
Η ΔΕΗ ανεστειλε στην απεργια της και πιστευω ακραδαντα οτι το εκανε, επειδη ο βουλευτης Αθανασιαδης πηρε καποιες εξασφαλισεις απο την κυβερνηση.
Ο κοσμος παρεμεινε ξανα μονος αναμεσα στην συνεχη επαναστατικη ρητορικη της οργανωμενης πλατειας(με μεγαλη ευθυνη του ΣΥΝ),και στην πληρη απουσια συντεταγμενης δρασης και ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗΣ απο το ΚΚΕ
Το θεμα των κομματων ειχε μειωθει στο ελαχιστο πλεον,νομιζω μαλιστα οτι καποια κομματα ηταν και με τα πανο τους ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ..δυστυχως για αυτο δεν εχω προσωπικη μαρτυρια αλλα μπορω να μαθω.
Θα συμφωνησω με τον Ζ,οτι ακομα μια ηττα καταγραφεται στο κινημα και αυτην την φορα εγω την ειδα να διαγραφεται μερα με την μερα.
Το θεμα ειναι οτι τις επομενες μερες θα ακουσω το ΚΚΕ να μιλαει για αποτυχια αυτου του τροπου "μαχης" και επιλογης ενος αλλου,πιο κομματικα ορθοδοξου και εκει θα σιγουρευτω οτι ηθελαν εξ αρχης,να αποτυχει η πλατεια,επειδη δεν την ελεγχαν(αν και αυτο ηταν θεμα χρονου ΑΝ ηθελε).
Συγνωμη που ξαναγραφω, αλλα πλεον ΚΑΤΑΛΑΒΑ εστω στο 1/1000, τι σημαινει να αγωνιζεσαι και ξαφνικα να πεφτουν τιτλοι τελους,αδοξα και βιαια.
Το οτι πλεον δεν υπαρχει κρισιμη μαζα για να κινητοποιηθει και να κινητοποιησει κοσμο ειναι προφανες.
Το ΚΚΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ τον κοσμο και την επιχειρηματολογια να κανει κατι αντιστοιχο με αυτο που εγινε.
Τελος να πω οτι και το αντισυνδικαλιστικο,περα απο το αντικομματικο, κοματι ειχε σταματησει να εχει βαρυνοντα λογο μεσα στην πλατεια μιας και ειχε ηδη χαιρετιστει απεργια της ΔΕΗ και ειχε ζητηθει η βοηθεια των συνδικατων για την 48ωρη (θα συμφωνησω με τον Smirnoff οτι υπηρχε, αλλα ΟΧΙ ΠΙΑ)
ΔΕΝ κανω κριτικη στον ΣΥΝ/Δεξιους και λοιπες δυναμεις της πλατειας..ΔΕΝ με ενδιαφερει η σταση τους..Δεν με ενδιαφερει μιας και εμεις(με βαζω μεσα ως ψηφοφορο του ΚΚΕ),καναμε οτι μπορουσαμε για να χασουμε
Και ναι,χασαμε ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ.
Αν δεν το βλεπετε αυτο τωρα, περιμενετε λιγο.
Για οτι ακολουθησει, συγνωμη συντροφοι,αλλα θα φταιμε και εμεις για αυτο!

rakis είπε...

Smirnoff, 30 Ιουνίου 2011 12:39 π.μ.,

Τα λεγες εσύ αλλά δεν σ'άκουγαν...

ότι στο συμβολικό, πόσο μάλλον της πλατείας, δεν υπάρχουν μπουρδέλα :)

Αντωνης είπε...

Eγω τεινω να πιστεψω οτι η αριστερα(ΚΚΕ) ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να παρει το πανω χερι.Εχει βολευτει στην κριτικη.

Είναι πιθανό. Αλλά δεν θα είναι εύκολο να διατηρήσει έστω τα ποσοστά του αν αρκεστεί σ' αυτό. Πρέπει να διεκδικήσει ενεργητικά την κοινωνική αξιοπιστία για να επιβιώσει.

Για τους άλλους φορείς της αριστεράς, νομίζω είναι προφανές ότι έπαιξαν ήδη τα χαρτιά τους, και ο καθένας θα κρίνει πόσο καλά.

Smirnoff είπε...

Όσο η ταξική πάλη παραμένει σε χαμηλά επίπεδα έντασης και το παιχνίδι συνεχίζει να παίζεται στο εκλογικό - κοινοβουλευτικό επίπεδο, το ΚΚΕ θα έχει οφέλη. Αυτή τη στιγμή είναι το κόμμα με τη μεγαλύτερη δημοσκποπική άνοδο. Επίσης, στο επίπεδο της ανάλυσης της κρίσης, διατυπώνει την πιο ταξική προσέγγιση. Αναδεικνύει το ταξικό περιεχόμενο της κρίσης (με πολλές ελλείψεις βέβαια) και της διεξόδυ από αυτή, χωρίς να ανπαράγει τα ιδολογήματα περί εθνικής καταστροφής, ξένων που μας επιβουλεύονται κλπ. Ή να υποπίπτει στο νομισματικό φετιχισμό, προβάλλοντας την έξοδο από το ευρώ ως τη μαγική λύση (πόσο παρερμηνεύτηκε η δήλωση της Παπαρήγα πως μία έξοδο από το ευρώ με τους παρόντες συσχετισμούς θα ήταν καταστροφή για τα λαϊκά στρώματα...). Τέλος, με την ίδια προσοχή κινήιηκε αναφορορικά και με το κίνημα των αγανακτισμένων.

όμως το πρόβλημα με το ΚΚΕ δεν βρίσκεται τόσο στην ανάλυση, όσο στην πρακτική. Το ΚΚΕ δεν έχει αυτή τη στιγμη μία ηγεμονική στρατηγική. Εξηγούμαι:

1)Τον προηγούμενο μήνα το σύστημα εμφάνισε όψεις οργανικής κρίσης (Γκράμσι), οι παραδοσιακές σχέσεις διαμεσολάβησης αποτυγχάνουν, με την κατάρρευση του δικομματισμού, ενώ έχουμε την είσοδο μικροαστικών μαζών στην πολιτική, με όλα τα αντιφατικά χαρακτηριστικά που τις χαρακτηρίζουν.
2) Ταυτόχρονα η κυρίαρχη (οργανική) ιδεολογία εμφάνισε σημάδια αποδιάρθρωσης. Η μνημονιακή αφήγηση φαινόταν να παραπέει, με την κραυγαλέα αποτυχία του Μνημονίου 1 που χρειάστηκε να επενδυθεί με ένα δεύτερο πιο σκληρό, όσο και με την επιτελεστική αμφισβήτηση του από τις μάζες στο δρόμο. Η αφήγηση του μονοδρόμου προκειμένου να αποφευχθεί η χρεοκοπία και η έξοδος από το ευρώ, φάνηκε να χάνει έστω και για λίγο την αποτελεσματικότητα της.

Σε αυτές λοιπόν τις συνθήκες το πεδίο του πολτικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού ανοίγει απότομα και εμφανίζεται η δυνατότητα σε νέες δυνάμεις να διεκδικήσουν την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία. Αυτές μπορεί να προέρχονται από τμήματα της αστικής τάξης που βρίσκονταν εκτός του μπλοκ εξουσίας ή από δυνάμεις που εκπροσωπούν τμήματα των υποτελών τάξεων. Το ΚΚΕ δεν ακολουθεί μία επιθετική στρατηγική συμμαχιών και διαμόρφωσης μίας νέας ιδεολογικής αφήγησης που θα ενσωματώνει στοιχεία των λαϊκών και δημοκρατικών εγκλήσεων, αρθρωμένα γύρω από ένα προλεταριακό - επαναστατικό πυρήνα. Αντίθετα, ορθώνει ένα τοίχος ανάμεσα στις ταξικές και τις λαϊκές εγκλήσεις, τονίζωντας την ανάγκη για μία αυστηρά εργτική ιδεολογία, ανόθευτη από λαϊκόδημοκρατικά στοιχεία και ένα καθαρό εργατικό κόμμα. Ας αντιπαρατεθεί αυτή η γραμμή με εκείνη της περιόδου 1941 - 1943, όταν το ΚΚΕ είχε σχεδόν κατασκευάσει από μόνο του αστικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις προκειμένου να κάνει μέτωπο μαζί τους, χωρίς όμως να τους παραδίδει την ηγεσία, κάτι που άρχισε να πράττει μετά το 1943.

Smirnoff είπε...

συνέχεια

Η στρατηγική του θυμίζει αυτή της Τρίτης Περιόδου της Κομιντέρν (1927-1933), με μία όμως ουσιαστική διαφορά. Τότε εκκινώντας από την ανάλυση περί επικείμενης κατάρρευσης του καπιταλισμού, τα ΚΚ προετοιυμάζονταν για την κατάληψη της εξοσίας που θα έρχονταν φυσιολογικά μέσα από την αποτυχία των υπόλοιπων δυνάμεων (Ναζί, Σοσιαλδημοκράτες) να διαχειρισθούν ένα σύστημα υπό διάλυση. Σήμερα δεν είναι τόσο αφελείς, γνωρίζουν πως κανένα σύστημα δεν θα καταρρεύσει από μόνο του. Αντιλαμβάνονται όμως και τους κινδύνους που απορρέουν από τους αρνητικούς διεθνείς (και εσωτερικούς) συσχετισμούς, στην προσπάθεια τους να ηγηθούν μία εκστρατεία ανατροπής του καπιταλισμού. Εδώ δεν τα κατάφεραν το 1946-9 που η Σοβιετική Ένωση κατείχε τη μισή Ευρώπη, θα τα καταφέρουν τώρα; Γι αυτό προωθούν μία καθαρά αμυντική στρατηγική που διακρίνεται από αναχωρητισμό, ιδεολογική περιχαράκωση και επιθετικότητα προς τις κοντινες τους δυνάμεις. Δεν πρόκειται για στρατηγική λαϊκού πολέμου, που αναγνωρίζει τη συγκυριακή αδυναμία του λαϊκού παράγοντα και την υπεροπλία του αντιπάλου με αποτέλεσμα να ξεδιπλώνει τακτικές φθοράς του εχθρού και συγκέντρωσης δυνάμεων για την αποφασιστική σύγκρουσή. Πρόκειται για μία ηττοπαθή στρατηγική που στηρίζεται σε έναν ιστορικό πεσιμισμό για τις δυνατότητες επαναστατικής πάλης στη δεδομένη περίοδο. Το τελευταίο σημείο βέβαια δεν μπορεί να προσπεραστεί τόσο εύκολα.

Το πρόβλημα όμως είναι πως στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος και με δεδομένη την παραδειγματική ανικανόητα της εκτός ΚΚΕ αριστεράς, η γραμμή του τελευταίου φανταζει ως η λιγότερο λάθος για τη συγκυρία...

Αντωνης είπε...

Μπορώ να ανεβάσω αυτά και τα χθεσινά ως ανάρτηση Σμιρνόφ;

Smirnoff είπε...

Nαι βέβαια, αν και είναι σκόρπιες σκέψεις μετά από ένα δύσκολο αλλά αποκαλυπτικό διήμερο...

Ανώνυμος είπε...

@smirnoff

Ειδικά για το άνοιγμα της πόρτας της εξουσίας σε νέες δυνάμεις συμφωνώ απόλυτα.
Επί του παρόντος μου φαίνεται ότι την πόρτα αυτή σπρώχνονται να την περάσουν κομμάτια της αστικής τάξης που ήταν ως τώρα στην απέξω ή σε δεύτερο πλάνο. Αυτό εκφράζεται πιστεύω και από τα αιτήματα πολιτικών μεταρρυθμίσεων, προκειμένου αφενός να ασκήσουν με δικούς τους μηχανισμούς την εξουσία και αφετέρου να εξασφαλίσουν την άσκηση εν γένει της αστικής εξουσίας. Στην προσπάθεια αυτή έχουν συμμαχήσει με μικρομεσαία στρώματα και εν μέρει τη διανόηση και παρασέρνουν και κομμάτια της εργατικής τάξης. Αυτό εκφράζουν πιστεύω τα μη βία κινήματα και τα διάφορα εθνικά και συναινετικά αφηγήματα.
Νομίζω δε ότι το θέμα δεν αφορά μόνο στον ελλαδικό χώρο αλλά έχει παγκόσμιο χαρακτήρα ' συμβαίνουν δλδ λόγω της οικονομικής κρίσης τέτοιες εσωτερικές ανακατατάξεις σε χώρες που βρίσκονται σε μεσαία θέση στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα και συνοδεύουν την ταραχή του ανταγωνισμού επιβίωσης των μεγάλων ψαριών. Σε ευρωπαικό επίπεδο υπάρχει και ένας συντονισμός από το συμβούλιο της ευρώπης για πολιτική αναμόρφωση. Δε ξέρω αν θα μπορούσαμε να δούμε και την αραβική άνοιξη υπό αυτό το πρίσμα.
Ζ.

DimosK. είπε...

@Smirnoff
Μιλαμε λοιπον για μια συνεχη αμυντικη σταση απεναντι στα νεα δεδομενα..Επεται των εξελιξεων και δεν τις προκαλει?
Ποσο μακρια μπορει να παει αυτο?
Θυμιζω εδω οτι θεματα οπως το χρεος το ΚΚΕ αρνιοταν να το περιλαβει στις αναλυσεις του,ως ενα στοιχειο και μαλιστα υποδεεστερο της καπιταλιστικης κρισης,παρολο που το αιτημα του λαου ηταν η αναλυση για το τι κανουμε.
Αποτελεσμα αυτου να ερθει τελευταιο(γιατι ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ να μιλησει και για αυτο,μιας και ο λαος ηθελε απαντησεις),οταν οι αλλες θεωρησεις(εθνικες,νομισματοφετιχιστικες) ειχαν πλεον ακουστει και σε μεγαλο βαθμο εμπεδωθει απο τον κοσμο.
Ακουγοντας ξανα την ομιλια της Παπαρηγα στην πλ.Ομονοιας ακουσα φρασεις οπως "λαϊκα στρωματα που αφυπνιζονται".
Αυτο λεγοντας το σε καποιον στοιχειωδες σκεπτομενο,δεν τον κατηγορεις οτι καθε προσπαθεια του μεχρι τωρα, ηταν ματαιη και προπαντον χωρις γνωση της μονης Αληθειας?
Ποσο τεραστια προβληματικη ειναι αυτη η θεωρηση των αλλων δρασεων και για την ανευρεση συμμαχιων?
Αισθανομαι οτι ο πεσιμισμος του ΚΚΕ απεναντι στο κινημα υπαρχει πολλα χρονια τωρα,και λειτουργει σαν μια αυτοεκπληρουμενη προφητεια:Το κινημα δεν ειναι ικανο να κανει κατι,και εμεις δεν το βοηθαμε για να μην χρεωθουμε (αλλη) μια ηττα.Οποτε χωρις οργανωτικη βοηθεια το κινημα φθινει και εκφυλιζεται!
Συγνωμη αλλα εγω αυτην την ηττοπαθεια την αναγνωριζω στην Βαρκιζα,στην καταδικη του Πολυτεχνειου,στον προπερσινο Δεκεμβρη και σημερινο Συνταγμα!
Ειναι αυτοφυτη στην θεωρηση του ΚΚΕ.
Νιωθω οτι η προσπαθεια ειναι να προσαρμοσουμε την πραγματικοτητα στην θεωρια μας και οχι το αντιθετο!
(οπως κανει,σε επιπεδα συνεχους κωλοτουμπας,ο ΣΥΝ)
Η δημοσκοπικη ανοδος του ΚΚΕ,ειναι πραγματικοτητα,αλλα εμενα με μπερδευουν οι αντιφατικες δηλωσεις της Παπαρηγα οτι "εσεις θελετε εκλογες,και πιστευετε σε αυτες"
(ομιλια στην βουλη),ενω στην Ομονοια δηλωνει οτι "χρειαζομαστε την πολιτικη ενδυναμωση του ΚΚΕ"(!)
Τελικα υπαρχει εξοδος απο ολα αυτα(που πολυ καλυτερα οριοθετησες)?
Αλλαγη ηγεσιας? αλλαγη θεωρητικων εργαλειων?αλλαγη αγωνιστικης φιλοσοφιας?