Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Επικοινωνιακή πολιτική και συναίνεση (ένα σχόλιο του rapantsapatas)

Σήμερα έφθασε στο κολοφώνα της η πολιτική με όρους επικοινωνίας, δηλαδή ο τρόπος άσκησης πολιτικής στη χώρα εδώ και δέκα χρόνια και βάλε. Σε λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο το πολιτικό σύστημα έκανε κάτι σαν τούμπα 360 μοιρών για να σταθεί απολύτως απαράλλαχτο στα πόδια του.

Εντυπωσιακή χορευτική κίνηση: Χθες αργά η αποχώρηση Λιάνη και οι δηλώσεις Αθανασιάδη. Σήμερα το πρωί η έκτακτη συνάντηση με τον Παπούλια (ενώ ούτως ή άλλως υπήρχε προγραμματισμένο ραντεβού για αργότερα)

Με αφορμή αυτό, η αναστολή της απεργίας των ΜΜΕ. Ελάχιστη ώρα μετά την αναστολή της, το ξέσπασμα των επεισοδίων.

Για πρώτη φορά τέτοια εμμονική αναφορά σε αυτά στις ζωντανές συνδέσεις των καναλιών. Στη μετάδοση του Mega, ο παρουσιαστής διέκοπτε τη ροή του λόγου του και των παρεμβάσεων ανά δυο λεπτά για να αναφερθεί στους "μπαχαλάκηδες" και στα "μπάχαλα" ενώ η οθόνη δεν έδειχνε και τίποτα ιδιαίτερο - θα έλεγα πως από άποψη έντασης επεισοδίων, η σημερινή πορεία στην Αθήνα δεν ήταν κάτι ακραίο. Μάλλον χαμηλής έντασης ήταν.

Επιπλέον, να πλανάται στον αέρα η "απόφαση" των "αγανακτισμένων" για περικύκλωση της βουλής το βράδυ (ενώ η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου είχε ήδη αναβληθεί για τέλη του μήνα), σε στυλ "το βράδυ έρχεται το τέλος του κόσμου, η λύση θα πρέπει να βρεθεί πριν νυχτώσει"

Υπέροχα τεχνητή δημιουργία κλίματος έκτακτης ανάγκης, ώστε να δικαιολογείται η συζήτηση περί κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Και έπειτα, όσο είναι σε εξέλιξη η συνάντηση Παπανδρέου - Σαμαρά, διαρροές στο δελτίο του Mega από βουλευτή της ΝΔ που είναι αποκλεισμένος λόγω επεισοδίων και συνομιλεί στο κινητό με το κανάλι και τον Σαμαρά, διαρροές για το τι πρόκειται να απαιτήσει ο Σαμαράς για να συναινέσει. (Άραγε, με τέτοια χαλαρότητα διεξάγονται οι διαβουλεύσεις για μια συγκυβέρνηση;)

Και ύστερα φήμες - το ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμο να αποδεχθεί τους όρους της ΝΔ. Να προτείνει η ΝΔ πρωθυπουργό (φημολογία μάλιστα για τον αντιπρόεδρό της Δήμα), να αποσυρθεί ό,τι νόμος (ιθαγένεια) δεν αρέσει στη ΝΔ. (Άραγε, είναι συνηθισμένο το κυβερνών κόμμα να γίνεται αυτοβούλως το δουλικό του μείζονος αντιπολιτευτικού του σχηματισμού;)

Ένα γουστόζικο σκετσάκι που κραυγάζει πως το μόνο σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει περίπτωση για συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Όπως και επιβεβαιώνεται με τα βραδινά διαγγέλματα Παπανδρέου και Σαμαρά.

Αυτό που κατά τη γνώμη μου διεμείφθη σήμερα ήταν μια πρόβα ώστε να μετρηθεί - σε όρους αποδοχής από την κοινή γνώμη - η δυναμική του χαρτιού της συγκυβέρνησης.

Το ευνοϊκό έδαφος για αυτό διαμορφώνεται εδώ και ένα μήνα με τους αγανακτισμένους: Εθνική ενότητα, καταδίκη των κομμάτων (και άρα σε δεύτερο επίπεδο, της ύπαρξης διαχωριστικών γραμμών που καθιστούν ανίερες κάποιες πολιτικές συμπράξεις), ανάγκη για αλλαγή (αίτημα που παρά τις πολλές εκατοντάδες ώρες αμεσοδημοκρατικών συνελεύσεων [sic] παραμένει τόσο κενό περιεχομένου και στόχευσης όσο και την πρώτη στιγμή)

Κανείς δε θέλει εκλογές. (Ο Σαμαράς ψέλλισε κάτι γιατί έπρεπε να ψελλίσει - το απαιτούσε η αληθοφάνεια του σεναρίου). Κανείς δε θέλει εκλογές γιατί εφόσον είναι πλέον δεδομένη η χρεωκοπία (δεν μπορεί να μην είναι δεδομένη στη χώρα με τη μικρότερη πλέον πιστοληπτική αξιοπιστία παγκοσμίως), η σύντομη πορεία που έχει περισσέψει προς αυτήν δεν έχει πλέον σημασία.

Αυτό που τώρα και ήδη έχει τη μέγιστη σημασία είναι η επόμενη μέρα της και η διαχείρισή της. Η σημερινή πρόβα εκεί αποσκοπεί - στο να ψηλαφιστούν τα όρια για το κατά πόσο το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο, τα δυο αστικά κόμματα (και με όσους "ηλίθιους" προθυμοποιηθούν - σήμερα δήλωσε παρούσα η Δημ. Αριστερά, [οι φασίστες εννοείται είναι εγγυημένοι]), θα μπορέσουν να ηγηθούν και την ημέρα της καταστροφής και την επόμενη.

Με αυτό τον τρόπο η καταστροφή δε θα μπορεί να νοηθεί ως απόρροια των πολιτικών επιλογών. Θα γίνει μοίρα, εξωγενές γεγονός, που έτυχε να μας συμβεί και που με καρτερία ο κατεστημένος δικομματισμός αντιμετώπισε πριν, τώρα και μετά.

Σήμερα τα αστικά κόμματα προλείαναν το έδαφος για την οσονούπω ένωσή τους. Χάρη σε αυτή θα αυξήσουν την επιφάνειά τους και τη δύναμη της άνωσης τους, ώστε το τεράστιο κύμμα που θα έρθει, να τα ανασηκώσει και έπειτα, όταν φύγει για να χτυπήσει αλλού, να τα αφήσει και πάλι κάτω, ήρεμα.

Αυτό βέβαια είναι η μία διάσταση - η αυτοσυντήρηση και διάσωση του υπάρχοντος και κατεστημένου πολιτικού προσωπικού.

Η άλλη είναι, πως μετά τη χρεωκοπία θα χρειαστεί πραγματική και σκληρή καταστολή. Η αστική τάξη θα πρέπει να χαράξει και περιφρουρήσει τα συμφέροντα της στο νέο σκηνικό. Και τότε δε θα ναι καιρός για παιχνιδάκια με τους πληγωμένους μικροαστούς.

Ιδίως αν αυτοί έχουν στο εντωμεταξύ αγανακτήσει πραγματικά, καθότι το πρωί της καταστροφής θα διαπιστώσουν πως δεν είναι πλέον μικροαστοί αλλά έχουν γίνει αυτό που τόσο φοβούνται και ξορκίζουν τώρα στις πλατείες, δηλαδή πρώην μικροαστοί και ούτε καν προλετάριοι. Νεόπτωχοι και περιττοί...

Σήμερα όλοι κοιτάξαμε την τελευταία παράσταση στην αρένα της πολιτικής επικοινωνίας. Αύριο αρχίζουν οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας...

18 σχόλια:

Αντωνης είπε...

Αποκατάσταση σχολίων του θρεντ:

Δημήτρης:

Δηλαδή την απλή ανικανότητα και ανεπάρκεια την αποκλείουμε; Προφανώς, το πολιτικό-μιντιακό σύστημα θα κάνει ό,τι μπορεί με το υλικό που του παρουσιάζεται κάθε φορά για να το χειριστεί-ερμηνεύσει-χρησιμοποιήσει προς τα συμφέροντά του, αλλά μήπως το υλικό αυτό είναι (όπως πιστεύω και στην περίπτωση της χθεσινής -έστω και επικίνδυνης- γελοιότητας) κατά τι πιο τυχαίο και ενδεχομενικό από όσο νομίζουμε μερικές φορές;

Και, δεύτερον, η κουβέντα για ελληνική χρεωκοπία μου φαίνεται ότι κάνει νόημα μόνο σε ένα ευρύτερο σχέδιο ή ενδεχόμενο -που προφανώς δεν αποκλείω- μιας καταστροφής πολύ μεγάλης κλίμακας, ενός "εμφυλίου πολέμου", όπως έγραφε τις προάλλες κάποιος συνσχολιαστής, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο [Βλ. π.χ. εδώ (http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1994452) για τις συνέπειες της χθεσινής φάρσας]. Σε ένα τέτοιο σενάριο λοιπόν, που φυσικά συνάδει με κάποια πολύ απαισιόδοξα πρόσφατα ποστ του Αντώνη (και μου φαίνεται πως, όντως, θα έχει πολύ περισσότερο χώρο για σκληρή καταστολή παρά για λεπτούς ιδεολογικούς χειρισμούς), δυσκολεύομαι να δω τι ρόλο θα έχουν άτομα σαν τους καμένους του τωρινού πολιτικού προσωπικού...

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Δημήτρης):

Διευκρινιστικά, ανικανότητα και ανεπάρκεια ποίου;

Αντωνης είπε...

rapantsapatas (@Δημήτρης):

Νομίζω πως όταν το διακύβευμα είναι τόσο μεγάλο και τόσο ταξικά προσδιορισμένο, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για ανικανότητα /ανεπάρκεια. Ακόμα και η διαχείριση της ανικανότητας γίνεται με τον πλέον ικανό τρόπο.
Με άλλα λόγια, σε τέτοιες περιόδους πίσω από τα μεμονωμένα πρόσωπα εκφράζονται πολύ μεγαλύτερα συμφέροντα και μπλοκ δυνάμεων, που τα υπερβαίνουν, τα χρησιμοποιούν και τα εκμεταλλεύονται.

Αντωνης είπε...

Δημήτρης (@rapantsapatas):

Δεν διαφωνώ, κυρίως ως προς τη "διαχείριση της ανικανότητας", όπως ελπίζω ότι φάνηκε από το σχόλιό μου. Απλά μερικές φορές θέσεις όπως αυτές της ενδιαφέρουσαςερμηνείας που επιχειρείς μου θυμίζουν αυτό που έγραφε κάπου ο Ζίζεκ σχετικά με την ερμηνεία της ώρας άφιξης του ασθενούς στην
ψυχαναλυτική συνεδρία: αν αυτός φτάνει αργά, αυτό ερμηνεύεται σαν υστερική
πρόκληση, εάν φτάνει νωρίς, αυτό εκλαμβάνεται σαν ψυχαναγκαστικό σύμπτωμα, και
αν φτάνει στην ώρα του, τότε πρόκειται για διεστραμμένη τελετουργία. Θέλω να πω πως, σε σχέση με τα χθεσινά, Ο,ΤΙ και να είχε γίνει, ακόμα και οι πλέον αδέξιοι και πανικόβλητοι χειρισμοί, θα υπήρχε ένας τρόπος να ερμηνευθούν ως εκδίπλωση ενός πανούργου σχεδίου της άρχουσας τάξης. (Αν σήμερα είχαμε οικουμενική με πρωθυπουργό κάποια "προσωπικότητα κοινής αποδοχής", τι θα λέγαμε;)

"Τα υπερβαίνουν, τα χρησιμοποιούν, τα εκμεταλλεύονται": δεν διαφωνώ καθόλου με μια τέτοια προσέγγιση εκ των υστέρων εκμετάλλευσης και εξοικείωσης των γεγονότων, αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι τα πράγματα πήγαν κατ' ευχήν (μιλάω για χθες) για τα όποια κέντρα εξουσίας υπαινισσόμαστε εδώ. Απλά,οπωσδήποτε θα κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν με το μπάχαλο που (κατά τη γνώμη μου) προέκυψε.

Αντωνης είπε...

rapantsapatas:

Δημήτρη καταλαβαίνω τι εννοείς και το παράδειγμα του Ζίζεκ είναι πολύ εύστοχο.

Ένας ερμηνευτικός και εκ των υστέρων Λόγος, φυσικά και δημιουργεί τη δική του "πραγματικότητα", που η πειστικότητά της εν πολλοίς εξαρτάται από τη ρητορική ικανότητα του Λόγου αυτού. Επιπλέον, ο Λόγος αυτόςι εξαρτάται -κατά τη γνώμη μου- από τις a priori παραδοχές και εκτιμήσεις που έχει κάνει αυτός που θα τον αρθρώσει, και που τις προβάλλει στο ακατέργαστο και σκοτεινό υλικό των γεγονότων.

Εν προκειμένω, πεποίθησή μου / μαντεψιά μου είναι πως η χρεοκοπία είναι ήδη αποφασισμένη, πως αυτό είναι κοινό μυστικό στα δυο κυβερνητικά κόμματα και πως ήδη έχει αρχίσει η διαμόρφωση της επόμενης μέρας.

Υπό αυτό το πρίσμα, τα χθεσινά αναφερόντουσαν σε αυτό το "μετά" και ας γίναν "πριν". Και αυτό θέλησα να αναδείξω: πως ενώ χθες το πραγματικό νόημα αφορούσε το "μετά", παρουσιάστηκε από τους πρωταγωνιστές και εισεπράχθη από το κοινό ως να αφορούσε το "πριν", δηλαδή την απελπισμένη / ηρωική / ανίκανη προσπάθεια του πολ. συστήματος να το αποσοβήσει.

Παίζοντας με το παράδειγμα του Ζίζεκ, θα έλεγα πως είμαι ήδη πεπεισμένος πως ο ασθενής μου είναι ψυχαναγκαστικός (και άρα κανονικά θα ερχόταν νωρίς) και έτσι αντιλαμβάνομαι πως προσπαθεί να με δουλέψει όταν τεχνηέντως εμφανίζεται στο ραντεβού του καθυστερημένος.

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

Νομίζω υπερεκτιμάτε όλοι την εσωτερική δύναμη-δυναμική της ''ντόπιας'' άρχουσας τάξης, και παρά τις εύστοχες αναλύσεις, χάνετε την συνολική εικόνα σε σχέση με την θέση της χώρας στο παγκόσμιο σκηνικό. Για την ακρίβεια, θα έλεγα πως η χώρα είναι σημαντικό πεδίο της παγκόσμιας ταξικής πάλης--η ταξική πάλη είναι κυρίαρχα παγκόσμια-- ακριβώς λόγω της παρασιτικής της σαθρότητας.Μια παρασιτική κοινωνία είναι μέρος ενός ευρύτερου παγκόσμιου σχήματος, και ως τέτοια μπορεί να σταθεί για ενα μεγάλο διάστημα ως παρασιτική, είναι δηλαδή παραγωγική με την έννοια που παραγωγικό είναι ένα μπουρδέλο στην άκρη της "καθως πρέπει" παραγωγικής κοινωνίας. Κανένας στην αριστερά, ούτε το κκε, δεν δέχεται να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο συνολικής κατάρρευσης της χώρας και τις πολιτικές και ιδεολογικές συνέπειες μιας τέτοιας "παροδικής" κατάρρευσης. Όλοι ζούν με μιαν εξ αντανακλάσεως πεποίθηση ότι η χώρα αυτή είναι μια ευρωπαική καπιταλιστική χώρα, ενω η χώρα είναι-ήταν, ένα παραμάγαζο-μπουρδέλο της ευρωπαικής ένωσης και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όπως ακριβώς παραμάγαζο μπουρδέλο ήταν κάποιες επενδυτικές τράπεζες των Η.π.α, ή παλιά μπανανίες στην λατιν.αμερική. Ούτε η κοινωνία ουτε η αρχ.τάξη ούτε η αριστερά δεν έχουν αυτοσυνείδηση της σαθρότητας του εγχώριου καπιταλισμού, γιατί ορθώς μεν ξέρουν -απο τα μέσα!- ότι το ''σαθρό'' είναι απαραίτητο στο ''στιβαρό-σάπιο'' , αλλά δεν ξέρουν πως το σαθρό μπορεί να αποκοπεί απο το βασικό ''σώμα'' της παγκόσμιας εξουσίας, μένοντας με την καθαυτότητά του ως ''σαθρού"..οι παρατηρήσεις σας είναι για μενα ευστοχότατες, αλλά θα γίνονταν καίριες νομίζω, αν περιείχαν τις άνω παρατηρήσεις, που προήλθαν απο έναν αναστοχασμό στις παρατηρήσεις σας..

Αντωνης είπε...

ΚΟΚΚΙΝΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ:

Που ήταν χθες οι “αγανακτισμένοι”;
Σε δελτίου τύπου (16.15) της real democracy κατά τη διάρκεια της απεργιακής διαδήλωσης στο Σύνταγμα διαβάζουμε, ξανά για την “μεγαλύτερη διαδήλωση της μεταπολίτευσης“.
Προφανώς αυτοί που περίμεναν το 1.000.000 ειρηνικούς “αγανακτισμένους”
να περικυκλώνουν “ειρηνικά” το κοινοβούλιο, αντί να εξηγήσουν που πήγαν
οι “αγανακτισμένοι” τους την πιο κρίσιμη μέρα, προτιμούν να συνεχίσουν
τα παραμυθάκια τους, παρά να απαντήσουν στο συγκεκριμένο ερώτημα.

Ρωτάμε λοιπόν ξανά: Που ήταν το 1.000.000 αγανακτισμένοι που θα
βούλιαζαν το σύνταγμα και θα έδιωχναν την κυβέρνηση με το ελικόπτερο. Η
απάντηση είναι απλή: Δούλευαν. Γιατί οι
“αγανακτισμένοι” δεν απεργούν. Ξέρουν μόνο να γλύφουν και να γκρινιάζουν
και όχι να δίνουν πραγματικές μάχες. Ξέρουν μόνο να κατεβαίνουν στο
δρόμο, όταν τους καλεί η τηλεόραση. Όταν η “κινητοποίηση είναι main
stream. Όταν είναι λαοσύναξη, όταν είναι “για να σωθεί η πατρίδα”. Όταν
σε αυτήν την κινητοποίηση δεν υπάρχουν κόκκινες σημαίες, αριστεροί,
“κόμματα” και συνδικάτα. ανάγνωση του υπολοίπου »

Αντωνης είπε...

ilias:

''θα έλεγα πως από άποψη έντασης επεισοδίων, η σημερινή πορεία στην Αθήνα δεν ήταν κάτι ακραίο. Μάλλον χαμηλής έντασης ήταν. '' Των επεισοδίων ναι, αλλά η ένταση της καταστολής ήταν αντιστρόφως ανάλογη των ''μπάχαλων'', όσοι ήταν εκεί, ξέρουν....

Επίσης: ''καθότι το πρωί της καταστροφής θα διαπιστώσουν πως δεν είναι πλέον
μικροαστοί αλλά έχουν γίνει αυτό που τόσο φοβούνται και ξορκίζουν τώρα
στις πλατείες, δηλαδή πρώην μικροαστοί και ούτε καν προλετάριοι.
Νεόπτωχοι και περιττοί...''

Δεν νομίζω , αυτή είναι μια εικόνα που έχει κάποιος που μπαίνει στο μετρό και κάθεται σε κάθισμα που κοιτάζει προς το τέλος του συρμού και όχι προς τα μπρος. Οι ''μικροαστοί'' το γνωρίζουν εδώ και καιρό , μη λέμε ότι νάναι....

Επίσης, καταστολή είναι και η σημερινή ρητορική των ΜΜΕ σχετικά με τους υποτιθέμενους ελιγμούς των κονοβουλευτικών κομμάτων για την παραγωγή της ρητορικής της κρίσης , μια ρητορική στην οποία απουσιάζει εντελώς σχεδόν η αναφορά στα γεγονότα της χτεσινής μέρας που τελικά αφορούν το λαό ή το πλήθος, τους πολίτες που λέμε, εν τέλει . Το είδος αυτής της καταστολής δυστυχώς αναπαράγεται και εκτός των ΜΜΕ ...

Αντωνης είπε...

rapantsapatas:

" Των επεισοδίων ναι, αλλά η ένταση της καταστολής ήταν αντιστρόφως ανάλογη των ''μπάχαλων'', όσοι ήταν εκεί, ξέρουν.... "

Ακριβώς αυτό. Το ασύμμετρο της καταστολής (σκληρότατη) σε σχέση με το "πραγματικό" αίτιο της (λίγα "επεισόδια") νομίζω πως στοιχειοθετεί αυτή τη χθεσινή κατασκευή μιας κατάστασης εκτάκτου ανάγκης. Η χθεσινή καταστολή δημιουργήσε τόσο "καπνό" ώστε να υπονοηθεί πως κάπου υπάρχει "φωτιά" και επομένως είναι αναγκαίες οι (φαινομενικά) πυρετώδεις διαβουλεύσεις που γίναν μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

[Πέρα από τη χθεσινή συγκυρία, είμαι και εγώ σίγουρος πως όπως και να έχει, το επόμενο διάστημα θα βιώσουμε ασύλληπτα επίπεδα καταστολής...Καταστάσεις που ακόμα και τώρα δεν τις διανούμαστε γιατί δεν έχουμε αντιληφθεί πόσο αλλάζουν οι κανόνες του παιχνιδιού]

"Δεν νομίζω , αυτή είναι μια εικόνα που έχει κάποιος που μπαίνει στο
μετρό και κάθεται σε κάθισμα που κοιτάζει προς το τέλος του συρμού και
όχι προς τα μπρος. Οι ''μικροαστοί'' το γνωρίζουν εδώ και καιρό , μη
λέμε ότι νάναι...."

Δε νομίζω πως οι μικροαστοί έχουν συνείδηση πως πραγματικά η ταξική τους κάθοδος είναι συνολικό και μόνιμο φαινόμενο. Η αίσθηση μου είναι πως ναι, πράγματι, η υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου αρχίζει να αγγίζει τη σφαίρα του βιώματος τους, ωστόσο πιο πολύ το βλέπουν ως εξαίρεση (να συμβαίνει στο γείτονα) ή κάτι παροδικό (θα σφίξουμε τα λουριά και που θα πάει, θα περάσει)

Αν το είχαν πράγματι συνειδητοποιήσει δε θα αρκούνταν στην "αγανάκτηση" στις πλατείες, με τις συνελεύσεις - ψυχοθεραπεία και ομαδική προσευχή ο χρόνος να γυρίσει πίσω στο 2004.
Δυστυχώς νομίζω, πως για να γίνει το βίωμα της κοινωνικής καθόδου συνείδηση,θα πρέπει να ξεπεραστούν βαθείς διχασμοί στο σώμα των μικροαστών (π.χ. δημόσιοι - ιδιωτικοί υπάλληλοι), διχασμοί που κατά τη γνώμη μου όλο και ενισχύονται.

"Επίσης, καταστολή είναι και η σημερινή ρητορική των ΜΜΕ σχετικά με τους υποτιθέμενους ελιγμούς των κονοβουλευτικών κομμάτων..."

Ναι, σίγουρα θα ενταθεί και αυτή [πόσο ακόμα;είναι τρομακτικό], ώστε ως "μαλακή" καταστολή να φθάνει ως εκεί που ενδεχομένως η σκληρή καταστολή που θα ακολουθήσει δε θα μπορεί, και ταυτόχρονα να την υποστηρίζει

Αντωνης είπε...

Blasblas:

Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς,αυτό που παρακολουθούμε από την πορεία της Τετάρτης είναι οι ενδοαστικοί τριγμοί ενός συστήματος που νιώθει ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει τις επιταγές της Ε/Ε και να περάσει τα μέτρα που απαιτούνται.

Μέχρις στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία που να φαίνεται,ότι όλα αυτά ήταν κάποια σκοτεινή συνωμοσία για να ριχτεί στάχτη στα μάτια του λαού.Άλλωστε στο αρχικό νήμα φαίνεται να παρουσιάζεται ο λαός ως λίγο πολύ αμέτοχος.Άρα ποιός ο λόγος να γίνουν όλες αυτές οι δύσκολες επικοινωνιακές μανούβρες;Για να πείσουν ποιόν;;


Επίσης,η live παρακολούθηση των μπαχάλων θυμίζει πάμπολες καταστάσεις που είχαμε βιώσει πριν χρόνια(φοιτητικά,φόρουμ,Θεσσαλονίκη 2003),όταν δεν υπήρχαν απεργίες των ΜΜΕ όπως και προχθές,άρα δεν είναι πρωτόγνωρη κατάσταση.
Φυσικά θέληση του αστικού συστήματος,είναι να μην προσβάλλουν τους αγανακτισμένους αλλά να τονίζουν και να ξανατονίζουν το φιλειρηνικό τους πρόταγμα καθώς και να επικεντρώνονται στα όποια "μπάχαλα" για να δικαιολογηθεί η επέμβαση της αστυνομίας.
Για δύο κυρίως λόγους.Ο πρώτος είναι ότι δεν θέλουν σε καμμία περίπτωση να επαναληφθεί μια κατάσταση που θα θυμίσει Δεκέμβρη 2008 γιατί αυτό θα αποδείξει την απουσία του Ελληνικού κράτους με ότι συνεπάγεται διεθνώς,καθώς και να απομαζικοποιήσουν την κατάσταση των αγανακτισμένων ποντάροντας στο φόβο των επεισοδιων.

'Ισως να μην είναι τυχαίο,ότι η διάλυση της πορείας επιχειρήθηκε στις 2 το μεσημέρι ώρα των δελτίων ειδήσεων,ενώ το κάλεσμα για πολιορκία της βουλής ήταν περισσότερο για το απόγευμα.Μια κυβέρνηση η οποία θα τη πολιορκούσε 500.000 κόσμος(ήταν πιθανό τέτοιο νούμερο,αλλά όχι σίγουρο)θα αναγκαζόταν να κάνει εκλογές και θα υπήρχε τετελεσμένο για τις διαθέσεις του κόσμου ως προς το μεσοπρόθεσμο.
Τόσος κόσμος αν είχε διαθέσεις ενεργητικής πολιορκίας της βουλής,θα ήταν πολύ δύσκολο να διαλυθεί,και η σύγκρουση με την αστυνομία θα ήταν ουσιαστικά συμπυκνωμένη εμπειρία για τις μάζες στο δρόμο,για το ρόλο του αστικού κράτους.

Το πρόβλημα το εντοπίζω,στη έλλειψη επαναστατικού πολιτικού υποκειμένου που θα τραβήξει τα πράγματα για σύγκρουση,καθώς είτε το ΚΚΕ βάζει πλάτη "αν φύγουμε από το Ευρώ θα καταστραφούμε" είτε η υπόλοιπη Αριστερά βρίσκεται σε αφασία γιατί ο κόσμος την προσπέρασε και τόλμησε χωρίς αυτή και μάλιστα δίχως να ακολουθήσει το μαρξιστικό της πρωτόκολλο.

Οι καιροί είναι ενδιαφέροντες,και ίσως να μην εκφυλιστεί το κίνημα των αγανακτισμένων το οποίο και γέννησε αυτές τις κουβέντες,βγάζοντας μας από το τέλμα που βρισκόμασταν.

Αντωνης είπε...

Δημήτρης:

Μου αρέσει πολύ ο διάλογος που γίνεται σε αυτό το νήμα και σε ένα, ούτως ή άλλως, πολύτιμο ιστολόγιο. Νομίζω όμως ότι η αρχική "ενόχληση" που με έκανε να σχολιάσω έχει να κάνει με μια συνολικά πεσιμιστική κατεύθυνση του μπλογκ τον τελευταίο καιρό, δικαιολογημένη φυσικά και ίσως αναμενόμενη, αλλά πολλές φορές αποκαρδιωτική σε μια συγκυρία ούτως ή άλλως πολύ σκοτεινή. Και εξηγούμαι πιο συγκεκριμένα: ό,τι έχει γραφτεί εδώ είναι οδυνηρά εύστοχο. Γιατί όμως, σε μια μετατόπιση έμφασης ίσως, που μπορεί ωστόσο να είναι πολύ σημαντική από ψυχολογική και ίσως στρατηγική άποψη, να μην προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τις ρωγμές του συστήματος, τις αστοχίες του, τις δομικές του ιδιαιτερότητες που μπορεί να το καθιστούν, έστω και συγκυριακά και μερικά, ευάλωτο; Δηλαδή, γιατί να μη δούμε όλο το σκηνικό της οικουμενικής-που-έγινε-μετασχηματισμός, κρατώντας παράλληλα τις πολύτιμες και διεισδυτικές παρατηρήσεις του/της rapantsapatas και των Dies Brumalis, σαν προσωρινή έστω αποκάλυψη κάποιων αδυναμιών τις οποίες θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε;

ΥΓ: Ξαναδιαβάζω το σχόλιό μου και μου φαίνεται τρομερά ανεπαρκές και ημιτελές, αλλά ΟΚ, το ποστάρω και εδώ είμαστε.

Αντωνης είπε...

Blasblas:

αντιδραση;;;

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

"Γιατί όμως, σε μια μετατόπιση έμφασης ίσως, που μπορεί ωστόσο να είναι πολύ σημαντική από ψυχολογική και ίσως στρατηγική άποψη, να μην προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τις ρωγμές του συστήματος, τις αστοχίες του, τις δομικές του ιδιαιτερότητες που μπορεί να το καθιστούν, έστω και συγκυριακά και μερικά, ευάλωτο;"

Απαντώ μόνο για τον εαυτό μου Δημήτρη, δεν μπορώ να απαντήσω εκ μέρους του συγγραφέα.

Κατ' αρχάς, δεν ξέρω τι εννοείς με τη λέξη "σύστημα": το παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού, ή το εγχώριο πολιτικό σύστημα;

Αν εννοείς το πρώτο, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ρωγμές και αντιφάσεις ο παγκόσμιος καπιταλισμός, αυτό όμως δεν σημαίνει απολύτως τίποτε χωρίς πολιτικές δυνάμεις ανατροπής, και πολιτικές δυνάμεις ανατροπής δεν μπορούν να υπάρξουν όταν κομμάτια της αριστεράς αρκούνται στο να παρατηρούν το τοις πάσι πλέον εμφανές, ότι ο καπιταλισμός έχει ρωγμές και αντιφάσεις. Πάντοτε είχε, και η όξυνσή τους από μόνη της δεν σημαίνει κάτι για τον ίδιο τον καπιταλισμό, αν και σημαίνει πάρα πολλά για αυτούς που ζουν σ' αυτόν.

Αν εννοείς το εγχώριο πολιτικό σύστημα: Ισχύει και πάλι το παράδοξο ότι αφενός όλοι βλέπουν ότι είναι υπό διάλυση αλλά αφετέρου παραμένει το μόνο που υπάρχει ελλείψει πολιτικών δυνάμεων ανατροπής του. Ιδιαίτερα δε αστείες βρίσκω τις πόζες ταύτισης με υποτιθέμενα αντισυστημικές δυνάμεις εκπροσώπων κομμάτων που ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ πασχίζουν να διαμορφώσουν συμμαχίες που να τους επιτρέπουν να μείνουν στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι από θέση ρυθμιστή.

Γενικά, το σχόλιό σου κατ' εμέ διέπεται από μια ευρύτερη αντίληψη του "η αλήθεια είναι κάπου στη μέση", η οποία πιστεύω ότι δεν ανταποκρίνεται στο πού βρισκόμαστε σήμερα. Σήμερα, σε εποχές όξυνσης των αντιφάσεων, κατά δική σου μάλιστα παραδοχή, η αλήθεια δεν μπορεί να βρεθεί στη μέση και δεν μπορεί να έχει τη μορφή "ναι μεν αυτό αλλά και εκείνο..." Ούτε διεξάγεται στις μέρες μας συζήτηση επί της ερμηνείας των φαινομένων. Η συζήτηση που διεξάγεται είναι πολιτική και αφορά τη διαμόρφωση θέσεων από τη μία και την άλλη πλευρά μιας διαχωριστικής γραμμής που θα κόψει την αριστερά στα δύο.

Ποια είναι η φύση αυτής της γραμμής;

Η γραμμή ανάμεσα στον δημοκρατικό ορίζοντα μιας πολιτικής ανάλυσης της κατάστασης βασισμένης στην καταπίεση (και άρα την ελευθερία) και τον μη δημοκρατικό ορίζοντα μιας οικονομικής ανάλυσης της κατάστασης βασισμένης στην εκμετάλλευση (και άρα την ισότητα).

Ή, μια ακόμα εκδοχή της παλιάς διαμάχης σοσιαλδημοκρατίας και κομμουνισμού.

Αντωνης είπε...

Blasblas:

είχα γράψει ένα σχόλιο,ή ανεβάστε το ή αν το θεωρείται "αντίδραση" σβύστε τις αναρτήσεις μου

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Συγνώμη, το σχόλιο δεν το είχα δει για να το εγκρίνω καθώς ήρθαν πολλά μαζεμένα. Ανέβηκε τώρα.

Σε ποιες αναρτήσεις αναφέρεσαι;

Αντωνης είπε...

Δημήτρης (@RDAntonis):

Κατ' αρχάς, ευχαριστώ για την απάντηση.

Όσον αφορά τις "ρωγμές και αντιφάσεις", αναφερόμουν στο εγχώριο πολιτικό σύστημα -και προφανώς δεν διαφωνώ με τις παρατηρήσεις σου.

Έχεις δίκιο ότι η προσέγγισή μου είναι μεσοβέζικη -και αυτό γιατί αφορούσε την ερμηνεία. Συμφωνώ απολύτως ότι, μια και αυτό που επείγει είναι η πολιτική πράξη, στις παρούσες συνθήκες δεν μπορείς να πορευθείς με τα "ναι μεν, αλλά". Απ' την άλλη, δεν απαιτείται μια όσο το δυνατόν ακριβέστερη ανάγνωση της κατάστασης, προκειμένου οι επιλογές για την πράξη να είναι όσο το δυνατόν πιο αποδοτικές;

Τέλος πάντων, μπορεί οι παρατηρήσεις μου να είναι ασήμαντες μπροστά στη μεγάλη εικόνα και άρα χωρίς συνέπειες για το "τι να κάνουμε" από δω και πέρα -και ούτε θέλω να πλατειάσει το νήμα χωρίς λόγο. Τα λέμε και στη συνέχεια.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Δημήτρη, δες σε παρακαλώ τις νέες αναρτήσεις από το τελευταίο βιβλίο του Fredric Jameson που θα βγουν στο ιστολόγιο και επανερχόμαστε.

Αντωνης είπε...

rapantsapatas (@Γιάννης Τζανάκος):

Γιάννη σε ευχαριστώ πολύ για τις παρατηρήσεις σου. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Βλέποντας τα γεγονότα αυτά μέσα στο συμπλαίσιο που προτείνεις, ωχριούν και γίνονται μικρές κουκίδες. Αδιάφορο το τι συμβαίνει στο μικρό δαχτυλάκι όταν πρόκειται να ακρωτηριαστεί..