Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

César Vallejo-Ισπανία, απελθέτω απ' εμού το ποτήριο τούτο

César Vallejo
Ισπανία, απελθέτω απ' εμού το ποτήριο τούτο (απόσπασμα)
(Για τον ισπανικό εμφύλιο, 1937)
Μτφρ.: Radical Desire

Προλετάριε που πεθαίνεις από σύμπαν, σε τι φρενιτώδη αρμονία
θα τελειώσει το μεγαλείο σου, η ακραία σου φτώχεια, ο στρόβιλος που σε σπρώχνει,
η μεθοδική σου βία, το θεωρητικό και πρακτικό σου χάος, η δαντική σου
πείνα, τόσο ισπανική, για αγάπη, ακόμα και προδοτική, για τον εχθρό σου!

Αλυσσοδεμένε λευτερωτή
που χωρίς τον κόπο σου η έκταση θα ήταν ακόμα και σήμερα χωρίς λαβή,
και τα καρφιά θα περιπλανιόντουσαν ακέφαλα,
η μέρα αρχαία, αργή, κοκκινισμένη,
τα αγαπημένα μας κρανία, άθαφτα!
Χωριάτη που έπεσες με το πράσινό σου φύλλωμα για τον άνθρωπο,
με την κοινωνική εκφορά του μικρού σου δακτύλου,
με το βόδι σου, που παραμένει, με την φυσική σου,
το ίδιο με τη λέξη σου, τη δεμένη στο παλούκι
και τον νοικιασμένο σου ουρανό
και με τον πηλό που εισέρχεται στην κούρασή σου
και μ' αυτό κάτω απ' τα νύχια σου, περπατώντας!

Χτίστες της αγροτιάς, πολίτες και στρατιώτες
μιας πολυάσχολης, πολύβουης αιωνιότητας· γράφτηκε
πως εσείς θα δημιουργήσετε το φως, μισοκλείνοντας
τα μάτια σας στο θάνατο·
πως, με την σκληρή πτώση των στομάτων σας,
θα ρθει η πληρότητα σε εφτά πιατέλες, πως το κάθετι
στον κόσμο θα είναι άξαφνα χρυσό
και το χρυσάφι,
εξαίσιοι επαίτες της δικής σας έκκρισης αίματος,
και το χρυσάφι το ίδιο θα είναι τότε από χρυσάφι!

Δεν υπάρχουν σχόλια: