Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Alain Badiou-Πλειοψηφίες, μειοψηφίες, πολιτική, αλήθεια

Τίποτε δεν μαρτυρεί τη βεβαιότητα του Παύλου σχετικά με το μέλλον της δράσης του από την ταύτιση (ο Παύλος προσανατολίζεται διαρκώς προς αυτή) μεταξύ ενός μικρού πυρήνα πιστών σε μια πόλη και ολόκληρης της περιοχής. Ποιοί είναι αυτοί οι Θεσσαλονικείς, ή οι Κορίνθιοι, για να μην πούμε τίποτε για τους Ρωμαίους, στους οποίους απευθύνεται ο Παύλος με τόσο ζωντανό και μεγαλειώδες ύφος στις επιστολές του; Πιθανότατα μια χούφτα “αδερφοί” —η αρχαϊκή μορφή των “συντρόφων”— χαμένοι μεσ’ την πόλη. Μέσω της συμβατότητάς τους με μια αλήθεια, ανώνυμα άτομα μεταμορφώνονται διαρκώς σε διαύλους της ανθρωπότητας ως συνόλου. Ας πούμε απλώς ότι η χούφτα των αντιστασιακών του 1940 ή 1941 καταλαμβάνουν την ίδια θέση με τους Κορινθίους του Παύλου: σ’ αυτούς και μόνο σ’ αυτούς είναι νόμιμο να απευθύνεται κανείς όταν ψάχνει να σηματοδοτήσει ένα πραγματικό που αρμόζει στη Γαλλία.

Όσο μακριά και αν βρίσκεται, ο Παύλος δεν αφήνει απ’ τα μάτια του τις μικρές αυτές ομάδες πιστών για των οποίων την γέννηση ανέλαβε το ρόλο της μαμής. Οι επιστολές του δεν είναι παρά παρεμβάσεις στη ζωή αυτών των ομάδων, και έχουν όλο το πολιτικό πάθος που συνηθίζεται σε τέτοιου είδους περιστάσεις. Μάχες ενάντια στην εσωτερική διάσπαση, επιβεβαιώσεις της εμπιστοσύνης στους κατά τόπους οργανωτές, εξετάσεις διχαστικών ζητημάτων, πιεστικές απαιτήσεις για συνεχιζόμενο προσηλυτισμό, οργάνωση των οικονομικών…Τίποτε που ένας ακτιβιστής για οποιοδήποτε συλλογικό σκοπό δεν θα αναγνώριζε ως θεμελιώδες για τους προβληματισμούς και τα πάθη της συλλογικής παρέμβασης.
Άγιος Παύλος: Το θεμέλιο του οικουμενισμού

Στην Κίνα...υπάρχουν αυτοί πίσω απ' τον Μάο, οι οποίοι πρακτικά είναι μειοψηφία μέσα στην κομματική κατεύθυσνη, και οι οποίοι πιστεύουν ότι το σοσιαλιστικό κράτος δεν πρέπει να είναι το αστυνομευμένο και αστυνομικό τέλος της μαζικής πολιτικής, αλλά αντίθετα, ότι πρέπει να λειτουργήσει ως ερέθισμα για την έκρηξη της πολιτικής, κάτω από το λάβαρο της πορείας προς τον αληθινό κομμουνισμό. 
"Το ένα διαιρείται σε δύο"

Η μεγάλη πλειοψηφία των εμπειρικών πολιτικών κατευθύνσεων δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια, όπως ξέρουμε. Οργανώνει ένα αποκρουστικό μείγμα από δύναμη και γνώμες. Η υποκειμενικότητα που την κινεί είναι αυτή της φυλής ή του λόμπι, του εκλεκτορικού μηδενισμού και της τυφλής σύγκρουσης κοινοτήτων.  Η φιλοσοφία δεν έχει τίποτε να πει για όλα αυτά, γιατί η φιλοσοφία σκέφτεται μονάχα τη σκέψη, ενώ αυτοί οι προσανατολισμοί παρουσιάζονται ανοιχτά ως μη σκέψεις. Το μόνο υποκειμενικό στοιχείο που έχει σημασία για αυτούς είναι αυτό του συμφέροντος.  
"Φιλοσοφία και πολιτική"

Ας πάρουμε το παράδειγμα των βασανιστηρίων. Σε ένα πολιτισμό τόσο εκλεπτυσμένο όπως αυτόν της ρωμαϊκής αυτοκρατορία, τα βασανιστήρια όχι απλώς δεν θεωρούνται Κακό, αλλά τυγχάνουν εκτίμησης ως θέαμα. Στις αρένες, τίγρεις καταβροχθίζουν ανθρώπους· καίγονται ζωντανοί· το κοινό ενθουσιάζεται καθώς μονομάχοι κόβουν ο ένας το λαιμό του άλλου. Πώς λοιπόν μπορούμε να σκεφτόμαστε ότι τα βασανιστήρια είναι Κακό για κάθε ανθρώπινο ζώο; Δεν είμαστε το ίδιο είδος ζώου με τον Σενέκα ή τον Μάρκο Αυρήλιο;   Να προσθέσω ότι οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας μου, έχοντας την έγκριση των κυβερνήσεων της εποχής και της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης, βασάνιζαν όλους τους φυλακισμένους κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Αλγερία.
"Για το Κακό:  Μία συνέντευξη με τον Αλαίν Μπαντιού"

Κατά τα πρώτα χρόνια της πολιτικής μου δραστηριότητας, υπήρχαν δύο θεμελιώδη γεγονότα. Το πρώτο ήταν η αντίσταση στον αποικιοκρατικό πόλεμο στην Αλγερία στα τέλη του 1950 και τις αρχές του 1960. Κατά τη διάρκεια του αγώνα αυτού έμαθα ότι η πολιτική πεποίθηση δεν είναι ζήτημα αριθμών, πλειοψηφίας. Γιατί στην αρχή του πολέμου στην Αλγερία, ήμασταν πολύ λίγοι ενάντιοι στον πόλεμο. Ήταν ένα μάθημα για μένα· πρέπει να κάνεις κάτι όταν θεωρείς πως είναι αναγκαίο, όταν είναι σωστό, χωρίς να σε απασχολούν οι αριθμοί. 
"Η κορεσμένη γενολογική ταυτότητα της εργατικής τάξης"

Δεν υπάρχουν σχόλια: