Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Σωτη-ρες

Πέρα από τους 100.000 στο Σύνταγμα, ή σε απάντηση σ' αυτούς, υπάρχουν και οι σωτήρες. Υπάρχει, από μια πλευρά ο ΕΝΑΣ, ο Μίκης, που σαν μπαμπούσκα κρύβει μέσα του άλλους, πιο μικρούς, Μικηδάκους -- δηλαδή ανθρώπους με το μυαλό του Μίκη, αλλά χωρίς τους δίσκους του. Υπάρχουν, από την άλλη, οι 32. 

Τώρα όμως υπάρχουν και οι 10. Ή ακριβέστερα, το ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ 10. Το κίνημα των 10 αποτελείται από ακτιβιστές και θεωρητικούς με τεράστια εμπειρία στην επίλυση οικονομικών κρίσεων, που έχουν όμως κρατήσει την επαναστατική φλόγα τους. Αυτοί οι δέκα είναι: ο Διονύσης Σαββόπουλος (αυτός είναι και στους 32, είναι λαρτζ), ο Στέλιος Ράμφος, ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, η Σώτη Τριανταφύλλου, ο Πάσχος Μανδραβέλης, ο Τάσος Παπάς, ο Χρήστος Χωμενίδης, ο Πλάτωνας Ριβέλλης, ο Εμαννουήλ Κριαράς, ο Στέλιος Μάινας, ο Σωτήρης Χατζάκης, και ο Σωτήρης Γκορίτσας. Ναι, ξέρω, αυτοί είναι δώδεκα και όχι δέκα. 

Επειδή βαριέμαι να διαβάσω τα μανιφέστα του κινήματος των δέκα, που είναι δώδεκα, αλλά επειδή ο ένας παίζει και σε άλλο σχήμα βγάζουν ενδεκάδα, θα περιοριστώ να διαβάσω μόνο το logo του κινήματος των δέκα.

Στο logo αυτό κυριαρχεί το κόκκινο και βαθυκόκκινο χρώμα, που ως γνωστόν ενώνει ιδεολογικά τους 10. Πιθανόν με τον Ολυμπιακό, πιθανόν με μια κοινή τους αγάπη για τα τριαντάφυλλα, θα σας γελάσω.

Το κεντρικό εικαστικό στοιχείο θυμίζει χορό από αρχαία τραγωδία που αναφωνεί ωιμέ, βαβαί, και τέτοια. Αυτό αρχικά το βρήκα κάπως ανάρμοστο, με την έννοια ότι πιθανολόγησα ότι θα ταίριαζε περισσότερο κάτι από κωμωδία. Μάλλον όμως η πρόθεση είναι να μεταδοθεί ότι το κίνημα των 10 είναι κίνημα με τους αυστηρούς όρους της λειτουργίας του χορού στην τραγωδία: δηλαδή αυτών που παρακολουθούν ανήμποροι την καταστροφή του ήρωα και αναφωνούν ωιμέ και βαβαί -- ενώ ο ήρωας, αφού έχει καταλήξει να βγάλει μόνος του τα μάτια του, μουρμουρίζει υπόκωφα καθώς αρχίζουν το χορικό "yeah, yeah, thanks for all the help, guys!" 

Αυτό όλο το σκηνικό φωνασκούσας ανημπόριας μοιάζει βέβαια να έρχεται σε αντίφαση με τη λέξη "κίνημα", η οποία γραφικώς (με την πλήρη έννοια) περιέχει και μια ομορφιά, ένα ανάποδο "Ν" που παραπέμπει σε κάτι από Αϊζενστάιν και agit prop. Αυτή όμως θα ήταν λάθος ερμηνεία, διότι κάτω δεξιά (!) εμφανίζονται κάτι υψωμένες γροθιές πλήθους, οπότε το κίνημα των 10 ίσως να είναι κάτι σε τραγικό χορό που αναφωνεί ωιμέ και βαβαί προς τις υψωμένες γροθιές, δηλαδή "που πάτε ωρέ παλικάρια, τυφλοί τα τ' ωτα τον τε νουν τα τ' όμματα", και λοιπά συνηχητικά. Οπότε υπάρχουν δύο κινήματα, όπως υπάρχουν δύο πλατείες, το ένα των γροθιών και το άλλο του ωιμέ.

Μας μένει το ανάποδο Ν, το οποίο είπαμε ότι παραπέμπει σε σοβιετικό agit prop. Όχι όμως με την έννοια agitation propaganda, αλλά μάλλον με την έννοια agitation prop, δηλαδή σκηνικό στοιχείο, ντεκορασιόν με ένα άρωμα και αισθητική επαναστατικής αγκιτάτσιας. Όλη αυτή η ομορφιά, βγαλμένη από τις ονειρώξεις αριστεύσαντα φοιτητή design σε ΙΕΚ, είναι μια προσφορά του κυρίου Θεοδωράκη του Protagon στην καθημερινή σας απελπισία, μια προσφορά που αποκαλύπτει το πραγματικό νόημα του κομμουνισμού σήμερα που το βάθεμα και το πλάτεμα του σοσιαλισμού έχει ολοκληρωθεί: κομμουνισμός βασικά είναι αυτός που έβγαλε ωραία font για χρήση από αριστεύσαντες φοιτητές design σε ΙΕΚ που εργάζονται για μεγαλοεκδότες.

Αν καθώς βυθιζόταν ο Τιτανικός, η ορχήστρα έκοβε τα βαλς και άρχιζε τη μουσική απ' τον Καραγκιόζη, ενώ έπεφτε ένας μπερντές και ανέβαιναν όλες οι φιγούρες του θεάτρου σκιών μαζεμένες, κρατώντας πανώ και διαδηλώνοντας έξω απ' το σαράι του Πασά, που όμως ήταν και αυτός έξω απ' το σαράι του και διαδήλωνε και αυτός πάνω στους ώμους του Βεληγκέκα φωνάζοντας "κάτω! κάτω! ο Οθωμανισμός!", νομίζω πως θα είχαμε μια πιστή αναπαράσταση των πλούσιων συναισθημάτων με τα οποία μας γεμίζει η πραγματικότητα σήμερα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: