Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Γιατί δεν υποστηρίζω το κίνημα των "αγανακτισμένων"

Αν και ο τίτλος του κειμένου αυτού πιθανό να δηλώνει σε αρκετούς καβαλημένο καλάμι (αρκετά δικαιολογημένα), ωστόσο θα πρέπει να διευκρινήσω ότι στόχος του είναι να δηλώσει ευθέως μια πολιτική τοποθέτηση με τρόπο ο οποίος να διαλύει τα όποια περιθώρια ασάφειας και αμφιβολίας, μιας και στις τελευταίες δύο περίπου εβδομάδες είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω πολλές φορές μια έντονη απογοήτευση ή και θυμό με την άρνησή μου να υπερθεματίσω τις εν λόγω κινητοποιήσεις. Κατανοώ σε ένα σημαντικό βαθμό αυτή την απογοήτευση, εφόσον οι θέσεις του Radical Desire διαχρονικά οδήγησαν αρκετούς --ένθεν κακείθεν-- στο συμπέρασμα ότι το ιστολόγιο ταυτίζεται άμεσα και αυτόματα με κάθε κινητοποίηση η οποία φαίνεται να συγκινεί ή να ενθουσιάζει την ευρύτερη αριστερά -- ανεξαρτήτως του πόσο "αριστερά" τυχαίνει να βρίσκεται η δεύτερη σε σχέση με τις υπόλοιπες πολιτικές τάσεις και δυνάμεις.

Δεν είναι όμως έτσι. Το ιστολόγιο στήριξε και υπερασπίστηκε συγκεκριμένες κινητοποιήσεις και συγκεκριμένες πρωτοβουλίες με βάση μια σειρά από κριτήρια. Σε προηγούμενες περιστάσεις δεν δημιουργήθηκε η ανάγκη να διατυπωθούν ρητά τα κριτήρια αυτά. Η τωρινή όμως περίσταση κάνει τη διαύγαση των κριτηρίων που εμπλέκονται καθήκον επιτακτικό. Και έτσι, χάριν διαφάνειας στις σχέσεις μου με τους αναγνώστες του ιστολογίου, κρίνω απαραίτητο να τοποθετηθώ με τρόπο σαφή, ανεξάρτητα από το όποιο κόστος της τοποθέτησής μου σε δημοφιλία, "εναλλακτικό" κύρος ή αίγλη, ή αναγνωσιμότητα.

Γιατί λοιπόν δεν στηρίζω το κίνημα των αγανακτισμένων, παρά την ευρεία του αποδοχή στους κόλπους της ελληνικής αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής;

1. Από όλες τις έως τώρα ενδείξεις, έχω καταλήξει ότι το κίνημα είναι κυρίαρχα και εμφαντικά μικροαστικού χαρακτήρα. Χρειάζεται εδώ άμεσα μια διευκρίνηση: με αυτό δεν εννοώ ότι η αντικειμενική ταξική θέση της πλειοψηφίας των εμπλεκομένων είναι μικροαστική. Πιθανόν αυτή να είναι η αντικειμενική ταξική θέση της πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτών. Εννοώ ότι η ταξική συνείδηση, ο κυρίαρχος ιδεολογικός προσανατολισμός του κινήματος είναι μικροαστικός. Και αυτό επειδή κατά τη δική μου αντίληψη και κρίση το κίνημα των "αγανακτισμένων" δεν περιέχει ως τα τώρα καμία ξεκάθαρη και ρητή πρόθεση για ρήξη με τις σχέσεις παραγωγής που ονομάζουμε καπιταλιστικές, αλλά αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση έκφραση μιας επιθυμίας για την εξυγίανση υπάρχοντων πολιτικών και οικονομικών θεσμών μέσα στα πλαίσια του εγχώριου και διεθνούς συστήματος καπιταλισμού και αστικής δημοκρατίας. Δομικά, αυτό σημαίνει ένα πράγμα, παρά τις ρητές δηλώσεις του κινήματος περί αυτενέργειας και αυτοδιάθεσης: την αναμονή ενός σωτήρα ή προστάτη που θα διορθώσει τα πράγματα, που θα εξευμενίσει τις θηριώδεις διαθέσεις του διεθνούς κεφαλαίου χωρίς να καταργήσει τον ίδιο τον καπιταλισμό -- η συνταγή του εγχώριου μικροαστικού φλερτ με τον βοναπαρτισμό, όπως αυτός αναλύθηκε εμβληματικά στην 18η Μπρυμαίρ του Καρλ Μαρξ.

2. Μια δεύτερη όμως διευκρίνηση είναι επίσης αναγκαία: δικαιολογείται, από μαρξιστική σκοπιά (και αυτή, πρέπει να επαναλάβω, είναι η δική μου σκοπιά), η απόρριψη ενός κινήματος στην βάση του ότι η κυρίαρχη ιδεολογική του κατεύθυνση είναι μικροαστική; Η απάντηση είναι όχι. Για να είσαι σε θέση να απορρίψεις, ως μαρξιστής πάντοτε, ένα τέτοιο κίνημα, πρέπει να ισχύουν επιπρόσθετες προϋποθέσεις. Ποιες είναι αυτές εν προκειμένω;

3. Η αντικειμενική μορφή της συγκυρίας, η οποία θα μπορούσε να περιγραφεί ως συγκυρία παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης χωρίς την ύπαρξη εδραιωμένης πολιτικο-οικονομικής εναλλακτικής με γεωπολιτικό αποτύπωμα. Υπό αυτές τις περιστάσεις, τα φύσει ρεφορμιστικά αιτήματα της εγχώριας μικροαστικής ιδεολογίας δεν μπορούν να εκπληρωθούν· για να μιλήσουμε απλά και χοντροκομμένα, κανένα "αίτημα" της πλατείας δεν μπορεί να αυξήσει την παραγωγή, να μειώσει το έλειμμα, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να ανακόψει την ξέφρενη πορεία του χρέους, να αυξήσει τους μισθούς κλπ, εφόσον, ως ελάχιστη προϋπόθεση, δεν είναι επίσης αίτημα για την μετωπική ρήξη με την γεννεσιουργό αιτία της κρίσης, το σύνολο του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Τούτο βέβαια είναι πράγμα εξαιρετικά δύσκολο για μια χώρα όπως η Ελλάδα, μικρή, οικονομικά αδύναμη, και με παράδοση υποτέλειας και εξάρτησης (η οποία όμως όλως περιέργως γίνεται πλατιά αντιληπτή και καταγγέλεται μόνο όταν δεν υπάρχει πια η ευμάρεια που την νομιμοποιούσε προηγουμένως). Το ότι το κίνημα δεν αποπειράται να οργανώσει σε αυτή τη φάση μια τέτοια ρήξη είναι συνεπώς απολύτως κατανοητό· αυτό που δεν είναι ούτε κατανοητό ούτε αποδεκτό είναι ο εμμονικός μαξιμαλισμός του σε επίπεδο ρητορικής, ο οποίος επιμένει να δημιουργεί μια εικονική εντελώς κατάσταση βασισμένη σε twitter blurbs και τσιτάτα μισομασημένης μεταμαρξικής θεωρίας και να την θέτει κατόπιν ως αυταπόδεικτη και αντικειμενική πραγματικότητα.

4. Τι συμβαίνει όταν το πραγματικό ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο ρεφορμιστικών αιτημάτων --του οποίου η συνοπτική μορφή δεν είναι παρά αυτή του "καπιταλισμού με ανθρώπινο και δημοκρατικό πρόσωπο"-- δεν μπορεί να εκπληρωθεί με όρους συστήματος; Υπάρχουν δύο δυνατότητες: η πρώτη είναι η ριζοσπαστικοποίηση, η υπερκέραση δηλαδή του ρεφορμιστικού αιτήματος από ένα επαναστατικό. Σε αυτή την περίπτωση, ναι, δικαιολογείτα και ακόμα και επιτάσσεται η --παροδική, βέβαια-- συστράτευση του εργατικού κινήματος με το μικροαστικό και της μαρξιστικής θεωρίας με κάποιες από τις συγκυριακά επαναστατικές προτεραιότητες της αστικής. Τέτοιο σημάδι όμως δεν υπάρχει πουθενά στις ως τώρα κινητοποιήσεις. Αυτό που υπάρχει, αντίθετα, είναι μια φετιχοποίηση της θεσμικής μορφής της αμεσοδημοκρατίας, η οποία συνυπάρχει με μια ρητή και κάθετη εχθρότητα προς τις οργανωμένες και ρητά εκπεφρασμένες πολιτικές ιδεολογίες. 

5. Η εχθρότητα αυτή έχει δύο συνεπαγωγές: πρώτον, κρατά την πολιτική διαδικασία μέσα σε αυστηρά περιχαρακωμένα φορμαλιστικά όρια, χωρίς να της επιτρέπει την δυναμική όσμωση με υπάρχοντες πολιτικούς (κόμματα) και κοινωνικούς (συνδικάτα, πρωτοβάθμια σωματεία) φορείς. Δεύτερον, δημιουργώντας εξαναγκαστικά ένα πολιτικό κενό, προσφέρει νομοτελειακά (το πολιτικό κενό πληρούται) άπλετο χώρο για την ανάπτυξη άλλων πολιτικών φορέων, πριμοδοτώντας αναπόφευκτα τους φορείς εκείνους που είτε λειτουργούν υπογείως και άρα αδιαφανώς, είτε αυτούς που δηλώνουν ρητά και σε όλους τους τόνους ότι δεν είναι πολιτικοί φορείς, αλλά υπερπολιτικοί, συναινετικοί, υπερκομματικοί, απλά "εθνικοί" και "λαϊκοί". Η δράση των μεν είναι εξόχως αντιδημοκρατική (και βέβαια και αντι-ριζοσπαστική), διότι παραβιάζει την διαφανή και ρητή ιδεολογική συμμετοχή στην πολιτική διαδικασία και δίνει πολύ μεγάλα περιθώρια στην χειραγώγηση της, καθώς και στην ιδεολογική απροσδιοριστία και καιροσκοπία. Η πριμοδότηση των δε είναι εξόχως επικίνδυνη, διότι καταλήγει αναγκαστικά και νομοτελειακά στην ενίσχυση μιας σειράς εθνικιστικο-σωβινιστικών υβριδίων, τα οποία βρίσκουν ένα άνετο ιδεολογικό "σπίτι" στην ιδέα ότι βρίσκονται πάνω από αλληλοσυγκρουόμενα ταξικά συμφέροντα και ανταγωνισμούς, αντικατοπτρίζοντας το αδιαφοροποίητο και ομόψυχο "έθνος." 

6. Με δεδομένο το στοιχείο που ανέπτυξα κάτω από το σημείο #3, δηλαδή ότι το κυρίαρχο αίτημα είναι ρεφορμιστικό αλλά ταυτόχρονα συστημικά ανέφικτο, και με δεδομένη την εχθρότητα προς την αποδοχή πολιτικών προταγμάτων που προϋποθέτουν την ταξική και κοινωνική διαίρεση όπως αυτή εκτίθεται στο σημείο #5, η απάντηση στο ζήτημα που θέτει το σημείο #4, δηλαδή το αν η μη εκπληρωσιμότητα των αιτημάτων συνεπάγεται ή όχι ριζοσπαστικοποίηση των μαζών,  η απάντηση μπορεί να είναι μόνο αρνητική. Αυτό μπορεί να διαπιστωθεί όχι απλώς θεωρητικά αλλά και εμπειρικά: εάν υπήρχε τέτοια δυνατότητα δεν θα εκδιωκόταν ή προπηλακιζόταν επιδεικτικά μια σειρά από κομμουνιστικές παρατάξεις και οργανώσεις που φέρουν τα εμβλήματά τους· δεν θα υπήρχε τόση κατάφωρη εχθρικότητα απέναντι στο ευρύτερο εργατικό κίνημα και τον οργανωμένο συνδικαλισμό· δεν θα υπήρχε αυτοπεριχαράκωση της συνέλευσης ως κόρης οφθαλμού που κινδυνεύει να "μολυνθεί" από την εμπλοκή με παράλληλες εργατικές πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις· δεν θα υπερψηφιζόταν η άρνηση στο μοίρασμα κομματικών και παραταξιακών φυλλαδίων που επικυρώθηκε από την Γενική Συνέλευση χθες. 

7. Η φοβικότητα απέναντι στο κομματικό "καπέλωμα", με όλες τις "τρύπες" και "διόδους" δράσης που αυτή αφήνει σε κάποιους αλλά όχι σε άλλους, δεν είναι σημάδι αυτοπεποίθησης του κινήματος, δεν σηματοδοτεί την γνήσια αυτονόμησή του από προηγηθείσες κατατμήσεις της κοινωνίας· είναι αντίθετα σύμπτωμα γενικευμένης ανασφάλειας, η οποία είναι η φυσική συνέπεια της απουσίας οποιουδήποτε πραγματικού ενοποιητικού προτάγματος που θα μπορούσε να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει άμεσα τις ετερογενείς μικροαστικές μάζες προς έναν πολιτικό στόχο. 

8. Με τα δεδομένα αυτά, η μόνη μορφή "ικανοποίησης" του κινήματος των "αγανακτισμένων" που είναι εφικτή αντικειμενικά (από την συγκυρία) και υποκειμενικά (με δεδομένη την εκπεφρασμένη ιδεολογική του εχθρότητα προς το εργατικό κίνημα και την κομμουνιστική ιδεολογία) είναι φαντασιακή σε χαρακτήρα:  σήμερα, το φαντασιακό αυτό έχει τη μορφή της οικουμενικοποίησης ενός αντιμνημονιακού ιδεολογικού πυρήνα (έξω το ΔΝΤ, κάτω το μνημόνιο, κάτω η τρόϊκα, κάτω η ΕΕ) σε όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, από τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη ΣΠΙΘΑ, απ' τον ΣΥΡΙΖΑ στο Πατριωτικό Μέτωπο, από μερίδα των αντιεξουσιαστών στην Νέα Δημοκρατία και την Εκκλησία της Ελλάδος. Έτσι επιβεβαιώνεται η διαύγεια του Λένιν όταν έλεγε ότι αφημένα στον απλό αυθορμητισμό, τα κινήματα εκφυλίζονται πολύ γρήγορα παραδιδόμενα σε αστική ιδεολογική κατεύθυνση, μιας και είναι ακριβώς η αστική ιδεολογία ως κυρίαρχη ιδεολογία που έχει εμποτίσει ηγεμονικά τον τρόπο σκέψης, τις προτεραιότητες, την εννοιακή χαρτογράφηση, τον στοιχειώδη ιδεολογικό προσανατολισμό ακόμα και των υποτελών τάξεων. Αλλά θα πρέπει να προστεθεί ότι ο φαντασιακός χαρακτήρας της επίλυσης δεν δηλώνει μόνο την σχετικά αθώα καταστροφικών συνεπειών "παραπλάνηση"· αντίθετα, η φαντασιακή επίλυση δεν μπορεί να έχει αντίκτυπο χωρίς να παράξει ενυπόστατους και συνάμα ψευδείς "εχθρούς": τα σημάδια ως τώρα σε ό,τι αφορά την μαζική απέχθεια ενάντια στους "ξένους" και τους "ξενόδουλους" που μας "κατέστρεψαν" ή μας "πούλησαν", τις "μαγκούρες" με τις οποίες προτίθεται να "καθαρίσει" τη βουλή ο επευφημούμενος κύριος Θεοδωράκης, και τις συνεχιζόμενες επιθέσεις σε μετανάστες (οι οποίοι διαπιστώνω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι ταυτοποιούνται από ακροδεξιές εθνικιστικές ομάδες ως "Παπανδρέλληνες"), δεν προϊδεάζουν κάποιον για ιδιαίτερα αθώες εκδοχές φαντασιακής μετατόπισης του προβλήματος σε ένα "διαχειρίσιμο" από την κοινωνία και σχετικά ευάλωτο υποκατάστατο.

9. Η άνευ όρων παράδοση ενός σεβαστού κομματιού της αριστεράς στη χυδαία λατρεία του "αυθόρμητου" για χάρη του "αυθόρμητου", η γονυκλισία του σε μια αυτοσχέδια και αξιογέλαστη (από μαρξιστική τουλάχιστο σκοπιά) αντίληψη του νοήματος της "πράξης", αποτελεί μελανό σημείο στην ιστορία του και προοίμιο της ανεπίστρεπτης πολιτικής του σήψης. Καμία ρηξιγενής έκφραση των μαζών δεν είναι εφικτή χωρίς την συνάντηση του κινήματος με την θεωρητική ανάλυση των ρωγμών, αντιφάσεων και αντινομιών του συστήματος, για τον απλούστατο λόγο ότι μόνο η στιβαρή θεωρητική συγκρότηση προστατεύει την πολιτική δράση μέσα στις μάζες από τις πανταχού παρούσες ιδεολογικές παγίδες του "αυθόρμητου", του "προφανούς", και της "κοινής λογικής." Έχοντας εγκαταλείψει τη θεωρία ή έχοντας απισχνάσει την θεωρητική σκέψη σε βιαστικά ξεσκονίσματα τραγικά ανεπίκαιρων θεωριών μιας εντελώς διαφορετικής στιγμής (το νεγκρικό "πλήθος", πχ, είναι απότοκο μιας ανεξέλεγκτης πολιτικής αισιοδοξίας βασισμένης στην --φευ, φαινομενική και μόνο-- ευρωστία του καπιταλισμού της δεκαετίας του 1990), η αριστερά δεν παραδίδεται απλώς αμαχητί στην δικτατορία του αυθορμητισμού --με άλλα λόγια, στην δικτατορία των κυρίαρχων ιδεών, των ιδεών της κυρίαρχης τάξης-- αλλά και σε όσα αυτή υπαγορεύει: την ψευδή προφάνεια του "ενωμένου" χαρακτήρα των Ελλήνων, την ψευδή προφάνεια του τι σημαίνουν όροι όπως "Έλληνας", "εθνικό", "πατριωτικός", "ξένο κεφάλαιο", ή "υποτέλεια" στην εποχή του παγκόσμιου καπιταλισμού, την ψευδή προφάνεια της εθνοτικής σύστασης ή του τρόπου σκέψης και έκφρασης του "λαού", την ψευδή προφάνεια της νομιμότητας αντιστίξεων του "κακού" και του "καλού", κοκ. Αλλά ο μαρξισμός δεν είναι λογοτεχνίζουσα φλυαρία για όσα συναινετικά ανακηρύσσονται "προφανή"· αντίθετα, τα υποπτεύεται ως κατεξοχήν σημάδια της εργασίας της ιδεολογίας, και άρα ως ιδέες που χρήζουν ανηλεούς κριτικού ελέγχου. Ο Μαρξ, ήδη στη διδακτορική διατριβή του για τον Επίκουρο, μας το είπε όσο ξεκάθαρα γινόταν: "Όπως ο Προμηθέας, έχοντας κλέψει τη φωτιά απ' τους ουρανούς, αρχίζει να χτίζει σπίτια και να κατοικεί τη γη, έτσι και η φιλοσοφία, έχοντας εξαπλωθεί στον κόσμο, εναντιώνεται στον κόσμο της εμφάνισης" (η έμφαση δική μου).

10. Κόντρα στον συρμό των ημερών, η μαρξιστική σκέψη πρέπει να απορρίψει το δόλωμα του προφανούς και αυταπόδεικτου, να προτάξει την αναγκαιότητα της θεωρίας, να επιμείνει στην ταξική σύνθεση και στις ταξικές διαιρέσεις τόσο του ελληνικού όσο και κάθε "λαού", και να υπερτονίσει την σημασία της ηγεμόνευσης --χωρίς κουτοπόνηρους ελιγμούς και καιροσκοπικούς συμβιβασμούς με την άλλη άκρη του πολιτικού φάσματος-- κάθε αντισυστημικού κινήματος από την εργατική τάξη και από τα βασικά προτάγματα του κομμουνιστικού σοσιαλισμού : κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, απεγκλωβισμός από τη λογική του κέρδους και της εκμετάλλευσης, κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, πραγματική ισότητα. Το σύνθημα του παρόντος, με πιο επείγοντα τρόπο από ποτέ άλλοτε τα τελευταία 80 χρόνια, δεν είναι βέβαια ούτε το "ουστ!", ούτε η μούντζα, ούτε η συμμετοχή στη μέθεξη του "πλήθους", ούτε η φαντασματική "αυτοδιάθεση" στα λίγα, "ελεύθερα" μα και εκ των ένδον πολιορκημένα τετραγωνικά μιας πλατείας στο κέντρο ενός γιγάντιου κελιού που ασφυκτιά σε μια ατέλειωτη γεωοπολιτική και οικονομική φυλακή, ούτε η αναβίωση του έθνους και της αρχαίας αθηναϊκής πολιτείας, ούτε κάτι παρόμοια και ανέξοδα νοσταλγικό, φετιχιστικό, αυτο-εκπληρούμενο και αγανακτισμένο.

Όχι. Το σύνθημα του πραγματικού και ριζοσπαστικού αγώνα --ριζοσπαστικού επειδή είναι πραγματικός, επειδή διαφεύγει της σφαίρας της καθαρής εμφάνισης, της ναρκισσιστικής οικονομίας της κινητοποιημένης μάζας που, ελλείψει καταφατικού στόχου, μένει να περιεργάζεται απλώς τον εαυτό της-- είναι ένα, και είναι νηφάλιο, ασυμβίβαστο, ακαταπόνητο και αποφασιστικό: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, για μια ακόμα φορά.

285 σχόλια:

1 – 200 από 285   Νεότερο›   Νεότερο»
Ανώνυμος είπε...

Πολύ σωστό κείμενο. Αναλυτικό και περιεκτικό. Ούτε ένας δεν μπορεί να αρνηθεί την αλήθεια του κειμένου. Οι μικροαστοί γεμίζουν τις πλατείες.

Ανώνυμος είπε...

Εκπληκτικό κείμενο. Απλό, άμεσο και απολύτως κατανοητό. Εύγε για την προσπάθεια. Χρειάζονται τέτεια κείμενα για να ανοίγουν τα μάτια σε πολλούς.
Μπράβο για την έξοχη προσπάθεια.

Ανώνυμος είπε...

Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις όπου αρνήθηκαν την παρουσία του ΠΑΜΕ έστω και κοντά στην Πλατεία φάνηκε η αλήθεια πίσω από το κείμενο. Άλλωστε και μόνο η απουσία οποιασδήποτε ενάντιας άποψης για το θέμα δείχνει ότι ακόμη και οι Συριζαίοι δέχονται ότι παίρνουν μέρος σε μικροαστική μάζωξη. Μπράβο για την καθαρότητα του συλλογισμού σου που δεν άφηνει κανένα περιθώριο για δικαιολογίες.

Αντωνης είπε...

Τα πιο κάτω σχόλια προηγούνται των τριών που εμφανίζονται εδώ και δημοσιεύονται με τη σειρά που έγιναν:

Fragiskos:

Το ιστολόγιο στήριξε και υπερασπίστηκε....μεγαλοπρεπης ευγενικη προσφορα
Thank you

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Αποδέχομαι την ανάγκη για ειρωνεία, δεν υπάρχει πρόβλημα.

Αντωνης είπε...

Dd:

πες τα Χρυσόστομέ. Δεν ειρωνεύομαι - μιλάω απολύτως σοβαρα. Χωρίς να έχω καμία ιδιαίτερη αριστερή κατάρτιση κατανοώ πως το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός. Οπότε οποιοσδήποτε δεν θίγει το πρόβλημα στην ρίζα του είτε δεν ξέρει τί του γίνεται είτε το κάνει εκ του πονηρού.

Αντωνης είπε...

dimos karam:

Πολυ ομορφο κειμενο..
Δυστυχως με εκανε λιγο πιο απαισιοδοξο για την εκβαση της "πλατειας",αλλα καταλαβα απολυτα τον λογο που λες οχι!
Μακαρι να εχεις αδικο(για το καλο ολων μας)

Αντωνης είπε...

dimos karam:

..και ξεχασα να αναφερω οτι την φωτογραφια της Rosa Luxemburg εχει και η Ντορα Μπακογιαννη πισω της οταν κανει δηλωσεις!!!!
(μαζι με αυτη του Γκαντι,του Καζαντζακη )
Εκτος και αν ειναι η Marie Curie,και τζαμπα νευριασα!

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@dimos karam):

Αν έχεις κάποια σχετική φωτό, θα ήθελα να τη δω.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@dimos karam, πρώτο σχόλιο):

Ναι, γιατί όχι. Μπορεί να έχω άδικο. Αλλά αυτοί είναι οι λόγοι μου, έστω και αν κάνω λάθος. Οπότε θεώρησα καλό να είμαι ξεκάθαρος.

Αντωνης είπε...

dimos karam:

To μονο που μπορω να βρω, προς το παρον, ειναι αυτο που το κεφαλι απλα φαινεται ελαχιστα πισω απο το κεφαλι της Ντορας!
Καθε ερμηνεια δεκτη..αλλα εγω το εχω ξαναδει σε καλυτερη ληψη και ειμαι (σχεδον) σιγουρος
Δες εδω απο το 32:29 και μετα-->http://www.skai.gr/player/TV/?...

Αντωνης είπε...

Ameshaspenta:

πολύ καλό κείμενο.άποψη μου(θα την εκφράσω λίγο λακωνικά)είναι πως η υπόκλιση στο αυθόρμητο αλα Μπερνστάιν είναι οπορτουνισμός.Όπως και η αφ΄υψηλού κριτική και ο σεχταρισμός(που προέρχεται κυρίως απο τμήματα της αυτονομίας)είναι αριστερισμός.Στην πρώτη περίπτωση η Αριστερά όχι μόνο δεν είναι πρωτοπορεία,αλλά καταντά το 166 του κινήματος.Στη δεύτερη υπάρχει έλλειμμα πολιτικής και γείωσης με τις μάζες.Πιστεύω ότι υπάρχουν περιθώρια παρέμβασης για να μεταβληθεί έστω και σε ελάσσον επίπεδο ο συσχετισμός δύναμης προς μια πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση,αλλά όχι αποδεχόμενοι τους όρους που θέτει a priori η πλατεία

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Ευχαριστώ για το σχόλιο.

Στο ζουμί: "ιστεύω ότι υπάρχουν περιθώρια παρέμβασης για να μεταβληθεί έστω και σε ελάσσον επίπεδο ο συσχετισμός δύναμης προς μια πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση,αλλά όχι αποδεχόμενοι τους όρους που θέτει a priori η πλατεία"

Πώς νομίζεις ότι θα μπορούσε να γίνει αυτό;

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@dimos karam):

Δεν φαίνεται πρόσωπο, τα μαλλιά φαίνονται σγουρά όμως.

Αντωνης είπε...

Cia 239:

Σήμερα μια κυρία στη συνέλευση, ρώτησε τους καλεσμένους οικονομολόγους αν θα συνεχίσει να έχει μισθό και δουλειά αν η χώρα αρνηθεί το χρέος όπως προτείνουν. Η απάντηση τους ήταν συγκαταβατική και παρελκυστική.
Ο μικροαστισμός αποτελεί πράγματι την κυρίαρχη ιδεολογία και σχεδόν δεν αγγίζεται: οι λέξεις μισθοί και συντάξεις ακούγονται σαν τα ιερά κειμήλια του έθνους. Όλοι κατανοούν την αγωνία του μέσου Έλληνα για αυτά τα αγαθά αλλα για τα μέσα παραγωγής, τη λογική του
κέρδους και της εκμετάλλευσης, την ατομική ιδιοκτησία,
την ισότητα δεν ακούγεται κάτι.

Αντωνης είπε...

Ameshaspenta:

Είναι λίγο λεπτό το θέμα.Θα στήσω ένα δίπολο όπως στο προηγούμενο μ σχόλιο.

Απ΄τη μια θεωρώ προβληματική την άκριτη αποδοχή των όρων όπως έχουν διαμορφωθεί από τους υπάρχοντες συσχετισμούς.Την τακτική δλδ του αφήνω την πολιτική μου ταυτότητα μόλις πατάω στην πλατεία για να εναρμονιστώ με την κυρίαρχη ιδεολογία και να γίνω αποδεκτός από το πλήθος.

Κυρίως γιατί αναπαράγει και ενισχύει την φιλελεύθερη αντίληψη της ατομικότητας,του τέλους των ιδεολογιών και την ολοκληρωτική φρασεολογία ΄΄όλοι το ίδιο είναι΄΄,ενώ παράλληλα φετιχοποιεί το υπάρχον επίπεδο εν είδη κινηματικού βολονταρισμού.Ουσιαστικά υποτάσσει την κομμουνιστική Αριστερά στο επίπεδο του αυθόρμητου-εμβρυακού συνειδητού αποκλείοντας οποιαδήποτε ΄΄επαναστατικοποίηση του προτάγματος πάνω από το επίπεδο επαναστατικοποίησης της ζωής΄΄.

Από την άλλη,μια άτσαλη παρέμβαση που αποσκοπεί στην παραβίαση του ΄΄συμβολαίου΄΄της πλατείας,ως μια κραυγή αναδείξης της υποκειμενικότητάς θα γυρνούσε μπούμερανγκ για προφανείς λόγους.πχ hit and run με τους μπάτσους,κράξιμο στους παρευρισκόμενους κ.α

Η υπάρχουσα κατάσταση απαιτεί ελιγμούς και ψύχραιμο ζύγισμα όπως γενικά και κάθε παρέμβαση σε μια συγκυρία.

Για μένα η πιο αποτελεσματική τακτική είναι παρεμβαίνω ως συλλογικότητα,μοιράζω τις προκηρύξεις μου,την εφημερίδα μου,κάνω πολιτική-ιδεολογική ζύμωση με τον κόσμο γειώνοντας την γραμμή μου,συμμετέχω στη συνέλευση δηλώνοντας ανοιχτά την πολιτική-κομματική μου ταυτότητα και προσπαθώ αναδεικνύοντας τα αδύναμα σημεία να θέσω ένα μίνιμουμ πολιτικής στόχευσης με σκοπό το μετασχηματισμό σε ανώτερο ποιοτικά επίπεδο

Και εγώ στην τελική δεν τρέφω μεγάλες ελπίδες για το συγκεκριμένο κίνημα ειδικά αν παραμείνει ως έχει(για τους λόγους που ανέφερες στην ανάρτηση)Γενικά με την πάροδο του χρόνου όταν θα διαλυθεί κάπως η ομίχλη θα μπορέσουμε να κάνουμε πιο ψύχραιμη και αντικειμενική αποτίμηση της κατάστασης.Ο ιστορικός χρόνος,όμως,έχει συμπυκνωθεί σε εκρηκτικό βαθμό και απαιτείται δράση σε χρόνο ενεστώτα

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@cia239):

Μα, ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ;

Δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ ζήτημα περιφρόνησης αυτών των αιτημάτων. Δεν είμαι αναρχικός και δεν έχω κάποιου είδους έμφυτη αλλεργία ή απέχθεια για τη μικροαστική τάξη.

Αλλά άλλο να κατανοείς την φυσικότητα της ανωριμότητας του κινήματος (και πιο σημαντικά, της κοινωνίας απ' την οποία ξεπήδησε) σε ό,τι αφορά την ταξική συνείδηση, και άλλο να αναπαράγεις περιχαρής, και μάλιστα ως "αριστερός" ή "αντιεξουσιαστής", ένα κάρο μπούρδες περί ριζοσπαστικής τομής στην ιστορία για να γίνεις αρεστός στο αυτοθαυμαζόμενο "πλήθος."

Δεν περιμένουμε απ' τον κόσμο να (ξανα)γίνει σοσιαλιστής εν μία νυκτί. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο τούτο. Αλλά δεν βοηθάμε την κατάσταση διαβεβαιώνοντας τον, σαν τσαρλατάνοι που περνιούνται για επιστήμονες, ότι βαδίζει στο δρόμο για ένα νέο 1917. Έχουμε μια ευθύνη στην αλήθεια.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Ameshaspenta):

Σε ευχαριστώ για την εκτενή απάντηση· λόγω κόπωσης η απάντησή μου αναβάλλεται για αύριο.

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

Θα ήθελα να σταθω σε ένα καθοριστικό σημείο που ίσως προσδίδει στην ανάλυσή σου μιαν διαφορετική τροπή:
Η ιδεολογική-φαντασιακή διάλυση των ταξικών σχέσεων μέσα στον προσδιορισμό "λαός" πρέπει να εξετασθεί σε σχέση με την ιστορική ενσωμάτωση της έννοιας των ταξικών σχέσεων στην έννοια "λαός" απο την ίδια την αριστερά . Αν απλώς απομακρυνθούμε απο την έννοια αναζητώντας την καθαρότητα του ταξικου προσδιορισμού, η την καθαρότητα της κοινωνικής διυποκειμενικότητας, θα πρέπει να βρούμε εκείνον τον όρο γενικής απεύθυνσης, που αίροντας την αλλοτριωτική δομή απεύθυνσης που σημαίνει ο όρος "λαός" να μην μας βυθίζει στην απουσία κάθε ενεργού διαχωρισμού. Φυσικά ο όρος λαός δεν είναι δυνατόν να αντικαταστήσει τον όρο ''εργατική τάξη'' , αλλά αν παραμείνουμε στην θεωρησιακή στάση απλώς, όταν απευθυνόμαστε, ως ενεργά διαχωρισμένοι απο την τάξη, στην τάξη κατά τον ίδιο τρόπο ως "λαό",απλά θα αναπαράγουμε--αν και "ρεαλιστικότερα"-- τον όρο στην θεμελιακή του λειτουργία. Αν δε, προχωρήσουμε σε πλήρη αποδόμησή του, κινδυνευουμε με εκείνη την πολιτική γελοιοποίηση που θα είχε κάθε πολιτικό πρόσωπο απευθυνόμενο στην κοινωνία ως κοινωνία...δεν θα ανοίξω όλα τα χαρτιά μου τώρα βέβαια..

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

ΟΚ, να βγάλω εγώ μερικά χαρτιά πρώτα τότε: http://radicaldesire.blogspot.com/2010/05/13.html

Αντωνης είπε...

The Heretic:

1. Γράφεις πάρα μα πάρα πολλά και το κείμενο καταντά βαρετό. Μιλάμε για TL;DR (Google it).

2. Έχεις παράλογες προσδοκίες - κατηγορείς για "μικροαστική νοοτροπία" ανθρώπους που δεν είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν τη δική σου μόρφωση και κοιμούνται και ξυπνούν με την έγνοια του αν αύριο θα έχουν δουλειά ή όχι ή αν θα τους φτάσει το επίδομα ανεργίας για να ζήσουν ΚΑΙ να μη βρεθούν χωρίς φως/νερό/τηλέφωνο/σπίτι.

3. Κάνεις το κλασικό λάθος όλων ανεξαιρέτως των αριστερών δασκάλων που έχω γνωρίσει: μιλάς με τσιτάτα. Είπε ο Έτσι, είπε ο Γιουβέτσι. Δεν τον ενδιαφέρει τον κόσμο να του επιδεικνύεις πόσο καλά διάβασες το μάθημα. Δεν είσαι ούτε ο Σπιρτούλης από τα Στρουμφ ούτε θα προσφέρεις κάτι επιδεικνύοντας το ότι είσαι κινητή εγκυκλοπαίδεια ρήσεων μεγάλων αριστερών στοχαστών. Δίνεις την εντύπωση ότι παπαγαλίζεις αντί να λες κάτι δικό σου. Πες λοιπόν κάτι δικό σου. Αποκλειστικά δικό σου - όχι "ααααααααχ, αυτό μου θυμίζει αυτό που έλεγε ο Λένιν".

4. Κλείσε το "Λεξικό Μεγάλων και Πομπωδών Λέξεων". Μάλλον όχι, μην περιοριστείς στο να το κλείσεις. Κάντο προσάναμμα για την ψησταριά σου. Χορτάσαμε από μεγάλες, πολυσύνθετες λέξεις.

5. Σταμάτα να κουνάς επιτιμητικά το δάχτυλο στον άνθρωπο που δε μπορεί να σκεφτεί παραπάνω (λόγω έλλειψης μόρφωσης και χρόνου για ατέρμονες φιλοσοφικές συζητήσεις). Δεν του φτάνει ο Πασχαλέξης Μανδραχελάς που τον βρίζει απ'το πρωί ως το βράδυ, θα έχει κι εσένα; Έλεος!

6. Γιατί δεν θέλει ο κόσμος το κομματικό "καπέλωμα"; Ακόμα απορείς; Να στα κάνω φραγκοδίφραγκα: στο συνδικαλισμό μπήκαν οι εγκάθετοι των δυο μεγάλων κομμάτων και τα κατέστρεψαν όλα. Η δε "Αριστερά" βολεύτηκε με κάποια ποσοστούλια ίσα-ίσα να μπαίνει στο κυνοβούλιο και να παίρνει την κρατική επιχορήγηση και, όπως καλά γνωρίζεις, είναι τίγκα στους μικροπρεπείς ψευτοαρχηγίσκους (σαν το γνωστό Βρυκόλακα της μπλογκόσφαιρας) που χωρίζουν την Αριστερά σε μικρά καπετανάτα, για να περιτριγυρίζονται οι ίδιοι (πάσχοντες από Αδικαιολόγητη Αλαζονεία - Unwarranted Self-Importance, για το τι ακριβώς είναι αυτή η σοβαρότατη πάθηση, Google is your friend) από αυλοκόλακες. Και βέβαια, η ίδια η Αριστερά ποτέ δεν προσπάθησε να κερδίσει το λαό μετά τη "μεταπολίτευση", γιατί σκέφτεται "καλύτερα πρώτος στο χωριό, παρά άσχετος στην πόλη". Είναι άραγε τυχαίο που ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κλπ - που δεν έχουν ΚΑΜΙΑ πρόταση για την κρίση και δεν διανοούνται καν έξοδο από το ευρώ (πολλά τα ευρώ) - αποφεύγουν να υποστηρίξουν ανθρώπους όπως ο Καζάκης, ο Λαπαβίτσας ή ο Δουζίνας; Είναι τυχαίο που κάνουν ότι δεν άκουσαν όσα έχει πει ο Richard D. Wolff; Είναι τυχαίο ότι "αγνοούν" τη Naomi Klein; Είναι τυχαίο ότι συκοφαντούν το Max Keiser (αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους ψυχασθενείς του εθνικισμού να τον παρουσιάζουν σαν "δικό τους");

7. Για να μην το κάνω κι εγώ TL;DR το σχόλιό μου, αφουγκράσου την αγωνία του κόσμου έξω κι άσε τις επικρίσεις. Με τις επικρίσεις κατά του ανθρωπάκου που δε μπόρεσε ποτέ να μελετήσει Μαρξ ή Ένγκελς και τη φετιχιστική λατρεία προς αυτούς (ΟΚ, μια χαρά τα είπαν, αλλά σήμερα έχουμε καινούργιους στοχαστές που είναι μέσα στον καιρό μας) δεν προσφέρεις τίποτα - για να μην πω τίποτα για το βερμπαλισμό που είναι ακόμη και για μένα απωθητικός. Αντίθετα, τον αποξενώνεις, τον διώχνεις και ξέρεις σε ποιον ακριβώς χώρο τον στέλνεις.

8. Κλείνοντας, σε παραπέμπω σε ένα παραμύθι που μίλαγε για ένα στοίχημα που βάλανε ο Ήλιος κι ο Άνεμος για την κάπα ενός βοσκού. Μελέτησέ το, κι ας είναι ελάχιστες αράδες.

Αντωνης είπε...

Elikas:

Πρώτα απ' όλα, από πού ακριβώς προκύπτει το αλάθητο του μαρξισμού; Και ποιος αποκλείει την πιθανότητα ο μαρξισμός να έχει περιθώρια βελτίωσης; Με ζύμωση σε πλατείες, όπου παίρνει μικρόφωνο ο καθένας και λέει το κοντό του και το μακρύ του, κι όπου η αμεσοδημοκρατία εκλαμβάνεται ως μαγικός μονόκερως που θα μας σώσει από περικοπές επιδομάτων. Γιατί όχι; Χειρότερα είναι από το να περιμένουμε την όποια κομματική ιντελιγκένσια να βγάλει άκρη;

Γιατί ακόμα κι αν δεχτώ ότι η Ψ τάση της Αριστεράς είναι ιδανική (στη θεωρία), τα πρόσωπα που την απαρτίζουν υπολείπονται της Ρόζας και των άλλων ιερών τεράτων του Μαρξισμού (στην πράξη). Και με τα μέσα που διαθέτουν, δεν έχουν καμία απολύτως πιθανότητα να επηρρεάσουν τον ελληνικό πληθυσμό υπέρ τους σε βαθμό που να μπορέσουν κάποτε να καταλάβουν την εξουσία. Ειρηνικά ή βίαια, δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή, το θέμα είναι ότι οι ανατροπές απαιτούν κάποιου είδους δημοκρατική νομιμοποίηση - το δίκιο των πολλών. Οι οποίοι πολλοί δεν έχουν και τελείως δίκιο, γιατί τόσο καιρό ψήφιζαν καραγκιόζηδες και παπατζήδες. Για να έχουν δίκιο και να μπορούν να ξεσηκωθούν ωραία και κομμουνιστικά οι πολλοί, πρέπει πρώτα να αφυπνιστούν, να αλλάξουν καταναλωτικές συνήθειες, να αποκτήσουν ταξική συνείδηση, να ενταχθούν σε (παλαιολιθικές) ιεραρχικές δομές, να ασπαστούν το ορθό δόγμα (αφού το εμπεδώσουν) και να απομνηνονεύσουν τα άπαντα του Μπρεχτ και του Μαγιακόφσκι. Θα παγώσει η κόλαση πριν συμβεί κάτι τέτοιο, και το μεσοπρόθεσμο όπου να' ναι ψηφίζεται.

Αγανακτισμένοι λοιπόν. Αυτούς έχουμε, μ' αυτούς θα πορευτούμε. Κι όπου πάει. Κι αν διαλυθεί τώρα, θα μείνει ένας σπόρος για μετά. Οι μόνες εναλλακτικές που έχουν απομείνει είναι ή να καθήσουμε φρόνιμα και μοιρολατρικά στον καναπέ μας ή να εξεγερθούμε χύμα και να φάμε μια γερή στρατιωτική καταστολή για να μάθουμε να μην το ξανακάνουμε.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@The Heretic):

Λυπάμαι, δεν βρισκόμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Συμβαίνουν αυτά.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Elikas):

Νομίζω ότι υπάρχει υφιστάμενη πολιτική εναλλακτική που προτιμώ, εγώ προσωπικά.

Καθένας σταθμίζει, αξιολογεί και αποφασίζει για τον εαυτό του.

Αντωνης είπε...

Ilias:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=KNGFbaOtYoE#at=43

Δεν είμαι σίγουρος πως λέει κάτι αυτό το βίντεο , αλλά που να ξέρει κανείς σήμερα τι θα πει μικροαστός......

Αντωνης είπε...

Giannis (@Elikas):

Αγανακτισμένοι λοιπόν. Αυτούς έχουμε, μ' αυτούς θα πορευτούμε. Κι όπου πάει. Κι αν διαλυθεί τώρα, θα μείνει ένας σπόρος για μετά. Οι μόνες εναλλακτικές που έχουν απομείνει είναι ή να καθήσουμε φρόνιμα και μοιρολατρικά στον καναπέ μας ή να εξεγερθούμε χύμα και να φάμε μια γερή στρατιωτική καταστολή για να μάθουμε να μην το ξανακάνουμε.

συμφωνείς δηλαδή ότι αυτή η θεωρία του "μη χειρότερα" που μας έφτασε εδώ, το "ψήφισε και εσύ ΠΑ.ΣΟ.Κ στις εκλογές για να μην βγει η δεξιά", τα μοιρολατρικά "ε...τι να κάνουμε τώρα, αυτούς έχουμε!" είναι η κατάλληλη για να συνεχίσουμε να πορευόμαστε...ε τι να κάνουμε, αυτοί είναι οι αγανακτισμένοι, ας χωθούμε και εμείς ανάμεσα....
όχι ρε φίλε, να ανοίξουν τα μάτια του κόσμου, να κάτσει λίγο στον καναπέ του, με μια διαφορά, αντί να ανοίξει την TV να διαβάσει κανένα βιβλίο. μέχρι τότε 8α περιμένουμε να παγώσει η κόλαση.

Αντωνης είπε...

Uturunco (@Ameshaspenta):

απλώς για αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας: ο Μπερνστάιν δεν ήταν οπαδός του αυθόρμητου. Οπαδός αυτού ήταν η Λούξεμπουργκ. Ο Μπερνστάιν θεωρούσε πως ο σοσιαλισμός είναι ένα ηθικό αίτημα που καθοδηγεί την πολιτική του κόμματος και σε καμία περίπτωση το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της προλεταριακής ταξικής πάλης. Για όποιον/α ενδειαφέρεται το βιβλίο του Μπερνστάιν υπάρχει στα ελληνικά με τίτλο Οι προϋποθέσεις για τον σοσιαλισμό και τα καθήκοντα της σοσιαλδημοκρατίας και στα αγγλικά με τίτλο evolutionary socialism (αυτό υπάρχει και στο marxists.org). Πολλές από τις ιδέες της σύγχρονης αριστεράς αλλά και της αναρχίας (πχ η σχετική αυτονομία του πολιτικού, η ταξική πάλη ως συσχετισμός δύναμης, και άλλα πολλά) βρίσκονται εκεί.

Αντωνης είπε...

Elikas:

RDAntonis Πολύ χαίρομαι που είσαι ικανοποιημένος με την πολιτική εναλλακτική σου, όποια κι αν είναι αυτή. Συγγνώμη, αλλά δεν θα περιμένω να την ενστερνιστούν οι μάζες (για χάρη των οποίων η πολιτική σου εναλλακτική κάποτε δημιουργήθηκε).

@Giannis
Κοίτα να δεις που νόμιζα ότι εγώ είμαι ο ελιτιστής. Δε λέω, ωραία είναι τα κυριακάτικα απογεύματα που πίνεις το κονιακάκι σου βυθισμένος στην πολυθρόνα και ξεφυλλίζοντας τη Βίβλο (γιατί περί αυτού πρόκειται κατά βάση, με ιερατείο, ποίμνιο κι απ' όλα). Μόνο που κάποιοι άξεστοι κι αγριεμένοι λαουτζίκοι τυχαίνει να μην έχουν ελεύθερα κυριακάτικα απογεύματα, λεφτά για κονιάκ, δική τους πολυθρόνα και όρεξη για πολιτικοθεοσοφικές αναζητήσεις. Ας τους αφήσουμε λοιπόν να εξαθλιωθούν, να γίνουν φασίστες, να πάνε στον πόλεμο και να σκοτωθούν τζάμπα - παράλληλα επιμορφώνοντας τις επερχόμενες γενιές με ανιαρές θεωρητικές αναλύσεις του προπερασμένου αιώνα.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

"Ας τους αφήσουμε λοιπόν να εξαθλιωθούν, να γίνουν φασίστες, να πάνε στον πόλεμο και να σκοτωθούν τζάμπα -"

Για το ακριβώς αντίθετο προσπαθούμε φίλε. Και για αυτό στηρίζουμε κομμουνισμό και ταξική συνείδηση και όχι αόριστες επαναστατικολογίες που το γυρνάν σε μαύρο πουκάμισο και ξυρισμένο κεφάλι στο πιτις φιτίλι γιατί, ε, αυτό έχουμε αυτό εμπιστευόμαστε, δεν πα να ναι ό,τι να ναι. Πάτα φρένο λοιπόν γιατί πήρες φόρα μεγάλη και κάνεις το μαύρο άσπρο και τανάπαλιν.

Απλά είναι τα πράγματα: άμα προτιμάς ρατσιστικό εθνικισμό και πογκρόμ αρκεί να είναι στο όνομα της "αυθόρμητης" δράσης των "μαζών" και όχι της "ιντελεκτουέλ ελίτ", τράβα. Αλλιώς, βάλε το μυαλό σου να δουλέψει λίγο παραπάνω.

Αντωνης είπε...

Joanna1987:

Πολύ ενδιαφέρον κείμενο. Ενωτικό με πρόταση προς τα εμπρός και Ταγμένο σε τυχαίο ή Αναγκαιότητα: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Ο σύντροφός μου στην καθημερινότητα ενός παιδιού, μου έφτιαξε ένα απλό προγραμματάκι που μετρά συχνότητα λέξεων σε κείμενο. «Κινήματος» και «κίνημα» πάνω από 13 φορές. Ακολουθούν με τουλάχιστον 5 εμφανίσεις: «ενός», «ιδεολογική», «πρέπει», «ταξική». Και ως κατάληξη με 4 εμφανίσεις τουλάχιστον οι : «καπιταλισμού», «αντικειμενική», «πολιτικό», «μορφή», «πολιτική», «προφάνεια». Όπως εκείνος συνηθίζει να λέει ο τίτλος (h1) θα έπρεπε να είναι : «Με ενδιαφέρει το Κίνημα που θα έχει την Ιδεολογική ταυτότητα του Ενός που Πρέπει να είναι Ταξική. Η Προφάνεια (για να γίνει sexy με όρους φιλοσοφίας) του Καπιταλισμού στην Πολιτική Μορφή του είναι η Αντικειμενική θεώρηση του Πολιτικού ζητήματος.» Με αυτόν τον τρόπο η αξιότιμη Μαρξιστική Google (βλέπε ρώσικο επώνυμο ιδρυτή) που σε φιλοξενεί, θα ανέβαζε τα ratings και το κείμενο σου θα φιγουράριζε σε περίοπτη θέση. Φυσικά εσύ δεν θέλεις κάτι τέτοιο εφόσον δηλώνεις το αντίθετο. Σαν τον Βαρουφάκη που «απεκδύεται»(όπως το ρήμα; απισχνάσει!!!) το Νομπέλ αλλά αν του κάτσει θα πει το πήρε ο άλλος, ο ξένος ντε, ο πρώην σύμβουλος του Αντρέα.Όμως για να είμαστε δίκαιοι μαζί σου, απερίφραστα δηλώνεις : «είναι η δική μου σκοπιά» και όχι όπως κάποιοι κακεντρεχείς θα «προστρέξουν» να πουν ότι εννοείς την δική σου σκοπιά ως την μόνη «Μαρξιστική». Άρα ο Άρης του αντάρτικου μην χρησιμοποιώντας λέξεις γεμάτες Νόημα (όπως «διαύγαση»;) χάνει το δικαίωμα του Μαρξιστή που απευθύνεται σε Ίσους απέναντί του στα χωριά της Ρούμελης.Φίλε, διάβαζα τα κείμενά σου και έβλεπα ότι μύριζαν έναν ελιτισμό που δεν έχει καμία σχέση με Μαρξισμό και Λενινισμό που μιλάει σε μάζες. Σε συγχωρούσα γιατί η υπερπροσπάθεια σου να επι - δείξεις έναν «διανοουμεν-ισμό» προδιδόταν από τα λάθη των εκφράσεων και των «πασαλειμμάτων γνώσης» που λέγαμε σε κάποια αμφιθέατρα και άφηνε γυμνές τις ιδιαιτερότητές σου.Ας τον ήσυχο τον Μαρξισμό. Αρκετό κακό του κάναμε όλοι μας, αφήνοντάς τον, εκτός της καθημερινότητάς μας.Άσε μας λοιπόν να είμαστε Μαρξιστές - όσο μπορούμε. Να έχουμε και λίγο Κορνήλιο στο μυαλό μας (περί ηγετών) και για τα ελληνικά πράγματα να μην ξεχνάμε το «Πτώματα – Πτώματα» του Πετρόπουλου (μήπως και καταλάβουμε ότι κάποια λαθάκια γίνανε). Για την «επιστημονική» σου ανάλυση του «κινήματος» και όχι του Φαινομένου όπως κάποιος Μαρξιστής (ορθόδοξος;) θα έλεγε, σε παραπέμπω στην αναφορά που εσύ έκανες σε βιβλίο των Linebaugh και Rediker. Η κριτική που τους έγινε είναι ότι απόκρυψαν στοιχεία και ελαφρώς; παραχάραξαν άλλα, για να στοιχειοθετήσουν την άποψή τους. Πάμε πάλι: η συγκεχυμένη εικόνα που έχουμε για την ιστορία, μας κάνει να την βλέπουμε, όπως εμείς γουστάρουμε. Αν εκείνη δεν θέλει θα βρούμε στοιχεία για να την βιάσουμε. Εγώ η ανόητη φταίω, που δεν έτρεξα στην Παρισινή Κομούνα να γραφτώ μέλος του «κινήματος» και να χρησιμοποιήσω την ταυτότητα στο θωρηκτό Ποτέμκιν. Χαιρετώ τα συντρόφια του Περισσού που τουλάχιστον είδαν τις μάζες να έρχονται ποτάμια (500k;) την Κυριακή στο ΔΙΕΘΝΕΣ κάλεσμα(μήπως, λέω, μήπως το ξέχασες;). Τις όποιες λάθος προσεγγίσεις τους θα τις συζητήσουμε με Μαρξιστική θεώρηση εκεί όπως συνήθως. Όχι άλλη διαστρέβλωση από «Μαρξισμό» του Σόρος και ο νοών νοείτω… Να λοιπόν γιατί ο μεγάλος (και σε ηλικία) μου έλεγε μην ασχολείσαι δεν είναι ΕΓΚΥΡΟΣ. Με αυτοκριτική θα προσθέσω ΑΚΥΡΟΣ – ΑΚΥΡΟΣ.«Για δες πως ανεβήκανε στην πλάτη μας ρε μάγκα κάτι Καθάριοι Μαρξιστές …»

Για νέους λύτες: Μην πηγαίνετε σε καμία συνάθροιση κοινού εκτός Κομμάτων και Θεσμικών Ιδεολόγων. Πίσω από αυτές βρίσκεται το «κίνημα» της Ντόρας που έχει τον Γκάντι για Μπαμπά και τον Καζαντζάκη για Νονό. Για ακριβώς πίσω από την πλάτη της προς στιγμή φαντάστηκα τον Μίκη σε νεανική ηλικία και λιγώθηκα στα γέλια. Δεν έχω καταφέρει να δω καθαρά και ζητώ την βοήθειά σας…

Αντωνης είπε...

Joanna1987 (συνέχεια):

Για νέους λύτες: Μην πηγαίνετε σε καμία συνάθροιση κοινού εκτός Κομμάτων και Θεσμικών Ιδεολόγων. Πίσω από αυτές βρίσκεται το «κίνημα» της Ντόρας που έχει τον Γκάντι για Μπαμπά και τον Καζαντζάκη για Νονό. Για ακριβώς πίσω από την πλάτη της προς στιγμή φαντάστηκα τον Μίκη σε νεανική ηλικία και λιγώθηκα στα γέλια. Δεν έχω καταφέρει να δω καθαρά και ζητώ την βοήθειά σας…

Κάποια που σταμάτησε να γράφει «abstract» με «ακαδημαϊκόγλωσσα» (μήπως και μπερδευτούν οι κριτές) όταν πήρα το πτυχίο στην Κλινική Ψυχολογία. (το επιδόρπιο..., για να με συγχωρέσετε που χρησιμοποιώ «λαϊκούρες» στις εκφράσεις μου και δεν κολλάει - πόσο καλύτερο από το «συνάδει»; - με το ύφος το δικό σας.)

===========================Γραμμένο σε νεκρό χρόνο, δεν είχα δει το σχόλιο του Αιρετικού. Οι «μικροαστικές» μου τύψεις με έπιασαν να σκέφτομαι την μη εκσφενδόνιση του σε κεφάλι πεσμένου. Στην δική σου επιλογή η προβολή του ή όχι (Ελ.Διαλ.). Απλά, για να ξέρεις, άλλη μία άποψη, κάποιας που αγανάκτησε(sic) με την εμπάθειά σου, για αυτό που γίνεται. Ούτε που μπήκες στον κόπο, για μία σοβαρή ανάλυση αντίθεσης, έστω για να σωθούν τα προσχήματα. Βλέπουμε και στο Indy σχόλια αλλά υπάρχουν και οι άλλες απόψεις. Ρε τον Μπακούνιν λες να κερδίσει τον Μαρξ στο νήμα; Επειδή θέλω να τα έχω καλά μαζί σου – είμαι αυριανή άνεργη – και τώρα θα πάω δουλειά κράτα μου μια θέση στους υποτελείς της Τάξης των ανέργων. Με την δική σου Πλατειοφοβία (ποιος ξέρει τι την πυροδοτεί;) θα βρούμε λύση!Απλά, respect! στον Αιρετικό, που τουλάχιστον αυτός με «επώνυμες» και «ανώνυμες» προσπάθειες κάνει πράξεις δύο πραγματάκια…============================

Αντωνης είπε...

Foukaras (@RDAntonis):

κοιτάς τον κόσμο από ψηλά όπως κι ο μανδραβέλης,κι ο μίχας,κι ο γουσέτης, κι όταν στο λένε,νιώθεις ακόμα πιο σωστός,γιατί λίγοι σε καταλαβαίνουν,επίσης μιλάς σα να μην έχεις πάει ποτέ να κάτσεις στην πλατεία να ακούσεις τον κόσμο να μιλάει,να προσπαθεί να καταλάβει και να συνυπάρξει,σου λείπει κάτι,που είναι μάλλον η εγγύτητα στους δίπλα σου και η ανάγκη μαζί τους να βρεις μιαν άκρη,κι ας φας τα μούτρα σου,αλλά δεν πειράζει,μπορεί να σαι πιο μόνος,αλλά ξέρεις τί?δεν τρέχει,είσαι σωστός ρε,και μάλιστ με αναφορές.μια μέρα θα λέμε,μας τα λεγε αυτός.ίσως το λέμε κι από προχτές.

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος (@RD Antonis):

Αργότερα θα τα πούμε..απλά δε μπορώ να μην επισημάνω τον αγνό ενθουσιασμό που εκδηλώνεται εδω μέσα..και μια όχι και τόσο υφέρπουσα επιθετικότητα προς αμφιβολίες απέναντι στο κίνημα..για να δούμε λοιπόν, εδω είμαστε, απλά θα ήθελα να εξομολογηθω και γω πως αρχίζω πάλι να τα παίρνω στο κρανίο με την έλλειψη επιχειρημάτων απο την ''κινηματική'' αριστερά,εκτός του ''μια ζωή την έχουμε, κι αν δε το γλεντήσουμε. τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντίσουμε; λα λαλα,,,χαρά στο κουράγιο σου ρε φίλε.

Αντωνης είπε...

Athemita (@RDAntonis):

Αψογος, άγνωστε σύντροφε! Υποκλίνομαι...
Κωδικοποίησες (αυστηρά και επιστημονικά) ιδέες που είχα θολά στο μυαλό μου...
Κι εγώ πιστεύω ότι οι αγανακτισμένοι (και από τη μορφή και από το περιεχόμενό τους) είναι η επιτομή του μικροαστισμού...

Αντωνης είπε...

raresteak:

προσυπογράφω κάθε λέξη αυτού του καίριου κειμένου

Αντωνης είπε...

Ένας απ' όλους:

Δυστυχώς, αυτό που δεν έχουν καταλάβει όσοι δεν υποστηρίζουν το κίνημα των αγανακτισμένων (όχι όλων, αλλά τουλάχιστον αυτών που προσπαθούν να κινήσουν δημοκρατικές διαδικασίες) είναι πως αν ο κόσμος ήθελε κομμουνισμό (γιατί αυτό περιγράφεις ως λύση) θα τον είχε ζητήσει. Πρώτα διώχνεις τα βαριά από πάνω σου και μετά πείθεις για μια άλλη κοινωνία - που ούτως ή άλλως ο καθημερινός άνθρωπος τη φοβάται από όσους έχει ακούσει να μιλάνε για τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Προσωπικά δεν διαφωνώ σε πολλά σημεία από τα οποία αναφέρεις, αλλά άμα δεν καταφέρει ο κόσμος να πετάξει από πάνω του τα κόμματα και τις "αλήθειες" τους, δεν θα καταφέρει να δει ως ανεξάρτητο ανθρώπινο ον το αύριο και να θελήσει κάτι παραπάνω από μικροαστικό βόλεμα. Πρώτα θα ταΐσει το παιδί του το σπουργίτι που βγαίνει παγανιά κάθε μέρα και μετά θα φάει η σπουργιτίνα. Μια γυναίκα που ρωτάει αν θα έχει δουλειά και φαγητό, μετά την πτώχευση, μετά την αλλαγή κτλ κτλ, νοιάζεται πιο πολύ για τα παιδιά της που φοβάται μήπως τα ρίξουν στα ναρκωτικά, παρά για την παράδοση των μέσων παραγωγής στο λαό (τι της είπες τώρα). Θες να το πεις μικροαστισμό, πες το. Αλλά δυστυχώς η κοινωνία είναι αυτή. Γυρίζοντάς της την πλάτη, το μόνο που καταφέρνεις είναι να την αφήνεις να συνεχίσει να είναι έτσι και να γίνει και χειρότερη. Όσον αφορά τα ρατσιστοειδή και τις δράσεις τους, ο μόνος τρόπος να τους αντιμετωπίσουμε είναι να πάμε εμείς, όσο περισσότεροι μπορούμε στο Σύνταγμα και να αντιτάξουμε άλλα ήθη στο μίσος. Να πάρουμε ο καθένας από έναν μετανάστη φίλο μας, να πάρουμε τις μανάδες μας που ανησυχούν, να μιλήσουμε στους φίλους μας που αρχίσουν να φασίστίζουν (στην ανάγκη να τσακωθούμε κιόλας μαζί τους). Ο λαός δεν είναι γκόμενα που άμα τη φτύσεις θα σου κάτσει.

Αντωνης είπε...

alexia:

Από την πρώτη μέρα των αγανακτισμένων βλαστημάω γιατί η ρευστότητα της κατάστασης αυτής με κάνει να είμαι εκέι κάθε μέρα.

5-6 ώρες καθημερινά φοβάμαι και αν κάνω το λογαριασμό για το πόσες μέρες έχω φάει στεκόμενος σε μια πλατεία που αν βγώ και πω ότι είμαι κομμουνιστής δεν θα πάθω τίποτα αλλά αν βγώ και πω είμαι από την τάδε οργάνωση θα πεσουν να με φάνε.

ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να αφήσουμε επουδενί τη μάζα και τις διαθέσεις της μάζας όυτε στην τύχη τους ούτε να την χαρίσουμε στο ρεφορμισμό και την αστική τάξη.

Οι μικροαστοί (κοινωνικά μιλώντας) αυτοί για να ριζοσπαστικοποιηθούν πρέπει οι κομμουνιστές να τους πείσουμε να στρατευθούν με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, πρώτα και κύρια πρέπει να πειστούν ότι πρέπει να παραιτηθούν από την αντίληψη της διατήρησης της μικρής ιδιοκτησίας τους.

Οι μικροαστοί (πολιτικά μιλώντας) πρέπει να πειστούν ότι η α-κομματικότητα και η μη-οργάνωση είναι η πιο ύπουλη μορφή αστικής επιρροής στο κίνημα.
ότι κάτω από την ταμπέλα τους α-κομμάτιστου αγώνα παίζουν μεγαλύτερες βρωμιές και προδοσίες και μάλιστα οι πρωταγωνιστές δεν το χρεώνονται γιατί δρούν ανώνυμα.

Στις αραβικές χώρες ομάδες αγκιτάτορων πληρωμένοι για να καθοδηγούν τη μάζα την οδήγησαν στην αγκαλιά της αντιπολίτευσης (στην Αίγυπτο συγκεκριμένα).

κυρίαρχα λοιπόν αμείλικτος πόλεμος ενάντια στην αστική επιροοή, με όσες δυνάμεις έχουμε.

Να προσπαθήσουμε να επιδράσουμε με ένα κομμουνιστικό πρόγραμμα και όχι παπατζιλίκια για άμεση δημοκρατία γενικά. Ότι καταφέρουμε θα μας παει μπροστά. ότι δεν καταφέρουμε να μας οδηγήσει σε μελέτη τους γιατι δεν τα καταφέραμε. Η εμπλοκή των κομμουνιστών και των αριστερών γενικά με την μάζα αυτή θα μας ωφελήσει πολλαπλά, σε επίπεδο ζύμωσης, αντιμετώπισης μαζικού ακροατηρίου, εκλαϊκευση γραμμής κλπ.

Π. στο παρακάτω κείμενο δείτε ένα απλό τρόπο να παρουσιάσεις τις αρχές του κράτους της κομμούνας:

http://diagrafixreous.blogspot.com/2011/06/blog-post_486.html

Αντωνης είπε...

cia239:

Χθές στο σύνταγμα ένας ομιλητής-ο Βαρουφάκης- είπε το ανάποδο, μήπως δηλαδή πάμε ολοταχώς προς το 1914: Η συνέλευση ζητούσε να μάθει πως θα αποκτήσουμε ανταγωνιστική οικονομία και αν η έξοδος απο την ευρωζώνη θα ωφελούσε. Τους θύμισε λοιπόν την παγίδα αυτή του ανταγωνισμού μεταξύ των εθνών και των εργαζομένων καθώς και τα ιστορικά προηγούμενα-και του μεσοπολέμου-αλλα ήταν σα να μιλούσε σε κουφούς.
Οι περισσότεροι σκεφτόμαστε εντός πλαισίων ήδη καλά στερεωμένων και κάθε παρέκλιση σβήνει μέσα στις φωνές και τον ηχο απο τα κατσαρολικά.

Αντωνης είπε...

ένα (@RDAntonis):

Έχει παίξει καμιά απεργία στην Ελλάδα, τα τελευταία 20 χρόνια ας πούμε, που να μην ήταν «μικροαστική»;

Πού; Πότε;

Και σε ποιο βιβλίο του Μαρξ την διαβάσατε;

Αντωνης είπε...

Κατερίνα Σ.Μ:

Αφού γίνονται δεκτές οι προσυπογραφές, να συνυπογράψω κι εγώ το σχόλιο του TheHeretic. Από την πρώτη λέξη ως την τελευταία.

Σε ξεχωριστό μήκος κύματος από τον γράφοντα το ποστ, μιας και συμβαίνει να ζω στην Ελλάδα και αυτή τη στιγμή ακούω τα νέα μέτρα που πλήττουν ΚΑΙ ΠΑΛΙ τους χαμηλόμισθους και τους ειλικρινείς φορολογούμενους.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@ένα):

Εσείς το κείμενο το διαβάσατε;

Αν το διαβάζατε, θα καταναούσατε ότι δεν είναι καθόλου ΑΠΛΩΣ ζήτημα του μικροαστικού χαρακτήρα του κινήματος η μη υποστήριξή του.

Αντωνης είπε...

cia239 (@ένας απ' όλους):

"Μια γυναίκα που ρωτάει αν θα έχει δουλειά και φαγητό, μετά την πτώχευση,
μετά την αλλαγή κτλ κτλ, νοιάζεται πιο πολύ για τα παιδιά της [....] παρά για την παράδοση των μέσων
παραγωγής στο λαό"
Το περίεργο είναι οτι μας έχουν πείσει οτι οι μισθοί είναι κάτι φυσικό και κάτι το λογικό να επιζητάς στη ζωή σου, λες και τα χαρτονομίσματα φυτρώνουν σε θάμνους και τρώγωνται αλλα δεν είναι φυσικό να αναρρωτιέσαι π.χ ποιος κατέχει/καλλιεργεί τη γή ή αν είναι παραλογο να καλλιεργείται ανταγωνιστικός κρόκος κοζάνης και όχι σιτηρά στη χώρα. Προφανώς η σπουργιτίνα θα ταίσει κρόκο και τρούφες τα παιδιά της.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Κατερίνα Σ.Μ):

"Οι ελικρινείς φορολογούμενοι"! Ευχαριστώ για την επιβεβαίωση των όσων λέω για τον μικροαστικό χαρακτήρα του "κινήματος" και την πλήρη του σύνδεση με τον βοναπαρτισμό.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@alexia):

Καλο θα ήταν να διαβάσεις τα σχόλια εδώ προσεκτικά και να δεις προς τα πού ριζοσπαστικοποιούνται οι "αγανακτισμένοι" αν τους μιλήσεις με όρους αριστεράς.

Η "αριστερά" το γνωρίζει αυτό, για αυτό τους μιλάει με τους όρους που θέλουν οι ίδιοι, και όλοι μαζί κάνουν μια ωραία αντικομμουνιστική και φιλοσπιθική παρέα. Υπάρχουν πολλά ταμπούρλα να τους οδηγήσουν στην αυταπάτη ότι δήθεν οι λαϊκισμοί στους οποίους έχουν παραδοθεί αφορούν το συμφέρον των χαμηλών τάξεων (κούνια που τους κούναγε). Υπάρχουν πολλά μεγάφωνα που τους πείθουν ότι δεν θα τους σώσει ο Μαρξ αλλά ο...Ζουράρις. Δεν χρειάζεται και το δικό μου.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@alexia):

"Η εμπλοκή των κομμουνιστών και των αριστερών γενικά με την μάζα αυτή"

Πώς θα εμπλακούν οι κομμουνιστές; Μασκαρεμένοι; Πιστεύετε ότι το κλίμα που διαμορφώνεται καθημερινά είναι δεκτικό σε αυτό που προτείνετε; Ότι έχει ομοιότητες με την Αίγυπτο και την Κομμούνα;

Αν ναι, βεβαίως να υποστηρίξω την πρότασή σας.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@ένας απ' όλους):

Υπάρχει εργατικό κίνημα, κύριε. Υπάρχει κομμουνιστικό κόμμα. Γιατί γυρίζω εγώ την πλάτη και όχι όσοι προτιμούν να φλερτάρουν με ναυάρχους και στρατηγούς αντί με το εργατικό κίνημα και το κομμουνιστικό κόμμα;

Αντωνης είπε...

Weaknlooseties (@TheHeretic):

Η αφέλεια σου είναι συγκλονιστική.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Foukaras):

Κοιτάω τον κόσμο από το ύψος του κομμουνισμού και του αντιφασισμού. Αυτό είναι το ύψος απ' το οποίο κοιτάω.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Γιάννης Tζανάκος):

"την έλλειψη επιχειρημάτων απο την ''κινηματική'' αριστερά"

Δεν χρειάζονται επιχειρήματα. Μιλά η αγανάκτηση τώρα. Σώπα και άκου.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Joanna1987):

Ούτε που μπήκες στον κόπο, για μία σοβαρή ανάλυση αντίθεσης, έστω για να σωθούν τα προσχήματα.

Έχεις μεγάλη πλάκα. Πραγματικά.

Αντωνης είπε...

the Idiot Moufflon:

@HTheHeretic eretic & @RDAntonis

Δοκιμάστε στα βραχέα...

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Weaknlooseties):

Α, έχει 8 like. Η αμεσοδημοκρατία εγκρίνει. Εσύ πόσα like έχεις, ε;

Αντωνης είπε...

elias:

Νομίζω ότι το άρθρο έχει ένα αδύνατο σημείο, που είναι και καθοριστικό της τύχης του: Εγκαλεί την Αριστερά στο όνομα της μαρξιστικής θεωρίας. Η Αριστερά όμως δεν σκέφτεται πια με όρους πάλης των τάξεων, τα οικονομικά της είναι κεϋνσιανά κλπ κλπ. "Φωνή βοώντος εν τη ερήμω" λοιπόν. Ας μιλήσουμε απλά, διατηρώντας την μαρξιστική ανάλυση και τις έννοιες της αλλάζοντας όμως λέξεις, φτιάχνοντας καινούργιες, εξηγώντας ό,τι έχουμε να εξηγήσουμε με την ελκυστική γλώσσα του καιρού μας. Το παλιό καλό κρασί μας χρεάζεται νέα μποτίλια, και αν είναι πράγματι καλό, ο κόσμος θα το εκτιμήσει.

Αντωνης είπε...

alexia:

Δεν είναι δεκτικό και θα πάμε και με μουτσούνες αν χρειαστεί.

Το θέμα είναι ότι καλλιεργείται ένα ελιτισμός και μια κακή "ορθοδοξία" του τύπου δεν βλέπω σωματεία, δεν βλέπω κόμματα άρα αντιδραστικοί, άρα δεν έχω δουλειά εκεί.

Κι όμως αυτό δεν είναι ανασταλτικός παράγοντας είναι παράδοση όπλων.
Εξηγούμαι: Καπιταλισμό έχουμε, πλήρη επικράτηση των αστικών ιδεών, ένα κομμουνιστικό κόμμα που δεν παλεύει για την επανάσταση, δεν πατάει στην πλατεία, γράφει μέσω του οργάνου για το τι γίνεται, διάφορα αριστερά άλλα κόμματα οργανώσεις που έχουν ήδη υποταχτεί στο αυθόρμητο.

Ε ναι χαίρω πολύ, δεν θέλουν κομμουνισμό οι "αγανακτισμένοι", και η απεργία στις 15 θα είναι "μικροαστική".

Ε και?

Κάναμε πραγματικά κάτι για να αναιρέσουμε τα 2 παραπάνω???

όχι! άρα να δούμε τι δεν κάναμε και να το κάνουμε.

Κλείνω λέγοντας, ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε και ενσωματώθηκε πλήρως, το ΚΚΕ δεν πήγε και αποξενώθηκε πλήρως.

Άρα η χρηση τομή βρίσκεται στο να πας και να πεις κατι.

Για να μην σπαμάρω, αν συμμερίζεστε το ότι πρέπει να πάμε και να πούμε κα΄τι ας κάνουμε κουβέντα στο τι να πούμε.

Στην τελική αυτοί που έχουν κακή άποψη για τον κομμουνισμό ή αντικομμουνιστικές απόψεις θα τις αλλάξουν μόνο αν οι κομμουνιστές τους πείθουν καθημερινά μέσα από τον αγώνα για το αντίθετο.

προς το παρόν η αστική τάξη τους πείθει ότι κομμουνισμός=εκατόμβες θυμάτων και ότι οι γυναίκες θα ναι αξύριστες...

Αντωνης είπε...

Ένας απ' όλους:

Πού είναι το εργατικό κίνημα που με τόσα μέτρα δεν έχει κάνει απεργία διαρκείας εδώ και τόσο καιρό; Πού είναι το κομμουνιστικό κόμμα (αν μιλήσουμε για το εργαλείο του το ΠΑΜΕ) που δεν βγαίνει μόνο του να πει να γίνει αυτή η απεργία διαρκείας και να το ακολουθήσουν όλοι οι αγανακτισμένοι και οι "αγανακτισμένοι"; Πού είναι το ΠΑΜΕ να βγει μόνο του προτού βγουν οι αφελείς, οι ναύαρχοι και οι στρατηγοί να κλείσει το Σύνταγμα με τις 200.000 κόσμο που κατεβαίνουν για πλάκα όποτε ανακοινώνει πορεία-παρέλαση και μετά σπίτι; Με συγχωρείς αλλά με τη χλιαρότητα που έχει αντιμετωπίσει το κομμουνιστικό κόμμα την κατάσταση όλον αυτό τον καιρό, καθώς και με τη στωικότητα τού "θα πέσει μόνος του ο καπιταλισμός" δεν αλλάζουν τα πράγματα. Τώρα αν μου πεις για ένα άλλο κομμουνιστικό κόμμα που δεν είναι αυτό που ευαγγελίζεται την ορθοδοξία, να με ξανασυγχωρέσεις, αλλά εκείνος ο χαζολαός και η μάζα ούτε που ξέρουν ότι υπάρχει. Και άμα είναι να περιμένουμε να γίνουν ώριμες οι συνθήκες για να έρθει στα πράγματα ο κομμουνισμός τότε φέξε μου και γλύστρισα. Προσωπικά προτιμώ μικροαστούς να διαδηλώνουν για να έχουν να φάνε -μόνο αυτό κινεί τον λαό αποδεδειγμένα- παρά κομμουνιστές που τα θέλουν όλα και τα θέλουν τώρα.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@elias):

Αν και δεν ξέρω τι εννοείτε με την "τύχη του" άρθρου, κατανοώ την θέση σας. Δυστυχώς, προσωπικά, δεν είμαι θιασώτης της "ελκυστικής γλώσσας του καιρού μας". Η γλώσσα αυτή είναι γεμάτη παγίδες, και αντί να την μιλάς, σε μιλά αυτή. Και κάπως έτσι καταντάς σαν την σημερινή αριστερά, να παριστάνεις το σκυλάκι αυτών που σου υπέκλεψαν 5 τσιτάτα και τα πλαισίωσαν με εθνοσωβινισμό και συνομωσιολογία.

Αντωνης είπε...

adin (@Joanna1987):

πω πω ζήλιαααα....

Αντωνης είπε...

Κατερίνα Σ.Μ:

ok. Να υποθέσω πως όταν κάποιοι άλλοι κινητοποιηθούν και διαμορφώσουν ένα κίνημα με μεγαλοαστικό χαρακτήρα που λείπει από το παρόν, θα γράψεις ένα ποστ για τους λόγους που το στηρίζεις;

...αν και δεν έχει καμμία σημασία αυτό. Είτε το στηρίζει ο καθένας μας, είτε όχι, δεν επηρεάζει κανέναν άλλον, πέραν του εαυτού του, όσα ποστς κι αν γράψει.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@ένας απ' όλους):

Έχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ δρόμο το Κομμουνιστικό Κόμμα και το εργατικό κίνημα για να εκπληρώσουν στοιχειωδώς την αποστολή τους. Δεν έχω ψευδαισθήσεις για τις αδυναμίες τους. Όμως, και σε αντιδιαστολή με τους λογής τσαρλατάνους και καιροσκόπους, έχουν πάρει θέση για την στρεβλωτική ρητορική της νέας αριστεροδεξιάς των ναυάρχων και των στρατηγών. Και φυσικά, είναι θέση φιλολαϊκή και αντιμνημονιακή, αν και όλα τούτα αρέσκονται να τα ξεχνούν όσοι έρχονται "αγανακτισμένοι" έρχονται να συγκρίνουν εμένα με τον Μανδραβέλη επειδή τους πέφτει λίγο βαρύ στον αλλαλάζοντα και φουσκωμένο έπαρση "επαναστατισμό" τους το "κατάργηση της ιδιωτικής περιουσίας" και το "κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής."

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@alexia):

"Κλείνω λέγοντας, ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε και ενσωματώθηκε πλήρως, το ΚΚΕ δεν πήγε και αποξενώθηκε πλήρως."

Θεωρητικά, αυτό είναι σωστό, μέσες-άκρες τουλάχιστο. Πρακτικά, βλέπεις να υπήρχε δυνατότητα για τρίτο δρόμο; Ειλικρινής ερώτηση, τα σχόλιά σου είναι όαση ψυχραιμίας και θετικής προαίρεσης.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@ Κατερίνα Σ.Μ):

όταν κάποιοι άλλοι κινητοποιηθούν και διαμορφώσουν ένα κίνημα με μεγαλοαστικό χαρακτήρα που λείπει από το παρόν, θα γράψεις ένα ποστ για τους λόγους που το στηρίζεις;

Η γκεμπελική διαστρέβλωση αυτού που δεν μας συμφέρει να σεβαστούμε τουλάχιστο έχει όρια. Scripta manent, και σε πολλούς από όσους εμφανίστηκαν αίφνης να κρίνουν "εξ αριστερών" θα συνιστούσα χαπάκια μνήμης για το πόσο
στηρίζω το μεγαλοαστικό κίνημα που έχει ΗΔΗ εμφανιστεί:

http://radicaldesire.blogspot.com/2011/06/blog-post_6198.html
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/06/blog-post_1498.html
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/06/blog-post_5372.html
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/06/blog-post_2941.html
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/06/blog-post_4282.html

Αντωνης είπε...

Μάριος Ιακώβ:

Mιλώντας από προλεταριακή σκοπιά, από τη σκοπιά δηλαδή όσων δεν διαθέτουν ως περιουσιακό τους στοιχείο παρά μόνο την εργασιακή τους δυνατότητα, μερικές σκόρπιες -προς το παρόν- παρατηρήσεις:
1) είναι λάθος η κανονιστική περιγραφή της ταξικής συνείδησης κατά τρόπο στατικό και όχι δυναμικό, και μάλιστα σε καιρούς ρευστούς. Με άλλα λόγια, η κατ' αρχάς ορθή περιγραφή της μικροαστικής φύσης ενός οποιουδήποτε κινήματος έχει αξία εφόσον λαμβάνουμε πραγματική/υλική θέση εντός της κοινωνικής κίνησης που δημιουργεί η κρίση από προλεταριακή αφετηρία και με προλεταριακή στόχευση, προκειμένου να ανοίξουμε πραγματικά ρήγματα στο εξ ορισμού συντηρητικό κοινωνικό συνειδητό
2) σε έναν κοινωνικό σχηματισμό κατ' εξοχήν μικροαστικό τόσο από παραγωγική όσο και από ιδεολογική άποψη, όπως είναι ο ελληνικός, η ανάγκη διαρκούς και έγκυρου αναπροσδιορισμού της προλεταριακής ταξικής ταυτότητας και της σχέσης της με τις άλλες ταξικές ταυτότητες είναι απαραίτητη τόσο σε θεωρητικό όσο και πρακτικό επίπεδο
3) η αναγνώριση και παραδοχή του γεγονότος ότι το προλεταριακό στοιχείο, ανεξαρτήτως ορισμού του, είναι μειοψηφικό εντός της ελληνικής κοινωνίας, θέτει για μια ακόμη φορά το ζήτημα των κοινωνικών/πολιτικών συμμαχιών και του ιδεολογικού αγώνα στην ημερησία διάταξη και μάλιστα με τρόπο επιτακτικό, τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά
4) ο κομμουνιστικός ορίζοντας προσδοκιών από προλεταριακή σκοπιά είναι καιρός να περιγραφεί εκ νέου και με αφετηρία το γεγονός ότι η παρούσα καπιταλιστική κρίση φανερώνει μοναδικά ιστορικά χαρακτηριστικά, όπως το ότι βρισκόμαστε παρά πολύ κοντά στην καθολική κατάρρευση της φέρουσας δυνατότητας του οικοσυστήματος εντός του οποίου λαμβάνουν χώρα οι καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις, και μάλιστα σε πλανητικό επίπεδο
5) ο προλεταριακός πολιτικός αγώνας είναι εξ ορισμού μακροχρόνιος αγώνας θέσεων μέσα σε ένα εχθρικό κοινωνικοπολιτικό πεδίο, και η θεωρητική πολυτέλεια αναγνώρισης αυτού του εχθρικού χαρακτήρα θα πρέπει να συνδυάζεται με την πρακτική εργασία αποδόμησης των ιδεολογικών προκαταλήψεων του αντιπάλου, και κατάδειξης των ανεπίλυτων αντιφάσεων τους στα πλαίσια του "υπαρκτού καπιταλισμού"

Δύσκολο πράγμα η τακτική και στρατηγική κίνηση εντός του κοινωνικού ανταγωνισμού, ούτως ή άλλως, χωρίς αδιάκοπη θεωρητικο/πρακτική εργασία σε όλα τα επίπεδα...

Αντωνης είπε...

Adin (@theHeretic):

1. Γράφεις πάρα μα πάρα πολλά και το κείμενο καταντά βαρετό. Μιλάμε για TL;DR (Google it).
...κάτι αριστερό σε καναπεδάκι σας βρίσκεται;

2. κατηγορείς για "μικροαστική νοοτροπία" ανθρώπους που δεν είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν τη δική σου μόρφωση

...και δε λαϊκίζεις για να κερδίσεις πολλά λάικ απ τους κρυπτοφιλελευθερους.
ως γνωστόν οι κομμουνιστές ειναι όλοι της Πρυτανείας!

3. Δίνεις την εντύπωση ότι παπαγαλίζεις αντί να λες κάτι δικό σου

...η θεωρία είναι παπαγαλία. ξεβρακωθείτε να τελειώνουμε χωρίς παπαγαλίστικες αντιστάσεις.

4. Χορτάσαμε από μεγάλες, πολυσύνθετες λέξεις.

...και βγάλαμε μεγάλα μούσια που ποτέ δεν τις καταλάβαμε.

5. Σταμάτα να κουνάς επιτιμητικά το δάχτυλο

...εγώ μετά τι θα κάνω;!

6. αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους ψυχασθενείς του εθνικισμού να τον παρουσιάζουν σαν "δικό τους"

....αντισταθείτε στον εθνικισμό! τούτο το χώμα είναι δικό μας και δικό μας!

7. και ξέρεις σε ποιον ακριβώς χώρο τον στέλνεις.

....στα γκουλαγκ αυτό το είπαμε.
8. Κλείνοντας, σε παραπέμπω σε ένα παραμύθι

...που δε μου το λες, δε μου το λες, δε μου το λες, δε μου το λες!!!

Αντωνης είπε...

alexia (@RDAntonis):

Πιστεύω ναι. Ο τρίτος δρόμος είναι: πάω εκεί και προσπαθώ ανάλογα με το τι κουβέντα υπάρχει προσπαθώ να βάλω την άποψή μου κερδίζοντας το κοινό (ακόμα και συναισθηματικά).
Αυτά που λέω γιατί τα λέω?

Παρατηρώ και πιστεύω ότι έτσι είναι κιόλας, ότι στην επαρχία ένα συντονισμένο πολιτικο-ιδεολογικό "ντου" στις "λαϊκές συνελεύσεις" θα έχει αποτελέσματα πολλαπλάσια από τη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα.

έτσι το ζόρι που είναι η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, θέλει "στρατό" ανθρώπων που με απλά λόγια είτε στα πηγαδάκια, είτε στις διάφορες ομάδες, είτε δια μικροφώνου θα τα λένε.

Πολύ σημαντικό είναι να επιδρούμε στη συγγραφή των κειμένων, γιατί αυτό είναι η εικόνα της πλατείας. Τα κείμενα της πλατείας είναι τα δικά της ΜΜΕ.

Επαναλαμβάνω στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη είναι δύσκολο αυτό αλλά αν δεν βουτήξουμε στα σκατά το σιφώνιο δεν θα ξεβουλώσει.

Πριν λίγο βρήκα και ένα κείμενο ανέργων-εργαζομένων της πλατείας Συντάγματος:
http://diagrafixreous.blogspot.com/2011/06/blog-post_2932.html

έχει κάποια βασικά συνδικαλιστικά αιτήματα. Στη βάση αυτών μπορούμε να ανοίξουμε το γιατί θέλουμε συνδικάτα, γιατί χρειάζεται πολιτική οργάνωση (κόμματα).

Αντωνης είπε...

g. (@RDAntonis):

αυτά που παρέθεσες σε μορφή αφίσας θα μπορούσαν να είναι πάνω-κάτω κάπως έτσι:

http://www.autonomia.gr/autonomia/autonomoi_posters/autonomoi_posters_29.html

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@alexia):

"στην επαρχία ένα συντονισμένο πολιτικο-ιδεολογικό "ντου" στις "λαϊκές συνελεύσεις" θα έχει αποτελέσματα πολλαπλάσια από τη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα.

έτσι το ζόρι που είναι η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, θέλει "στρατό" ανθρώπων που με απλά λόγια είτε στα πηγαδάκια, είτε στις διάφορες ομάδες, είτε δια μικροφώνου θα τα λένε.
Πολύ σημαντικό είναι να επιδρούμε στη συγγραφή των κειμένων, γιατί αυτό είναι η εικόνα της πλατείας."

Ενδιαφέρουσες πολύ οι παρατηρήσεις σου, ιδιαίτερα για την επαρχία. Ας ληφθούν υπόψη αυτά ως προτάσεις.

Ευχαριστώ και πάλι για τα δημιουργικά και χρήσιμα σχόλια.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@g.):

Υπάρχει ακόμα αδιάβρωτος αντιεξουσιασμός λοιπόν. Υπάρχουν ακόμα αντιστάσεις. Μακάρι να βρει ανταπόκριση.

Αντωνης είπε...

Zakwer:

Μπορειτε να παρετε το κειμενο σαν κριτικη, λαβετε το υποψη και απο κει και περα καντε αυτο που νομιζετε, δεν σας τραβηξε το αρθρο απ τα μαλλια και σας εδιωξε απ την πλατεια, εκει ειναι ο κοσμος ακομη. Να ηρεμησουμε λιγο και να σκεφτουμε ψυχραιμα, αστε το αυθορμητο για την παρεα.

Εχω μια ερωτηση, χωρις ειρωνεια: Αν οπως λες, πιθανον ''η αντικειμενική ταξική θέση της πλειοψηφίας των Ελληνων πολιτων να είναι μικροαστική'', τοτε πως και γιατι η ταξικη τους συνειδηση και ο κυριαρχος ιδεολογικος χαρακτηρας του κινηματος να μην ειναι τετοιος; Πως θα μπορουσε και γιατι θα επρεπε να ειναι προλεταριακος αφου ειναι/ειμαστε αντικειμενικα μικροαστοι; Αυτο σημαινει οτι επιδεινωση τις οικονομικης καταστασης και θεσης των πολιτων θα ηταν ''αντικειμενικα'' θετικη για το εργατικο κινημα;

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Μάριος Ιακώβου):

1. Αυτό ακριβώς προσπάθησα στο πιο πάνω κείμενο Μάριε, να λάβω θέση εντός της κοινωνικής κίνησης που δημιουργεί η κρίση. Αν ήθελα να μείνω έξω, δεν θα ασχολούμουν καν.
2. Συμφωνώ.
3. Επίσης συμφωνώ, φυσικά και είναι μειοψηφικό το προλεταριακό στοιχείο, και φυσικά αυτό θέτει διαρκώς το ζήτημα των πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών. Τι μας απασχολεί; Οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις αυτών των συμμαχιών; Αυτές θέλουμε να εξασφαλίσουμε.
4. Βεβαίως, αλλά αυτό είναι τιτάνιο έργο και απαιτεί συλλογική εργασία. Επίσης είναι έργο στο οποίο δεν έχουμε κάνει σημαντικά βήματα ως τώρα. Αυτή είναι καθαρά ευθύνη όλων μας στην κομμουνιστική αριστερά, παγκόσμια.
5. Συμφωνώ.

Αντωνης είπε...

Zakwer:

Σορρυ, τωρα ειδα το σχολιο του Μαριου Ιακωβ. που θετει παρομοιο ζητημα

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Zakwer):

Είναι απόλυτα φυσικό να είναι τέτοιος, το είπα αυτό στο κείμενο. Και ξεκαθάρισα ότι δεν είναι αυτό το πρόβλημά μου. Το πρόβλημά μου είναι Η ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ σημαντικής μερίδας της αριστεράς στην βοναπαρτική ιδεολογία αυτού του προσανατολισμού. Αυτό δεν είναι διαλεκτική εργατικού και μικροαστικού κινήματος με δυνητικές χειραφετητικές απολήξεις. Είναι ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ του εργατικού κινήματος και της εργατικής τάξης, περιλαμβανομένων των μεταναστών, στον όλο και πιο ανοιχτά φασίζοντα μικροαστισμό.

Νομίζω ότι ήμουν σαφέστατος για όλα αυτά.

Αντωνης είπε...

Zakwer (@g.):

Εξαιρετικη η παρατηρηση οτι ''Αυτο το θεαμα 'ειρηνικης διαμαρτυριας' θα γινει το μετρο και το οριο του τι επιτρεπεται. Απο δω και στο εξης οσοι αγωνιζονται συγκρουομενοι δεν θα εχουν απεναντι τους μονο την αστυνομια και τα δικαστηρια αλλα και το μεγαλειο της 'κοινωνιας των πολιτων' ''

Αντωνης είπε...

Dimitris:

Αντώνη νομίζω ότι ακόμα πιο ενδιαφέρον από την ανάρτησή σου είναι τελικά οι παρεμβάσεις των υποστηρικτών της πλατείας: προκαλεί αμηχανία η επιθετικότητά και η έπαρσή τους - ενώ ταυτόχρονα κατηγορούν για ελιτισμό όποιον προσπαθεί να σκεφτεί με έννοιες που προέρχονται από την θεωρία και την ιστορική εμπειρία του εργατικού κινήματος. Δεν υπάρχει χώρος για λυσιτελή διάλογο όταν σου ασκούν κριτική επειδή τους ασκείς κριτική! Από πλευράς σου όμως, ίσως είναι απαραίτητη (διαλεκτικά) μία ανάρτηση αναφορικά με τις εγγενείς αδυναμίες του ΚΚΕ, ως συλλογικού υποκειμένου και ως ηγεσίας, να ηγεμονεύσει στις παρούσες συνθήκες.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Zakwer):

"Αυτο σημαινει οτι επιδεινωση τις οικονομικης καταστασης και θεσης των πολιτων θα ηταν ''αντικειμενικα'' θετικη για το εργατικο κινημα;"

Όχι, ούτε λέω, ούτε υπονοώ πουθενά κάτι τέτοιο. Από πού το συνήγαγες;

Αντωνης είπε...

Elikas:

Αντώνη, δεν διαφωνώ ότι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μας προκύψει το χειρότερο είδος λαϊκισμού ή ακόμα και φασισμού με αυτό που συμβαίνει στις πλατείες. Ο κόσμος ψάχνει τον συντομότερο δρόμο για την ευημερία, και γι' αυτό σε περιόδους κρίσης είναι επιρρεπής σε δημαγωγούς κάθε είδους (αριστερούς και δεξιούς). Πάντα έτσι συνέβαινε. Εκτός αν νομίζεις ότι η Οκτωβριανή επανάσταση πέτυχε επειδή η εργατική τάξη αναγνώρισε τη θεωρητική ανωτερότητα του Μαρξισμού. Καμία σχέση. Πεινούσαν οι άνθρωποι, εμφανίστηκαν κάποιοι που έδειχναν οργανωμένοι κι αποφασισμένοι να αλλάξουν το τοπίο, υποσχέθηκαν στους πεινασμένους πέντε βασικά και κατανοητά πράγματα, τους έπεισαν για το όραμα τους, και η επανάσταση πήρε σάρκα και οστά. Αν η τσαρική Ρωσία αντί για εξαθλιωμένους προλετάριους είχε βολεμένους μικροαστούς, τον Λένιν δεν θα τον ήξερε ούτε η μάνα του.

Γι' αυτό ας μην απαξιώνουμε έτσι εύκολα το μαζικό, ετερόκλητο και νεογέννητο κίνημα των Αγανακτισμένων, κι ας μη φτάνουμε να το ταυτίζουμε με Ζουράρηδες. Υπάρχουν σίγουρα αφελείς υπερπατριώτες στις πλατείες, υπάρχουν όμως κι αριστεροί και αναρχικοί κάθε είδους, απολιτίκ τηλεορασόπληκτοι, απογοητευμένοι ψηφοφόροι του πελατειακού δικομματισμού, μορφωμένοι νέοι με κριτική και ανεξάρτητη πολιτική σκέψη, οραματιστές, τσαρλατάνοι, λαμόγια, προβοκάτορες και περίεργοι. Μπορεί ο σημερινός νεοέλληνας να απέχει από το ιδεώδες επαναστατικό υποκείμενο της μαρξιστικής θεωρίας, αλλά κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είναι ούτως ή άλλως αναμενόμενο στην εποχή μας. Για οποιονδήποτε λαό.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Dimitris):

Χρειάζομαι πολύ δουλειά κατανόησης του σημερινού ΚΚΕ και της εξέλιξής του από το 1990 και μετά για να μπορέσω να προσφέρω κάτι ακριβές και χρήσιμο ως προς τις αδυναμίες αυτές--εννοώ κάτι πέρα από τα ήδη ευρέως ειπωμένα του στυλ σταλινισμός, άκαμπτη κομματική ιεραρχία, έλλειψη θεωρητικής προσαρμοστικότητας στους καιρούς κλπ.

Το μαχαίρι πρέπει να φτάσει βαθύτερα, και για να επεκτείνω την χειρουργική μεταφορά, το ΚΚΕ χρειάζεται μια επέμβαση τόσο λεπτή, που το παραμικρό λάθος ενός χιλιοστού θα το σκοτώσει αντί να του σώσει τη ζωή. Δεν παίζει κανείς με τη ζωή του μεγάλου ασθενούς ΑΥΤΗ την ώρα.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Dimitris):

Και ναι, οι παρεμβάσεις έχουν το δικό τους ενδιαφέρον διαγνωστικά, για όσους έχουν μάτια να δουν τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, σε μια virtual αμεσοδημοκρατική πλατεία.

Αντωνης είπε...

Old Boy:

Συμφωνώ ότι δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, συμφωνώ ότι το να περιμένεις από τον κόσμο να ξαναγίνει σοσιαλιστής εν μια νυκτί θα ήταν λιγάκι τραβηγμένο. Οπότε το ερώτημα το βασικό είναι μήπως σε μια σειρά από ποστ με αποκορύφωμα αυτό: α) διαπιστώνεις το εντελώς μα εντελώς αυτονόητο και β) κατακρίνεις αυτό που συνέβη επειδή τελικά «ο κόσμος δεν ξανάγινε σοσιαλιστής εν μια νυκτί». Άρα ένα δευτερεύον ερώτημα είναι το εξής: εφόσον δέχεσαι κι εσύ πως αν είναι να ξαναγίνει ο κόσμος σοσιαλιστής θα μεσολαβήσουν πολλές νύχτες ακόμα, οι νύχτες της πλατείας είναι νύχτες που τους φέρνουν πιο κοντά ή πιο μακριά στην ταξική συνείδηση;

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Ποιος απαξιώνει τι, Έλικα, είναι προφανές από τα σχόλια που προηγήθηκαν. Η επιθετικότητα απέναντι σε οποιονδήποτε τολμήσει να κάνει κάτι άλλο απ' το να γλείψει τους κυρ Παντελήδες που οραματίζονται ευατούς ως Τσε, η απαξίωσή του συνολικά, η διαστρέβλωση της ιδεολογικής του ταυτότητας και της στάσης του, είναι ενδεικτικά σημάδια που θα έπρεπε να σε κάνουν να ανησυχείς πολύ για το κατά πόσο είναι εφικτό αυτό που ιδανικά θα ήθελες.

Αντωνης είπε...

Athemita:

Δες εδώ:
http://www.greekroyalfamily.gr/el/index.cfm?get=news&show=news&ItemID=275

Δήλωση-υποστήριξη τέως Κοκού για τις εκδηλώσεις των 'Αγανακτισμένων'!!!

Αντωνης είπε...

blackbox (@RDAntonis):

πιστευω πως πρεπει να ερθεις ελλαδα σε ενα πολιτικο ταξιδι εξπρες.

στο συνταγμα να δεις τι γινεται και γιατι υπεραμυνονται αυτοι ου το κανουν. επισης γινονται πια πολλες συνελευσεις στις γειτονιες που συμμετεχουν αναρχικοι και αριστεροι με προηγουμενη πολιτικη δραση και ταξικο προσανατολισμο.

επισης στην οκτωβριανη επανασταση ή στην ισπανια το 36 δεν υπηρχε η παρηκμασμενη κομματικοκρατια και αριστερα. ηταν ενα κινημα φρεσκο. αντιθετως εδω στρεφεται εναντιον στα κομματα ανεξαρτητως ιδεολογιας.

μηπως αυτο μπορει να οδηγησει σε κατι το οποιο δεν θα μοιαζει με οκτωβριανη, ισπανια, βαυμαρη, αλλα κατι διαφορετικο. δεν ξερω αναρωτιεμαι.

κατα τα αλλα συμφωνω με το κειμενο και την κριτικη για τις επιθυμιες της μαζας και την υποταγη σε αυτες.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@blackbox):

Θα προσπαθήσω να έρθω, αν και είναι δύσκολο εργασιακά. Εδώ αρχίζουμε σιγά-σιγά να έχουμε τη δική μας εκδίπλωση των συνεπειών της κρίσης, στο μεταξύ.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Athemita):

Δεν νομίζω να περιμένεις να εκπλαγώ στο ελάχιστο, και αυτοί που θα πρεπε να εκπλήττονται έχουν κουφαθεί απ' τα κατσαρόλια που βαράνε μόνοι τους, ακριβώς για να μην ακούν.

Όλοι αγαπούν την αγανάκτηση, λίγοι την αλήθεια. Βολεύει ο μύθος ότι αν ο ΓΑΠ δεν τύχαινε, εντελώς συγκυριακά, να είναι κυβέρνηση, δεν θα ταν ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ φόρα-παρτίδα με τους αγανακτισμένους.

Όχι, όπως μας λέει και ο φίλτατος ΣΥΡΙΖΑ, το πρόβλημα είναι στους διαβολικούς διαχειριστές του αγγελικού μας καπιταλισμού. Προσευχόμεθα λοιπόν να έλθει ο αδιάφθορος σωτήρας του έθνους με τη μαγκούρα να μας λυτρώσει.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Weaknlooseties):

Update: 13 and going up.

Θα αγανακτήσω να σωθώ.

Αντωνης είπε...

Guest:

http://kibi-blog.blogspot.com/2011/06/1162011_11.html

Αντωνης είπε...

RD Antonis (@Old Boy):

Λάθος και στα δύο.

Αν ήταν εντελώς αυτονόητο, δεν θα γινόταν της παλαβής από οργή και λύσσα για το γεγονός ότι δηλώθηκε το "αυτονόητο", που όλως περιέργως δεν τολμά να πει κανείς εις την γενναία μας "εναλλακτική" αριστερά.

Εάν κατέκρινα αυτό που λες πως κατακρίνω, δεν θα έλεγα ευθαρσώς ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό η κυρίαρχη ιδεολογία να είναι μικροαστικού χαρακτήρα. Αλλού είναι το πρόβλημα, και αυτό το αναλύω διεξοδικά.

Και δεν έχω διαβάσει ΕΝΑ επιχείρημα που να αποδεικνύει πως δεν είναι έτσι.

Επί του πρακτέου: Δημοκρατία έχουμε (λολ), όπου θέλει ο καθένας πάει. Εγώ, όπως τα κατάφερε η νεοαριστερά μας, πάω με το ΚΚΕ, που τουλάχιστον έχει τα balls να πει δυο λόγια για τον ψευδαισθησιακά αντικεφαλαιοκρατικό (εδώ γελάμε) και απροκάλυπτα αντιδραστικό χαρακτήρα του μεταμοντέρνου Θεοδωρακισμού (μετά Παπαθεμελήδων, ναυάρχων και στρατηγών--στρατηγέ μου!), στον οποίο παραδόθηκε τυπικώς και δια του επισήμου του οργάνου ο ΣΥΝ, που πήγε πλατεία και είδε χαϊρι μεγάλο στην ωρίμανσή του ως μετα-μαρξικού σχηματισμού.

Τα υπόλοιπα είναι να χαμε να λέγαμε, δυστυχώς.

Αντωνης είπε...

Guest:

Η δική μου συμβολή αυτό που διάβασα http://kibi-blog.blogspot.com/2011/06/1162011_11.html

Αντωνης είπε...

Elikas (@RDAntonis):

Οι αγανακτισμένοι κυρ Παντελήδες αποτελούν μεγάλο κομμάτι του σημερινού προλεταριάτου, και το προλεταριάτο αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία χτίστηκαν όλες οι αριστερές ιδεολογίες. Οι οποίες έγλειψαν την εργατική τάξη μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο, προκειμένου να αποκτήσουν ευρεία αποδοχή στα λαϊκά στρώματα και να διεκδικήσουν με αξιώσεις την εξουσία. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη - σου λέει κάτι αυτό; Ή μήπως δεν το θεωρείς γλείψιμο;

Επιπλέον, αν σκεφτεί κανείς ότι οι αντίστοιχοι κυρ Παντελήδες της τσαρικής Ρωσίας ήταν στην πλειοψηφία τους αγράμματοι, θρησκόληπτοι, σοβινιστές, κουτοπόνηροι, άπλυτοι και αλκοολικοί, κακώς ασχολήθηκε ο κομμουνισμός μαζί τους και δεν τους άφησε να πεθαίνουν της πείνας ή να περιμένουν έναν Ρώσο Χίτλερ να έρθει να τους σώσει. Αυτό λέει η λογική σου Αντώνη. Εκτός αν ειλικρινά πιστεύεις ότι ο προβληματισμός που εκφράζει το κείμενο σου μπορεί να γίνει κατανοητός έστω και στο ελάχιστο από έναν μέσο εργαζόμενο (απόφοιτο λυκείου και όχι αναλφάβητο βέβαια) - οπότε πάσο.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Elikas):

Το κείμενό μου Έλικα δεν είναι μαγικό ραβδάκι και δεν μεταμορφώνει βατράχια σε πρίγκηπες. Τα κείμενα του Μαρξ ήταν απείρως ανώτερα σε δυσκολία και βάθος από οτιδήποτε έχω γράψει ποτέ μου. Κάποιοι όμως ανέλαβαν το βάρος να προπαγανδίσουν αυτά τα κείμενα αντί να παίζουν τους κόλακες των χωριατών και των εργατών. Πόρτα-πόρτα, από σπίτι σε σπίτι, στα εργοστάσια, στα χωράφια. Τα έκαναν αυτά. Ήταν πάρα πολύ κοπιαστική και διαρκής δουλειά.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι απλό: υπάρχει η θέληση κανενός στην αριστερά να σηκώσει τα μανίκια και να επωμιστεί το βάρος του να σκεφτεί και να δράσει μετά την καταστροφή της αστικής κοινωνίας αντί να κάνει τον πολιτικάντη βγάζοντας δεκάρικους πάνω σε ευκαιριακά και σάπια κασόνια; Ή θα ρίξουμε στην πυρά τη θεωρία, θα το ρίξουμε όλοι μαζί στο σορολόπ και ό,τι βγει (που ΕΝΑ πράμα θα βγει, και δεν θα σου αρέσει καθόλου).

Αντωνης είπε...

theelfatbay:

Απ΄την αρχή είμαι αντίθετος σε αυτό το γελοίο έκτρωμα που λαμβάνει χώρα στις πλατείες της κωλοχώρας μας, παρέα με μαλλί της γριάς, χαλβά Φαρσάλων, σουβλάκια κι λόλιποπ. Συμφωνώ σε κάποια σημεία με το κείμενό σου αλλά ευτυχώς τα κομμουνιστικο-σοσιαλιστικά τέρατα τα έχω απωλέσει.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Α, και σε ΚΑΘΕ Πασόκο, Δημαρίτη, και νεοφιλελεύθερο που προωθεί αυτό το κείμενο στο μπαζ ή αλλού: Λίγη τσίπα. Δεν είναι για τα μούτρα σας το Radical Desire. Από ψευδείς συνοδοιπόρους χορτάσαμε, δεν χρειαζόμαστε στηρίγματα από οπαδούς της πλάκας.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Γεια σου ελφ.

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα δεν σημαίνει επιστροφή στα γκούλαγκ. Αυτό είναι απλώς σοσιαλιστική βαρβαρότητα. Είτε το θέλουμε είτε όχι, ή θα ξαναδώσουμε ζωή στο χειραφετητικό ιδανικό που ξεψύχησε ή θα πεθάνουμε φασίστες.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Μεταφέρω καίριο και σημαντικό σχόλιο που έγινε σε συζήτηση για ΣΠΙΘΑ από το e-globbing:

Η μετατροπή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων σε αστικά (κυρίως μετά τον πόλεμο, ανοικτά και ξεκάθαρα μετά το 1990) έχει δημιουργήσει ένα πολιτικό κενό στην αντιπροσώπευση των μικροαστών και της εργατικής αριστοκρατίας. Σε ορισμένες χώρες το κενό έχει καλυφθεί από τους Πράσινους (που θέλουν έναν πιο ανθρώπινο καπιταλισμό) στην Ελλάδα ελάχιστα από Συριζα-ΔημΑρ-Οικολόγους. Συνεπώς υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό για ανθρωπους σαν τον Θεοδωράκη.

Αντωνης είπε...

Uturunco:

επειδή δεν μπορώ να έχω άμεση εικόνα, πως προκύπτει ότι η πλειονότητα των "αγανακτισμένων" είναι μικροαστοί και όχι μισθωτοί;

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Uturunco):

Σε ποια βάση κάνεις την αντίστιξη μικροαστού-μισθωτού;

Αντωνης είπε...

Zakwer (@RDAntonis):

Δεν λεω οτι το υπονοεις. Αυτο ειναι ενα ερωτημα που εχω. Δλδ το αν η χειροτερευση της οικονομικης καταστασης που συνεχιζεται, οδηγησει σε προλεταριοποιηση και αν αυτο θα ειναι θετικο για το εργατικο κινημα απο αντικειμενικη ιστορικη σκοπια

Αντωνης είπε...

Guest (@RDAntonis):

Προηγούμενες κινητοποιήσεις ποτέ δεν έγιναν μέσα στις ίδιες ακριβώς συνθήκες, στον ίδιο χώρο, με την ίδια ακριβώς κουλτούρα, ή κουβαλώντας το ίδιο ιστορικό παρελθόν πίσω τους. Ασε που κάθε πιθανή πρόβλεψη που κάνεις, απαντώντας σε κάποια ερωτήματα, αλλάζει τα δεδομένα στα οποία βασίστηκε η απάντηση, διότι λειτουργεί σαν πρόσθετη γνώση και συνειδητοποίηση που δεν υπήρχε πριν την αναζήτηση απάντησης. Αυτό σαν γενική παρατήρηση.

Κατά τα άλλα κακά τα ψέμματα είναι αναγκαίο το ταλέντο της εκλαϊκευσης της γνώσης (πέρα από τη διάθεση του καθενός να μελετήσει ή να ακούσει και να μάθει) για να γίνει κατανοητή στον απλό κόσμο. Π.χ. ο Λένιν νομίζω μπορούσε να εκλαϊκευει γνώσεις, διότι γράφει απλά, κατανοητά και με σαφήνεια, σχεδόν συναρπαστικά στα προπαγανδιστικά κείμενα του. Ή για να το πω και με ένα άλλο παράδειγμα: ποτέ δεν θα διάβαζα Στέφεν Χόκινς και το "Χρονικό του Χρόνου" αν έγραφε όπως μιλάει πιθανόν με συναδέλφους του, διότι απλά δεν θα τον καταλάβαινα και θα ένιωθα ηλίθια. Κι όταν κάνεις τον άλλο να νιώθει ηλίθιος δεν έχει καμία διάθεση να προσπαθήσει περαιτέρω να κατανοήσει, δεν θα επιμείνει. Δεν θέλω να πω με τούτο ότι το κείμενο σου με έκανε να νιώσω ηλίθια, αλλά φίλες μου που δεν γνωρίζουν γρι από όσα λες απλά θα τις απωθούσες να ασχοληθούν καν να διαβάσουν. Οχι γιατί δεν θα τις αφορούσαν όσα γράφεις, αλλά επειδή θα τις αποθάρρυνε ο τρόπος που τα γράφεις. Εκεί είναι ένα από τα σοβαρά προβλήματα της κομμουνιστικής αριστεράς και της αριστεράς γενικότερα. Εχει μάθει να μιλάει μία γλώσσα που καταλαβαίνουν μόνο ο ομοιδεάτες μεταξύ τους, σαν κλειστός κόσμος, μη προσβάσιμος σε αμύητους.

Αντωνης είπε...

Guest (συνέχεια):

Οκ, θα μου πεις ίσως ότι φταίει η παιδεία που παρέχει ο καπιταλισμός στα κατώτερα στρώματα κλπ (διότι οι παραπάνω μία χαρά θα σε καταλάβαιναν, άσχετα αν θα διαφωνούσαν μαζί σου) και ότι πρέπει να ανέβει το μορφωτικό επίπεδο κλπ, αλλά αυτό το επίπεδο υπάρχει τώρα και το ερώτημα μου είναι: Μπορεί κάποιοι που έχουν γνώσεις να βγουν έξω και να επικοινωνήσουν απλά και κατανοητά με τον κόσμο στη γλώσσα του; Αν όχι, τότε ναι, το παιχνίδι θα κερδηθεί από αυτούς που φοβάσαι.
Δεν σε ξέρω και δεν σε έχω ζήσει και δεν ξέρω πώς επικοινωνείς στον προφορικό σου λόγο, οπότε δεν μπορώ να κρίνω πόσο αποτελεσματικός θα ήσουν στην προπαγάνδιση όσων πιστεύεις, αν και ο όρος προπαγάνδα μου είναι απωθητικός. Γιατί αν όσα θεωρείς σωστά είναι πράγματι τέτοια τότε δεν είναι θέμα προπαγάνδας αλλά κοινοποίησης στους ενδιαφερόμενους με γλώσσα κατανοητή και τότε αν συντρέχανε και οι αντικειμενικές συνθήκες θα προέκυπτε συνειδητοποίηση. Ασε που μερικές φορές η συνειδητοποίηση μπορεί να προκύπτει ως προϋπάρχον από τα ίδια τα γεγονότα στην κοινωνικοπολιτική ζωή και απλά να χρειάζεται να ονοματιστεί ό,τι συμβαίνει.
Ολες αυτές οι σκέψεις δεν είναι μομφή σε ό,τι έγραψες. Εχεις δίκιο σε πολλές από τις παρατηρήσεις σου, αλλά και η κομμουνιστική αριστερά κολάκευε και κολακεύει τον μικροαστισμό που διαπιστώνεις όταν μόνιμα χαϊδεύει τα αυτιά των εργαζομένων με μοναδικό κριτήριο να μην τους χάσει από ψηφοφόρους. Δεν γνωρίζω αν εσύ το κάνεις αυτό, διότι τελευταία σε ανακάλυψα και έχω διαβάσει κάποια άρθρα σου, άρα δεν είναι προσωπική η μομφή. Αλλά αναρωτιέμαι όλους αυτούς που τόσα χρόνια (κάτι ανάλογο με το ΠΑΣΟΚ εδώ) υπερασπίζεται τα "δικαιώματά τους" πώς θα τους πείσει - στον ου τόπο του κομμουνιστικού παραδείσου - να ξεχάσουν κάποια από αυτά εν ονόματι της κοινωνίας που θα θέλει να οικοδομήσει. Ή μήπως αίφνης θα δεχθούν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος του Μαρξισμού και θα κατανοήσουν ότι τότε πλέον δεν θα εργάζονται για τον καπιταλισμό; Ή μήπως θα χορταίνουν με ιδέες τότε; Λοιπόν, επειδή κατάλαβα ότι είσαι και εκτός Ελλάδας κάνε πρώτα μία βόλτα κατά δω και μετά ξαναγράψε. Η απόσταση, χιλιομετρική και άλλου τύπου, δεν βοηθά να δεις καθαρά τα πράγματα. Οκ, καλές οι διαπιστώσεις, αλλά άμα δεν λερώσεις τα χέρια σου δεν τρως :-) Αυτά από μία μη αγνοούσα το Μαρξισμό κι όλες του τις θεωρητικές εκφάνσεις.
Εδώ λάθος, ήθελα να πω από "μία αγνοούσα τον Μαρξισμό και όλες του τις θεωρητικές εκφράνσεις". Αλλά σε τρελάναμε όλοι μαζί σήμερα και κατάλαβα από τα τελευταία σου σχόλια ότι κουράστηκες εξαιρετικά.

Αντωνης είπε...

Uturunco (@RDAntonis):

μα της σχέσης με τα μέσα παραγωγής. τι άλλο;

Αντωνης είπε...

Joannab1987:

@adin με συγχωρείται που μπροστά στα μάτια σας παίχτηκε σκηνή
ζήλιας από την μεριά μου. Θα ξαναχωθώ στην ανωνυμία που τόσο ωραία περιγράφει ο
RD ώστε
να μην σας ξαναενοχλήσω.


@RD το ότι θεωρώ ψεύτικο τον τίτλο σου «Γιατί δεν υποστηρίζω…»
και αληθινή σου θέση την «Είμαι Εναντίον ….» με κάνει να έχω πλάκα. Δεκτό.

Ποιος σου ζήτησε να «…υποστηρίξεις…»;


Πρώτη, εγώ, γιατί πιστεύω ότι δεν περισσεύει κανείς.

Ποιος σου ζητάει να μην είσαι τουλάχιστον «…εναντίον…»;

Πάλι, εγώ γιατί δεν έχουμε την πολυτέλεια τώρα (βλέπε
σχετικά με ΚΚΕ δικά σου σχόλια)


Για το αν είναι «κίνημα» για σένα ή ιστορικό φαινόμενο για
μένα και άλλες «νοητικές προβολές» που θα έλεγε ο Omadeon θα
μπορούσαμε να συζητήσουμε αρκεί να υπήρχε «έδαφος». Δεν το βλέπω…


Παράκληση: διόρθωσε το «απισχνάσει» google it που
λέει και ο Αιρετικός. Βγάζει δύο φορές το μάτι και ως «ελληνικούρα» του
«αδυνατίζω» και για την λάθος γραφή.

*Αυτό έλειπε να γλίτωνα το μπανάρισμα. Τον Αιρετικό έχετε τα
@@ να τον μπανάρετε;

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Uturunco):

Δηλαδή; Ποια είναι η σχέση του μισθωτού και ποια του μικροαστού με τα μέσα παραγωγής κατά την αντίληψή σου;

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Zakwer):

Εάν δεν υπάρξει πολύ μεγάλη πολιτική προσπάθεια εκ μέρους του ΚΚΕ να κάνει την υπέρβαση και να συσπειρώσει μέτωπο στην αριστερά με πραγματικούς όρους και όχι όρους αγοραίας εκχωρητικότητας, τα αποτελέσματα της οικονομικής επιδείνωσης από πολιτική σκοπιά θα είναι ραγδαία και καταστροφικά.

Αντωνης είπε...

Uturunco (@RDAntonis):

αν για να ζήσουν είναι αναγκασμένοι να πουλούν το μοναδικό εμπόρευμα που κατέχουν, την εργατική τους δύναμη ή ζουν από την πώληση άλλων εμπορευμάτων.

Αντωνης είπε...

theelfatbay (@RDAntonis):

Δεν μίλησα για επιστροφή στα γκούλαγκ. Πιστεύω στην δύναμη του ανθρώπου για επανάσταση χωρίς σφυροδρέπανα ή άλλα μεταφυσικά κομματικά προτάγματα. Το "θα πεθάνουμε φασίστες", μου φαίνεται πολύ απόλυτο κι άκομψο, κουτσουρεμένο κι ιδιοτελώς αφοπλιστικό. Σαφώς κι υπάρχουν φασιστόμουτρα αλλά δεν είμαστε όλοι έτσι.

Αντωνης είπε...

Taliban:

αν έχεις χρόνο, θα παρακαλούσα να σχολιάσεις την παρακάτω ανάρτηση που προέρχεται από ακραιφνή ΚΚέδισα μπλόγκερ (διάβασε και τα σχετικά σχόλια)

http://blackbedlam.blogspot.com/2011/06/blog-post_09.html

Αντωνης είπε...

Celin:

Aντωνη, διαβασα το κειμενο σου και θελω να πω τα εξης:
1)Δεν υπαρχουν αντεπιχειρηματα στην εκφρασθεισα αληθεια του κειμενου. Ετσι ακριβως εχουν τα πραγματα.Ειχα γραψει πριν λιγο καιρο ενα κειμενο, στο οποιο υποστηριζα οτι το πραγματικο διλημμα των ημερων δεν ειναι το καπιταλισμος η κομμουνισμος,
το πραγματικο διλημμα ειναι αλλο, Κομμουνισμος η Φασισμος
http://celinathens.blogspot.com/2011/04/blog-post_15.html
Ειναι ζητημα μηνων, μπορει και ημερων η αστικη δημοκρατια να πεταξει το μανδυα της και να δειξει το αληθινο της προσωπο, δεν συγκρατειται πια η οργη, η μαλλον, η απογνωση του κοσμου. Ακομα και στο Συνταγμα για οσους δε το γνωριζουν υπαρχουν οι ασφαλιστικες δικλειδες, οι προστατευτικες των συμφεροντων της αρχουσας ταξης, οι οποιες πιστευω πως ειναι ετοιμες να τεθουν σε ισχυ (Αρθρο 48Σ, τα γραφω αναλυτικα στο λινκ)
Δεν υπαρχει τριτος δρομος, αν δε θελουμε το ενα, θα οδηγηθουμε στο αλλο.

2)Το κειμενο σου λοιπον εκφραζει μια αδιαμφισβητητη αληθεια. Μηπως ομως ακομα κ η Αληθεια εχει timing; Μηπως δηλαδη καποιες φορες το να λες κατι σωστο δεν αποτελει τη σωστη επιλογη; Μηπως δηλαδη, υπαρχουν πολλες οψεις, διακυμανσεις κ εκφανσεις, ακομα κ της Ορθοτητας; Μηπως η Αληθεια χανει σημαντικο κομματι της χρησιμοτητας της οταν λεγεται στον λαθος χρονο;
Προσπαθωντας να αποφυγω τον κινδυνο του μεταμοντερνου σχετικισμου, θα δωσω ενα παραδειγμα: Σχολιασα πριν λιγες μερες πως, οσοι και να μαζευτουμε στο Συνταγμα, οση οργη και να βγαλουμε, το Μεσοπροθεσμο θα ψηφιστει και θα σημανει τον θανατο της χωρας. Οσο και να χτυπιομαστε, οσο δηλαδη αυτο το "χτυπημα" θα γινεται ειρηνικα, η πορεια προς τη ψηφιση αυτου του Σχεδιου, ειναι αναποφευκτη. Και οσοι το εχουν διαβασει και δεν ανηκουν στα πουλημενα τομαρια, το καταλαβαινουν αυτο.

Ειναι αληθεια αυτο που εγραψα;Και βεβαια, ετσι θα γινουν τα πραγματα.
Εχει η αληθεια αυτη καποια χρησιμοτητα; Ειπωθηκε στο σωστο timing; Σε τι βοηθαει τη καταστηση; Μηπως δηλαδη θα ηταν καλυτερα να "γινουμε για λιγο ρεαλιστες και να επιδιωξουμε το αδυνατον;"; Μηπως δηλαδη ενα συνειδητο "αυτοπαραμυθιασμα" ειναι ο μονος δρομος στο να εξαντλησουμε τις ελαχιστες πιθανοτητες ωστε να γινει το αδυνατο, δυνατο;
Μηπως δηλαδη το να λεμε σημερα, τωρα, την Αληθεια, ειναι σα να εξομοιωνουμε τον ρεαλισμο με τον κυνισμο; Και μηπως, τιποτα απο τα δυο, ρεαλισμος η κυνισμος, δε βοηθαει τωρα;

3)Τα ερωτηματα αυτα δεν ειναι ρητορικα. Δεν εχω αποκρυσταλλωσει αποψη, ειμαι στο ψαξιμο κ αυτο το ψαξιμο μαλλον δημιουργει αντιφασεις, οπως τωρα, στις 2 παραπανω παραγραφους, υπαρχει μια ξεκαθαρη αντιφαση. Γιατι, αν οντως υπαρχουν μονο 2 δρομοι, ο κομμουνισμος και ο φασισμος, τοτε σε τι θα ωφελησει το συνειδητο αυτοπαραμυθιασμα πλην του να μας οδηγησει στην αγκαλια του δευτερου;
Θα απαντησω εδω με Ζιζεκ
"Η κατάστασή μας είναι επομένως ακριβώς το αντίθετο από
το πρόβλημα του 20ού αιώνα,
όπου ξέραμε τι έπρεπε και θέλαμε να κάνουμε
(να εγκαθιδρύσουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου κλπ), αλλά έπρεπε να
περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή για να μας δοθεί η δυνατότητα να το
πράξουμε. Σήμερα, δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, αλλά πρέπει να
δράσουμε τώρα γιατί οι συνέπειες της αδράνειες θα είναι καταστροφικές.
Οφείλουμε να ρισκάρουμε βήματα στην άβυσσο του Καινούργιου σε εντελώς
δυσμενείς συνθήκες, οφείλουμε να επινοήσουμε εκ νέου πλευρές του
Καινούργιου έστω και μόνο για να διατηρήσουμε ό,τι ήταν καλό στο Παλιό
(δημόσια εκπαίδευση, υγεία κ.α.)"

Αντωνης είπε...

Celin (συνέχεια):

Δε ξερουμε δηλαδη τι πρεπει να κανουμε, δε ξερουμε ποιες θα ειναι οι συνεπειες των πραξεων μας, αλλα και παλι, πρεπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να ΠΡΑΞΟΥΜΕ, γιατι αν αδρανησουμε, τη βαψαμε. Το ρισκο εδω ειναι τεραστιο, αλλα η αποφυγη του ρισκου θα ειναι σιγουρα καταστροφικη. Μεταξυ του "σιγουρα καταστροφη" και του "ενδεχομενως καταστροφη", η επιλογη ειναι αυτονοητη. Ο λαος βγηκε στις πλατειες και προσπαθει αγαρμπα και αδεξια να καταλαβει τι γινεται. Μεχρι προσφατα δε τον ενδιεφερε να καταλαβει. Ειναι δεδομενο οτι ο λαος δε γουσταρει τον κομμουνισμο, αλλα τον "εξανθρωπισμο" του καπιταλισμου, θελει μια αστικη δημοκρατια οπως τη νομιζει οτι ειναι, αν εφαρμοστει "δικαια" το κοινοβουλευτικο συστημα.
Ειναι επισης δεδομενο οτι αυτο δε προκειται ποτε να το εχει. Ειναι δεδομενο επισης οτι σιγα σιγα καταλαβαινει οτι δεν το ειχε ποτε. Ειναι δεδομενο οτι η οργη δεν εχει μετουσιωθει σε θεληση για ανατροπη του πολιτικο-οικονομικου συστηματος.
Ειναι δεδομενο οτι αν δε γινει το πρωτο βημα, δε μπορει να γινει το δευτερο.
Ειναι δεδομενο οτι καθε διαψευση θα οδηγησει ειτε προς τη ριζοσπαστικοποιηση ειτε σε ανεπιθυμητα μονοπατια. Ειναι δεδομενο οτι η αδρανεια θα ειναι θανατος.

Και επειδη σε επρηξα με ολα αυτα τα δεδομενα, να πω και οτι ειναι δεδομενο πως δεν υπαρχουν δεδομενα, πως οτι λεμε και γραφουμε, μπορει την αμεσως επομενη στιγμη να διαψευστει, οση αληθεια κ αν εμπεριεχει.
Διαψευση και αναζητηση και ολο αυτο πρεπει να συνεχιστει, μεχρι να φτασουμε στον τελικο προορισμο. Οποιος κ αν ειναι αυτος. Στην τελικη, αν ειμαστε τοσο αχρηστοι ωστε να μας κατσικωθει ο φασισμος στον σβερκο, καλα να παθουμε, δε θα αξιζουμε και τιποτα περισσοτερο.

ΥΓ Επιτρεψε μου κ αλλη μια παραπομπη, κατι που εγραψα χθες για αυτο το ζητημα
http://celinathens.blogspot.com/2011/06/blog-post_10.html
συγχωρεσε με για τις συνεχεις παραπομπες, σου μιλαω ντομπρα, δεν το κανω για διαφημιση, αλλωστε δεν ειναι και τοσο ελκυστικη η πραματεια μου. Απλα αναφερω τα λινκς για να δει οποιος θελει τις αποψεις μου οπως τις εξεφρασα συνολικα, για να δηλωσω δηλαδη τις θεσεις μου διχως τον κινδυνο της παρερμηνειας.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Uturunco):

Ευχαριστώ για την διευκρίνηση. Νομίζω ότι η μικροαστική τάξη περιλαμβάνει τόσο τους μικροεμπόρους και βιοτέχνες όσο και τους απλούς μισθωτούς στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αν και βέβαια η αντίθεση δημόσιου-ιδιωτικού τομέα στην οποία έχω προαναφερθεί δημιουργεί έντονους εσωτερικούς ανταγωνισμούς στους κόλπους της.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Γεια σου φίλε Celin.

Πολύ σημαντικό το ερώτημα που θέτεις στο σημείο 1: Είναι αυτός ο σωστός χρόνος ή όχι λοιπόν; Αυτό είναι το απόλυτο ρίσκο στην πολιτική, δεν είναι; Το να πεις τα σωστά πράγματα στο σωστό χρόνο δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο. Δεν μπορείς εκ των προτέρων να γνωρίζεις με βεβαιότητα ποιος είναι ο σωστός χρόνος. Και οφείλεις, παρ' όλα αυτά, να αποφασίσεις.

Πήρα λοιπόν το ρίσκο, έπαιξα το δικό μου θεωρητικό και πολιτικό χαρτί, και ελπίζω να δικαιωθώ ιστορικά, χωρίς όμως καμιά εγγύηση ότι θα γίνει αυτό. Η πολιτική είναι αλύπητη σ' αυτά τα θέματα. Μέρος του μεγάλου μου θαυμασμού για τον Λένιν ήταν ακριβώς το σχεδόν απόλυτα άψογο του τάιμιγκ που είχε. Δυσθεώρητα πράγματα για μας τους κοινούς μπλογκεράδες.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Έχουμε ακόμα δρόμο μακρύ και σκοτεινό, φίλε Ελφ. Θα γίνουν πολλά ακόμη. Μακάρι οι αντιστάσεις να αποδειχθούν ισχυρότερες από ότι φοβούμαι εγώ πως είναι. Ποιος δεν θα το θελε αυτό;

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Joannab1987):

@psychopassionaria πιο πάνω: Παραέχεις όρεξη για τρόλιγκ ή μού φαίνεται εμένα;

Αντωνης είπε...

Guest (@RDAntonis):

"Πήρα λοιπόν το ρίσκο, έπαιξα το χαρτί μου και ελπίζω να δικαιωθώ ιστορικά"
Ελπίζεις; Δεν θα προτιμούσες να διαψευστείς;

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

Χθές ήμουν ορεξάτος για μια ουσιαστική συζήτηση. Δεν σας κρύβω πως η εμφάνιση του πλήθους των πλατειακών, η συναισθηματική τους υπερεκχείλιση με ξενέρωσαν και γι αυτό λέω να σκαρώσω μια αυτομαστιγωτική απολογία ζητώντας τους να δείξουν κατανόηση για έναν πτωχό κομμουνιστή που συν τοις άλλοις δεν είναι ούτε καν μαρξιστής για να έχει και το πλεονέκτημα να επιστρέψει στο ακλόνητο φρούριο του--δε πανα λετε, ο μαρξισμός δεν θα κατακρηνισθεί ποτέ, είναι φτιαγμένος απο φαντάσματα αιώνων, απο λόγους στηριγμένους στους ψιθύρους εκατομμυρίων εξευτελισμένων καταπιεσμένων ακτημόνων, γειά σου αθάνατε Παζολίνι!-- Βλέπετε μπορούμε και μείς να εκκρίνουμε ζουμιά. Ας προχωρήσω λοιπόν:
Απολογούμαι πως κάθε πρωί ξυπνώ με την ιδέα πως καμμία άλλη λύση δεν υπάρχει απο την κοινωνική κατοχή και διεύθυνση των εργαλείων παραγωγής, βασικών και μη(ακούς μικροαστέ; και μη βασικών..) Είναι αλήθεια πως αυτό με οδηγεί σε μιά σειρά απο ποταπά αμαρτήματα, όπως η άγνοια και η υποτίμηση των όποιων ενδιάμεσων τρόπων με τους οποίους οι κατώτερες τάξεις θα μπορούσαν να στερεώσουν την ζωή τους εντός του ταξικού συστήματος. Αγνοώ λοιπόν πως έναν απλός, καθημερινός, αγνός, πάναγνος θα'λεγα, εργαζόμενος, αδικημένος πληγωμένος, μπαιλντισμένος και εξαπατημένος, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις εξισώσεις της προοδευτικής πολιτ.οικονομίας για να έχει την μπριζόλα του και να μην αδικείται βρε αδελφέ! επίσης αγνοώ πως έχουν φτιαχτεί κόμματα οργανώσεις ιδέες αξίες για να ικανοποιήσουν την ανάγκη αυτής της αγαθής προαίρεσης και πρακτικής, κόμματα του καλού μισθού, της υλικής αξιοπρέπειας και όχι αυτές οι σέκτες που καθημερινά μουρμουρίζουν "κομμουνισμός, κομμουνισμός''. Απο εδώ και στο εξής υπόσχομαι πως θα διαβάζω καθημερινά την ρεφορμιστική προσευχή μου που είναι: θεέ μου, βοήθα τον εργαζόμενο να βρεί το καθημερινό ψωμί του κι έχει ο θεός..επίσης υπόσχομαι να μην προφέρω την όποια λέξη μπορεί να προσβάλει αυτόν τον ιερό αγώνα, η οποία θα μπορούσε να τον αποσπάσει και να τον οδηγήσει σε ψυχικό πόνο και διχασμό. Πως να να αντέξει ο άνθρωπος τόσο βάρος, να κυνηγά τον άρτον τον επιούσιον και να σφαδάζει το μυαλό του και η καρδιά του με σκοτεινές ιδέες; τι θα πεί στο παιδί του, τη γυναίκα του, τον συνάδελφό του; πως θα χωνέψει τόσο πολυπολυσύνθετες ιδέες; τρόπος παραγωγής, ταξική πάλη, υλική βάση, κεφάλαιο ως παραγωγική σχέση; μα αυτές οι ακατανόητες ιδέες δεν είναι για εργάτες, είναι για διαννοούμενους!! θυμάμαι τώρα αυτό το καλό παιδί, απ'αυτούς ξέρεις τους διανοούμενους, που με θάρρος με επέπληττε όταν προσπαθούσα να μιλήσω σε έναν συνάδελφο με αυτές τις έννοιες..." μα τι κάνεις άνθρωπέ μου; σε εργάτες τα λές αυτά; αυτοί είναι απλοί άνθρωποι..τον έξυπνο παριστάνεις;..δώσ'τους καμμιά ταβανόβουρτσα να κολλήσουν καμμιά αφίσα, δώσ'τους καμμιά ντουντούκα! μίλα τους για την αδικία, το πάθος, την αθάνατη ψυχή του λαού! μην τους σκοτίζεις με μαρξιστικές νεφελώδεις ιδέες.." Νομίζω πως το παιδί αυτό είχε δίκο...υπόσχομαι λοιπόν απο εδω και στο εξής να σωπάινω,,ΑΜΗΝ

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Taliban):

Στηρίζω πλήρως την Γενική Απεργία και την μετωπική επίταση της οργανωμένης εργατικής πάλης κόντρα στην κυβερνητική πολιτική και κόντρα στο οργανωμένο ξεπούλημα των πόρων και της δημόσιας περιουσίας των κατοίκων της χώρας.

Σίγουρα όμως, τα πράγματα δεν είναι ούτε τόσο απλά ούτε τόσο ώριμα, αν και κατανοώ την ψυχική ανάγκη για αισιοδοξία της σ/φσας.

Αντωνης είπε...

theelfatbay (@RDAntonis):

Το ότι θα γίνουν πολλά το πιστεύω. Δεν ανήκω στους αισιόδοξους.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Guest):

Ελπίζω να δικαιωθώ ιστορικά κάνοντας καλό στον αγώνα των τάξεων που υπερασπίζομαι και όχι κακό. Για πολιτική μιλούμε, όχι για μαντική:-)

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Γιάννης Τζανάκος):

Λοιπόν Γιάννη,

Δεν θέλω να μου κάμπτεσαι. Ας κάνουμε ένα διάλειμμα απ' το σφυροκόπημα και ας απολαύσουμε το παρακάτω της πένας του σ/φου σφυροδρέπανου, κομμουνιστή με την ιδανική αναλογία ανυποχώρητης ακεραιότητας και ανελέητου αυτοσαρκασμού:

Το εγχειρίδιο του καλού κομμουνιστή
Εναλλακτικός τίτλος: σύντροφος, αυτός ο γίγας.

Είναι φορές που η ανθρώπινη ιδιότητα μοιάζει ασυμβίβαστη με αυτή του συντρόφου. Και δεν το εννοώ από φιλοσοφική άποψη, όπως οι αλτουσεριανοί, που το θεωρητικοποιούν κι αντιπαραθέτουν τον ουμανισμό στον επιστημονικό σοσιαλισμό, αλλά από καθαρά πρακτική σκοπιά.

Ο σύντροφος πρέπει να είναι αλύγιστος, βράχος αδιάβρωτος, να μη φοβάται την απόλυση, τον αυταρχισμό. Ή ακόμα την ιδεολογική μοναξιά μαζί με τη στάμπα του γραφικού που θα βιαστούν να του κολλήσουν κάποιοι, για να μην προβληματιστούν με όσα λέει, μη τυχόν και δε μπορέσουν να τα αντικρούσουν.

Να είναι ευαίσθητος, αλλά χωρίς αδυναμίες. Ακλόνητος, αλλά να ψάχνεται συνεχώς, να διαβάζει ακατάπαυστα. Να μην έχει πολλές στιγμές ανθρώπινες, προσωπικές, ξεκούρασης ή απλώς με τους δικούς του. Να είναι βράχος ιδεολογικός και συνάμα ευλύγιστος, για να συσπειρώνει και να μαζικοποιεί.

Πρέπει να μπορεί να αποστασιοποιείται και να γενικεύει. Να κάνει αφαίρεση, αλλά να επιστρέφει στη γη, στο συγκεκριμένο, χωρίς να πετάει στα σύννεφα. Να βλέπει τον πραγματικό εχθρό, να μη μισεί το δίπλα μαγαζί, άλλο αν το κριτικάρει πολιτικά.

Και πάνω απ’ όλα να είναι διαλεκτικός. Να μπορεί να καταλάβει ότι η ιδιότητα του κομμουνιστή και του ανθρώπου είναι μια σχέση διαλεκτική, με ενότητα και πάλη των αντιθέτων. Όσοι μένουν στο επίπεδο της τυπικής αντίθεσης, διαλέγουν ένα από τα δύο στρατόπεδα και πορεύονται αναλόγως.

Οι «άνθρωποι» διαγράφουν το κομματικό τους παρελθόν, προχωρούν σε εκκαθάριση από τα συνειδησιακά τους κατάλοιπα κι ιδιωτεύουν για να ζήσουν εκείνες τις μικρές στιγμές που κάνουν τη διαφορά και την ευτυχία ενός μικροαστού.

Ενώ οι σύντροφοι πιστεύουν ότι υπηρετούν την κομματικότητα ως έννοια όταν είναι σκληροί κι απρόσιτοι, χωρίς να λογαριάζουν δυσκολίες, δικές τους ή συντρόφων, μονοκόμματοι κι αδιάλλακτοι. Αυτοί έχουν και την περισσότερη πλάκα στις διαλεκτικές στροφές της ιστορίας που απαιτούν αντίστοιχες προσαρμογές κι από το κόμμα.

Άξιοι θαυμασμού δεν είναι οι άτεγκτοι κι οι σκληροπυρηνικοί, αυτοί που δεν έχουν ποτέ αμφιβολίες γιατί δε σκέφτονται. Αλλά όσοι έχουν φόβους ή αδυναμίες και το αντιμετωπίζουν. Όσοι δε βγάζουν την πίεσή τους στους άλλους, αλλά την απορροφούν σα σφουγγάρι κι εμπνέουν σιγουριά. Που βρίσκουν χρόνο για όλα, φίλους, συγγενείς και τον εαυτό τους, για τη σφαιρική καλλιέργεια της προσωπικότητας. Που είναι ευαίσθητοι στα ερεθίσματα και τις ανησυχίες του κόσμου, αντλούν κουράγιο από την επαφή μαζί του και τους δεσμούς που αναπτύσσουν, για να παλέψουν.

Αυτοί ξέρουν ότι ο ουμανισμός είναι κούφιος αν δεν αντιπαλεύεις τους εχθρούς της ανθρωπότητας. Ξέρουν να συνδέουν το πανανθρώπινο με το ταξικό, να μην το χαρίζουν στον ρηχό ουμανισμό και τα αναρχικά κηρύγματα του μίσσιου.

Πώς τα κάνουν όλα αυτά; Δεν είναι υπεράνθρωποι του νίτσε, ή κινουμένων σχεδίων, με υπερφυσικές ιδιότητες. Είναι άνθρωποι με άλφα κεφαλαίο (χωρίς κύκλο) κι όλη τη σημασία της λέξης. Που βρίσκουν δύναμη στη συντροφικότητα και τον συλλογικό αγώνα. Με δυο λόγια είναι κομμουνιστές. Ή τουλάχιστον προσπαθούν να γίνουν.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (συνέχεια):

Όλα αυτά δίνουν το έναυσμα για ένα καινούριο εγχειρίδιο του καλού κομμουνιστή, σαν αυτό που είχε γράψει ο ζαχαριάδης κι έλεγε ότι κάθε σύντροφος πρέπει να πλένεται, να μαθαίνει ρώσικα και να κοιμάται με ανοιχτό παράθυρο, για να μπορεί να το σκάσει όταν χρειαστεί.

Ας δούμε πώς μπορούμε να το συμπληρώσουμε.
Να μην χορεύει όλα τα τραγούδια σε στιλ χασαποσέρβικο. Τα αντάρτικα δεν είναι σουξέ, αλλά ξέσπασμα του μαχητή πριν το θάνατο. Και για εμάς ένα ευχάριστο διάλειμμα από τη ζωή εν τάφω.

Να μελετά τους λόγους της αλέκας, κατά προτίμηση γραπτούς, μην τύχει καμιά κασέτα με την παπαρήγα την καλή και γίνουμε ρεζίλι. Να βλέπει απαράδεκτους σε επανάληψη. Αλλά να προσέχει να μην καταντήσει σαν τον σπύρο παπαδόπουλο.

Να πηγαίνει σε όλες τις εκδηλώσεις, ακόμα και των άλλων, να δει από πρώτο χέρι τι λένε και να γυρίσει ατσαλωμένος. Να έχει δίψα να μαθαίνει. Να μην χρησιμοποιεί ποτέ τη θέση του στην οργάνωση για να μάθει πράγματα που αν θέλουν να τα μάθουν οι άλλοι σύντροφοι τους λένε κουτσομπόληδες.

Να οδηγεί λάντα. Και να παίρνει μέσα μαζικής μεταφοράς. Έτσι κι αλλιώς τα λάντα άχρηστα είναι. Αλλά έχουν σπάνια, συλλεκτική ομορφιά.
Να ‘χει δαγκώσει τη λαμαρίνα (του λάντα) με τη σοβιετία, την ιστορία των κομμουνιστών και του κινήματος. Να μαθαίνει στα παιδιά του να παίζουν με μπάμπουσκες.

Να αφήνει μακρύ μαλλί και μούσι. Αλλά να μην το κάνει ζήτημα για όσους δεν έχουν.
Να διαβάζει συχνά το ρίζο. Να τον αγοράζει κιόλας. Αλλά το σημαντικό είναι να τον διαβάζει.
Να έχει καλλιτεχνικό κριτήριο και να θαυμάζει το ωραίο. Να είναι οπαδός της μπαρτσελόνα, γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους.

Να μην χτυπά αριστεριστές και να μην τραμπουκίζει. Για τους σύγχρονους εκοφίτες της δαπ και τους απόγονους των δοσίλογων (πασπ) το βλέπουμε ευέλικτα και κατά περίσταση. Να μην έχει φέις μπουκ. Αλλά αν έχει να το χρησιμοποιεί για χαρτογράφηση.

Να προτιμά συντρόφισσες για να αναπαράγει το είδος μας. Αλλά μην καταντήσουμε κλειστή κάστα, όπου αν δεν έχει δώσει βιογραφικό ο άλλος, θεωρείται ανέραστος. Να παντρευτεί σε δημαρχείο. Ει δυνατόν με δικό μας δήμαρχο και τιμητική φρουρά κνίτες με κοντόξυλα, που θα τα σηκώνουν σα σπαθιά, ενώ το ζευγάρι περνάει από κάτω τους. Και στις επόμενες δημοτικές να κάνει δουλειά προεκλογικά, για να ξαναβγεί ο δήμαρχος που τον πάντρεψε.

Να είναι μονογαμικός, όχι επειδή πρέπει, από υποχρέωση, αλλά επειδή το θέλει κι έτσι του βγαίνει συνειδητά. Αν δεν του βγαίνει να μην κοροϊδεύει τη σύντροφό του ειδικά αν είναι συντρόφισσα (το αυτό ισχύει και για τις σφισσες).
Να μην προσεγγίζει επιρροές έχοντας κρυφές βλέψεις άλλου τύπου.
Να μη δουλεύει τους σεκίτες για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Στα πολιτικά ας βγάλει όση καζούρα θέλει, υλικό θα βρει μπόλικο. Διμέτωπος απέναντι στον σεξισμό και το σεκ.

Να ‘χει μέτωπο ενάντια στον μπάφο και τις πρέζες κάθε είδους, για να μην γίουμε σαν την ισπανία, όπου το κίνημα ασθμαίνει και μπαφιάζει στην ανηφόρα που έχει μπροστά του να ανέβει. Να ακούει ρεμπέτικα, αλλά να μην ταυτίζεται με τα βαριά χασικλίδικα.

Να είναι γεμάτος απορίες σαν ένα πεντάχρονο παιδί. Και να τα εξηγεί όλα στους γύρω του σαν να απευθύνεται σε πεντάχρονους συνομήλικούς του, χωρίς όμως να υποτιμά τη νοημοσύνη τους. Άτομα χωρίς κριτική ικανότητα διαγράφονται από την οργάνωση και το κόμμα.

Να ελέγχει συστηματικά κι ουσιαστικά τα παραπάνω όργανα.
Να απομονώσει τον προβοκάτορα αλφαβητίξ και τα βρωμερά ψάρια του, που είναι το ίδιο μπαγιάτικα με τις ιδέες του και τον καπιταλισμό που σαπίζει και πεθαίνει. Ζήτω τα αγριογούρουνα (κι ο στίβος της ταξικής πάλης).

Η λίστα μένει ανοιχτή σε ιδέες της βάσης του μπλοκ και κατατίθεται απλώς ως συμβολή για το προσχέδιο.

http://sfyrodrepano.blogspot.com/2011/05/blog-post_29.html

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

προσθέτω, να αγαπά τις γάτες και τα σπουργίτια..και όχι μόνο τα σκυλιά και τα μυρμήγκια..ουφ..δύσκολη μέρα

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Εγώ τι να πω;-)

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

καλά ναι! σου τη πέσανε φίλε..αλλά έχει και και ένα θετικό αποτέλεσμα όλο αυτό..να δεί κανείς πόσο ανυποχώρητοι είναι όλοι στις βασικές κοσμοθεωρητικές τους "επιλογές"--τι επιλογές τώρα..η αστική ιδεολογία του άμεσου είναι ο πιο βαθύς βούρκος, μόνο γι αυτό θα έπρεπε να κάνουμε τον Λένιν εικόνισμα--

Αντωνης είπε...

ΔεμΩΝ:

Στο επιστρέφω αυτούσιο (από τότε δεν είχες την ικανότητα να γράψεις κάτι δικό σου και πάλι τσιτάτο χρησιμοποίησες...) Ο Αιρετικός σε ανέγνωσε εις βάθος.Αφιερωμένο
στη απελπιστική μετριότητα που, ελλείψει άλλων ικανοτήτων, έχει
αναγάγει μια καρικατούρα ελιτισμού σε τεκμήριο ευφυούς μοναδικότητας.


Αυτός που στέκεται ξέχωρα αναλαμβάνει
το ρίσκο να πιστεύει ότι είναι καλύτερος απ' τους άλλους και να
χρησιμοποιεί την κοινωνική του κριτική ως ιδεολογία του ατομικού του
συμφέροντος. Καθώς διαμορφώνει ψηλαφιστά τη δική του ζωή στη βάση της
εύθραυστης εικόνας μιας πραγματικής ύπαρξης, δεν θα πρεπε ποτέ να ξεχνά
τούτο το εύθραυστο, ούτε το πόσο λίγο η εικόνα είναι υποκατάστατο της
πραγματικής ζωής. Η ορμή όμως του αστού μέσα του τον σπρώχνει μακριά από
μια τέτοια συνειδητοποίηση. Ο αποκομμένος παρατηρητής εμπλέκεται με τα
πράγματα το ίδιο όσο και ο ενεργός συμμέτοχος [...] η απόστασή του από
τις μπίζνες ως τέτοιες είναι μια πολυτέλεια που μόνο αυτές οι μπίζνες
του προσφέρουν. Για αυτό η ίδια η κίνηση της απόσυρσης κουβαλά τα
χαρακτηριστικά αυτού που αρνείται [...] η αντικειμενική ενότητα μιας
εποχής εξαλείφει κάθε διάκριση που συνιστά την ευτυχία, και ακόμα και το
ηθικό βάρος, της ατομικής ύπαρξης [...] Τρέμουμε με τον εκβαρβαρισμό
της ζωής, αλλά μη έχοντας καμμία αντικειμενικά δεσμευτική ηθική
αναγκαζόμαστε στο κάθε μας βήμα σε λόγια και έργα, σε υπολογισμούς, που
με ανθρωπιστικά στάνταρ είναι βάρβαρα, και που ακόμα και κρινόμενα με
βάση της αμφίβολες αξίες της καλής κοινωνίας, στερούνται τακτ. Με την
αποσύνθεση του φιλελευθερισμού, η πραγματική αστική αρχή, αυτή του
ανταγωνισμού, όχι απλώς δεν υπερκεράζεται αλλά περνά από την
αντικειμενικότητα τής κοινωνικής διαδικασίας στην σύνθεση των
συγκρουόμενων και διαγκωνιζόμενων ατόμων της, και από εκεί, τρόπον τινά,
στην ανθρωπολογία. Η υποταγή της ζωής στην διαδικασία παραγωγής
επιβάλλει ως εξευτελισμό στον καθένα κάτι από την απομόνωση και τη
μοναξιά τις οποίες μπαίνουμε στον πειρασμό να δούμε ως αποτέλεσμα της
δικής μας, ανώτερης επιλογής. Είναι παλιό συστατικό της αστικής
ιδεολογίας ότι κάθε άτομο, σε ό,τι αφορά το δικό του συμφέρον, θεωρεί
τον εαυτό του καλύτερο από όλους τους άλλους, όσο και ότι αξιολογεί τους
άλλους, ως κοινότητα πελατών, υψηλότερα από ότι τον εαυτό του. Μετά την
παρακμή της παλιάς αστικής τάξης, και οι δύο αυτές ιδέες έχουν
επιβιώσει στα μυαλά των διανοουμένων, που είναι ταυτόχρονα οι τελευταίοι
εχθροί των αστών και οι τελευταίοι αστοί. Επιτρέποντας στον εαυτό τους
να συνεχίσει να σκέφτεται καν μπροστά στην γυμνή αναπαραγωγή της
ύπαρξης, ενεργούν ως ομάδα προνομιούχων. Αρκούμενοι στο να αφήσουν τα
πράγματα στο σημείο αυτό, δηλώνουν την ασημαντότητα του προνομίου τους. Η
ιδιωτική ύπαρξη, προσπαθώντας να μοιάσει αντάξια του ανθρώπου, τον
προδίδει [...] Δεν υπάρχει διέξοδος από αυτή την εμπλοκή. Ο μόνος
υπεύθυνος δρόμος είναι το αρνηθείς στον εαυτό σου την ιδεολογική
κατάχρηση της ύπαρξής σου, και για τα υπόλοιπα να συμπεριφέρεσαι κατ'
ιδίαν όσο ταπεινά, διακριτικά και ειλικρινά γίνεται, όχι πλέον λόγω
καλής ανατροφής, αλλά εξαιτίας της ντροπής για το γεγονός ότι
εξακολουθείς να έχεις αέρα για να ανασαίνεις στην κόλαση.
Theodor W. Adorno, Minima Moralia

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Γιάννης Τζανάκος):

Εγώ σου το υποσχέθηκα ότι θα δεις πράματα και θάματα, σημεία και τέρατα, και τις υποσχέσεις μου τις κρατάω:-)

Και φυσικά είναι πολύ καλό όλο αυτό, για πολλούς λόγους μάλιστα.

Λίγο το χεις στις μέρες μας να αποφορτίζεται ο κόσμος συναισθηματικά; Μέσα σε κάποια όρια, αυτό είναι αναγκαίο.

Και τον αντικομμουνισμό του να εκφράσει, και τον φόβο του, και την καχυποψία του, και τις αναστολές του, και το θυμό του, και την έπαρσή του, και τις σιγουριές του, και τα ανομολόγητα πάθη του, και τον ασύνειδο συντηρητισμό του, και τις κρυφές του φιλοδοξίες, και τη μικρότητά του, και τα κουράγια του, και την ατιμία του, και την ευγένειά του, και την υστερία του, και την ψυχραιμία του.

Όλα πρέπει να βγουν στον αέρα. Όλα πρέπει να βρουν την ευκαιρία να ειπωθούν. Στο Σύνταγμα και αλλού. Αλλά θα μιλάμε και μεις. Και μας θα μας ακούσουν. Θα μας πατάξουν, αλλά θα μας ακούσουν πρώτα.

Είναι η ώρα της αλήθειας, φίλε. Η ώρα που, σαν απ' το πουθενά, εμφανίζονται οι αληθινές ρωγμές, οι αληθινές κόκκινες γραμμές. Ξέραμε πάντα πως απ' την από δω πλευρά της ρωγμής είμαστε λίγοι.

Σιγά μην κλάψουμε όμως, που λέει και ο αοιδός, σιγά μη φοβηθούμε. Τι διάολο κομμούνια είμαστε.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@ΔεμΩΝ):

Καλώς το φασιστάκι.

Αντωνης είπε...

Thai_hok:

Είναι πραγματικότητα ότι για άλλη μια φορά η αξιοθάυμαστη συγκρότησή σου και η έυστοχη πένα σου κάνουν το κείμενο εξαιρετικό, αλλά τολμώ να πω ότι διαφωνώ στην κεντρική του ιδέα.Φοβάμαι ότι επέλεξες τον σχετικά πιο έυκολο δρόμο της απάντησης στο ερώτημα "τι θέση μπροεί να έχει ένας κομμουνιστής απέναντι στο κίνημα των πλατειών" ή "τι κριτική θα μπορούσε να κάνει;" ή "ποια είναι τα προβλήματα" κ.α. Αλλά δεν απάντησες στο τρομακτικά πια δύσκολο ερώτημα "τι πρέπει να κάνει ένα κομμουνιστής" και ακόμα περισσότερο "τι πρέπει να κάνει μια κομμουνιστική συλλογικότητα" απέναντι στις "πλατείες". Ίσως να απαιτώ πολλά από μια ανάρτηση αλλά φαντάζομαι ότι αναγνωρίζεις τα όρια του διπόλου υποτίμησης- αποθέωσης που τόσο η αναχωρητική όσο και η χαζοχαρούμενη αριστερά αναπαράγουν σήμερα. Και τελικά αυτό ειναι που θα καθορίσει το μέλλον.

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

Ρε τι έχουν πάθει οι πλατειάδες;;;(δεν τους απευθύνομαι ευθέως διότι είναι δικό σου το στέκι, αλλά και διότι βαριέμαι-συγχύζομαι ταυτόχρονα, θα τα πω εγώ λοιπον πασαλιμανιώτικα...ντάξει ρε παιδιά θα την ρίξουμε-ρίξετε την κυβέρνηση Γαπ, ίσως και να πετύχουμε επιθετική αναδιάρθρωση η και έξοδο απο την ευρωζώνη..ως εκεί όμως, έλεος με τις υπερφαντασιώσεις σας με τα κινήματα, λέτε να έλθει τώρα η επαναστατική αλλάγη; χωρίς ιδεολογικές μετατοπίσεις στην Ευρώπη και την Ελλάδα-Βαλκάνια;..βγάλαμε και τον Αντόρνο τώρα στη πιάτσα..συγγνώμη φίλε, αλλά δεν θα πάρω άλλο με αυτούς τους καβλωμένους..αν θες΄βοήθεια πες, αλλά πάω να ακούσω μουσική

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@thai_hok):

Εφόσον στηρίζει κάποιος ενεργά τις εργατικές κινητοποιήσεις, περιλαμβανομένης της Γενικής Απεργίας, καθώς και την ελεύθερη διακίνηση και προπαγάνδιση του κομμουνιστικού σοσιαλισμού στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, έχει κάθε δικαίωμα να προσπαθεί, με όποιο τρόπο έχει, να επηρεάσει αυτό το κίνημα προς την κομμουνιστική κατεύθυνση. Τα έχουμε ήδη πει στη συζήτηση με την Alexia πιο πάνω.

"Γιατί δεν υποστηρίζω" θα πει "γιατί δεν βαράω περιχαρής παλαμάκια" και όχι "γιατί καταδικάζω από καθέδρας στο πυρ το εξώτερον." Την κριτική δια του "οουουου" και της μούντζας την έχουν καβατζώσει άλλοι και δεν μας ταιριάζει.

Αντωνης είπε...

kyrios_elefantas:

Αντώνη , σε διαβάζω καιρό και θα έλεγα οτι ανάμεσα στους ανθρώπους του ιδεολογικού χώρου σου σε ξεχωρίζω και σε σέβομαι παρότι πολλές φορές διαφωνω. Η άποψή σου όμως αυτή τη φορά νομίζω είναι ελιτίστικη και αδιέξοδη. το ξέρουμε οτι η κοινωνία είναι σκατά. Αλλα επίσης Πιστεύω οτι ζείς στο φαντασιακό περιβάλλον που βλέπεις τους άλλους να ζούν. Είναι υπερβολικά ακαδημαϊκό και υπερτροφικά διανοητικό για τις επιταγές της εποχής. Ο κόσμος όπως τον παρακολουθώ εγώ προσπαθεί να βγεί απο αυτόν τον μικροαστισμό που εσύ καταγγέλεις. αυτή είναι η κοινωνία αντώνη. Με αυτό πρέπει να δουλέψουμε. Αυτό έχουμε. Πολύ φοβάμαι οτι δε θα μας ξαναμοιραστεί η τράπουλα. Οι λαϊκές συνελεύσεις μπορεί να είναι ανοργάνωτες και πονοκέφαλος αλλα υπάρχουν σίγουρα απαραίτητες ζημώσεις. Εσύ θες την ιδεολογία σου να πετύχει όμως, δε θες να συναντήσεις τους συνανθρώπους σου , όπως και να είναι αυτοί. Ελα να βοηθήσεις εκ των εσω σαν άνθρωπος , μην καταντήσεις ενας Μαρξ κλεισμένος στο γραφείο του σε παρακαλώ

υγ και εν πασει περιπτώσει ρε παιδιά
1)ας σταματήσουμε να μιλάμε για αγανακτισμένους αλλα να μιλάμε για το "εμείς" και
2)(άσχετο απο κάποιο σχόλιο πιο πάνω)έλεος πια με τον καπιταλισμό , δεν είναι μόνο αυτός το πρόβλημα ,είναι συστημικό με την ευρύτερη έννοια το θέμα, ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να αλλάξει , θεσμοί αξίες τρόποι, όλοι πρέπει να αλλάξουμε προσωπικά και νομίζω οτι σε ένα κόσμο που αλλάζει oi εμμονές σε ιδεολογήματα του παλιού κόσμου μαλλον παγιδεύουν παρά βοηθάνε σε αυτό το σκοπό. Τα ιδεολογήματά μας απέτυχαν. αντε τώρα , παμε να δούμε αν θα πετύχουμε εμείς οι ίδιοι

respect
καλή συνέχεια

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Γιάννης Τζανάκος):

Εχέφρων ων ο Σμιρνόφ, προειδοποίησε εκ των προτέρων.

Ωραία ήταν και σήμερα, πάω και γω για καμιά άλλη δουλειά.

Αντωνης είπε...

Thai_hok (@RDAntonis):

Είναι αλήθεια ότι η συζήτηση με την alexia είναι κατατοπιστική. Ωστόσο θα κουράσω κι άλλο. Δεν σε κατηγορώ για "από καθέδρας καταδίκη", άλλωστε η κριτική για το πόσο "μέσα" είναι ο καθένας, και πόσο "αφουγκράζεται" τη "νέα κατάσταση" μου φαίνεται πολύ ανούσια. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι ότι χύνονται τόνοι μελανιού (έστω ηλεκτρονικού) που αναπαράγουν μανιχαιστικά πρότυπα για τα γεγονότα, είτε πόσο φοβερά και τρομερά είναι, είτε το αντίστροφο. Ωστόσο λίγοι φαίνεται να στέκονται συγκεκριμένα για το πως και τι πρέπει να κάνεις τη στιγμή που εκτυλίσσονται. Και όχι απλά να βάλεις κάποια πολιτικά θέματα ή να πεις πέντε κουβέντες για την εργατική τάξη, αλλά σε όποιο βαθμό γίνεται να επηρρεάσεις. Και εδώ υπάρχει ένα ατελείωτο φάσμα πράξεων. Μεταξύ των μεταμφιεσμένων κατσαρολάδων των πολιτικών γραφείων του ΣΥΝ και της ΚΟΕ και των πιο "τολμηρών" και "αμασκάρευτων" του ΚΚΕ- ΜΛ που δέχτηκαν και επίθεση υπάρχει ένας ωκεανός. Αν δεν αναμετράσαι με τα κύματα αυτού ίσως και να σκιαμαχείς. Και το λέω αυτό γιατί πιστεύω ότι στην πράξη, όχι θεωρητικά, η αριστερά έχει επηρρεάσει πάρα πολύ τουλάχιστον τη συνέλευση. Μόνο που όταν πιο πλειοψηφικά συμμετέχει ο ρεφορμισμός προσπαθεί με γραφειοκρατικό τρόπο να περιορίσει την πολιτική αναβάθμιση, ενώ όταν πιο επαναστατικές λογικές καταφέρνουν να μειώσουν την απογείωση τους γίνονται βήματα.

Αντωνης είπε...

Rakis (@RDAntonis, @Celin):

"Η πολιτική είναι αλύπητη σ' αυτά τα θέματα."----------------------------------------------------------------
Πράγματι. Και η ιστορία ποτέ δεν απολογείται γ...το μου!

Αντωνης είπε...

Smirnoff (@RDAntonis):

Αντώνη, εξαιρετικό κείμενο, συμφωνω σε μεγάλο βαθμό. Αν και θα έπρεπε ο τίτλος να είναι διαφορετικός, για παράδειγμα: "γιατί δεν υποστηρίζω τους υποστηρικτές του κινήματος των αγνακτισμένων". Αυτό, γιατί το κίνημα αυτό καθε αυτό δεν έχει αποκτήσει στοιχειωδώς αρθρωμένο πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα. Αντίθετα διεξάγεται μία έντονη ιδεολογικοπολιτική διαμάχη, ρητή και περισσότερο άρρητη, ως προς την κατεύθυνση και τη δυναμικη του, κάτι που περιγράφεις εύστοχα. Μπορεί λοιπόν να τοποθετηθεί κάποιος μόνο πάνω στο ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο των πολιτικών δυνάμεων - υποκειμένων που διεκδικούν το κίνημα και όχι σε αυτό το ίδιο το κίνημα, που όμως, από μόνο του συνιστά ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός στη συγκυρία που πρέπει να εξεταστεί και αυτόνομα, ως προς τα αποτελέσματα του στο πολιτικό σκηνικό και τους ευρύτερους συσχετισμούς. Θα τοποθετηθθώ και γω σύντομα πάνω στα ίδια ζητήματα (διακτέχομαι από μαζοχιστικές τάσεις αυτό τον καιρό...).

Διάβασα τα περισσότερα σχόλια και ομολογώ πως ένα ουσιαστικό επιχείρημα που να διεκδικεί να καταρρίψει τις θέσεις που διατυπώνεις και να περιγράψει μία εναλλακτική αφήγηση για το κίνημα, δεν είδα. Μόνο προσωπικές κατηγορίες βρίσκω. Αυτή είναι η δημοκρατία της πλατείας;

ΥΓ. θα ήθελα μία διευκρίνιση για αυτό το σημείο: "Τούτο
βέβαια είναι πράγμα εξαιρετικά δύσκολο για μια χώρα όπως η Ελλάδα,
μικρή, οικονομικά αδύναμη, και με παράδοση υποτέλειας και εξάρτησης"Η έννοια της υποτέλειας και της εξάρτησης είναι ιστορικά αντικείμενο έντονων αντιπαραθέσεων και διαφωνιών στη μαρξική παράδοση. Εάν ασπάζεσαι τη θεωρία περί εξάρτησης του ελληνικού καπιταλισμού ή κάποια εκδοχή των θεωριών Μητρόπολης - Περιφέρειας, τότε αυτό διαφοροποιεί σημαντικά την ανάγνωση των κοινωνικοπολιτικών δυναμικών στη χώρα.

Αντωνης είπε...

alexia (@RDAntonis):

Θα τα ξαναπούμε.
Τώρα που βρήκα το blog σας(το οποίο πραγματικά έχει να πει κάτι) θα προσπαθώ να συμμετέχω.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Smrinoff):

Μια τρίτη και θεραπευτικά κωμική εναλλακτική τίτλου θα ήταν "Γιατί δεν θα με υποστηρίξουν οι υποστηρικτές του κινήματος των αγανακτισμένων":-)

Όχι, αντεπιχειρήματα επί της ουσίας --της διάγνωσης δηλαδή-- δεν διατυπώθηκε ούτε ένα. Είχαμε όμως μια εκτεταμένη ψυχοθεραπευτική συνεδρία, όπου δόθηκε η ευκαιρία να αποφορτιστεί --ελπίζει κανείς-- η συσσωρευμένη έχθρα, και να κάνει ο καθένας κάποιες σκέψεις για τις επιλογές του, το ποιον τους, και το τι πρακτικά εκπροσωπούν.

Η σοβαρή συζήτηση, στον βαθμό που έγινε, αφορά ζητήματα πολιτικής τακτικής, τα οποία είμαι φυσικά διατεθειμένος να συζητήσω με πολλή δεκτικότητα απέναντι σε ανθρώπους με στοιχειώδη επίγνωση της πραγματικότητας.

Για την υποτέλεια, θεωρώ ότι πράγματι, από τις απαρχές του ελληνικού κράτους, έχουμε να κάνουμε με έναν έντονα εξαρτημένο από τις διεθνείς επενδύσεις και την διεθνή οικονομική στήριξη καπιταλισμό, τα κέρδη του οποίου παραδοσιακά λίγο επενδύθηκαν επί της ουσίας στην εγχώρια οικονομική ανάπτυξη.

Αναμένω με ενδιαφέρον, όπως πάντα, την τοποθέτησή σου.

Αντωνης είπε...

Thai_hok:

Ένα νομίζω από τα πολύ ενδιαφέρονται κείμενα της περιόδου

http://www.prin.gr/2011/06/4.html

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Κύριε Ελέφαντα,

Κοιτάξτε να δείτε κάτι. Η διανόηση, αυτή που έχουμε τέλος πάντων, δεν είναι αμέτοχη, ομφαλοσκοπούσα, και στα γραφεία της. Ένα κομμάτι της τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Ένα άλλο υπέρ του νεφελώδους αριστερισμού του "βάλε τώρα που γυρίζει". Και εγώ υπέρ της ανεπαρκούς βεβαιότατα, αλλά υπό τις περιστάσεις παρήγορης, ιδεολογικής φερεγγυότητας του υπάρχοντος Κομμουνιστικού Κόμματος. Δεν είναι μια συμμαχία που υπό άλλες περιστάσεις θα επέλεγα, όπως όλοι όμως είμαι αναγκασμένος να επιλέξω υπό πίεση.

Νομίζω ότι αυτή είναι μια αρκετά ρεαλιστικότερη εκδοχή του τι πραγματικά συμβαίνει από αυτή που έχετε σχηματίσει.

Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων είναι δύσκολο να φύγω από τον τόπο κατοικίας μου αυτή την περίοδο.

Σας ευχαριστώ για την καλή διάθεση και τα καλά σας λόγια.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Φίλε Thai hok, μήπως μπορείς να εξηγήσεις κάπως το παρακάτω γιατί ομολογώ πως δεν το κατάλαβα.

Μόνο που όταν πιο πλειοψηφικά συμμετέχει ο ρεφορμισμός προσπαθεί με γραφειοκρατικό τρόπο να περιορίσει την πολιτική αναβάθμιση, ενώ όταν πιο επαναστατικές λογικές καταφέρνουν να μειώσουν την απογείωση τους γίνονται βήματα.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Thai-hok):

Ευχαριστώ πολύ, όντως ενδιαφέρον κείμενο.

Αντωνης είπε...

Guest (@RDAntonis):

Μα, νομίζω, θα έκανες καλό στον αγώνα των τάξεων που υπερασπίζεσαι εάν έλπιζες αυτό που περιγράφεις να εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικό. Εκεί πήγαινε το ερώτημα και όχι σε μαντικές ικανότητες. Εκτός και αν εννοείς να δικαιωθείς ως προς το να εισακουσθείς με όσα έγραψες αυτή τη στιγμή και να παίξει ρόλο σε κάτι από όσα συμβαίνουν. Επί τη ευκαιρία τι έγινε άλλο ένα εκτενές σχόλιο που είχα αφήσει; Ηταν μετά την τελευταία σου απάντηση στον Ελικα. Μήπως έχει κάπου μπλοκαριστεί; Αν και από ό,τι γνωρίζω δεν έχει σπαμ μπλοκ ο blogger για να κρατήθηκε εκεί.

Αντωνης είπε...

Thai_hok (@RDAntonis):

Βεβαίως, ίσως να χρησιμοποίησα μια κωδικοποίηση από προσωπικά βιώματα που να μην είναι πλήρως κατανοητή. Αυτό που λέω είναι ότι πολλές από τις εξελίξεις που έχουν γίνει τις μέρες αυτές τουλάχιστον στη συνέλευση της πλατείας Συντάγματος (που γνωρίζω ότι δεν εκφράζει το σύνολο των "αγανακτισμένων",ίσως να μπορούσε να γίνει μια πλατιά κινηματική πρωτοπορία του, αλλά αυτό είναι μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα) και τις έντυπες αποτυπώσεις των αποφάσεων της, δεν είναι καθόλου "αυθόρμητες" και "ακομμάτιστες". Λέω ότι εντελώς συνειδητά, στελέχη της νεολαίας ΣΥΝ και συχνά και της ΚΟΕ μεταμφιεσμένα σε ακομμάτιστους αγανακτισμένους συμμαχούν με τα πιο αντιδραστικά και κομπλεξικά στοιχεία των wanna be ηγετών της "αυθόρμητης αγανάκτισης". Το κοινό τους στοιχείο καταλήγει να είναι η δημιουργία μιας νέας γραφειοκρατίας που προσπαθεί να επικαθίσει στις διαθέσεις του κόσμου και να περιορίσει διαρκώς το περιεχόμενο της συνέλευσης, και μάλιστα με γελοίες αντιδημοκρατικές και πρακτικίστικες τακτικές (πχ αρνούμενη να θέσει θέματα σε ψηφοφορίες κ.α.). Τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το αίτημα για γενική απεργία το οποίο ενώ για μέρες τιθόταν στη συνέλευση πλειοψηφικά δεν έμπαινε σε καμία απόφαση διότι τη μια μέρα ήταν "εκτός θέματος", την άλλη "ξεχάστηκε" κ.α. Για μένα υπάρχει σαφής λόγος. Ο ΣΥΝ στηρίζει τους αγανακτισμένους αλλά φοβάται όπως ο διάολος το λιβάνι την ανατροπή της ομαλότητας, την πολιτικοποίηση που να ξεπερνά τα όρια του κοινοβουλευτισμού, τις πιο αντικαπιταλιστικές και αντι-ΕΕ τοποθετήσεις. Αυτό λοιπόν που λέω είναι ότι σαφώς και υπάρχουν αποτυπωμένες εντός των εξελίξεων αυτών των ημερών και οι επιλογές της αριστεράς. Για αυτό και λέω ότι όποτε με μαζικό τρόπο, μπόρεσαν κομμουνιστικές αντικαπιταλιστικές φωνές με ψυχραιμία και μαζικότητα να παρέμβουν τότε έγιναν θετικά βήματα. Και αυτό πρέπει να είναι ο δρόμος. Αν και φυσικά και αυτό θέλει πολύ συζήτηση για το πως και τι πρέπει να κάνουν.

Αντωνης είπε...

Smirnoff (@RDAntonis):

Α, τότε ένας άλλος θα ήταν 'ναι στο κίνημα, όχι στους φίλους του κινήματος' ή 'ποιοι είναι οι φίλοι των αγανακτισμένων και τι θέλουν".

Για την εξάρτηση έχω να παρατηρήσω πως εδώ και δύο πλέον δεκαετίες οι ξένες άμεσες επενδύσεις που δέχεται η Ελλάδα είναι μηδαμινές. Απο εκεί και πέρα δεν πρέπει να συγχέεται η νομική κυριότητα μίας επιχείρισης, με τον πραγματικό έλεγχο. Μπορεί κάλλιστα μία επιχειρίση να είναι ξένων συμφερόντων, αλλα από τη στιγμή που δραστηριοποιείται σε έναν κοινωνικό σχηματισμό, γίνεται μέρος του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου αυτού του σχηματισμού και ενσαρκώνει και αναπαράγει τις εγχώριες ταξικές αντιθέσεις και ισορροπίες. Λειτουργεί με βάση το νομικό πλαίσιο, το εργατικό δίκαιο, τις τοπικές μορφές συνεργασίας και ανταγωνισμού με τα άλλα κεφάλαια, έτσι όπως όλα αυτά έχουν διαμορφωθεί ιστορικά, στα πλαίσια της ταξικής πάλης του δεδομένου κοινωνικού σχηματισμού. Τέλος εξυπηρετεί την εγχώρια αγορά, διευρύνοντας την ταυτόχρονα. Δεν μιλάμε για περιπτώσεις παρουσίας του ξένου καφαλαίου σε χώρες του τρίτου κόσμου, όπου επενδύει κυρίως στους κλάδους των πρώτων υλών, διαμορφώνει νησίδες ανεπτυγμένης καπιταλιστικής παραγωγγής η οποία όμως στρέφεται προς τη διεθνή αγορά και όχι την εγχώρια η οποία παραμένει ασθενική, σε έναν κατακερματισμένο κοινωνικό σχηματισμό, στον οποίο αναπαράγονται διευρυμένα, προκαπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

όταν λοιπόν κάνουμε λόγο για εξάρτηση πρέπει να έχουμε υπόψιν πως η βασική μετάφραση αυτής της παραδοχής στο επίπεδο της πολιτικής ανάλυσης είναι πως η δυναμική ενός κοινωνικού σχηματισμού καθορίζεται περισσότερο από τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις και δευτερευόντως από την ταξική πάλη στο εσωτερικό του. Ισχύει κάτι τέτοιο στην περίπτωση της Ελλάδας; δεν το πιστεύω. Αντίθετα θεωρώ πως ισχύουν εξολοκλήρου τα λόγια του Γκράμσι πάνω στο θέμα:

“Οι διεθνείς σχέσεις προηγούνται ή έπονται των δομικών κοινωνικών
σχέσεων; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως έπονται. Κάθε οργανική
καινοτομία στην κοινωνική δομή (μιας χώρας σ.τ.μ.) τροποποιεί τις
απόλυτες και τις σχετικές σχέσεις στο διεθνές επίπεδο. Ακόμη και η
γεωγραφική θέση ενός κράτους δεν προηγείται (λογικά), αλλά ακολουθεί
αυτών των δομικών κοινωνικών αλλαγών… Ωστόσο, οι διεθνείς σχέσεις
αντεπιδρούν τόσο παθητικά όσο και ενεργητικά πάνω στις πολιτικές σχέσεις
(στην ηγεμονία ανάμεσα στα κόμματα στο εσωτερικό του κράτους)”

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Thai-hok):

"Λέω ότι εντελώς συνειδητά, στελέχη της νεολαίας ΣΥΝ και συχνά και της ΚΟΕ μεταμφιεσμένα σε ακομμάτιστους αγανακτισμένους συμμαχούν με τα πιο αντιδραστικά και κομπλεξικά στοιχεία των wanna be ηγετών της "αυθόρμητης αγανάκτισης". Το κοινό τους στοιχείο καταλήγει να είναι η δημιουργία μιας νέας γραφειοκρατίας που προσπαθεί να επικαθίσει στις διαθέσεις του κόσμου και να περιορίσει διαρκώς το περιεχόμενο της συνέλευσης, και μάλιστα με γελοίες αντιδημοκρατικές και πρακτικίστικες τακτικές (πχ αρνούμενη να θέσει θέματα σε ψηφοφορίες κ.α.)."


Έχει καλλιεργηθεί και αναπαραχθεί εντέχνως και από αρκετούς που δεν τους συμφέρει να βγει η βρώμα για την δράση τους η εικόνα του ότι εγώ είμαι στην κοσμάρα μου, κοιτάω τα βιβλία μου σαν τον Χριστόδουλο στη χούντα και δεν έχω επαφή με την πραγματικότητα.Ε, λυπάμαι που θα τους χαλάσω το βολικό απονομιμοποιητικό στερεότυπο του αυτιστικού ιδεαλιστή, αλλά για όλα όσα λες έχω σαφή εικόνα και πληροφόρηση εξ αρχής και για αυτό έγραψα τα πιο κάτω:

"πριμοδοτώντας αναπόφευκτα τους φορείς εκείνους που είτε λειτουργούν υπογείως και άρα αδιαφανώς,"

"Η δράση των μεν είναι εξόχως αντιδημοκρατική (και βέβαια και αντι-ριζοσπαστική), διότι παραβιάζει την διαφανή και ρητή ιδεολογική συμμετοχή στην πολιτική διαδικασία και δίνει πολύ μεγάλα περιθώρια στην χειραγώγηση της, καθώς και στην ιδεολογική απροσδιοριστία και καιροσκοπία."

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Smirnoff):

Κατανοητή και βοηθητική ιδιαίτερα η κριτική σου παρέμβαση.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Guest):

Sorry, απλά χάθηκε ανάμεσα σε πάρα πολλά που πήρα μαζεμένα, τώρα βγήκε.

Δεν βλέπω το πώς να ελπίζω κάτι κόντρα σε όλες τις ενδείξεις που έχω βοηθάει τον ταξικό αγώνα, ειλικρινά. Δεν το καταλαβαίνω καθόλου. Γιατί πρέπει σώνει και καλά να ελπίσω στο κίνημα αυτό, είναι κάποιου είδους τελευταία ευκαιρία για τους εργατικούς αγώνες τους οποίους ουσιαστικά παραγκωνίζει από την πρώτη μέρα;

Αντωνης είπε...

Thai_hok (@RDAntonis):

Ναι ναι, το έχω υπ όψιν μου, και ελπίζω να μην φάνηκε ότι το αναπαρήγαγα. Αυτό που ήθελα εξ αρχής να τονίσω και νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα κατανοητό από σένα είναι ότι μπορεί οι πλατείες να έχουν κάποια καλά ή κακά χαρακτηριστικά, μπορεί να αποδεικνύουν και χρόνια προβλήματα της αριστεράς και του εργατικού κινήματος αλλά (επειδή ζούμε στην Ελλάδα που οι μορφές κοινωνικής οργάνωσης δεν έχουν διαλυθεί εντελώς) η Αριστερά και έχει και μπορεί να αποκτήσει πολύ μεγάλο ρόλο στο που θα κάτσει η μπάλα, ποιό θα είναι το τελικό πρόσιμο. Άρα πέρα από τους "φίλους των αγανακτισμένων" και τη θετική ή αρνητική στάση απέναντι στα τρέχοντα το πιο φλέγον πραγματικά είναι η διαμόρφωση θέσεων για το ποια θα μπορούσε να είναι η πιο προωθητική επαναστατική γραμμή. Και σε αυτό το στοίχημα σκέψεις σαν τη δική σου θα είναι πολύτιμες. Αυτή είναι και η κριτική που σου έκανα και από την αρχή

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος (@RDAntonis, Smirnoff):

Είχατε δεν είχατε με βγάλατε απο την μουσική...θα μπορούσαμε αντί να μιλάμε για εξάρτηση, να μιλήσουμε για την έννοια της πολιτικής και οικονομικής ισχύος στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού καταμερισμού εργασίας, και σε ποιά θέση ή μη-θέση βρίσκεται μια χώρα σαν την Ελλάδα, λόγω και της γεω-πολιτικής της θέσης. Μετά την ήττα του 22 η άρχουσα τάξη έχασε λόγω της βλακείας της φιλομοναρχικής της μερίδας την ευκαιρία να συμμετέχει με αξιώσεις σε αυτον τον καταμερισμό. Το θέμα αποκτά ενδιαφέρον για την εργατική τάξη και τα λαικά στρώματα, σε σχέση με αυτη την θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και ισχύος, στο βαθμό που αυτά βρίσκονται μπροστα στο ιστορικό καθήκον όχι αποκατάστασης μιας θέσης ισχύος--μιά φαντασίωση ακόμα και τώρα-- αλλά στο καθήκον συγκρότησης μιάς χώρας με σοσιαλιστικό προσανατολισμό και ορθολογική και ισόρροπη ανάπτυξη εκτός του καταμερισμού αυτού, πράγμα που σημαίνει πως είναι αναγκαία ίσως μια διαθλασμένη έννοια ανεξαρτησίας και αντιαποικιακού αγώνα. Παράδειγμα φαντασιακό: ακόμα και ο Καναδάς αν αποφάσιζε να γίνει σοσιαλιστικός (!) θα έπρεπε να διεκδικήσει την ανεξαρτησία του απο τις Η.Π.Α..

Αντωνης είπε...

Rakis:

Έχεις δίκιο Smirnoff,

από την αρχή με τον Όθωνα συμβαίνει ένας διοικητικός υπερσυγκεντρωτισμός που εξαφανίζει οποιαδήποτε συμπεριφορά των κοτσαμπάσικων τοπικών κοινωνιών. Εδώ αρκετοί αυτό το βλέπουν ως δείκτη υπανάπτυξης, ενώ πρόκειται για πολιτική για την παντοδυναμία του αστικού κράτους.
Έπειτα, διακρίνεται η ενσωμάτωση της γεωργίας στις κυρίαρχες αστικές σχέσεις με το να υπάγονται οι αγρότες στο εμπορικό κεφάλαιο. Με τη σειρά του το εμπορικό και το εφοπλιστικό κεφάλαιο αναπτύσσεται και διαπλέκεται με την ανάπτυξη του τραπεζικού κεφαλαίου. Αυτά δείχνουν την ανάπτυξη και επεκτατική πολιτική του ελληνικού κεφαλαίου.Δεν υπάρχει μεταπρατικός χαρακτήρας και εξάρτηση του ελληνικού κεφαλαίου.

Αντωνης είπε...

Γιάννης Ν.:

Έχεις δίκιο ότι η συνέλευση έχει κατά βάση μικροαστικό χαρακτήρα και μικροαστική συνείδηση και αυτό είναι το πρόβλημα που δεν την αφήνει να εξελιχθεί σε μαχητικό συλλογικό υποκείμενο.

. Όμως λες : Χρειάζεται εδώ άμεσα μια διευκρίνηση: με αυτό δεν εννοώ ότι η αντικειμενική ταξική θέση της πλειοψηφίας των εμπλεκομένων είναι μικροαστική. Πιθανόν αυτή να είναι η αντικειμενική ταξική θέση της πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτών. Εννοώ ότι η ταξική συνείδηση, ο κυρίαρχος ιδεολογικός προσανατολισμός του κινήματος είναι μικροαστικός.

Ε, λοιπόν όχι, η γνώμη μου είναι ότι η αντικειμενική ταξική θέση της πλειοψηφίας των εμπλεκομένων στην πλατεία είναι προλεταριακή, απλώς οι ίδιοι δεν το έχουν καταλάβει. Πάντα ήτανε προλετάριοι απλώς ποτέ δεν το κατάλαβαν. Μικροαστός είναι ο προλετάριος που ο αστός για δικούς του λόγους του δίνει το δικαίωμα να νομίζει ότι δεν είναι προλετάριος, παρέχοντάς του διάφορα προνόμια οικονομικής ή προσοδικής φύσεως, τα οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί ο αστός να τα πάρει πίσω. Μικροαστική τάξη δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο δύο τάξεις, οι γνωστές. Μικροαστική συνείδηση, ναι, υπάρχει, και είναι αυτή που καλλιεργεί η αστική τάξη στην πλειοψηφία των προλετάριων, με τα ψίχουλα που αφήνει να πέφτουν από το τραπέζι της για να τα αρπάζουν οι μικροαστοί. Τόσα χρόνια οι κοινοί μας εχθροί μας άφησαν να νομίζουμε ότι είμαστε δήθεν αστική – μικροαστική τάξη, επειδή έτσι τους βόλευε και καλλιέργησαν όσο μπορούσαν την ψευδαίσθηση αυτή (στο μυαλό του μικροαστού δεν έχει και μεγάλη διαφορά η έννοια του αστού από εκείνη του μικροαστού, νομίζουν ότι διαφέρουν μόνο στο μέγεθος του τραπεζικού λογαριασμού).
Όμως ένα πτυχίο, ένα σπίτι ή ένα μαγαζάκι που έχει κάποιος από την οικογένειά του δεν τον μετατρέπει σε αστική τάξη, ούτε πρόκειται να τον σώσει όταν έρθει η πείνα. Και η πραγματική αστική τάξη έχει εξασφαλίσει εδώ και καιρό για όλους εμάς, προλετάριους και μέχρι σήμερα μικροαστούς, θέση μέσα στους σκουπιδοντενεκέδες της. Τώρα που σφίξανε τα πράγματα, ο κόσμος έχει καταλάβει ότι σίγουρα θα πεινάσει στο άμεσο μέλλον, για αυτό και βγήκε στο δρόμο. Δεν μπορεί όμως ακόμα να ρίξει τις παρωπίδες που του έχουνε φορέσει τόσα χρόνια και να δει ότι οι κοινοί μας εχθροί έχουν ρίξει πρώτοι τις μάσκες τους. Δεν μπορεί να δει το λυκοτόμαρό τους, γιατί είναι ακόμα τυφλωμένος από τις μικροαστικές ψευδαισθήσεις που τον ταίζανε τόσα χρόνια.

Αν είχε κάποιο σκοπό η συμμετοχή μου στο Σύνταγμα και αν έχει ακόμα κάποιο σκοπό για τα αγωνιστικά πολιτικά υποκείμενα, είναι αυτός και μόνο αυτός. Να προσπαθήσουμε να καταλάβει ο κόσμος ότι πλέον οι ψευδαισθήσεις έχουνε τελειώσει και η κοινή μας μοίρα είναι η καταπίεση, η εκμετάλλευση και εσχάτως η πείνα, καταστάσεις που απ΄ αρχής καπιταλισμού δημιούργησαν για εμάς οι εκμεταλλευτές μας, και τελευταία προσπαθούν λυσσαλέα να τις διατηρήσουν για να εξασφαλίσουν απλώς τα δικά τους «περιθώρια κέρδους». Οι εκμεταλλευτές μας, οι οποίοι είναι έτοιμοι και προετοιμασμένοι από καιρό να μας πετάξουν για τα καλά στα σκουπίδια της ιστορίας, αν δεν τους εμποδίσουμε ....

Αντωνης είπε...

Γιάννης Ν. (συνέχεια):

Για αυτό και θεωρούσα κρίσιμη την συμμετοχή μας στην συνέλευση. Πρέπει να παλέψουμε με τον μικροαστικό πολτό που έχει ριζώσει στις συνειδήσεις του κόσμου και να τον κάνουμε να αφήσει τις ψευδαισθήσεις του. Αυτό μόνο με προσωπική συμμετοχή γίνεται, όχι με το να περιμένουμε τον κόσμο να διαβάσει Μαρξ. Προσωπικά δηλώνω την αποτυχία μου να καταφέρω κάτι τέτοιο στην συνέλευση και την κούρασή μου να ασχοληθώ περισσότερο, αυτό όμως ξεπερνιέται. Μπορεί να γίνει στο μέλλον, αν η υπόθεση του συντάγματος γεννήσει νέες προϋποθέσεις, νέους άμεσους τρόπους επικοινωνίας, νέες ευκαιρίες σε άλλες πλατείες, σε άλλους χώρους. Ο κόσμος είναι πλέον πρόθυμος να ακούσει ακόμα και αυτά που μέχρι χτες του φαινόντουσαν τερατώδη και «κομμουνιστικά» (αυτό με τις αξύριστες γυναίκες που είπε η αλέξια έγραψε). Αυτό το άνοιγμα του κόσμου, είναι το μεγαλύτερο δώρο που προσέφερε το σύνταγμα και ο συνεπής αγωνιστής δεν πρέπει να το αφήσει ανεκμετάλλευτο.

Επίσης, πιστεύω ότι η αποβολή της μικροαστικής συνείδησης δεν πρόκειται να γίνει αν δεν υπάρξει όσμωση του ντόπιου προλετάριου (και μέχρι σήμερα μικροαστού) με τους μετανάστες. Η απουσία των μεταναστών από το σύνταγμα ήταν για εμένα καθοριστική για την ρευστότητά της συνέλευσης και την αδυναμία της να αυτοσυγκροτηθεί με πιο δυναμικό τρόπο. Φυσικά και οι μετανάστες δεν είναι «έτοιμα» επαναστατικά υποκείμενα, μην τρέφουμε αυταπάτες, απλώς το πρώτο βήμα είναι να κατεβούμε μαζί και να συνειδητοποιήσουμε την κοινή μας μοίρα, ντόπιοι και μετανάστες. Ούτε αυτό έγινε στο σύνταγμα

Θα απομονώσω το σημείο από την συλλογιστική σου με το οποίο ολοκληρωτικά διαφωνώ :

Καμία ρηξιγενής έκφραση των μαζών δεν είναι εφικτή χωρίς την συνάντηση του κινήματος με την θεωρητική ανάλυση των ρωγμών, αντιφάσεων και αντινομιών του συστήματος, για τον απλούστατο λόγο ότι μόνο η στιβαρή θεωρητική συγκρότηση προστατεύει την πολιτική δράση μέσα στις μάζες από τις πανταχού παρούσες ιδεολογικές παγίδες του "αυθόρμητου", του "προφανούς", και της "κοινής λογικής."


Πολύ απλά πιστεύω ότι αυτό δεν γίνεται πρακτικά. Η έντιμη λύση για μένα είναι η συμμετοχή μας δίπλα δίπλα με τον κόσμο, όσο και αν αυτό φαίνεται μάταιο κάποιες φορές, αν μάλιστα θέλω να δώσω και τραγικές διαστάσεις, μπορώ να πω και επειδή ακριβώς φαίνεται μάταιο. Συμφωνώ δηλαδή με την αλέξια σε αυτό (η συζήτηση με την αλέξια ήταν ό,τι πιο ουσιαστικό γράφτηκε στα σχόλια). Αφήνω όμως την κουβέντα αυτή για αργότερα. Αφήνω για αργότερα και την συζήτηση για το ΚΚΕ και το ρόλο του. Προς το παρόν, αν είναι να διαλέξω μεταξύ Κ Κ Ε και να παλεύω μάταια στο σύνταγμα, προτιμώ το δεύτερο. Θυμίσου απλώς την στάση του ΚΚΕ στην απεργία πείνας των μεταναστών. Και τώρα το ΚΚΕ μπορεί να δηλώνει ότι υποστηρίζει την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, αλλά αν εμφανιστεί κάποιο έμπρακτο «εδώ και τώρα» κίνημα διεκδίκησης αυτού του αιτήματος, θα αρχίσει τις κωλοτούμπες. Αυτή είναι πάντα η στάση του ΚΚΕ σε όλες τις κρίσιμες στιγμές που διακυβεύονται κάποια πράγματα παραπάνω από μερικές ψήφους και κάποια επιδόματα ή περικοπές στους μισθούς. Γιατί και το ΚΚΕ είναι αστικό κόμμα και οι ψηφοφόροι του είναι μικροαστοί.

Αντωνης είπε...

Γιάννης Ν. (συνέχεια):

Ένα άλλο σημείο στο οποίο συμφωνώ και που πρέπει να επισημανθεί ιδιαίτερα, είναι ότι αν η συνέλευση του συντάγματος απέτυχε μέχρι σήμερα να γίνει συλλογικό υποκείμενο με αυτόνομη και συγκρουσιακή ταξική προλεταριακή συνείδηση, σε αυτή την αποτυχία συνέβαλαν τα μέγιστα οι θεσμικές πολιτικές δυνάμεις που την κατεύθυναν με τέχνη από την πρώτη στιγμή. Διακρίνω ανάμεσά τους τις θεσμικές πολιτικές δυνάμεις που μεταξύ άλλων έχουν συστήσει και στηρίζουν την επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους και οι οποίες δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να προετοιμάζουν την επόμενη μέρα (προφανώς θεωρούν ότι θα πέσει η κυβέρνηση) και να ψαρεύουν ψηφουλάκια μέσα στο γαλανόλευκο, έχοντας αποδείξει για άλλη μια φορά πόσο άνετα ξέρουν να κολυμπάνε μέσα σε αυτό, χωρίς να πνίγονται από την αποφορά του, ακόμα και όταν διατυμπανίζουν ψευδώς ότι δήθεν το αποκηρύσσουν.

Το άρθρο της αυγής είναι χαρακτηριστικό.

Επίσης πολύ καλά τα λένε και οι Αυτόνομοι στην αφίσα τους. Αντώνη, οι αναλύσεις τους με καλύπτουν, εσύ και όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να τους βρει στην εφημερίδα Σαράγεβο και στην ομώνυμη ιστοσελίδα (γούγκλαρέ το, κάτι βγάζει).

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Γιάννης Ν.):

Ας μείνουμε στην ουσία, γιατί όπως καταλαβαίνεις έχω κουραστεί αρκετά:

"Πρέπει να παλέψουμε με τον μικροαστικό πολτό που έχει ριζώσει στις συνειδήσεις του κόσμου και να τον κάνουμε να αφήσει τις ψευδαισθήσεις του. Αυτό μόνο με προσωπική συμμετοχή γίνεται, όχι με το να περιμένουμε τον κόσμο να διαβάσει Μαρξ. Προσωπικά δηλώνω την αποτυχία μου να καταφέρω κάτι τέτοιο στην συνέλευση και την κούρασή μου να ασχοληθώ περισσότερο, αυτό όμως ξεπερνιέται. Μπορεί να γίνει στο μέλλον, αν η υπόθεση του συντάγματος γεννήσει νέες προϋποθέσεις, νέους άμεσους τρόπους επικοινωνίας, νέες ευκαιρίες σε άλλες πλατείες, σε άλλους χώρους. Ο κόσμος είναι πλέον πρόθυμος να ακούσει ακόμα και αυτά που μέχρι χτες του φαινόντουσαν τερατώδη και «κομμουνιστικά» (αυτό με τις αξύριστες γυναίκες που είπε η αλέξια έγραψε). Αυτό το άνοιγμα του κόσμου, είναι το μεγαλύτερο δώρο που προσέφερε το σύνταγμα και ο συνεπής αγωνιστής δεν πρέπει να το αφήσει ανεκμετάλλευτο."

Δεν φαντάζομαι να σας εμποδίζω να το κάνετε αυτό! Προσωπικά, έχω αφιερώσει χιλιάδες εργατοώρες τα τελευταία τρία χρόνια στην καλλιέργεια της ταξικής συνείδησης και της ανανέωσης της σκέψης για τον κομμουνισμό από γεωγραφική απόσταση, αφού δεν έχω τη δυνατότητα να είμαι εκεί. Έχω δουλέψει πάρα πολύ και με μεγάλη επιμονή, και παρά την εχθρικότητα που αντιμετωπίζω διαρκώς από κάθε λογής αντιπάλους. Έχω φάει το γιαούρτι της αρκούδας, έστω εικονικά. Το ξανατρώω πανηγυρικά από χθες.

Προφανώς, δεν θα σας σώσω εγώ. Σειρά σας λοιπόν να κάνετε τα ανάλογα εφόσον πιστεύετε στην αυτο-οργάνωση και την αυτενέργεια του προλεταριάτου όπως κι εγώ, και εγώ μαζί σας

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος (@Rakis):

Ωραία το λύσατε ρε παιδιά το ζήτημα! αντε να αρχίσουν και οι εξωπλατειακές ενδοαριστερές αντιφάσεις τώρα, να μην ξεμπλέξουμε ούτε τον άλλο αιώνα..εγώ λέω να την κάνω σιγά σιγά ήσυχος που έχουμε πούρο καπιταλισμό στην χώρα, τόσες δεκαετίες κάνει ο Μηλιός με τις "θέσεις" τι αντιρρήσεις να χουμε τώρα..

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

Για να ολοκληρώσω λοιπόν πιο νηφάλια, τώρα να δείτε ελληνικο παραγωγικό κεφάλαιο, και πούρο καπιταλισμό της βαλκανικής..μα τι λέω..εδώ κάποιοι μιλήσαν για ιμπεριαλιστική χώρα..κάθε άλλη άποψη είναι εθνοκεντρική..τελεία και παύλα! τα λύσαμε όπως είπα όλα τα θέματα..απ'την πλευρά μου ανυπομονώ να συνεχίσει η κρίση εδώ για να ξεκαθαρίσει τελικά ποιός και τι και πως τελικά, γιατί πέραν της πλάτείας μάλλον υπάρχουν τεράστια χάσματα, τα οποία θα δείξουν την ουσία τους με την εκτίλυξη όλης της ιστορικής "φάσης"..

Αντωνης είπε...

Γιάννης Ν.:

Aντώνη, το σχόλιό μου δεν ήταν επί προσωπικού, αλλά επί των θέσεων και απόψεων που εκφράστηκαν. Εννοείται ότι δεν εμποδίζεις κανένα να κάνει αυτά που πιστεύει ότι πρέπει να γίνουν. Αντίθετα, συμβάλεις με τις αναλύσεις σου για αυτό και συχνάζω εδώ. Επίσης, για να ζήσω πουλάω το γράψιμό μου και ξέρω τι σημαίνει κούραση αυτού του είδους. Το σχόλιο αυτό δεν χρειάζεται απάντηση.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Γιάννης Ν.):

Γιάννη,

Ψυχική είναι η κούραση. Έχω σιχαθεί λίγο κάποια πράγματα.

Απολογούμαι για τον τόνο αν ακούστηκα επιθετικά.

Αντωνης είπε...

λ.κ (@dimos karam):

είναι η Μαρί Κιουρί.

Αντωνης είπε...

Oolon Colluphid:

Στην Ελλαδάρα Αριστεροί Κομμουνιστές Α/Α έλλειψη δράσης δεν είχαν ποτέ.Την γκρίνια για τις πορείες που κλείνουν το κέντρο και ταλαιπωρούν τον απλό -χολυ (γ)καου- πολίτη την θυμάμαι απο πάντα να υπάρχει και να μην
αφορά τους γκρινιάρηδες (νυν αγανακτισμένους) για ποιόν λόγο γίνονται οι πορείες μαζικές ή μη όπως και η γκρίνια δεν εμπόδισε ποτέ κανέναν να διαδηλώσει είτε για αλληλεγγύη στον σύντροφο Χ που...(μερικές εκατοντάδες) κλπ είτε ενάντια στο νομοσχέδιο Χ που... (μερικές χιλιάδες)
Ούτε η συγκρουσιακή διάθεση έλειψε ποτέ.Από επετειακά μπάχαλα μέχρι τα Δεκεμβριανά κόσμος έτοιμος για όλα υπήρχε πάντοτε.
Αυτό που ΔΕΝ θυμάμαι να υπάρχει είναι διάθεση για τα "θεωρητικά" με αποτέλεσμα μια τεράστια σύγχυση σχετικά με το που είμαστε ποιοι είμαστε και το που πάμε.Ίσως γιατί τα εντελώς τελείως απαραίτητα ήταν πολύ εκτενή για να τα διαβάσουμε (περισσότερο από 140 χαρακτήρες) και τε σπα ωραίοι είμαστε και έτσι.
Πολύ φοβάμαι πως ήρθε η ώρα που η άγνοια σκοτώνει αμεσοδημοκρατικά και αδιαμεσολάβητα χωρίς διακρίσεις με άλλα λόγια

Αντωνης είπε...

Symastev:

Αντώνη Καλησπέρα,





Μια ακόμη ημέρα στην πλατεία επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά τα
συμπεράσματα που αναφέρεις. Πηγαίνω κάθε μέρα και παρακολουθώ την «πάνω»
πλατεία με τις εθνικοπατριωτικές της εφόδους στις συνειδήσεις των αφελών ή και
καθόλου αφελών και στην «κάτω» πλατεία της λαϊκής «αμεσοδημοκρατίας» τη μικροσκοπική
ανάλυση των τεκταινομένων. Οι διαμάχες που είχα με φίλους από πριν και η κατηγορία
ότι δεν ξέρω «τι λένε οι μάζες του απλού κόσμου» με έκανε μα μη χάσω καμία συνεδρία.
Όσο έμενα τόσο επιβεβαιώνονταν αυτά που επισημαίνεις με θεωρητική και πρακτική
ακρίβεια.





Τις ίδιες αναλύσεις με αρκετες αναρτήσεις (http://aristeripolitiki.blogsp...
) έκανα και εγώ από την πρώτη μέρα και στενοχώρησα
κάποιους φίλους που με ήθελαν φαν
παρόμοιων θολών λαϊκών κινητοποιήσεων υπό την μπαγκέτα της αστικής τάξης. Υποθέτω
ότι έχεις δει τις τοποθετήσεις μου – σκληρές πολλές φορές – στο Φ/Β και στο
μπλογκ μου.





Ο μικροαστικός μικρομέγαλος ιδεατισμός στις δόξες του.



Παρεμπιπτόντως πάλι σήμερα 11/6 επαναλάμβαναν εκείνο το προσβλητικό
για τα συνδικάτα, «να πάμε στα συνδικάτα να τους πούμε να… κάνουν απεργία(!!!),
να καλέσουμε τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν
να καταλήξουν στη πλατεία, αλλά όχι να έρθουν εδώ σαν συνδικάτα»! Οι φωνές της λογικής
που έλεγαν (για 16η μέρα) να καλέσουμε
και τα συνδικάτα, πνίγονται σε ένα φωναχτό ή σιωπηρό «γιούχα». Φυσικά ούτε λόγος
για κόμματα. Τα σιδηρά "απαγορεύεται" της αστικής τάξης είναι ιερά για τους μικροαστούς
της πλατείας.



Τα νέα φυντάνια και το αυγό του φιδιού



Φυσικά το κίνημα αυτό στην καρδιά του δεν είναι καθόλου αθώο.
Τα έχω πει και εγώ τα υποσημειώνεις και συ. Οι μηχανισμοί της εξουσίας
προετοιμάζουν με αυτό τις εναλλακτικές τους λύσεις σε πρόσωπα και σχήματα που
θα τα βρούμε μπροστά μας. Και τότε δεν θα πιστεύουν στα μάτια τους όλοι οι αφελείς
«αγανακτισμένοι» που έριξαν νερό στο μύλο του φασισμού και της αστικής εξουσίας.



Ο οπορτουνισμός της παρακμής δείχνει τους καρπούς του



Αυτό το προσκύνημα στον λαϊκισμό, κάποιων κομματιών της Αριστεράς
που έβαλαν στα σκέλια τους την ιδεολογία και το κόμμα τους για να ψαρέψουν σε
θολά νερά ως.. «ακομμάτιστοι» πάλι πώς να το κρίνεις; Ούτε στους χειρότερους
εφιάλτες της δεν το έβλεπε η Αριστερά. Χώρια και τα θεωρητικά άρθρα που γράφονται
με ύμνους στην τακτική της ουράς των μαζών με παράλληλη ύβρη στην ιδέα της εργατικής
και κομμουνιστικής πρωτοπορίας που οργανώνει και καθοδηγεί το λαό μπαίνοντας μπροστά
στις μάχες του. Τέτοια ξευτίλα πια! Αλλά αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου ούτε τον
οπορτουνισμό βλέπεις ούτε, δυστυχώς, και το φασισμό.





Ταξική και μόνο θεώρηση



Σε κάθε Σπίθα, σε κάθε «πατριώτη» σε κάθε «Άμεση Δημοκρατία»
σε κάθε ισοπέδωση των τάξεων από τη μικροαστική αταξική θεωρία «του λαού» εγώ απαντώ
με σταθερότητα: Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΚΑΙ Η ΛΥΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ. Μόνο με αυτό το πρίσμα
μπορούν να κριθούν οι κινήσεις και τα κινήματα αυτό το καιρό της κρίσης.

Αντωνης είπε...

Symastev (@RDAntonis):

Ζητώ την άδειά σου να
το αναρτήσω στο δικό μου μπολγκ


Στέργιος

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Δεν χρειάζεσαι άδεια, σ/φε. Ελεύθερα.

Αντωνης είπε...

Ονειρμός:

Aντώνη, δεν θα πρωτοτυπήσω αν σου δώσω πολλά συγχαρητήρια για την δουλειά σου σε αυτό το blog.
Το αυθόρμητο αναπαράγει αυθόρμητα την κυρίαρχη ιδεολογία, και οι περιορισμοί που θέτεις είναι πολύ σοβαροί. Πηγαίνοντας πολλές και συνεχόμενες μέρες στις συνελεύσεις και ειδικά στις των επτά, πρέπει να σου πω ότι αντιλαμβάνομαι την παρέμβαση μου κυρίως ως αμυντικού χαρακτήρα. Δηλαδή πολύ απλά. Επειδή κάποιοι πάνε και ζυμώνουν τον κόσμο στην κατεύθυνση του Λαπαβίτσα (σαν minimum), ακριβώς για αυτό οι Σπιθαίοι δεν έχουν κατακυριαρχήσει. Σου εγγυώμαι λοιπόν, βλέποντας τα πράγματα, πως αν αυτό το πλήθος είχε αφεθεί στην τύχη του, θα είχε γίνει αυτό που φοβάσαι πολύ νωρίτερα. Και αν μπορούμε αυτή την στιγμή να το ποτίσουμε με αντιφάσεις και πιο προωθημένο περιεχόμενο πρέπει να το κάνουμε. Διαφορετικά θα προσφέρει πάτημα πολύ πιο εύκολα και χωρίς τις παραμικρές απώλειες στον ''βρώμικο Χάρυ'' και την παρέα του. Μου φαίνεται τουλάχιστον προβληματικό να θέλουμε να αφήσουμε τον κόσμο αυτό στο έλεος των ΜΜΕ και των αυταπατών του. Όχι δεν θα φέρουν οι αγανακτισμένοι την επανάσταση. Αλλά δεν πρέπει και αυτό το δυναμικό που υπάρχει των κάποιων ταξικά ''δικών μας'' ανθρώπων να αφεθεί αμαχητί στην αγκαλιά του Μίκυ. Και αν πιστεύεις ότι αν χαθεί αυτή η μάχη, θα έχουν αποτύχει οι διάφοροι ''αριστεροί'' και θα σημαίνει ότι έκαναν λάθος, νομίζω σφάλλεις. Το ενδεχόμενο αυτό είναι έτσι και αλλιώς το πιθανότερο. Αυτό δεν θα ήταν πρόγνωση και δεν θα αποδείκνυε κάτι.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Φοβούμαι πως όλα αυτά είναι η μισή αλήθεια, Ονειρμέ.

Η άλλη μισή --και για μένα σαφώς καθοριστικότερη-- είναι πως ένα σημαντικό κομμάτι της αριστεράς "έσπρωξε" και προμόταρε το όλο σκηνικό, έπαιξε τα δικά του παιχνίδια μέσα σ' αυτό, και δέχτηκε αμαχητί τους όρους του-- όλα για δικό του μικροκομματικό όφελος. Λυπάμαι πάρα πολύ, αλλά αυτό το κομμάτι δεν θα το κρίνω μόνο εγώ εάν τα πράγματα ξεφύγουν του ελέγχου και πάνε εκεί που φοβάμαι. Θα κριθεί ιστορικά ο ρόλος του στην υπόθεση, και θα κριθεί ως ολέθρια, για να μην πω προδοτικά για την αριστερά, καιροσκοπικός.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@alexia):

Ίσως είναι λίγο αργά πια.

Αλλά έχουμε μεγάλο αρχείο.

Αντωνης είπε...

Jannis Depiotis (@RDAntonis):

Δηλαδή ο μικροαστισμός είναι ζήτημα ιδεολογίας κατ' εσέ;

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Jannis Depiotis):

Γιάννη, θα είμαι σύντομος, σεβόμενος και τον δικό σου χρόνο.

1. Η τάξη δεν είναι μια στατική αλλά μια δυναμική κατηγορία, καθώς προσδιορίζεται πάντα σε συνάφεια με τον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής και τις κοινωνικές σχέσεις που αυτός επιβάλλει. Είναι πάντοτε συνάρτηση ιστορικής συγκυρίας και σχέσεων παραγωγής. Παράδειγμα: άλλο ο "απόφοιτος πανεπιστημίου" ταξικά στη δεκαετία του 1960 και άλλο σήμερα.
2. Στο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ επίπεδο, η τάξη προσδιορίζεται σε σχέση με την θέση της με τον συνολικό καταμερισμό της εργασίας που υπαγορεύει ένας δεδομένος τρόπος παραγωγής.
3. Στο ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ επίπεδο, στο επίπεδο αυτού που λέμε "ταξική συνείδηση", η τάξη εκφράζεται με όρους ιδεολογικής τάσης σε μια συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία. Πχ, το 1905 η αστική τάξη της Ρωσίας είχε την τάση να σκέφτεται το συμφέρον της ως συνδεδεμένο με αυτό των αγροτών. Το 1968 στη Γαλλία οι φοιτητές είχαν την τάση να σκέφτονται το συμφέρον τους ως συνδεδεμένο με αυτό των εργατών. Κλπ.

Η διαπίστωσή μου λοιπόν δεν είναι, όπως λάθος κατανοούν όσοι δεν γνωρίζουν τίποτε από μαρξιστική θεωρία, ότι το κίνημα είναι μικροαστικό απλώς ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ. Τούτο δεν είναι επαρκές για να απορριφθεί, όπως λέω ρητά στο σημείο #2. Το κίνημα κρίνεται (από μένα πάντα) προβληματικό στη βάση ότι είναι επίσης ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ μικροαστικό, δηλαδή έχει εκπεφρασμένο και ανοιχτό αντιμαρξιστικό, αντιεργατικό, και αντισυνδικαλιστικό χαρακτήρα και τείνει, για λόγους δομικούς, σε βοναπαρτιστικά σενάρια φαντασιακής ικανοποίησης (θα διώξουμε τους ξένους, θα μπούμε με τις μαγκούρες, θα έρθει ένας λαϊκός εθνάρχης, κλπ).

Στην συγκεκριμένη συγκυρία τούτος ο αντιδραστικά μικροαστικός ιδεολογικός χαρακτήρας είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει, τόσο επειδή εκφράζει αιτήματα τα οποία δεν μπορούν να ικανοποιηθούν πραγματικά μέσα στα όρια του καπιταλιστικού συστήματος όσο και επειδή η ρητή του αντιπολιτική και αντιταξική στάση απαγορεύει την πραγματική ζύμωσή του σε χειραφετητική κατεύθυνση και το προλειαίνει για εθνικιστική χρήση.

Δυστυχώς, όταν κανείς πια δεν έχει την διάθεση να διαβάσει και να σκεφτεί για το τι διαβάζει, έχει όμως αντίθετα την διάθεση να πουλήσει εξυπνάδα στη βάση μιας επηρμένης και ψευδο-λαϊκής άγνοιας, δεν είναι εφικτές οι έλλογες συζητήσεις και χάνει κανείς και την όρεξη να συζητά.

Μιλώ για κάποια από τα σχόλια που προηγήθηκαν, όχι για το δικό σου.

Αντωνης είπε...

Asad:

Η απαντηση της Joanna1987 εμεινε ασχολιαστη. Γιατι? Θετει πολυ ευστοχα το ζητημα της συνεχους "@264ddcc8067d65853ea775565ce0e686 πικλησης της αυθεντιας" που αμαυρωνει τις αρκετες καλες ιδεες στο αρθρο σου. Ποιος ειναι αυτος ο Μαρξ? Ας υποθεσουμε οτι ειχε δικιο σε ολα, λεξη προς λέξη. Εσυ που τον επικαλεισαι μεσα απο την προσωπικη σου ερμηνεια-εφοσον κωλυεται να παρευρεθει αυτοπροσώπος για να ερμηνευσει την πλατεια Συνταγματος μεσα απο την δικη του αλανθαστη θεωρηση-πόσο σιγουρος εισαι για τα συμπερασματα σου? Οσο καλο και να ειναι το αναλυτικο εργαλειο σου, δεν εχει φτιαχτει για αυτη τη δουλεια.
Με λιγα λογια, νομιζω οτι ζειτε στον κοσμο σας. Με ολο τον σεβασμο. Επισης νομιζω οτι η κατανοηση των γεγονοτων της πλατειας απαιτει προσωπικη εμπειρια κι επαφη με το φαινομενο. Οταν η πραξη ειναι εξω απο την πορτα σου κι εσυ κοιτας απο την κλειδαροτρυπα ενω διαβαζεις το manual της θεωριας και στοχαζεσαι, θεωρω οτι οχι μονο δεν προσφερεις κατι, αλλα ισως και να λειτουργεις εναντιον της. Και σε αυτην την περιπτωση υπονομευεις ενα πιθανο αποτελεσμα που στα λογια θα ευχοσουν να συμβει.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Asad):

Και αυτό το σχόλιο ασχολίαστο θα μείνει, τουλάχιστον από μένα. Έχετε χάσει τη μπάλα εντελώς. Με όλο το σεβασμό επίσης.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Επειδή όμως σέβομαι τα αμεσοδημοκρατικά δικαιώματα, και επειδή η ρητή πλειοψηφία ψήφισε, και ψήφισε για τέτοιου είδους και επιπέδου σχόλια με συντριπτική διαφορά έναντι του κειμένου μου, σας υπόσχομαι να μην σας ξανα-ενοχλήσω. Καλή συνέχεια στον αγώνα σας. Έχετε βρει ένα είδος λόγου που σας ταιριάζει πολύ καλύτερα από οτιδήποτε θα μπορούσα να σας προσφέρω εγώ.

Αντωνης είπε...

Ameshaspenta:

για μένα το κίνημα είναι το παν.ο τελικός σκοπός δεν είναι τίποτα.ιστορικά αποδεδειγμένα η αγαπημένη φράση του ρεβιζιονισμού.έτσι για να θυμούνται και τους ''κλασικούς'' τους

Αντωνης είπε...

Dimitris (@RDAntonis, @alexia):

Πιστευω οτι ανταρσυα, συριζα και λοιπες αριστερες ομαδες εχουν ως στοχο να διαμορφωσουν αριστερες συνειδησεις στην 'κατω' πλατεια. Σε μια λαικη συνελευση πηρε καποιος τον λογο και λεγοντας οτι αν ενωθουν κομμουνιστες, αναρχικοι, αντιεξουσιαστες και κκε συριζα, ανταρσυα, κκε μ-λ ..... θα παμε ενωμενοι για ενα νεο εαμ, οι συνθηκες ευνοουν μια κομμουνιστικη γροθια, τα χειροκροτηματα και ο ενθουσιασμος απο τον κοσμο ακουστηκαν εντονα συντροφε. Γιατι να μην γυρισουμε αυτον τον κοσμο και το κλιμα? Πως θα κταλαβει τι συμβαινει αν δεν του δειξουμε οτι ο καπιταλισμος ειναι ο εχθρος, οτι αυτος πρεπει να στοχοποιηθει και οχι αοριστα το συστημα, η κυβερνηση και οτι αλλο αγχρωμο και αοσμο ακουμε. Μην ξεχναμε οτι πολλα απο αυτα που λενε για αμεση δημοκρατια εχουν κοινα με τον μαρξισμο, οι ταμπελες και η κομμουνιστοφοβια εμποδιζουν πολλους να μας ακουσουν. Υπαρχουν πολλοι συντροφοι μεσα στην πλατεια, για την ακριβεια ολο το κατω μερος, υπαρχει μαγια, πιστευω αξιζει , αλλωστε με την λογικη 'πορτα-πορτα' διαμορφωνουμε συνειδησεις δεν μεγαλωσαμε, ποσο μαλλον οταν ειμαστε ενωμενοι και η κομμουνιστικη φωνη γινει πιο δτνατη και ξεχωριστει απο την απολιτικ, αγχρωμη, χωρις ουσια και χωρις λυσεις ''αγανακτισμενη κραυγη''! Μια φωνη που οντως στηριζει τοκαπιταλιστικο συστημα. Μια φωνη που ειναι βουτηρο στο ψωμι της εξουσιας!!!!!!!

Αντωνης είπε...

Δ.Π. (@RDAntonis):

Εντάξει, συμφωνώ με την ανάλυση σου. Σωστή και η κριτική. Τα σχόλια δεν τα διάβασα όλα...
Ποια είναι όμως ρε αδερφέ η εναλλακτική? Με το δικό μου μυαλό η εναλλακτική που προκύπτει είναι να γραφτούμε όλοι στο ΚΚΕ. Το ΚΚΕ είναι όμως το μόνο κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη που επιζεί. Είναι απολύτως μόνο του. Τίποτα δεν θα με κάνει να πιστέψω ότι υπάρχει η ελπίδα το αίτημα του σοσιαλισμού να προέλθει από το ΚΚΕ. Νομίζω πως το λάθος σου προκύπτει από την αντίληψη πως είμαστε πολύ κοντά στην σοσιαλιστική επανάσταση. Πράγμα που είναι αντιφατικό με την κριτική σου. Είμαστε πολύ μακριά από αυτό που εσύ - σύμφωνα τουλάχιστον με τα γραπτά σου - επιδιώκεις. Με λιγα λόγια θεωρώ πως σοβαρό επαναστατικό κόμμα απλώς δεν υπάρχει. Και πως δηλαδή θα μπορούσες να δημιουργήσεις επαναστατικό κόμμα χωρίς τη συμμετοχη? Εκτός αν πιστεύεις πως το επαναστατικό κόμμα ήδη υπάρχει. Και αν πιστεύεις κάτι τέτοιο, πες μου σε παρακαλώ ποιο είναι για να πάω να γραφτώ. Τέτοιο κόμμα δεν υπάρχει. Οπότε η μόνη λενινιστικά συνεπής άποψη είναι να συμμετέχεις και να επιδιώξης από την αρχή τη δημιουργία τέτοιου κόμματος. Θα μπορούσες βέβαια να κάνεις την προπαγάνδα σου μόνο μέσα στους συνδικαλιστικούς κύκλους, αλλά με τον συνδικαλισμό που υπάρχει στη ελλάδα (και αλλού) τίποτα δε θα με κάνει να πιστέψω ότι θα βρεις λιγότερες δυσκολίες από ότι στη πλατεία.

Θα ήθελα μια απάντηση αν έχεις χρόνο διότι όπως είπα συμφωνώ απόλυτα με την κριτική σου αλλά δεν βλέπω πουθενά την εναλλακτική. Επίσης δεν είμαι λενινιστής όπως εσύ αλλά θεωρώ το Λένιν οργανωτική διάνοια.

Αντωνης είπε...

reddove (@Elikas, @rDAntonis):

Δε νομιζω πως το συντριπτικα μεγαλυτερο κομματι οσων κατεβαινουν στις πλατειες ειναι αυτοι που δεν εχουν πολυθρονα η κυριακατικο απογευμα να αραξουν. Πιο πολυ μικροαστους που προλεταριοποιουνται και εργαζομενους που ειχαν μια αλφα θεση και οικονομικη ανεση βλεπω. Οχι πως τους κατακρινω για κατι η τους υποτιμω, αλλα μη λεμε και οτι θελουμε, και κυριως μην θεοποιουμε κατι και το παρουσιαζουμε ως αλφα και ωμεγα.

Αντωνης είπε...

reddove (cia239):

παντως μου φαινεται πολυ λογικη η ερωτηση αυτη, και καθολου μικροαστικη. Θα επρεπε πιο πολυ να νοιαζοταν για το τι θα γινει το κρατικο χρεος; Η μηπως να αποδεχοταν μια τετοια πιθανοτητα "για το καλο του εθνους"; Μακαρι οι συζητησεις να γινοντουσαν πιο πολυ σε μια τετοια βαση που δυναται να αντανακλασει καποια ταξικα συμφεροντα.

Αντωνης είπε...

François-Noël Babeuf:


Δεν ξέρω αν το είδατε
http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2011/06/blog-post_169.html
Αν και αυτή η ηγεμονία μέσα στον 'παραδοσιακό ιστορικά σε χώρες σαν την Ελλάδα' εθνο-λαϊκό συρφετό δεν ξέρω αν θα φέρει και την ηγεμονία της εργατικής πολιτικής. Άλλωστε το 1943 είναι αρκετά μακριά, κι όπως λένε και οι σύντροφοι που ποσταριστηκε η αφίσσα τους πιο πάνω, το προλεταριάτο των σύγχρονων μητροπόλεων είναι πολυεθνικό και καλά θα κάνουμε να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας.

Αντωνης είπε...

reddove:

Δυστυχως, θα συμφωνησω σε μεγαλο βαθμο με το κειμενο σου, οσο και με τους φοβους σου στο που θα οδηγηθει το πραγμα.

Καθε αυθορμητο κινημα αντανακλα κομματι της κυριαρχης ιδεολογιας γιατι αυτη εχει επικρατησει τις τελευταιες δεκαετιες στις συνειδησεις του κοσμου σε μεγαλο βαθμο, το ζητημα ειναι κατα ποσο η κινηση αυτη του κοσμου τον βοηθαει να χειραφετηθει.Φοβαμαι πως η τροπη που εχει παρει αυτο το πραγμα οχι μονο δε βοηθαει στη χειραφετηση, αλλα επιβεβαιωνει πολλα απο τα πιο αντιδραστικα κομματια της κυριαρχης ιδεολογιας και δημιουργει μορφες εκφρασης τους στο δρομο. Οχι οτι γινεται μονο αυτο, αλλα αυτο κυριαρχει σε μεγαλο βαθμο και αυτο προβαλλεται, μην ξεχναμε πως και αυτο παιζει το ρολο του.

Η αριστερα, απο την αλλη, τοσα χρονια εκανε το παν για να απαξιωσει και να δυσφημισει τον εαυτο της και την ιστορια της οσο το συστημα ποτε δε θα μπορουσε, με τα καπελωματα, τις αντικινηματικες λογικες της, την ψηφοθηρια, τα πλαισια που κατεβαζε σε συλλογους και σωματεια που ειχαν 5 σελιδες αιτηματα μεσα απο τα οποια δηθεν θα πολιτικοποιουνταν ο κοσμος, που αντιμετωπιζε τον κοσμο σαν καθυστερημενο διανοητικα και τον εαυτο της σαν αυτοκλητο σωτηρα. Και οταν εκανες κριτικη σε αυτα σε κατηγορουσαν πως "υπασσοσουν στο αυθορμητο του κοσμου" (πως τα φερνουν οι εποχες...). Ετσι ΚΑΙ με τη συμβολη αυτων φτασαμε στο ολοι ιδιοι ειναι και την ταυτιση αριστερας με το υπολοιπο πολιτικο συστημα, στο δε θελουμε κομματα, στο ο κοσμος να απαξιωσει τελειως, οχι απλα την αριστερα αλλα ολη την ιστορια του κινηματος στην ελλαδα, την οποια σε μεγαλο βαθμο η αριστερα κρατουσε ακομα ζωντανη σαν μνημη. Και τι κανει σε αυτη την κατασταση η αριστερα; Και μαλιστα οταν ισως να ειχε μια ευκαιρια αν ειχε σωστη σταση να κερδισει παλι την εμπιστοσυνη του κοσμου; Τα παραταει ολα, τα αφηνει να διαλυθουν και να καουν στον κλιβανο του απολιτικ και βγαινει σαν "ακομματιστη" (κανοντας φυσικα τα ιδια πραγματα με πριν, αν οχι χειροτερα). Και τι εχει μεινει σε αυτη την αριστερα, αφου η ιδια εχει αποβαλλει απο πανω της την ιστορια της (που στην ελλαδα δεν εινα ικαθολου μικρη και αμελητεα) και τις οποιες αντισυστιμικες της ιδεες; Κατι αστοι οικονομολογοι τυπου καζακη, που ψαχνουν να βρουν μεσα σε αυτο το περιβαλλον κρισης και αναμπουμπουλας μια κρατικη θεσουλα ως διαχειριστες αυτης της καταστασης, και προσπαθει με αυτους να λυσει τα προβληματα του κεφαλαιου, οπως το κρατικο χρεος.

Να ειναι αραγε δομικο αυτου του κινηματος η κατευθυνση που παιρνει η ειναι κατι που θα μπορουσε η μπορει να αλλαξει; Εγω πιστευω το δευτερο. Αλλα αυτο προυποθετει παρεμβαση προς μια τετοια κατευθυνση και χωρις καμια αυταπατη και σιγουρα με ειλικρινη κινηματικη λογικη και οχι χρησιμοποιωντας αυτο το πραγμα για μικροκομματικα συμφεροντα. Τοσο οι αποστασεις για να μην κολλησουμε μικροαστιλα οσο και η συμμετοχη χωρις κριτικη μου φαινονται εξισου εγκληματικα.

Αντωνης είπε...

themis:

Πιστεύω ότι σήμερα οι περισσότεροι είμαστε μικροαστοί ή τουλάχιστο είμαστε μικροαστοί στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το δέον, άρα μόνο ένα κίνημα με μικροαστικό χαρακτήρα μπορεί να ενώσει. Δε μπορεί να γίνει διαφορετικά, δεν υπήρξε ποτέ -πιστεύω- πλήθος με ιδεολογική συγκρότηση.
Η μαρξιστική θεωρία μοιάζει να έχει ηττηθεί επικοινωνιακά, ένας λόγος είναι η αποτυχία να μιλήσει απλά κι ένας δεύτερος ότι μοιάζει άκαμπτη. Η αποχή από ένα πλήθος που βγήκε στους δρόμους να αλλάξει τα πράγματα μεγαλώνει την απόσταση από το πλήθος, με τρόπο που σε μένα τουλάχιστο θυμίζει το "πλην Λακεδαιμονίων".
Με δεδομένη την ισχύ της τηλεόρασης, των εφημερίδων και του διαδικτύου, ίσως ο κόσμος της εμφάνισης, να είναι το πεδίο μάχης σήμερα. (Ελπίζω να μην "είναι λίγο αργά πια", όπως γράψατε σε προηγούμενη απάντηση.)

Αντωνης είπε...

deus:

Είμαι απ' τους πολλούς που δουλεύουν καμιά 50αριά ώρες τη βδομάδα, διανοητικά, χειρονακτικά και αντάμα, δίχως πάγια εισοδήματα και το ΣΚ πρέπει να διαβάζω/δουλεύω ξανά για τη δουλειά γιατί δε γίνεται αλλιώς

Και μέσα σε όλα αυτά προσπαθώ:
α)να ενημερώνομαι, να διαβάζω εφημερίδες, αναλύσεις, να βλέπω τι λέει ο εχθρός
β) να συμμετέχω σε διαδικασίες, να σκέφτομαι για τις διαδικασίες, να συμπράττω με τις διαδικασίες (που αυτό μπορεί να σημαίνει από πρωινό ξύπνημα για πολιτική δουλειά πριν την κανονική μέχρι και το βράδυ μετά)
γ) να βλέπω φίλους φίλες, συντρόφους/ισες
δ) να κάνω τα στοιχειώδη για την αναπαραγωγή της εργατικής μου δύναμης
ε) δεν συνεχίζω γιατί θα γίνει μελλό

Μέσα σε όλα αυτά, δεν μου έσκασε ποτέ να εγκαλέσω κάποιον που είναι σε παρόμοια θέση γιατί δεν έχει άποψη, γιατί δεν αντιλαμβάνεται που πηγαίνει το πράμα, γιατί είναι τυφλός πολιτικά και κοινωνικά....

Τον εγκαλώ αυτόν και όλους τους ομοιούς μου για ένα και μόνο πράγμα: γιατί έχουν εγκαταλείψει τον (όποιο) διπλανό τους. Γιατί ό,τι κάνουν, στ' αλήθεια, κοιτάει μόνο στη διατήρηση της όποιας προσωπικής τους ευμάρειας. Γιατί "κόσμος" γι αυτούς είναι μόνο όσοι στηρίζουν αυτή την ηθική τους από κοινή ταξική αφετηρία και όχι όσοι πιθανόν να είναι παρακάτω και να αδιαφορούν γι αυτά τα ονειράκια (ή να τους είναι και εντελώς άγνωστα)

Τους εγκαλώ λοιπόν και τους κατηγορώ γιατί δεν είναι στοιχειωδώς άνθρωποι, μετέχοντες μιας κοινωνίας, αλλά μέλη μικρών κοινωνικών φατριών και φραξιών, που τους καίει η διατήρηση του status τους [κατογηροώντας όσους συμμετέχουμε σε συλλογικότητες ως κλεισμένους στο μικρόκοσμό μας, που δεν ξέρουμε τι γίνεται στην κοινωνίας, που τα λέμε αυτά βολεμένοι...]

Ξέρω, αυτό δεν είναι πολιτική ανάλυση, αλλά κοινωνική κριτική.

Αλλά, αν είναι απαράδεκτο με βάση τη σημερινή κοινωνική ηθική να κατηγορείς τον κοσμάκη ότι "δεν καταλαβαίνει", τον εγκαλώ που έχει γίνει κτήνος που περιμένει να φάει τους διπλανούς του. Το έδειξε. Είτε διά των πράξεων των μειοψηφιών του είτε διά της ηχηρής σιωπής του απέναντι σε φρικαλεότητες.

Αυτόν τον απλό κοσμάκη τον φτύνω
Αυτός ο απλός κοσμάκης έχει προξενήσει στην ιστορία εκλήματα, έχει νομιμοποιήσει χασάπηδες, ήταν πάντα τα μακριά χέρια της εξουσίας, έχει πάει την ιστορία τίγκα δεξιά

Αντίθετα, αυτοί οι βλαμμένοι που προβληματίζονταν, αγωνιούσαν και προσπαθούσαν για εντελώς διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις (πέστες όπως θες), έχοντας το βλέμμα παντού, αυτοί κέρδισαν κατακτήσεις για όλους, ακόμα και για τους αδιάφορους.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@François-Noël Babeuf):

Διαφωνώ πλήρως με την ανάγνωση του Στάθη Κουβελάκη --τον οποίο εκτιμώ όσο ελάχιστους Έλληνες αριστερούς διανοούμενους-- για την φύση της συγκυρίας και τα καθήκοντα τα οποία αυτή επιβάλλει. Για μένα τούτη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μια συγκυρία "εφόδου στον ουρανό", και κάθε προσπάθεια να "εκβιαστεί" κάτι τέτοιο δεν είναι απλώς μάταιη αλλά απειλεί, στο άμεσο μέλλον, την ίδια την επιβίωση όχι της αριστεράς με όρους κομματικού κοινοβουλευτισμού (ποσώς με ενδιαφέρει η μοίρα της ως τέτοια), αλλά της δυνατότητας στοιχειώδους οργάνωσης και αυτο-υπεράσπισης των δικαιωμάτων των υποτελών τάξεων (αυτό με παραενδιαφέρει).

Η απόλυτη, για μένα πάντα, παρερμηνεία της συγκυρίας και της φύσης των ιδεολογικών δυνάμεων που αυτή έχει απελευθερώσει έχει οδηγήσει στην απόλυτη σύγχυση της "κατάστασης εξαίρεσης" α λα Σμιτ και Αγκάμπεν με την "πραγματική κατάσταση εξαίρεσης" που ο Μπένγιαμιν όρισε ως επαναστατική. Με άλλα λόγια, η αριστερά νομίζει ότι αναγνωρίζει το πρόσωπο της επαναστατικής προοπτικής σε αυτό που δεν είναι παρά η προετοιμασία της πραγματικής ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (ως τώρα είχαμε απλώς αποτυχημένες κυβερνητικές απόπειρες συντήρησης), η οποία πιθανότατα (πάντα κατά τη δική μου εκτίμηση) δεν θα περιοριστεί στον ελλαδικό χώρο, αλλά θα εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ο ρυθμιστικός μαξιμαλισμός του "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" που πολλοί ανόητοι και επηρμένοι στην ανοησία τους αναγνώστες του ιστολογίου (βλ. και διαγωνισμό αγελαίας βλακείας στα σχόλια στο κείμενό μου στο buzz-ενδεικτικότατου του προϊόντος εκφασισμού της σκέψης) είδαν ως απόδειξη ότι έχω σαλτάρει και ονειρεύομαι σοσιαλιστικούς παραδείσους, είναι στην πραγματικότητα καθαρά αμυντική χειρονομία προάσπισης του ελάχιστου, δηλαδή της συνταγματικής έννομης τάξης και των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων για λογαριασμό των υποτελών τάξεων, που αδυνατούν να ελέγξουν την κατεύθυνση και εξέλιξη των πραγμάτων οι ίδιες. Βρίσκομαι ΤΟΣΟ μακριά από τις εκτιμήσεις και αντιλήψεις της συντριπτικής πλειοψηφίας της αριστεράς που δεν βρίσκω κανένα νόημα στο να συνεχίσω καν να μιλώ για το θέμα.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Δ.Π.):

Μονολεκτικά, μιας και διάφοροι εδώ και αλλού διατυμπανίζουν έμμεσα ή άμεσα την απέχθειά τους στα "πολλά και δύσκολα λόγια"--χωρίς να συνειδητοποιούν βέβαια το γεγονός ότι αυτή η απέχθεια χαρακτηρίζει αποκλειστικά την διανοητική ωμότητα του φασισμού και δεν έχει καμία σχέση με την παράδοση της μαρξιστικής αριστεράς:

Η ελληνική κοινωνία αυτή τη στιγμή απέχει πολύ λιγότερο από τον εκφασισμό από ότι απέχει από οποιαδήποτε προοπτική κοινωνικής χειραφέτησης.

Αντωνης είπε...

Dimitris:

opoios 8elei na 3erasei me tous aganaktismenous as dei auto edw

http://www.youtube.com/watch?v=nragKC80f5Y&feature=player_embedded

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος (@RDAntonis, @Δ.Π):

Έχω γίνει κουραστικός; ..θα παρέμβω ωστόσο: αυτη η μαξιμαλιστική υπεράσπιση του ελάχιστου είναι νομίζω ως σημείο πιο εύστοχο ακόμα και απο το άρθρο σου, αφού εντοπίζει πέρα απο το θέμα της μνήμης των αρχών και των συμβόλων, που με απασχολεί ως ζωντανό-επικαιρικό στοιχείο όπως κατενόησες, το βασικό θέμα του παρόντος-μέλλοντος μιάς κατάστασης που βρωμάει εκτροπή, ακόμα και σε μεταμοντέρνο περιτίλυγμα. Όμως ορθά και ο προλαλήσας Δ.Π θέτει το ζήτημα της ενσωμάτωσης σε ένα πλάισιο,οργανωτικό-κομματικό;. όλης αυτής της διάχυτης επίγνωσης απ'οσους την έχουν. Πως μπορεί να γίνει ρε Αντώνη; εγώ ας πούμε πολεμώ μόνος στον χώρο εργασίας, άλλοι μέσα σε κόμματα, συνδικαλιστικούς φορέις κ.τ.λ..όμως τα πράγματα είναι οικτρά όσον αφορά την σύνδεση όλων αυτών. Και υπάρχει και κάτι που διεπίστωσα χτές. Ακόμα και στους "διαλεκτικά" καχύποπτους, στους οποίους καμώνομαι ότι συμπεριλαμβάνομαι, υπάρχουν πολιτικά ιδεολογικά και "επιστημονικά" θέματα τα οποία κρέμονται πάνω μας σαν απειλητικές οντότητες που δεν έχουν "αντιμετωπιστεί". Η απόφαση ας πούμε για την "φύση" του ελληνικού καπιταλισμού, την ουσία της κρίσης του συγκεκριμένου τρ/παραγωγής είναι το πιο άμεσο επίδικο πολιτικά και αναλυτικά θέμα, και σ'αυτό υπάρχει χάος που θα διαλύσει κάθε ουσιαστικά ενωτική προσπάθεια συγκρότησης επαναστατικού μετώπου--ας είναι και δυό τρείς..--( δες την χτεσινή μικροανάφλεξη με τον Σμυρνωφ,Ρακίς και εμένα..αν και ο Σμυρνώφ πάντα προσεκτικός απείχε απο απαντήσεις). Δεν θα αναφερθώ σε άλλα επίσης βασικά θέματα, τα οποία είναι εξίσου ακανθώδη. Θα σταθώ πάλι στο θέμα της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκ.πραγματικότητας. Πέρα απο τον απολύτως αναγκαίο πόλεμο "αρχών", τον οποίο ξεκίνησες ως φωνή βοώντος και μπράβο σου, αφού και γω τώρα κατανοώ τον στοιχειακό του χαρακτήρα(σαν να καθαρίζεις μια αυλή απο τα πολύ χοντρά σκατά, συγγν. για το ωμό παράδειγμα..) ως απόλυτα αναγκαίο, υπάρχει το θέμα της αναλυτικής μορφής που εν τέλει θα επικαθορίσει το άμεσο καθήκον. Μόνον μια συνεκτική ανάλυση, όχι αναγκαία ακαδημαική---δες το πραγματικά έξοχο "η αναπτ. του καπιταλ. στη Ρωσία'' του Λένιν, αν θυμάμαι καλά-- προ-πορεύονταν πάντα μιας επανάστασης αλλά όχι μόνον, επίσης και μιάς επιτυχούς(σχετικά) υπεράσπισης της εργατικής δημοκρατίας μη πω ακόμα και της θέσης του "λαού" σε μια αστ.δημοκρατία/ Αν παραδέρνουμε μεταξύ ολότελα διαφορετικών αναλύσεων θα είμαστε πάντα πίσω απόλα..το αντίθετο είναι η δύναμη της υλιστικής ανάλυσης. Τεράστιο καθήκον. Τα δικά μου νέα απο την Ελλάδα στον μαρξιστικό χώρο είναι 'ασχημα. Ενδεικτικα θα σας πω μια μικρή εμπειρία..ερχόμενος σε επαφή στο παρελθόν με έναν απο τους πιο σημαντικούς όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο μαρξιστή οικονομολόγο τον Γιώργο Στάματη, μού είχε κάνει εντύπωση η άρμησή του να προβεί σε ανάλυση του ελλ.καπιταλ.τρόπου παραγωγής .Δικαίως βέβαια αφού οι "αναλυτές" του π.χ τύπου Βεργόπουλου, του προκαλούσαν γέλωτα --μπορώ να σου δείξω μια κατεδαφιστική κριτική του εν λόγω αριστεροπασοκοσυριζο κτλ οικονομολογου απο τον Σταμάτη σε σημείο ισοπέδωσης, απο τον Σταμάτη...όλα καλά όμως καμμιά προσπάθεια πολιτικής και αναλυτικής μεταμόρφωσης, ενω η υπεροχή είναι απόλυτη. Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητός με το παράδειγμά μου..

Αντωνης είπε...

Franki2010 (Fragiskos), @RDAntonis:

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΩΝΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΜΟΥ !!! ΤΟ ΕΚΑΝΑ Κ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΤΟ F/B Ελευθέριος Κουνάνης. Γιατί για μένα ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤ'ΑΡΧΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ Κ ΜΕΤΑ Κ ΠΟΛΙΤΙΚΟ !!! ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΟΠΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ. Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΝΤΑ !!! ΑΠΟ ΜΙΑ ΧΟΥΝΤΑ(ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ)Η ΕΝΑ ΔΕΞΙΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ. ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΣΩΣΤΑ Ο ΛΑΟΣ.ΑΣ ΚΑΘΥΠΟΤΑΞΕΙ ΤΟ ΕΓΩ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΕΜΕΙΣ. ΧΩΡΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ, ΑΡΧΕΣ, ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ !!! ΧΩΡΙΣ ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ, ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ, ΟΥΤΕ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ !!!ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕ ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΑ !!!

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Γιάννης τζανάκος):

Μιλούμε για τεράστιων γνωστικών απαιτήσεων συλλογική εργασία. Πουν' τη; Η μισή αριστερή διανόηση συνθηματολογεί, έχει παραδοθεί με όλο τον δέοντα γεροντικό παλιμπαιδισμό στην τουϊτεροποίηση της σκέψης της, και η άλλη μισή σιωπά--από φόβο; από αηδία;--δεν ξέρω.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Franki2010):

Φοβάμαι ότι αν γινόταν, θα σας έπαιρναν πίσω τις έξι ψήφους σας με αυτά που λέτε.

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

Α ρε Αντώνη που ναι αυτοί οι ώμοι ; εγώ πάντως θα ψάξω με το μικρό μου μυαλουδάκι κάποια ιχνη-θραύσματα, συγγνώμη για την έπαρση..να σαι καλά που τα πιάνεις αμέσως

Αντωνης είπε...

Kostas4400 (@RDAntonis, @Franki2010):

Γιατί τα likes δεν πρόκειται να πέσουν.


Η θέση του ΚΚΕ είναι δεν καταδικάζω απευθείας τους
συμμετέχοντες αλλά τους εγκαλώ και τους κριτικάρω που πχ δεν απεργούν το πρωί
με το «πάμε» αλλά «πάνε» το απόγευμα. Οι χρόνοι του ρήματος δείχνουν την
διαφωνία του ΚΚΕ στο με_εμάς_πάμε και όχι πάνε_μόνοι_τους. Κατανοητό.



Η θέση με τα 10 σημεία (9,5 καταληπτά από εμένα*) ξεκάθαρης εναντίωσης
σου με τους συμμετέχοντες έχει το ενδιαφέρον στοιχείο της αντι-πρότασης που
βγάζεις.


Περιχαράκωση, ανάπτυξη θεωρητικής βάσης, οργανωτική
συσπείρωση του κομματιού εκείνου που έχει ήδη την ωριμότητα και την ιδεολογική
προπαίδεια. Ξεκάθαρο.



Η θέση των Συμμετεχόντων βρίσκεται ανάμεσα στα στάδια, όπως
η τάδε όρισε, της ψυχολογικής
προσαρμογής στην εμφάνιση Καρκίνου: Άρνηση, Οργή, Διαπραγμάτευση, Κατάθλιψη,
Αποδοχή.
Σήμερα μπορούμε να διακρίνουμε ότι έχει αρχίσει δειλά το
τρίτο στάδιο και μπετονάρετε το δεύτερο.

Κάθε γιατρός ξέρει, ότι ο άνθρωπος που
διαβαίνει το κατώφλι της αρρώστιας, χάνει την προηγούμενη ταυτοποίησή του και
για αυτό έχουν καθολική αποδοχή τα στάδια αυτά. Γίνεται απλά Άρρωστος. Η παλιά
τάξη αντικαθιστάτε από την αταξία του ανεξέλεγκτου και παρασιτικού καρκίνου.



Στην Διαπραγμάτευση έχουν παρουσιαστεί και θα παρουσιαστούν
αρκετοί «ειδικοί» για να βοηθήσουν. Από την μια μεριά αρχίζουν να τραβάνε οι
Ντόρες και οι Σώρες μαζί με κάτι Πατριωτικά σταφύλια της οργής. Μία αριστερή
σύμπραξη ατόμων με άμεσης δημοκρατίας προστάγματα τραβάει από την άλλη πλευρά.



Αυτό που παίζεται στα ζάρια (διακύβευμα) είναι αν ο ασθενής
επιβιώσει του καρκίνου και όχι ποιόν «ειδικό» θα επιλέξει.



Από Ιατρικής άποψης, η δική σου θέση περί «μιάσματος», που
δεν πρέπει ούτε καν να τους υποστηρίξουμε, έστω ψυχολογικά, είναι παντελώς
Απαράδεκτη και Καθολικά Απορριπτέα.


Από Πολιτικής άποψης, όπου δεν υπάρχουν υποκείμενα, αλλά
Θέσεις και Παρατάξεις αποτελεί την Στρατηγική Νίκης και επικράτησης. Respect!



Λίγο πριν, λίγο μετά, του peak oil υφίσταται και το οριακό σημείο του
πληθυσμού του πλανήτη, που πολλοί, εύστοχα, αναρωτιούνται για τον τρόπο που πρέπει
να γίνει η μείωσή του. Με πόλεμο πάλι; ή με την αργή, βασανιστική εξαθλίωση του
ώστε να αυτοκαταστραφεί; Είδωμεν!



Αυτό που μένει;


Κάποιος να ρίξει τα ζάρια!





* άγνωστες λέξεις

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Kostas4400):

"η δική σου θέση περί «μιάσματος», "

Ο προβολικός σου πολιτικός κυνισμός ξέφυγε λίγο του ελέγχου εδώ και βάλθηκε να παίζει καράτε με τις λέξεις, κάνοντάς τους κεφαλοκλείδωμα για να τις εξαναγκάσει στη θέση που έχει την ψυχική ανάγκη να τις τοποθετήσει.

Είχα υποτιμήσει σφόδρα το ποσοστό πολιτικής παράνοιας στη χώρα.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Επειδή τέθηκε το ερώτημα της πρακτικής και εδώ και αλλού, αυτές είναι θέσεις μου για το "Τι να κάνουμε" (ως κομμουνιστές, εννοείται, οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να κάνουν ό,τι κάνουν):

1. Θεωρητικοποιούμε τον αγώνα με όρους πολέμου χαρακωμάτων. Λαμβάνουμε θέσεις από τις οποίες κάνουμε ορισμένες εφόδους, αλλά με γνώμονα την ιδεολογική και ταξική αυτοσυντήρηση. ΜΕ ΤΙ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ από τις θέσεις αυτές.

2.Κοινωνία δεν είναι μόνο oι πλατείες και δεν είναι μόνο οι δρόμοι από όπου περνά η διαδήλωση. Όλα τα εργασιακά περιβάλλοντα και όλοι οι χώροι συνάθροισης είναι χώροι διασποράς ιδεών, συζήτησης, ελέγχου και ταυτοποίησης των αντιστάσεων της μικροαστικής και αγροτικής τάξης στην μαρξιστική στροφή.

3. Κρατάμε άμεση επαφή με τις οργανώσεις μεταναστών εργατών και παρεμβαίνουμε επικουρικά στην οργάνωσή τους. Πρέπει να ανταπτυχθεί και να εμβαθυνθεί η πραγματική και όχι απλώς ρητορική ταξική αλληλεγγύη. Να εμβαθυνθούν επίσης το αντιρατσιστικό και αντιεθνικιστικό φρόνημα και τα αντιφασιστικά ανακλαστικά όλων, να γίνουν συζητήσεις, να τεθούν θέματα που παρεμποδίζουν την έμπρακτη αλληλεγγύη με την τάξη των μεταναστών εργατών.

4. Η συμμετοχή στη δράση των κινητοποιήσεων της πλατείας να συνοδεύεται από την επίγνωση του αμυντικού της χαρακτήρα. Όχι παγίδευση στις μεθοδεύσεις και τους τσαρλατανισμούς της άγρας ψηφοφόρων, όχι καιροσκοπισμός. Υπομονή, ταπεινότητα, επιμονή. Βρισκόμαστε σε πάρα πολύ πρώιμο στάδιο της κοινωνικής μετάλλαξης του παγκόσμιου καπιταλισμού και όχι στην κορύφωσή της. Μην το ξεχνάμε αυτό. Η συντήρηση δυνάμεων και η στρατηγική επιλογή πρωτοβουλιών είναι επιτακτικές ανάγκες. Αν, όπως είναι πιθανό, ξεφουσκώσει ο αριστερισμός του τουίτερ, ή, ακόμα χειρότερα, μεταλλαχθεί καθαρά στο αντίθετό του, θα χρειαστούν δυνάμεις και αποθέματα πολιτικής ενέργειας.

5. Όχι στην άνευ όρων και λαϊκίστικη υποτίμηση και απαξίωση των κοινοβουλευτικών θεσμών. Η κριτική της αστικής δημοκρατίας λογίζει πάντα τους συγκυριακούς συσχετισμούς δυνάμεων. Η ιστορία παίζει παράξενα παιχνίδια, και όπως έχω προειπεί εδώ και πολλούς μήνες, μπορεί να κληθούμε ΕΜΕΙΣ να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα και την σύσταση της πολιτείας από φασιστικού χαρακτήρα εκτροπή. Ο κομμουνισμός είναι εχθρός της εξουσίας των λίγων και δεν συμφιλιώνεται με αυτή μόνο και μόνο επειδή αυτή μπορεί να αναγκαστεί να λάβει καθαρά και ρητά αντιδημοκρατική μορφή. Η κριτική του κομμουνισμού στη δημοκρατία είναι διαλεκτική κριτική, και αυτό την διαχωρίζει κάθετα από κάθε φασίζουσα οχλοβοή.

Αντωνης είπε...

Δημήτρης:

http://www.autonomia.gr/autonomia/mitropolitika/neww.html

Αντωνης είπε...

Rakis (@RDAntonis):

5. Όχι στην άνευ όρων και λαϊκίστικη υποτίμηση και απαξίωση των κοινοβουλευτικών θεσμών. Η κριτική της αστικής δημοκρατίας λογίζει πάντα τους συγκυριακούς συσχετισμούς δυνάμεων. Η ιστορία παίζει παράξενα παιχνίδια, και όπως έχω προειπεί εδώ και πολλούς μήνες, μπορεί να κληθούμε ΕΜΕΙΣ να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα και την σύσταση της πολιτείας από φασιστικού χαρακτήρα εκτροπή.-------------------------------------Αμάν! Φαντάσου να κληθούμε να υπερασπιστούμε ή την αστική δημοκρατία ή την "αμεσοδημοκρατία" του MickeyΣπίθα !

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

"Αμάν! Φαντάσου να κληθούμε να υπερασπιστούμε ή την αστική δημοκρατία ή την "αμεσοδημοκρατία" του MickeyΣπίθα !"

OXI, Raki, δεν έχεις καταλάβει νομίζω. Η θεωρητικοποίηση της αμεσοδημοκρατίας στον ΣΠΙΘΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΩΣ ΜΙΝΙΜΟΥΜ την συνταγματική εκτροπή. Διάβασε αν θέλεις τα κείμενα από τις σχετικές αναρτήσεις "Ο Σπίθα και η προεργασία του ιδεολογήματος της αμεσοδημοκρατίας", και δώσε σημασία στο τι λέει στα τελευταία κομμάτια της ομιλίας του ο Μίκης στην Θεσ/νίκη.

Αντωνης είπε...

SylasK:

Ένα εξαιρετικό κείμενο προστίθεται σ' αυτά που δε συμμερίστηκαν ποτέ τον άκρατο ενθουσιασμό της πλατειακής αμεσοδημοκρατίας. Να σημειώσω ότι οι συνεπέστερες φωνές στον αντιεξουσιαστικό χώρο ουδέποτε θεώρησαν ως κάτι σημαντικό τους αγανακτισμένους. Από μεμονωμένους συντρόφους μέχρι μεγάλες συλλογικότητες.

Δεν έχω κάτι σημαντικό να προσθέσω. Απλά χαίρομαι με τον αποκρυσταλλωμένο ταξικό λόγο που βγάζεις, ενώ γελάω με κάτι αμεσοδημοκρατικά παρεάκια που ξεπετάγονται απανταχού τώρα επειδή τους θίξαμε την ειρηνική εξέγερση (λολ). Λυπάμαι με μεγάλα κομμάτια της αριστεράς που τήρησαν αμήχανη στάση, αδυνατώντας να ιχνογραφήσουν πως η Πλατεία και οι "αγανακτισμένοι" είναι ακριβώς ένα θνησιγενές, μικροαστικό και εθνοτικό συμβάν και όχι ταξικό-επαναστατικό συμβαίνον. Τα σέβη μου στους αγωνιστές, τους εργαζόμενους και τους ανέργους που δεν παρασύρθηκαν από τον χείμαρρο της αντίδρασης. Ραντεβού την Τετάρτη στα αγωνιστικά μπλοκ του Μουσείου, με τις κόκκινες και μαύρες σημαίες μας τα πανώ και τα σφυροδρέπανά μας. Να διαλύσουμε επιτέλους τις όποιες αυταπάτες γέννησε η πλατεία. Να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της τάξης μας με παρρησία και θάρρος.

Οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί δεν φοβόμασταν να διαλαλούμε τα πιστεύω μας σε καιρούς πολύ πιο μαύρους.

Γιατί να μας φοβίζει μια πλατεία; Συντροφικούς χαιρετισμούς.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@SylasK):

Χαίρομαι ιδιαίτερα για την σύμπλευση με αναρχικούς συντρόφους σε ό,τι αφορά την κριτική αντίληψη του τι συμβαίνει. Είχα σε ανύποπτο χρόνο μιλήσει για το πώς αντιλαμβάνομαι μια βιώσιμη διαλεκτική κομμουνισμού και αναρχισμού, και το πρόσφατο κείμενό μου για τον Λένιν και το τέλος της βίας είναι μια συνεισφορά σ' αυτή την κατεύθυνση.

Αντωνης είπε...

Rakis (@RDAntonis):

Ναι με αυτό το σκεπτικό έθεσα το δίλημμα και το αμεσοδημοκρατία σε εισαγωγικά.

Και η πλατεία τείνει προς τον εκφασισμό. Για αυτό και προειδοποιώ φίλους μου αναρχικούς που μου λένε ότι ζουν στην πλατεία διαδικασίες αυτοοργάνωσης

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Rakis):

Βλ εδώ για την ομιλία:

Μια Κυβέρνηση που θα επιδιώξει τη σύναψη συμφωνιών με τις ίδιες δυνάμεις για τη δημιουργία κοινοπραξιών με στόχο την εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον, ώστε να επιτύχει την οριστική απαλλαγή μας από κάθε είδους δεσμεύσεις και στη συνέχεια να προχωρήσει στην εφαρμογή ενός προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, στηριγμένου στη θεσμοθετημένη λαϊκή κυριαρχία με στόχο την Άμεση Δημοκρατία και με αποκορύφωμα την πατριωτική Αναγέννηση.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αν θέλουμε να γίνουμε Ανεξάρτητοι, Ελεύθεροι και Κυρίαρχοι. Βέβαια ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος και θα χρειαστούν σκληροί αγώνες και μεγάλες θυσίες. Γι’ αυτό χρειάζεται αγάπη για την Πατρίδα και απόλυτη αφοσίωση και πίστη στα ιδανικά της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ευτυχίας του Λαού. Και να μην ξεχνάμε πως η Λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται."

Ξαναδιάβασε: "να προχωρήσει στην εφαρμογή ενός προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, στηριγμένου στη θεσμοθετημένη λαϊκή κυριαρχία με στόχο την Άμεση Δημοκρατία και με αποκορύφωμα την πατριωτική Αναγέννηση."

Ούτε η Άμεση Δημοκρατία ούτε η "πατριωτική Αναγέννηση" αποτελούν στόχους της ελληνικής Δημοκρατίας σύμφωνα με το Σύνταγμα.

Ποιος θα τις υλοποιήσει, εφόσον κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα δεν έχει δηλώσει τέτοιους στόχους;

Και, ακόμα σημαντικότερα, ΠΩΣ θα τις υλοποιήσει χωρίς κατάργηση του Συντάγματος;

Αντωνης είπε...

RdAntonis:

Μόλις μου ήρθε το ακόλουθο στο mail:

Κάτω οι καταχραστές και οι απατεώνες.

Σύλληψη και λογοδοσία.

Να δράσουμε οργανωμένα για να φέρουμε τον κόσμο στους δρόμους και τις πλατείες.



Σήμερα κανείς δεν πιστεύει όσα λένε οι καταχραστές της εντολής του λαού και απατεώνες εκβιαστές του.

Όλοι ξέρουμε πως ξεγέλασαν τον κόσμο και του πήραν την ψήφο με την υπόσχεση να καλυτερέψουν τη ζωή του και να τον οδηγήσουν στο φως, ενώ αυτοί καταχράστηκαν την ψήφο του λαού για να τον εκμεταλλευτούν και να τον οδηγήσουν στο σκοτάδι και την καταστροφή. Δεν χρειάζονται επιχειρήματα γι αυτά τα αυτονόητα. Ο καθένας τα ξέρει και τα καταλαβαίνει σήμερα.

Δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίζουν και να μας ξεγελούν οι οποιοιδήποτε σωτήρες του λαού, δεξιοί και αριστεροί, θέτοντας ζητήματα που δεν έχουν θέση σήμερα.

Σήμερα πρόκειται μόνο για το έσχατο κατάντημα ενός λαού που τον καλούν με τη θέλησή του να δεχθεί να τον οδηγήσουν στην εξαθλίωση και την καταστροφή, με μόνο επιχείρημα έναν ωμό εκβιασμό («αν δεν δεχθείτε να σας εξαθλιώσουμε, δεν θα σας δώσουμε λεφτά για να σας βοηθήσουμε»). Είναι ένας γελοίος εκβιασμός. Οι άνθρωποι που μας καλούν εκβιαστικά να συμφωνήσουμε στην εξαθλίωσή μας, «μας δίνουν λεφτά για να μας βοηθήσουν». Πρέπει να είσαι ηλίθιος για να τους πιστέψεις. Αυτό πιστεύουν για μας και αυτό διακυβεύεται σήμερα. Είναι το έσχατο κατάντημα. Σ αυτό πρέπει ν απαντήσουμε.

Σήμερα δεν έχουν θέση τα διλήμματα ευρώ ή δραχμή, μέσα ή έξω απ την ΕΕ, ποια συγκεκριμένη πολιτική «μετά» κ.ο.κ. Το μόνο που πετυχαίνουν είναι να διασπούν την ενότητα του λαού, το μόνο όπλο του, που είναι και παραμένει ακαταμάχητο.

Εκείνο που προέχει σήμερα είναι με βάση την ενότητα και το στόχο που έχουν γίνει κατανοητοί (δηλαδή ν αποκαθηλώσουμε απ τους θρόνους τους που καταχρηστικά κατέχουν, τους απατεώνες και εκβιαστές, να τους συλλάβουμε και να λογοδοτήσουν), να κινητοποιήσουμε τις μεγάλες μάζες του λαού για την επίτευξή τους.

Κανείς δεν πρέπει να έχει την αυταπάτη πως τα σημερινά πλήθη στις πλατείες, αποτελούν και το λαό. Είναι μόνο η θέληση και η πρωτοβουλία του λαού σαν δυνατότητα. Για να μετουσιωθεί σε πραγματικότητα πρέπει ακόμα να πείσουμε τους εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια συμπολίτες μας που παραμένουν στα σπίτια τους, να κατέβουν στους δρόμους και τις πλατείες. Αυτό το κράτος με τη σημερινή του μορφή πρέπει να πάψει να λειτουργεί.

Αλλά και ο λαός δεν υπάρχει σήμερα στην πραγματικότητα, παρά μόνο σαν μια δυνατότητα. Σήμερα υπάρχουν μόνο πλήθη. Ο λαός σαν ενότητα και οντότητα, μπορεί να υπάρξει, μόνο απ τη στιγμή που θα δράσει σαν ένα, που θα συσπειρωθεί γύρω από ένα αίτημα, ένα σκοπό που να τον κινητοποιεί. Μιλάμε βέβαια για το λαό σαν πολιτική οντότητα, που δραστηριοποιείται για ζητήματα επιβίωσης, όχι σαν «ενωμένη» αγορά, σαν συνεχιστές παραδόσεων κ.ο.κ.

Μόνο όταν φανεί το τι μπορεί να πετύχει ο λαός με την ενότητά του, πρέπει να συζητηθούν και τα «μετά». Γιατί τότε θα φανούν και οι πραγματικές τους διαστάσεις και δυσκολίες. Αλλιώς θα τα δει ένας λαός σε ανάταση και εξεγερμένος κι αλλιώς τα αντιμετωπίζουμε σήμερα, εξαθλιωμένοι ηθικά και διασπασμένοι. Αλλιώς μας αντιμετωπίζουν σήμερα, κι αλλιώς θα μας βλέπουν αύριο, αν απαντήσουμε αρνητικά στο αν είμαστε λαός ηλιθίων, που εθελοντικά μπορεί να δεχθούμε την εξαθλίωσή μας.

Αυτό δείχνει και το τι πρέπει να κάνουμε σήμερα. Να ξεχυθούμε στις γειτονιές οργανωμένα και να φέρουμε τον κόσμο στις πλατείες. Μόνο αυτό. Τίποτε άλλο. Και δεν χρειάζονται πολύπλοκα επιχειρήματα. Ο λαός το έχει καταλάβει: Κάτω οι καταχραστές και οι απατεώνες. Σύλληψη και λογοδοσία.

Σήμερα υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες για κινητοποίηση των μαζών. Πρόκειται μόνο για δυνατότητες. Αλλά, όπως είπε κάποιος («σ επαναστατικές στιγμές οι δυνατότητες ευρύνονται χιλιάδες φορές») αυτή η (δυνατότητα για) τεράστια αύξηση των αριθμών, μπορεί να γεννήσει καινούργια ποιότητα: τον ελληνικό λαό του σήμερα. Και όχι μόνο.

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Απομονώνω προς σκέψη και συζήτηση τις εξής φράσεις:

1. Δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίζουν και να μας ξεγελούν οι οποιοιδήποτε σωτήρες του λαού, δεξιοί και αριστεροί, θέτοντας ζητήματα που δεν έχουν θέση σήμερα.

2.Αυτό το κράτος με τη σημερινή του μορφή πρέπει να πάψει να λειτουργεί.

3. Μόνο όταν φανεί το τι μπορεί να πετύχει ο λαός με την ενότητά του, πρέπει να συζητηθούν και τα «μετά».

4. Nα ξεχυθούμε στις γειτονιές οργανωμένα και να φέρουμε τον κόσμο στις πλατείες.

5. δεν χρειάζονται πολύπλοκα επιχειρήματα

6. Κάτω οι καταχραστές και οι απατεώνες. Σύλληψη και λογοδοσία.

7. τον ελληνικό λαό του σήμερα. Και όχι μόνο.

Αντωνης είπε...

Rakis (@RDAntonis):

Ευχαριστώ για τον κόπο σου να μου απαντήσεις μέσα σε τόσα άλλα σχόλια. Με αυτό το σκεπτικό έθεσα το δίλημμα. Για αυτό και προειδοποιώ φίλους αναρχικούς που μου λένε ότι βιώνουν διαδικασίες αυτοοργάνωσης στην πλατεία, μη παγιδευτούν στις φασιστικές στρατηγικές που λαμβάνουν χώρα.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Rakis):

Δες σε παρακαλώ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ το κείμενο που ανήρτησα και τις φράσεις που απομόνωσα. Κυκλοφόρησέ τις αν μπορείς σε όσους συμμετέχουν, να γνωρίζουν τι γίνεται γύρω τους.

Αντωνης είπε...

Rakis (@RDAntonis):

http://www.filosofia.gr/forum/viewtopic.php?p=113399&highlight=#113399
Ήδη το χω κάνει με τις θέσεις μου και συνεχίζω

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   1 – 200 από 285   Νεότερο› Νεότερο»