Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

Πρώτα ως φάρσα, ύστερα ως ...;


Εσείς καλοσυνάτες νοικοκυρές, τίμιοι δεξιοί πατριώτες, αριστεροί δοσίλογοι, παραπλανημένοι βασανιστές, εξαγνισμένοι ταγματασφαλίτες, μετανιωμένοι καταδότες, χονδρέμποροι, επιπλοποιέ, εσύ αγρότη, εσύ φοιτητή, εσύ συγγραφέα, εσύ συναγωνιστή ομοφυλόφιλε, εσύ θαρραλέε τραβεστί, μικροπωλητή γύφτε, εσύ πόντιε πατριώτη, τιμωρημένε διαιτητή, σύντροφε βιομήχανε, συντρόφισσα μανικιουρίστα, ατίθασε μηχανόβιε, ραλίστα, χεβιμεταλλά, καρεκλά, απατημένη λέσβια, φρικιό μου …

Σε σένα απευθύνομαι κυρίαρχε Λαέ και σου φωνάζω! Σ αγαπάω, μ΄ ακούς!

Εμείς δεν έχουμε το χρήμα, δεν έχουμε τα μέσα να πληρώσουμε διαφημιστικές εταιρίες.
Εμείς ότι έχουμε να πούμε σου το λέμε με τον τρόπο που λένε τα μυστικά τους οι ερωτευμένοι, αγκαλιασμένοι σε μια ερημική παραλία κοιτάζουν το ηλιοβασίλεμα και δίνουν όρκους αιώνιας πίστης καθώς ο ερωτευμένος άνδρας γυμνώνει την γυναίκα και απολαμβάνει το θείο κορμί της με τρόπο που μόνο ένας αληθινός επαναστάτης γνωρίζει!

Και ξαφνικά μπαίνει το χέρι της αντίδρασης, από τα βραχάκια που είναι αφημένη παίρνει την κιλότα της κοπέλας και φεύγει.
Kαι τώρα πως θα πάει ξεβράκωτη η κοπέλα στο σπίτι της; Τι θα πει στους δικούς της που θα την ρωτήσουν;

Μου πήραν την κιλότα!
Ποιός; Θα ρωτήσει ο πατέρας της.
Kαι εδώ είναι το δίλημμα θα την εκθέσουμε; Θα την εκθέσουμε στον πατέρα της; Θα την εκθέσουμε στον ανυποψίαστο αρραβωνιαστικό της;
OXI σύντροφοι, πρέπει να της βρούμε την κιλότα!

Έτσι και εμείς δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε την επικοινωνία μαζί σας γιατί το χέρι της αντίδρασης μας κόβει το χρόνο από την τηλεόραση, μας κόβει το λόγο από την βουλή, μας παίρνει την κιλότα!

Και όμως έχουμε την παλληκαριά να σταθούμε ξεβράκωτοι απέναντι σας και να βροντοφωνάξουμε, ΝΑΙ μας πήραν την κιλότα! Μας πήραν την κιλότα σύντροφοι !

Για αυτό και εμείς πρέπει να βρούμε νέους τρόπους επικοινωνίας , με άλλα λόγια πρέπει να βρούμε την κιλότα για την όποια μιλούσαμε προηγουμένως, πρέπει να βρούμε την κιλότα σου καλοσυνάτη νοικοκυρά, την κιλότα σου τίμιε φορτηγατζή να μην πας ξεβράκωτος σε αυτήν την μάχη, για να μη δώσεις το δικαίωμα στην αντίδραση να σου φωνάξει …ΠΟΥ ΠΑΣ ΜΩΡΕ ΞΕΒΡΑΚΩΤΟΣ ΣΤΑ ΑΓΓΟΥΡΙΑ!!!
Χάρι Κλυν [ως σ/φος Λεωνίδας Κύρκος], Έθνος Ανάδελφον, 1985


Ο πειρασμός της αγίας καθαρολογίας εμφανίζεται με πολλές μορφές. Ειδικά απέναντι σε άγνωστης ταυτότητας πολιτικά αντικείμενα όπως αυτά των «αγανακτισμένων». Η καθαρολογία μπορεί να προέρχεται τόσο από τους οπαδούς της πολιτικής ορθότητας των «θεσμικών προτάσεων» όσο και από εκείνη την πλευρά η οποία αντιπαραθέτει στη σύγχυση της αγανάκτησης την «στέρεα και πλέρια» Ιδέα του κομμουνισμού και του αυθεντικού ριζοσπαστισμού. Οι τιμητές μπορεί να μιλούν στο όνομα του αντι-λαϊκισμού ή αντίθετα να υψώνουν τα λάβαρα της ταξικής θεώρησης και του προωθημένου αντικαπιταλισμού. Άλλοτε αρπάζονται από τις ενοχλητικές αισθητικά λεπτομέρειες των κινητοποιήσεων αν δεν εξετάζουν «ψυχαναλυτικά» τα ταπεινά και ιδιοτελή κίνητρα του ματαιωμένου Έλληνα μικροαστού που βγαίνει στις πλατείες δηλώνοντας οργισμένος.

[...] 

η αγία καθαρολογία προχωρεί πολύ εύκολα στο τελικό στάδιο της Ιστορίας όπως θα έλεγαν και οι ιερές γραφές του μαρξισμού: διαγράφει συνοπτικά κάθε άλλη δυνατότητα εκτός από αυτή που επιβεβαιώνει την αφετηριακή της περιφρόνηση. Εμμένοντας στις σκοτεινές πλευρές των κινητοποιήσεων τύπου «αγανακτισμένων», παραβλέπει τη σημαντική συμβολική δυναμική αυτής της ιστορίας.

Aνεξάρτητα από το πολιτικό βάθος ή τις άμεσες συνέπειες των συγκεκριμένων κινητοποιήσεων, πρέπει να αναγνωρίσουμε τα θετικά τους σημεία. Το πιο θετικό είναι κατά τη γνώμη μου ότι αυτές οι «πλατείες» επαναφέρουν τη δημοκρατική απαίτηση στο πεδίο του σύγχρονου κοινωνικού ζητήματος. Η φτώχεια, η υλική βία, οι σκανδαλώδεις ανισότητες εισοδημάτων και ευκαιριών, η ανεργία, όλα αυτά είναι παρόντα και σε μεγάλο βαθμό βαραίνουν στο πεδίο της διαμαρτυρίας. Δίπλα και παράλληλα με αυτή την απαίτηση, δυο άλλες ευαισθησίες δίνουν τον τόνο: η αναζήτηση περισσότερο «αδιαμεσολάβητων» μορφών κοινωνικής παρέμβασης και η απαίτηση για μια διαφορετική πολιτική ηθική.

[...]

Για τους καθαρολόγους αυτό το γενικό πλαίσιο φαντάζει λίγο, εύπεπτο και στα όρια του απολιτικού. Για τους πανέτοιμους να ταυτιστούν, αρκεί η μαγεία των λέξεων (αδιαμεσολάβητο, άμεση δημοκρατία, οι «από κάτω» κλπ) για να επανεκκινήσει…η επανάσταση. Και στις δυο περιπτώσεις χάνουμε ίσως το νόημα της στιγμής, που δεν είναι τίποτα το άγιο και το καθαρό, αλλά η ίδια η αντίφαση και η παλινωδία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: