Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Εκθεσιολόγιον

Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, θυμάμαι, η βασική φόρμουλα της έκθεσης ήταν ως εξής: έπαιρνες το ζήτημα· το πλαισίωνες ιστορικά με την παντός καιρού διατύπωση "στις μέρες μας" ή "στον καιρό μας/στους καιρούς μας", ή "στην σύγχρονη εποχή" (ιδέα δεν είχες τι εννοούσες, αλλά αυτό δεν είχε σημασία εφόσον άρεσε στον καθηγητή ή την καθηγήτρια)· κατόπιν το ακολουθούσες νοητικά σε κάποιες προβληματικές εκφάνσεις ή αδιέξοδα· και στο τέλος, ως μάγος και ταχυδακτυλουργός, έβγαζες από το μανίκι σου τον άσσο, που λεγόταν επίλογος, είχε απαραίτητα υψηλόφρωνα και εμπνευσμένο τόνο, και εκφερόταν προτρεπτικώς: "Θα πρέπει να..." "οφείλουμε να..." "είναι απαραίτητο να...", κλπ. Με μια επίδειξη σιδηράς εφηβικής θελήσεως το όποιο ζήτημα επιλύονταν καθαρά και χωρίς υπολείμματα, εσύ έπαιρνες κάτι οπωσδήποτε πάνω από 18, και όλα έβαιναν καλώς, όσο καλώς έβαιναν χονδρικά και στη χώρα σε κείνα τα ύστερα χρόνια του Παπανδρεϊσμού.

Θυμάμαι επίσης ότι στις Πανελλήνιες, την επόμενη της περηφανούς μας νίκης επί της κραταιάς ΕΣΣΔ στο Ευρωμπάσκετ, είχα θαρραλέα απορρίψει αυτό το μοντέλο και είχα προσπαθήσει για πρώτη φορά να γράψω κάτι που να περιέχει σκέψη αντί για το μηχανικό μπαλέτο των εθνικών μας κοινοτοπιών. Πάτωσα βαθμολογικώς με τρόπο αξιοθρήνητο και κόντεψα εξαιτίας τούτου να μείνω εκτός πανεπιστημίου, το οποίο βαθέως θα με έθλιβε διότι άφηνα μαλλί και δεν ήθελα να πάω φαντάρος.

Έκτοτε απεχθάνομαι τις εκθέσεις ιδεών, ακόμα και όταν έρχονται σε περιτύλιγμα άλλο από αυτό της εκθέσεως ιδεών.

Δεν υπάρχουν σχόλια: