Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Alain Badiou-Ο σύγχρονος αντι-μαρξισμός και η αντενεργός σημασία του

Alain Badiou
Η πολιτική και η λογική του συμβάντος
1985
Μτφρ.: Δ. Βεργέτης, Τ. Μπέτζελος
Πατάκης, 2008

Κεφάλαιο 1, "Καταστροφή"
Μέρος V: "Ο σύγχρονος αντι-μαρξισμός και η αντενεργός σημασία του"

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο μαρξισμός έχει ιστορικά ηττηθεί. Η εννοιολογική διατήρησή του θα περιοριστεί εξ ολοκλήρου στην τάξη του λόγου, παραδομένου στην κοινή τάξη των πραγμάτων, εάν η ζώσα υπόσταση της ενσάρκωσής του εκπέσει.

Σε σχέση με αυτήν την καταστροφή, είναι αυτονόητο ότι υπάρχουν δύο δρόμοι, δύο προσανατολισμοί.

Ο πρώτος συνίσταται στη θέση ότι ο μαρξισμός κρίθηκε και καταδικάστηκε από την ιστορία. Αφού ο μαρξισμός διεκδικούσε τις θετικές εγγυήσεις της ιστορίας, πρέπει να κριθεί με τα δικά του κριτήρια. Η ιστορική καταστροφή του μαρξισμού δεν σημαίνει παρά τον θάνατό του, ως οικουμενικό συμβάν της πολιτικής σκέψης. Ο "πραγματικός υπαρκτός" σοσιαλισμός είναι η ετυμηγορία την οποία προφέρει η ιστορία για την ιστορικότητα του ίδιου του μαρξισμού: έφαγε τα ψωμιά του. Ό,τι επιβιώνει από την φαινομενική του ύπαρξη δεν είναι παρά ένα γλωσσικό πτώμα, ένας λόγος που δεν στηρίζεται παρά στο ψεύδος του θανάτου.

Αυτή η τόσο διαδεδομένη στις μέρες μας ιδέα φαντάζει κατά κάποιο τρόπο προφανής. Είναι η βασική αντίρρηση που μπορεί κανείς να της απευθύνει. Το να λέμε σήμερα ότι ο μαρξισμός είναι νεκρός από την άποψη της ζώσας σκέψης είναι μια απλή διαπίστωση. Δεν αντιπροσωπεύει καμία βαθιά σκέψη, καμία ανακάλυψη. Πρόκειται για μια κοινοτοπία για την οποία είναι θεμιτό να έχουμε την επίφοβη υποψία ότι δεν αποτελεί παρά φαινόμενο που εξαπατά.

Αντίθετα, αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι η μόνη γονιμότητα αυτής της ιδέας συνίσταται αποκλειστικά στον αντενεργό χαρακτήρα της. Ποια είναι σήμερα η κυρίαρχη χρήση της ιδέας ότι ο μαρξισμός είναι νεκρός; Ποια είναι η συνέπεια σε ευρεία κλίμακα; Είναι, πολύ απλά, η άποψη ότι η γενική ιδέα μιας πολιτικής διαφορετικής από τη διαχείριση των περιοριστικών όρων --άρα μια πολιτική αντάξια της σκέψης-- είναι νεκρή. Κι ότι μια τέτοια πολιτική, όπου η σκέψη θα ήταν υπόλογη στο είναι --και όχι μόνο στην αναγκαιότητα-- αποτελεί μια επιβλαβή περιπέτεια. 

Δεν είναι όντως επιβλαβές να συμπράξει κανείς με τον θάνατο; Οι αντι-μαρξιστές της νέας γενιάς θεωρούν βέβαιο ότι πρέπει κυρίως να διαφυλάξουμε αυτό που εν πάση περιπτώσει διαθέτουμε: τις ελευθερίες, την δυτική σκέψη, τα δικαιώματα του ανθρώπου. Με άλλα λόγια, η πολιτική ουσία του σύγχρονου αντι-μαρξισμού ήταν η έμπρακτη προσχώρηση --και για πρώτη φορά η αθρόα προσχώρηση-- των διανοουμένων στην κοινοβουλευτική μορφή των χωρών της Δύσης, και η παραίτηση από κάθε ριζοσπαστισμό, από κάθε ουσία της πολιτικής.

Αυτός ο τρόπος στοχασμού της ιστορικής καταστροφής του μαρξισμού ισοδυναμεί με το να σκεπτόμαστε αντενεργώς τις αρετές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ως την τελεοιποιήσιμη, αλλά ουσιωδώς καλή μορφή του κράτους. Αυτή η κριτική της πολιτικής δεν καταφέρνει να υπερβεί την απλή επιστροφή στην φιλελεύθερη θεωρία περί πολιτικού. Το Δίκαιο παλινορθώνεται ως εκείνη η βαθμίδα της οποίας η φιλοσοφία οφείλει να διασφαλίσει τη θεμελίωση. Είναι το πρώτο παράδειγμα μιας κριτικής της οποίας η ομολογία αντιπροσωπεύει την παλινόρθωση μιας κλασικής εποχής του πολιτικού φιλοσοφήματος.

Ο σύγχρονος αντι-μαρξισμός εντάσσεται λοιπόν σε μια δυτική και συντηρητική ενόρμηση. Ο αντι-μαρξισμός έχει ως πυρήνα ένα αντενεργό εννοιολογικό μόρφωμα όπου ο ιστορικός δυναμισμός έχει αντικατασταθεί από τη συντηρητική δημοκρατική πνευματικότητα. Πρόκειται για μια δεινή καταστροφή της σκέψης, σε σχέση με την οποία η δεινή καταστροφή του μαρξισμού δεν είναι παρά η επαγόμενη συγκυριακή μορφή, και η οποία αφαίρεσε κάθε ριζοσπαστικότητα από το φιλοσοφικό ερώτημα περί του πολιτικού. Εδώ η απόσυρση του πολιτικού αντιστοιχεί μάλλον σε μια κατάρρευση.

Αυτό που ο σύγχρονος αντι-μαρξισμός δηλώνει ως αποτυχία και ψεύδος του μαρξισμού δεν αίρεται καν στο ύψος του ριζικού στοχασμού των αποτελεσμάτων της καταστροφής του μαρξισμού. 

Ας διατυπώσουμε το ακόλουθο παράδοξο:  εάν αποφανθούμε ως "μαρξιστές" --όποιο κι αν είναι σήμερα το νόημα αυτού του όρου-- θα πούμε ότι τα πράγματα είναι ασφαλώς πιο σοβαρά από ό,τι φαντάζεται ο αντι-μαρξισμός. Γιατί εφόσον η αντι-μαρξιστική κριτική (το γκούλαγκ, το τέλος των ελευθεριών, η υπεράσπιση της Δύσης...) δεν είναι παρά η επανάληψη παμπάλαιων αντιρρήσεων, αν δεν υπήρχε κάτι νέο, θα μπορούσαμε να απαντήσουμε με τα παλιά επιχειρήματα αναίρεσης.

Υπάρχουν πολύ περισσότερες πτυχές στην κρίση του μαξισμού από ό,τι μπορεί να ονειρευτεί ο αντι-μαρξισμός.

Συμμετρικά, μια δογματική υπεράσπιση του μαρξισμού ισοδυναμεί με επανάληψη της παλιάς αναίρεσης των παλιών αντιρρήσεων, που επαναλαμβάνει με την σειρά του ο σύγχρονος μαρξισμός.

Ο νέος αντι-μαρξισμός και ο γερασμένος αμυντικός μαρξισμός αποτελούν δύο όψεις ενός και του ιδίου φαινομένου, που είναι η διατήρηση του πολιτικού στην απόσυρσή του, έως του σημείου όπου η σκέψη παραιτείται από την επιταγή της δικής της κρίσης.

Αντιστρόφως, η αντιφατική επίπτωση της καινοτομίας συνίσταται στο γεγονός ότι η "μαρξιστική" εργατική αντικειμενικότητα του πολωνικού κινήματος αναπτύσσεται στο πεδίο του υποκειμενικού αντι-μαρξισμού. Καθότι, αυτό που διακυβεύεται είναι ένα νέο πολιτικό μόρφωμα της εργατικής ικανότητας, και συνεπώς ένα καινούργιο, παρότι σιωπηλό προς το παρόν, μόρφωμα του ίδιου του μαρξισμού.

Για να στοχαστούμε όμως αυτήν την καινοτομία, θα πρέπει να διατυπώσουμε την ακόλουθη πρόταση, τη μόνη που δεν είναι αντενεργός (δεδομένου ότι κάθε αντι-μαρξιστιή θεώρηση της ιστορικής καταστροφής του μαρξισμού αποδεικνύεται αντενεργός):  το είναι αυτού που σήμερα θα σφραγίσει την νέα μορφή της πολιτικής, και που θα μπορεί να ονομάζεται επίσης "μαρξισμός" καθώς οφείλει να συνεχίσει την χειραφετητική υπόθεση, δεν είναι τίποτα άλλο από τον πλήρη στοχασμό της καταστροφής του.

13 σχόλια:

Αντωνης είπε...

Αποκατάσταση σχολίων θρεντ από το disqus:

Γιάννης Τζανάκος:

Με δεδομένο ότι αυτό είναι μια απάντηση, παίρνω το θάρρος να αναρωτηθώ: Ο αντιμαρξισμός ορίζει τον μαρξισμό ως κυριαρχία μιας ανελέυθερης σκέψης, ως σκέψης θεμελιωμένης στην κυριαρχία της υλικής αναγκαιότητας, άρα εγκλωβισμένης στα ιδεακά και πρακτικά,ηθικά ιδεακά αξιακά ή άλλα, επακόλουθα μιας στάσης μοιρολατρίας; Αν είναι έτσι, είναι προφανές για μένα πως ο Μπαντιού έχει δίκιο, ή μάλλον αν είναι έτσι έχει ο Μπαντιού δίκιο. Η λαμπρή ή η σταχτιά κριτική στον μαρξισμό με βάση αυτή την αναπαράσταση του μαρξισμού, είναι για μένα μια κλασική αστική υποκριτική κριτική όσο και να εντοπίζει κάποιες "πτυχές". Σε πολιτικό επίπεδο η αντι-υλιστική κριτική καταντά συνήθως ένα συμπληρωματικό υποσύστημα της αστικής υλικότητας. Τελεία και παύλα. Και γώ δεν θα κάψω το μυαλό μου με αδιέξοδες δι-εξόδους τέτοιου τύπου.Συζητάμε απο την βάση του υλισμού με όλον τον μαρξισμό, μεταμαρξισμό, ή αντι-μαρξισμό. Υπάρχει μια σοβαρότητα πλέον της υλης με τον εαυτό της, και αν είναι σοβαρή η ύλη είναι ο υλισμός η βάση της σκέψης της. Συγγνώμη για το σοφιστικόν της διατύπώσεως. Πάμε πιο πέρα. Τί είναι όμως ο μη μαρξιστικός υλισμός;, ας πούμε αυτό με το οποίο διαλεγόμεθα ως σοβαρός αντίπαλος. Ο Μπαντιού φέρνει το έξοχο παράδειγμα του πολωνικού εργατικού κινήματος για να δείξει ένα παράδειγμα μιας μαρξιστικής ύλης με αντιμαρξιστικο περίβλημα..περίβλημα; σίγουρα για τον Μπαντιού δεν είναι περίβλημα αυτό το ανισο δίπολο..δεν θα μπω πιο βαθιά σε κάτι που δεν κατέχω, στέκομαι στο παράδειγμα, όπως το καταλαβαίνω εγώ..μαρξιστικά. Είναι(ήταν) μαρξιστική η ύλη των Πολωνών εργατών;
Θα πω αφοριστικά: για μένα όχι..Αν δεν είναι τί είναι(ήταν); Ένα αστικό κινημα. Μια σοβαρή ύλη με το γνωστό παρδαλό περίβλημα: αυτονομία ελευθερία αυτοδιάθεση και απο κάτω η ύλη-εμπόρευμα. Συγγνώμη πάλι για το σοφιστικόν. Ποια η συνέπεια αυτής της εικόνας της εργατικής ύλης, σε μια πιθανή εκδοχή της; Η εργατική τάξη, ναι, τάξη, δεν είναι συνυφασμένη ως υλικότητα με την απελευθέρωσή της. Ο καστοραδικός θα έλεγε εδώ: να λοιπόν ο μαρξισμός απέθανε. Λάθος. Ο μαρξισμός απέτυχε εδώ. Και δεν απέτυχε γιατί η αγαπημένη του ύλη δεν τον θέλει, γιατί την γοήτευσαν κακοί ή πιο τραγικά γιατί εμείς που την αγαπάμε και θέλουμε το καλό της την βασανίσαμε, αλλά απέτυχε διότι η αγάπη αποδεικνύεται με πράξεις. Και φυσικά, έχουμε αποδείξει ότι την αγαπάμε με πράξεις, όλη η ζωή μας είναι αυτή η αγάπη, το ενδιαφέρον..Είναι το συγκυριακόν που την τρελαίνει, αυτό που τρελαίνει όποιον ακόμα και τώρα δεν θέλει να κρύβει την συγκυριακότητα της αγάπης αυτής. Θα μπορούσαμε να έχουμε μια μόνιμη σχέση λοιπον με την ύλη αυτή; θα μπορούσαμε να εγγυηθούμε ότι δεν θα βασανιστεί λοιπόν η αγαπημένη απο τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις μας; Η ύλη λοιπόν θέλει ειλικρίνεια. Και αν θές, σου έχω στο τέλος μια δική μου εμμονή: αν είμαστε ειλκριρινείς, η "ύλη" μας (επιτέλους εισαγωγικά) θα δείξει στ'αληθεια πίστη. ΑΝ ΛΕΜΕ την αλήθεια, για τα βάσανα της ελευθερίας της, θα μας ακολουθήσει, θα δεχτεί την αυτοαναίρεσή της..ο μαρξισμός του μέλλοντος, ο κομμουνισμός του μέλλοντος, ο υλισμός του μέλλοντος, δεν θα φοβάται την υλική χρεωκοπία(σου θυμίζει κάτι αυτό, στα εδώ; καταλαβαίνεις τη σπόντα νομίζω). Ψωμί και ελευθερία, λίγο ψωμί αν στ'αλήθεια το πούμε ανοιχτά. Πως αλλιώς εξάλλου θα πάψει αυτή η δυτική υποκρισία και η απο-πλάνηση των ταλαιπωρημένων μη δυτικών αδελφών μας; Συγγνώμη για την συνεχή παρουσία...κάποια στιγμή θα σε αφήσω λίγο ήσυχο..λίγο

Αντωνης είπε...

λ.κ:

πριν καν διαβάσω, γιατί έβαλες αυτή τη φριχτή φωτογραφία;
για να θυμηθούμε τη μανία κατεδάφισης;(εντάξει δεν περιμένω απάντηση)

Αντωνης είπε...

Ονειρμός:

Και ο Bukchin έχει πει, στο ''ο μαρξισμός ως αστική ιδεολογία'', κάτι τέτοιο: πως όσο πιο εργατική είναι η εργατική τάξη, τόσο πιο απίθανο είναι να χειραφετήσει τον εαυτό της. ''Ψωμί και ελευθερία, λίγο ψωμί αν στ'αλήθεια το πούμε ανοιχτά''. Απίστευτη φράση Αλλά και η υποσχόμενη ελευθερία είναι ο ορίζοντας που χάνεται πίσω από την εμπόλεμη και επώδυνη διαδικασία της μετάβασης. Μια γενιά τουλάχιστον θα θυσιαζόταν. Ποιά γενιά θα το έκανε αυτό? Ποιά γενιά θα άφηνε την εν πολλοίς διανοητικοποιημένη της εργασία, για να υιοθετήσει μέσα και πρακτικές που αντιφάσκουν με την ίδια την τυπολογία της ως υποκειμένου της εργασίας? Την άσκηση βίας (εκείνος που χρόνια είναι σπίτι-γραφείο-σπίτι, ο μαθητής που έχει μεγαλώσει στο αστικό κλουβί, εμείς οι νεότεροι που προσέχουμε το ντύσιμό μας και το μαλλί), την απότομη και αναγκαστική παραγωγική ανασυγκρότηση, αν μιλάμε για αδύναμους κρίκους, την ραγδαία τοποθέτηση σε αθέλητη εργασία, για το καλό της επανάστασης? Σε όλα αυτά υπάρχει νομίζω άλυτη αντίφαση, την οποία δεν θα λύσει καμιά θεωρητική ανάλυση, γιατί αυτή η αντίφαση βρίσκεται στην υλική κοινωνική πραγματικότητα. Και αίρεται κόντρα στο ρεύμα και με βία και με ρίσκο και με μύθους και με ψέματα που συνέχουν τους ανθρώπους, δυστυχώς...Να κάνουμε επανάσταση στους αδύναμους κρίκους, με κίνδυνο την απομόνωση. Να περιμένουμε να πέσει και άλλο το βιοτικό επίπεδο (απότομη πτώση βιοτικού επιπέδου, όπως παρέπεμπε στον Λένιν ο Αντώνης). Να περιμένουμε μια από τις ''μητροπόλεις'' να κάνει το μεγάλο μπαμ, με την μετατροπή του νόμου της οικονομικής ανισομέρειας στο αντίθετό του (υπερβολική οικονομική ''ανάπτυξη'', τοποθέτηση της στάθμης του αρεστού βιοτικού επιπέδου και των πλαστών αναγκών σε πολύ υψηλό επίπεδο, και μετά η οδυνηρή πτώση των ΗΠΑ, της Γαλλίας με αντικατάσταση από Κίνα, Βραζιλία κτλ?). Δεν το νομίζω το τελευταίο.
Εδώ νομίζω έχουμε μια προσέγγιση από τον Μπαντιού που πρέπει ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Απολογούμαι και εγώ για την συχνότητα των σχολίων μου. Το περιβάλλον είναι σχεδόν εθιστικό...

Αντωνης είπε...

Rakis:

Ο Μπαντιού πάντως σε αντίθεση με την άλυτη αντίφαση υποστηρίζει ότι μπορούμε να σταματήσουμε να είμαστε καταδικασμένοι "στην υπηρεσία των αγαθών" (η φράση με την έννοια που τη χρησιμοποιούσε ο Λακάν, les services des biens).

Αντωνης είπε...

Rakis:

ΑΝ ΛΕΜΕ την αλήθεια, για τα βάσανα της ελευθερίας της, θα μας ακολουθήσει, θα δεχτεί την αυτοαναίρεσή της
---------------------------------------------------

Πράγματι είσαι στο κλίμα της σκέψης του Μπαντιού. (Ας με διορθώσει ο Αντώνης αν κάνω λάθος) Οδηγός της Μπαντιουικής σκέψης το "Δεν υπάρχουν παρά μόνο σώματα και γλώσσες, με εξαίρεση τις αλήθειες" !

Αντωνης είπε...

Θόδωρος Καρώνης:

Γιατί θα πρέπει να θεωρήσουμε δεδομένα όλα αυτά τα περί γενιάς που θα θυσιάζονταν και θα υπέμενε τις βιαιες και οδυνηρές αλλαγές στη ζωή της υπηρετώντας την "παραγωγική ανασυγκρότηση" μιας κομμουνιστικής μετάβασης;
Γιατί θα πρέπει να σκεφτόμαστε με όρους "δικτατορίας επι του προλεταριάτου" και όχι με όρους πολιτών που θα αποφάσιζαν ελεύθερα (όχι βέβαια ομόφωνα αλλά, σαφώς, πλειψηφικά) να πάρουν υπό τον έλεγχό τους μια τεράστια παραγωγική μηχανή που τώρα είναι ρυθμισμένη να λειτουργεί πρωτίστως για τις ανάγκες της κερδοφορίας;
Ναί, σε τέτοια περίπτωση, σημαντικό κομμάτι αυτής της μηχανής θα είναι πλέον άχρηστο και θα πρέπει να εγκαταλειφθεί, οπότε πολλοί θα χρειάζονταν να αλλάξουν εργασία. Γιατί να ταυτίζουμε όμως την "διανοητικοποιημένη" εργασία αποκλειστικά με τις διοικητικές, οργανωτικές και συντονιστικές δραστηριότητες της καπιταλιστικά ρυθμισμένης οικονομίας; (χωρίς να ξεχνάμε βέβαια και εκείνες του τεράστιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, του marketing, της κρατικής γραφειοκρατίας που το υποστηρίζει). Ή, μήπως, οι δραστηριότητες αυτές δεν εμπεριέχουν βία για τους λειτουργούς τους και δεν ασκούν βία στους αποδέκτες τους;
Πόση βία άραγε θα υποστούμε (και πόσοι θα την αποφύγουμε) τα επόμενα χρόνια από την επιχειρούμενη υφεσιακή ανασυγκρότηση του καπιταλισμού στη χώρα μας;

Αντωνης είπε...

Adin:

Κάτι άσχετο.

Γιατί όλοι οι καλοί απολογουνται συνεχώς που αφήνουν σχόλια;

Εδώ ο Χερέτικ - Χαιρεκακέτικ πήρε 85 λάικ και κανείς δεν ντράπηκε!

Αλήθεια αυτά τα λάικ, που αμεσοδημοκρατικά μας λένε, πως ο Χερέτικ Χαιρεκακέτικ έχει οκταπλάσιο IQ απ αυτούς τους σχολιαστές και τον Ράντιγκαλ, τα αφησαν άραγε οι ΚΚΕδες; Μια και μιλάμε για την αγαπημένη ύλη του μαρξισμού, όχι τίποτ΄άλλο...

Αντωνης είπε...

Heretic Fan:

πω πω ζήηηλιιια!

Αντωνης είπε...

Ονειρμός:

Αν τα ζυγίσω, είναι σαφές για μένα τί προτιμώ. Να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας. Και μόνο για χαζούς, ''ηθικούς'' λόγους, πέρα από υλικούς, γιατί δεν έχω πληγεί ακόμα υλικά με καθοριστικό τρόπο (μικροαστούλης). Δυστυχώς το υλικό συμφέρον είναι σημαντικό. Στα μάτια ενός αστού αυτό που θέλω είναι ανορθολογικό. Και με μία έννοια, πράγματι είναι. Αλλά η ιδεολογία, η ηθική, αυτά που πιστεύω, με κάνουν να μην την παλεύω καθόλου με αυτά που βλέπω. Άλλωστε κάποιοι έχουν δείξει ότι υπάρχει ηθική διάσταση στην άρση της αντίφασης παραγωγικων σχέσεων-παραγωγικών δυνάμεων. Στον Χέγκελ η ολότητα αφού διασπαστεί (έστω κοινωνία), επανασυντίθεται με ηθικό τρόπο (μια ηθική που επιβάλει το απόλυτο Πνεύμα, με την λογική του σχήματος έγκλημα-τιμωρία σε αυτούς που διέσπασαν την ολότητα, τους καταπιεστές). Μια ενδιαφέρουσα κουβέντα είναι και η σχέση μαρξισμού με την ηθική (σε πολλούς θα φανείς περίεργο-αλλά υπάρχει πράγματι κομμουνιστική ηθική με όλη την υλικότητά της)
Σίγουρα θα υποστούμε πολύ βία τα επόμενα χρόνια, με την υφεσιακή ανασυγκρότηση όπως λες, που δεν θα είναι καν τέτοια. Η διαφορά νομίζω έγκειται στον ρυθμό, και στην συνειδητή βία που κατά την γνώμη μου θα πρέπει να ακολουθηθεί. Ο κόσμος αυτήν την στιγμή δεν έχει καταλάβει πλήρως τί έρχεται, επίσης μια άμεση έξοδος από Ε.Ε, ευρώ κτλ, θα είχε πολύ πιο δραστική και ορατή επίπτωση, άμεσα, και αν ήταν συνειδητή επιλογή, θα έπρεπε να έχουμε υπόψη μας, και να δηλώνουμε, τις δυσκολίες. Με άλλα λόγια, ο φόβος είναι πολύ μεγαλύτερος αν γνωρίζεις ότι πας σε σύγκρουση, με την Ιστορία ανοιχτή στην πραγμάτωση της χειρότερης και της καλύτερης δυνατότητας, παρά όταν υπομένεις το Μνημόνιο, που όσο δραστικό και αν είναι , πολλοί ''κάθονται'' στο ότι παραμένουν ''Ευρωπαίοι'', παραμένουν στην Δύση, παραμένουν στο παραδεδεγμένο πρότυπο ζωής τους, το οποίο για αυτούς αλλάζει ποσοτικά και δεν μεταπίπτει σε άλλη ποιότητα. Μια τέτοια αλλαγή, δραστική, απότομη, ποιοτική, της ίδιας της φυσιογνωμίας της ζωής τους, θα ήταν μια ρηξιακή κατεύθυνση, που πολλοί δεν θέλουν καν να σκέφτονται.
Κατά την γνώμη μου, σε πρώτο στάδιο χρειαζόμαστε την δικτατορία του προλεταριάτου. Μου φαίνεται πολύ δύσκολο το ανομοιόμορφο σύνολο των πολιτών, όπως λές (διαταξικό ακόμα), να ασκήσει ομοιόμορφο και συμφωνημένο πανοπτικό έλεγχο της παραγωγής. Κατά την γνώμη μου, το χάσμα που θα είναι υπαρκτό μεταξύ των παραγωγών, και ο υποκειμενισμός των διαφορετικών κλάδων παραγωγής, δεν ξεπερνιέται από την μια μέρα στην άλλη. Βεβαίως, μπορώ να καταλάβω πως η αντίθετη άποψη έχει πολύ σοβαρά επιχειρήματα. Μια τέτοια κουβέντα είναι μεγάλη και με πολλές πτυχές.

Αντωνης είπε...

adin:

Φαν,
πολύ! Ναι!Ναι!Ναι!

Πόσες στροφές κάνεις το δευτερόλεπτο;

Αντωνης είπε...

The Observer:

Θα μπορούσες να εντάξεις στις σταθερές παραμέτρους που οδηγούν τις σκέψεις σου ότι την ΟΛΟΙΔΙΑ έκφραση είχες εσύ χρησιμοποιήσει σε σχολιασμό κάποιου άλλου, ο οποίος δεν είχε την δυνατότητα ανταπάντησης ή έστω διευκρινιστικής ερώτησης προς εσένα.
Αν είχες την καλοσύνη, θα ήθελα να μου γνωστοποιούσες τις δεύτερες σκέψεις σου, - αν σου δημιουργούνταν - για την μαρξιστική θεώρηση ενός blog, όπου κατέχετε από ΕΝΑΝ που Δημοσιεύει (post) Άποψη και με πλήρη αδιαφάνεια επιτρέπει ή απορρίπτει σχολιασμούς της από άλλους έχοντας αφήσει την πρόσβαση ανάγνωσης Δημόσια.
Κάνοντας μεγάλη προσπάθεια να γράψω προτάσεις με πάνω από 38 λέξεις αναμένω τις παρατηρήσεις σου.

Με εκτίμηση στις απόψεις ΟΛΩΝ.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Heretic Fan):

9 people liked this.
Μπορείτε να συνεχίσετε να αυτοπαρωδείστε ανενόχλητα ως σμήνος προβάτων (θαύμα της φύσης!), αλλά όχι πλέον εδώ.

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Observer):

Εδώ δεν έχουμε δημοκρατία "παρατηρητών", ρουφιάνων, χαφιέδων, συκοφαντών, συμπλεγματικών, εμμονικών και εν γένει αποβλήτων του ελληνικού κακομαθημεναριάτου.

Το site δεν είναι για τα μούτρα σας.

Να φύγετε, να πάτε αλλού. Σε καμιά πλατεία να σηκώνετε χεράκια.

Τώρα μιλάει ο Μπαντιού και θέλω ησυχία. Ουστ.