Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Μολότωφ κοκτέιλ #9

Παρά την συγκριτική της παντοδυναμία στο ελληνικό πρωτάθλημα, η ποδοσφαιρική μου ομάδα είχε σαιζόν τα τελευταία χρόνια που φαινόταν να παραπαίει. Δεν ενέπνεε καμιά εμπιστοσύνη. Όταν οι οπαδοί αιθάνονταν ξεκάθαρα ότι απειλούνταν ο υπαριθμόν ένα στόχος του σωματείου και του τότε προέδρου του, ήτοι το πρωτάθλημα, πρόβαιναν στο αγανακτισμένο σύνθημα --γνωστό και από παραλλαγές σε άλλες ομάδες-- "ε-ε-ε, ο-ο-ο, φέρτε το πρωτάθλημα και φύγετε από δω!" Το σύνθημα απευθυνόταν κυρίως στους παίχτες, τους οποίους το οπαδικό συναίσθημα είχε φαινομενικά απαξιώσει πλήρως ως σαπάκια, παλτά, και ούτω κάθε εξής.

Λέω "φαινομενικά", διότι το σύνθημα ήταν βαθιά παράδοξο. Πώς γίνεται παίχτες στους οποίους δεν έχεις καμία εμπιστοσύνη, τους οποίους μάλιστα θα ήθελες να δεις άμεσα να εκπαραθυρώνονται μαζικά απ' την ομάδα, να είναι επίσης παίκτες από τους οποίους δικαιούσαι να απαιτείς παρ' όλα αυτά να κερδίσουν το πρωτάθλημα; Και δεύτερον, αν αυτοί οι παίχτες όντως κερδίσουν το πρωτάθλημα, όπως άλλωστε απαιτείς, τότε γιατί επίσης να "φύγουν από δω" όπως επίσης απαιτείς, εφόσον ο βασικός σου στόχος, και αυτός με βάση τον οποίο κρίνεις τα πάντα, είναι να κερδίσει η ομάδα το πρωτάθλημα; Υπάρχει περίπτωση και να πάρουν το πρωτάθλημα οι παίχτες και να πρέπει να φύγουν μαζικά; Μα τότε, δεν θα άρχιζες να διαμαρτύρεσαι αυτόματα και εκ νέου, πιστεύοντας πλέον ότι η μαζική απομάκρυνση παικτών που έχουν πετύχει τον ύψιστο στόχο δηλώνει χαμήλωμα του πήχυ και τσιγκουνιές του προέδρου;

Ο σημερινός αντικαπιταλισμός, σε Ελλάδα και Ευρώπη, μου θυμίζει έντονα τις επιτελεστικές αντιφάσεις του λατρεμένου αυτού γηπεδικού συνθήματος: η απαίτηση απ' τον καπιταλισμό είναι να φέρει πίσω τη χαμένη ευμάρεια και να φύγει, μόνο που αν μπορούσε όντως να τη φέρει πίσω κανείς δεν θα επιθυμούσε να φύγει, γιατί τότε ο καπιταλισμός θα είχε αποδείξει ότι δεν είναι σαπάκι και παλτό αλλα παιχτούρα μεγάλη και ζηλευτή· οπότε, αν τυχόν κόλλαγε κάποιος και έμενε να επαναλαμβάνει το σύνθημα που φώναζαν όλοι μαζί όσο ο καπιταλισμός έφερνε συνέχεια ήττες, θα τον έπαιρναν με τις πέτρες εν χορώ οι πρώην αγανακτισμένοι. Το μυστικό, και με το σύνθημα και με τον σημερινό αντικαπιταλισμό, είναι ότι προσμένει κανείς τη σωτηρία ρητά και αποκλειστικά από αυτόν που ήδη έχει απαξιώσει ως ανίκανο να τη φέρει.

Όταν το ποδόσφαιρο αρχίζει να επικαθορίζει την πολιτική, η κριτική σκέψη οφείλει να μαθαίνει απ' το ποδόσφαιρο. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: