Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Θέσεις για την κρίση, 17/6/2011

0. Ο άνθρωπος που υπερασπίζεται την αναγκαιότητα του πολιτικού στοχασμού δεν περιμένει στην ουρά που σχηματίζει μια ντυμένη στα κουρέλια αρλεκίνων ιντελιγκέντσια για να εξαργυρώσει τα όλο και πιο βραχυπρόθεσμα γραμμάτιά της. Έχει αρκετή αιδώ και αρκετή πανουργία συνάμα για να γνωρίζει πως όλες οι επιταγές που εκδίδει το ιδεολογικό ταμείο ευημερίας της είναι ουσιαστικά ακάλυπτες. Και συνεπώς γνωρίζει επίσης ότι καθήκον του παραμένει η ενίσχυση του ταμείου του μέλλοντος, το οποίο δεν εκδίδει καμία επιταγή αποζημίωσης, όντας φτωχό και εξαρτώμενο αποκλειστικά από συνδρομές.  

1. Η κρίση έχει ήδη εκδιπλωθεί αρκετά για να διαφανεί η κυρίαρχη κοινωνική συνεπαγωγή της: η δημιουργία ενός παγκόσμιου πληθυσμού-απορρίμματος, εγκατελειμμένου στην γυμνή του ζωή, στην σύγχυση, τον πανικό, την οργή και τις προλήψεις του, χωρίς καμία ανταλλακτική αξία, χωρίς καν την δυνατότητα δουλοπρεπούς επανεισαγωγής στο σύστημα, έστω με πολύ χειρότερους όρους. Η θνησιγενής φάση στην οποία εισέρχεται το καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο δεν έχει άλλες δυνατότητες επανεκκίνησης γιατί τις έχει εξαντλήσει προ δεκαετιών, αναγγέλει τον θάνατο όχι του ίδιου του συστήματος αλλά  μιας σειράς πληθυσμών και κοινωνικών ομάδων που εξαρτώνται βιολογικά και ιδεολογικά από αυτό. Το ίδιο το σύστημα, ανεξέλεγκτο και χωρίς δυνατότητα εξορθολογισμού από τα μέσα, θα συνεχίσει να ζει, γιατί δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να ζει. Αλλά μην μπορώντας επίσης να εξασφαλίσει την ζωή του χωρίς φόνο, θα ζήσει εις βάρος ακόμα και της ίδιας της δυνατότητας ανθρώπινων μαζών να πουλήσουν το σώμα τους και τη δύναμη εργασίας τους. Υπάρχουν υπερβολικά πολλοί εργάτες στον κόσμο, υπερβολικά μεγάλος "εφεδρικός στρατός ανέργων", για να χρειάζονται όλοι. 

2. Όσο γρηγορότερα γίνει αντιληπτό το γεγονός ότι όχι απλώς δεν είναι το ζητούμενο της εποχής η δημοκρατία ή η ελευθερία, αλλά ότι διακυβεύεται πια η ίδια η επιβίωση, τόσο λιγότερο θα καθυστερήσει η διαμόρφωση της αντίληψης ότι στόχος του σκέπτεσθαι ριζοσπαστικά σήμερα δεν είναι το καθάρισμα ενός παραθύρου που βλέπει έτσι και αλλιώς απευθείας σε έναν τοίχο ("θεσμική εξυγίανση" είναι το όνομα αυτού του καθαρίσματος), αλλά η θραύση πρώτα του παραθύρου που εμποδίζει την φυσική πρόσβαση στον τοίχο και μετά του ίδιου του τοίχου.

3. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ήρθε η ώρα για να τελειώνει η σκέψη με κάθε φιλοσοφικό και θεωρητικό παράδειγμα ριζοσπαστικής εμμένειας: τα παραδείγματα αυτά απορρέουν από μια πίστη στην εκ των ένδον δυνατότητα ριζοσπαστικής αλλαγής, η οποία με την σειρά της--στις πιο πρόσφατες τουλάχιστον εκδοχές της--στηρίζεται στην αντίληψη ότι "δεν υπάρχει έξω" από τον καπιταλισμό. Η διαπίστωση αυτή είναι σωστή εμπειρικά, αλλά ο εμπειρισμός της αποκτά πολύ διαφορετικό νόημα όταν οι κινούμενοι στην πραγματικότητα τοίχοι αυτού που "δεν έχει έξω" σου συνθλίβουν ένα-ένα τα οστά. Ο στόχος της ριζοσπαστικής θεωρίας δεν μπορεί είναι η προσκόλληση σε μια εμπειρία προδιαγεγραμμένης ήττας εν μέσω παραισθησιογόνου αισιοδοξίας, "ζάλη των ζώων πριν τη σφαγή", για να επικαλεστούμε τον Δημήτρη Δημητριάδη.

4. Αυτό το οποίο είναι απαραίτητο σήμερα, αντίθετα, είναι ακριβώς η άτεγκτη επιμονή στο ότι "υπάρχει έξω", και ότι το καθήκον της σκέψης είναι να ανοίγει, όπως ο φυλακισμένος, με ό,τι έχει στα χέρια της, και ακόμα και με τα γυμνά της νύχια, τρύπες στο περίβλημα της φυλακής. Μόνο η πεποίθηση ότι η φυλακή έχει τέλος, μόνο με άλλα λόγια η επιστροφή στην θεμελιώδη πρόταση της πλατωνικής παραβολής του σπηλαίου, μπορεί να αναψηλαφίσει τις ρωγμές των τοίχων που μας περιβάλλουν με σκοπό διαρρηκτικό και όχι απλά διαγνωστικό (πένθιμη "αντικειμενικότητα") ή βασισμένο στην απάρνηση της ύπαρξης καν τοίχου (τραγελαφική "υποκειμενικότητα"). 

5. Η σκέψη του έξω δεν είναι σκέψη της ριζοσπαστικής εμμένειας αλλά  της διαλεκτικής υπερκέρασης. Η διαλεκτική είναι σκέψη για λογαριασμό της ίδιας της ιστορίας ως μοναδικής "χωρίς έξω" οντότητας, σκέψη για την οποία αυτό που βρίσκεται "έξω" απ' τον καπιταλισμό είναι η ίδια η ιστορία ως ανελέητη κατεδάφιση αναπόδραστων φαινομενικά πεπρωμένων, ως λυτρωτικός φόνος αυτού που καταβροχθίζει κάθε ανθρώπινο λύτρο που παγιδεύεται στον φαινομενικά ατέρμονό του λαβύρινθο. 

6. Η διαλεκτική δεν επενδύει στο "έξω" θεολογικά και αφηρημένα. Το αναζητά ανασυνθέτοντας το πεδίο της πραγματικότητας συγκρουσιακά, βλέποντας στο σταθερό και αμετακίνητο τραπέζι ένα τραπέζι που χορεύει, παρασυρμένο σε αόρατους με γυμνό μάτι στροβιλισμούς εξαιτίας των αντιφάσεων του τρόπου παραγωγής του οποίου είναι έκφανση -- για να θυμηθούμε ένα αλησμόνητο απόσπασμα του Κεφαλαίου του Μαρξ. Η διαλεκτική είναι το βλέμμα με το οποίο η κινηματογραφική κίνηση μιας φαινομενικά αναπόδραστης και μοιραίας καταστροφής αποκαλύπτεται ως απλή συρραφή ακίνητων εικόνων, η φαινομενική στατικότητα των νόμων της αγοράς αναδιατυπώνεται ως αέναη και χαοτική κίνηση, και η πολυάσχολη κινητικότητα των πολιτικών εξελίξεων προκύπτει ως ψευδαισθησιακή κάλυψη της πραγματικής ακινησίας που υπαγορεύει στην πολιτική διαδικασία η οικονομία. Η διαλεκτική είναι το μέσο με το οποίο απομαγεύεται το προφανές ή εμφανές για χάρη αυτού το οποίο το διαπερνά ή το τρυπά, αυτού το οποίο αποκαλύπτει τις χοντροκομμένες του ραφές και συναρμογές, την ad hoc του φύση, την ψευδή του αμεσότητα. 

7. Υπάρχει, ιστορικά ομιλώντας, μόνο μια καθορισμένη άρνηση του καπιταλισμού ως συστήματος, και το όνομά της είναι κομμουνισμός. Κάθε άλλη ιστορικά εκπεφρασμένη άρνηση του καπιταλισμού ήταν ενσυνείδητα μη ανταγωνιστική σε χαρακτήρα, δεν αποσκοπούσε δηλαδή στην αντικατάσταση του καπιταλισμού από κάτι εξίσου συστημικό και ολοκληρωτικό σε χαρακτήρα, αλλά στην δημιουργία εναλλακτικών θυλάκων μέσα του. Το περιθώριο για αυτού του είδους τις κατευθύνσεις σήμερα έχει εξαλειφθεί, και αυτή η εξάλειψη αποτελεί το αντικειμενικό παραπλήρωμα της υποκειμενικής, διανοητικής εξάντλησης της σκέψης της ριζοσπαστικής εμμένειας. Το κεφάλαιο δεν έχει άλλα περιθώρια ανοχής μη καθορισμένων αρνήσεών του, για έναν απλό λόγο: δεν μπορεί πια να τις μετατρέψει σε εξαρτήματα του, σε ελκυστικές διαστάσεις της δικής του λειτουργίας, όπως έκανε με την προηγούμενη μη καθορισμένη του άρνηση το 1968. Αν "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός", δεν είναι ωστόσο εφικτός ως ενύπαρκτη πλην εμβρυακή διάσταση του κόσμου στον οποίο ζούμε, αλλά μόνο ως ενεργητική και δημιουργική καταστροφή του: αυτή είναι η βασική αλήθεια της αντίληψης της πραγματικότητας με όρους ανταγωνιστικής αντίφασης και όχι μάταιης προσπάθειας επιβίωσης μες στην κοιλιά του κήτους.

8. Αυτοί που αρνούνται ότι ο μοναδικός διαθέσιμος δρόμος σήμερα είναι η καθορισμένη άρνηση της λογικής του κεφαλαίου μέσω της διαλεκτικής σκέψης, μέσω της θεωρίας των ανταγωνιστικών--και όχι ρητορικά ή δια της βουλήσεως επιλύσιμων--αντιφάσεων, έχουν μόνο δύο δρόμους μπροστά τους. Ο ένας είναι να παραδοθούν ενσυνείδητα στις δυνάμεις της εκμετάλλευσης και της καταστολής με τα ελάχιστα και πιο εξευτελιστικά προσωπικά ανταλλάγματα που μπορούν να εξασφαλίσουν: μία θέση στο κοινοβούλιο, σε ένα έντυπο ή σε μια υπηρεσία, λίγα χρήματα παραπάνω, ένα μέτρο μεγαλύτερης ανοχής από την οικονομική εξουσία της εθνικής και παγκόσμιας ολιγαρχίας. Με άλλα λόγια, η ενσυνείδητη προδοσία. Ο άλλος δρόμος είναι να συντριβούν χωρίς οργανωμένη αντίσταση, χωρίς επίγνωση της κατάστασης, χωρίς κατανόηση καν των λόγων για τους οποίους αυτό που γινόταν λίγο-πολύ ανεκτό πέντε χρόνια πριν απαγορεύεται δια ροπάλου σήμερα. 

9. Για τους υπόλοιπους και πιθανότατα λιγότερους, αυτούς για τους οποίους γράφω και στους οποίους απευθύνομαι, η τωρινή συγκυρία είναι το ηχητικό σήμα που χτυπά για να καλέσει σε ολοήμερη και κοπιαστική εργασία, κι όχι αυτό που σηματοδοτεί το διάλειμμα ή την έλευση του τέλους. 

10. Πρώτα ως φάρσα, ύστερα ως τραγωδία: η θραύση του τείχους που χώριζε τις δύο Γερμανίες το 1989 δεν ήταν παρά η χλωμή, συγκριτικά ασήμαντη προεικόνιση του ιστορικού καθήκοντος της θραύσης του τείχους που το τείχος αυτό διέκοπτε εγκάρσια, χωρίς να το αναιρεί. Για πολλούς στην Ελλάδα και στον κόσμο, το δίλημμα δεν είναι πια ζωή στον καπιταλισμό ή ζωή εκτός καπιταλισμού· είναι εργασία, πιθανόν για δεκαετίες, προς την στήριξη της συλλογικής και ολοκληρωτικής εξόδου από το φαινομενικά αναπόδραστο, ή θανατηφόρος παράδοση στον εγκλωβισμό σ' αυτό. 

10 σχόλια:

Αντωνης είπε...

Αποκατάσταση σχολίων:

rapantsapatas:

Υπέροχο κείμενο. Και σκληρό. Τόσο όσο και η πραγματικότητά που ξετυλίγεται μπροστά μας τον τελευταίο καιρό

Αντωνης είπε...

Peterpandix:

Κατανοώντας τους επεξηγηματικούς περιορισμούς που διέπουν το κείμενο και τίθενται απο την αρχή λόγω της επιλογής της συγκεκριμένης μορφολογικής άρθρωσης (Θέσεις..) και απο τη θέση του αναγνώστη που δεν έχει παρακολουθήσει στενά όλο το έυρος των γραφόμενων για να είναι δυνατή η σύνθεση του απαραίτητου πλαισίου κατανόησης τους (συμφραζόμενα), νομίζω ότι είναι απαραίτητη η αποσαφήνιση της θέσης 7.

α. Δεν μπορώ να αντιληφθώ (ούτε καν σε πρώτο επίπεδο) το περιεχόμενο της λέξης κομμουνισμος.

β. Δεν γίνεται κατανοητό αν προτείνετε πρακτικά την αντικατάσταση του καπιταλισμού με έναν εξίσου συστημικό και ολοκληρωτικό σε χαρακτήρα κομμουνισμό.

Τα παραπάνω γράφονται με φιλική διάθεση...

Αντωνης είπε...

A.:

Αυτό είναι για μένα
υπόδειγμα «επίκαιρου» κειμένου: όχι σχόλιο περί επικαιρότητας, αλλά στοχασμός
για τον Καιρό. Θα είχε ίσως ενδιαφέρον μία περεταίρω ανάπτυξη της προβληματικής
περί Διαλεκτικής, του μεγάλου απόντα της σημερινής, «επίκαιρης» φιλοσοφίας. Επήγει,
πιστεύω, μια νέα, διαλεκτική ανάγνωση του Πραγματικού και το ξεπέρασμα της αποστεωμένης
αντίθεσης αντικειμενικό – υποκειμενικό...

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Peterpandix):

α. Να σας βοηθήσω:
"Η θεωρία του κομμουνισμού μπορεί να συνοψιστεί σε μία και μόνο πρόταση: Καταργήστε πλήρως την ατομική ιδιοκτησία."
Καρλ Μαρξ

β. Μάλιστα. Μόνο ως παγκόσμιο εγχείρημα είναι εφικτή η καθορισμένη άρνηση του καπιταλιστικού συστήματος. Θέλετε να μην την λέμε κομμουνισμό αλλά %&^%&^^*(*;
Δεν αλλάζει κάτι επί της ουσίας. Αυτό που δεν έχει έξω και που εγκολπώνει κάθε "μέσα-έξω" σε σκέτο "μέσα", πρέπει να καταστραφεί συνολικά.

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

Η ιδέα του κομμουνισμού αποτελεί το απόλυτο μορφικό σημείο κάθε αταξικής πρόθεσης. Ας μην αυταπατώνται ακόμα και οι συναγωνιστές του μη κομμουνιστικού χώρου που δέχονται τον αταξικό στόχο. Έτσι κι αλλιώς οι κοινοί μας αντίπαλοι, στο παρόν της κυριαρχίας του κεφαλαίου, θα τους ονομάζουν και αυτούς κομμουνιστές. Η απάρνηση της κομμουνιστικής σημειακότητας, δεν θα μπορέσει να τους απαλλάξει απο την τοποθέτησή τους στον υπερ-πραγμικό τόπο του κομμουνισμού. Ας υποθέσουμε όμως πως θα γίνει ξανά αποδεκτή η αυτοσημασιοδότηση όλων αυτών που δεν λένε να εγκαταλείψουν την κομμουνιστική στόχευση ήτοι την απόλυτη πρόθεση για την αταξική ''κοινωνία'', τότε θα βρισκόμασταν όλοι ξανά μπροστά στο πάντοτε υπάρχοντα τόπο του κάθε ενός που δεν μπορεί να ξυπνήσει το πρωί, να δουλέψει, να αναπνεύσει, να κοιμηθεί, χωρίς να πάψει να θέλει την κατάργηση όχι μόνο κάθε ταξικής εκμετάλλευσης, αλλά κάθε τάξης και κάθε κράτους. Ποιό είναι αυτό το σημείο; θα ήμουν πολύ αφελής αν πίστευα πως θα μπορούσα να ορίσω τον τόπο αυτού του σημείου. Ο Αντώνης έθεσε εδώ με ουσιαστική βία το "θέμα" της σωματικότητας της ιδέας, κι ας προσέχει να μην ορίσει με τον όρο ''σωματικότητα'' τα σκληρά σημεία της ιδέας που τον απασχολούν. Θα μπορούσα να προχωρήσω εδώ σε μια σειρά σημείο προς σημείο κριτικών παρατηρήσεων. Δεν το κάνω, απλά γιατί συμφωνώ με την βασική στόχευση του κειμένου, αλλά και γιατί θα ήθελα να επαναφέρω το θέμα της διαλεκτικής στην βάση της κριτικής του συγκεκριμένου τρόπου που οργανώνεται η παγκόσμια κοινωνία...
Ας μην γελιόμαστε, ακόμα και τώρα, ακόμα και εδώ, στον "συμβολικά" και ''πραγματικά" σκουπιδότοπο της δυτικής κυριαρχίας, την χώρα πρότυπο-πειραματόζωο της "χρεωκοπίας'', ζούμε ως κυρίαρχοι, είμαστε όλοι--υλικά μόνο;- οι μικροαστοί εργάτες, ή απλά οι μικροαστοί, πάνω στα συνθλιμμένες εξευτελισμένες, απόβλητες ζωές της συντριπτικής μάζας του παγκόσμιου λαού..θα πω λαού φίλοι, και όχι πληθυσμού..(πόσο εξευτελιστικό είναι να ορίζεις ως πληθυσμό αυτούς πάνω στους οποίους παρασιτείς)..
Ας μη γελιόμαστε, ακόμα κι αν έχουμε υπογράψει όλες τις διακυρήξεις υποστήριξης των αδελφών μας αφγανων, πακιστανων, αιγυπτίων, κ.α πόσοι στ'αλήθεια μπορούμε να απαντήσουμε στην πρόκληση της ακροδεξιάς, όταν μας καλεί "να τους βάλουμε σπίτι μας".
Και το θέμα δεν είναι, ας μην γελιόμαστε, όντως αν τους βάλουμε σπίτι μας μόνο, αλλά ότι δεν μπορούμε να βάλουμε σπίτι μας ούτε τους πολυάριθμους φίλους και εχθρούς μας. Γιατί; γιατί ο κομμουνισμός που επιτάσσει ως θεμελίωση και αυτό, απόλυτα και αυτό, στηρίχθηκε σε μιά ποιότητα στάσης που δεν σηκώνει σ'αυτό υποχωρήσεις.
Η συλλογική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, είναι στην πραγμάτικότητα παγκόσμια συλλογική ιδιοκτησία-ιδιοποίηση του πλανήτη, και όχι των μ.παραγωγής του κάθε εθνάριου, ακόμα κι αν αριθμεί εκατομμύρια "κατοίκους".
Σε αυτό θα είναι μόνοι οι αληθινοί κομμουνιστές, σε αυτό όμως θα είναι μόνοι και αυτοί που αμφιβάλλουν ακόμα και στην "καθορισμένη άρνηση" που αναδύει ο Αντώνης..

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος (συνέχεια):

Ίσως να θεωρηθεί πως υποκύπτουμε σε ένα είδος κοινοτιστικής-προνεωτερικής σκέψης αν ορίσουμε έτσι τον κομμουνισμό, όμως θα απαντήσω επιγραμματικά: Ο Fanon δεν είναι κομμουνιστής, είναι ο Λόγος που άφησα στην βιβλιοθήκη μόνο--ιερό μέρος..--τον Καστοριάδη, ο λόγος που ο κάθε κομμουνιστής θα πρέπει να αφήσει για πάντα μόνο στη βιβλιοθήκη τον Καστοριάδη, όσο λαμπρό μυαλό κι αν είχε. Λαμπρά δυτικά μυαλά, τρελά μυαλά, μυαλά σε απομόνωση, μυαλά κουρασμένα..
Ποιά είναι η πολιτική ουσία του κομμουνισμού σήμερα; αν την ακολουθήσουμε ίσως να εγκαταλείψουμε τη λέξη, στο διάολο οι λέξεις, στο διάολο κι ο Μάρξ..ποιά είναι η πολιτική ουσία της αταξικής πρόθεσης, ποιό είναι αυτό που θα μας κάνει με καμάρι να μιλάμε σε ένα τοπίο που βρωμά πτωμαίνη ψέμα βλακεία αδιέξοδο;
Η πολιτική ουσία είναι η οικουμενική ιδιοποίηση της υλικής ζωής, το άνοιγμα στην πρακτική μας ενότητα με τους αδελφούς μας που τους ρουφάμε το αίμα, η απόλυτη και τελειωτική μας απομάκρυνση απο κάθε ιδέα διαχωρισμού.
Είναι αυτό "καθορισμένη άρνηση";

Αντωνης είπε...

Μάριος Ιακώβ:

Kομμουνισμός είναι η πραγματική ιστορική κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων και ο καθολικός του χαρακτήρας έγκειται στην ιστορική υπέρβαση της ολοκληρωτικής φύσης της καπιταλιστικής σχέσης. ''Η ιστορία του κόσμου δεν είναι παρά η πρόοδος της συνείδησης του κομμουνισμού''...

Αντωνης είπε...

RDAntonis (@Γιάννης Τζανάκος):

"Ο Αντώνης έθεσε εδώ με ουσιαστική βία το "θέμα" της σωματικότητας της ιδέας, κι ας προσέχει να μην ορίσει με τον όρο ''σωματικότητα'' τα σκληρά σημεία της ιδέας που τον απασχολούν."

Εξηγείς τι εννοείς εδώ;

"Θα μπορούσα να προχωρήσω εδώ σε μια σειρά σημείο προς σημείο κριτικών παρατηρήσεων."

Εγώ θα το ήθελα αυτό.

"Ο Fanon δεν είναι κομμουνιστής"

Όχι, αλλά ο Σαρτρ που τον στήριξε στη Γαλλία ήταν. Θυμίζω επίσης την φράση του Χο Τσι Μινχ ότι "έκανα όσα έκανα όχι από κομμουνισμό, αλλά από πατριωτισμό."

"Ποιά είναι η πολιτική ουσία του κομμουνισμού σήμερα; αν την ακολουθήσουμε ίσως να εγκαταλείψουμε τη λέξη, στο διάολο οι λέξεις, στο διάολο κι ο Μάρξ."

Στην πραγματικότητα, το πεδίο των λεξικών επιλογών και των αντιστάσεων σε αυτές (ή, αντίθετα, της προαγωγής ορισμένων λέξεων) είναι πεδίο πολιτικό από άκρη σε άκρη. Επίκαιρο παράδειγμα; Η απόλυτη κυριαρχία του σημαίνοντος "άμεση δημοκρατία" πάνω από κάθε άλλο σημαίνον (περιλαμβανομένου του "κοινωνική δικαιοσύνη" ή "αναδιανομή πλούτου" ή "εργασία για όλους").

"Η πολιτική ουσία είναι η οικουμενική ιδιοποίηση της υλικής ζωής, το άνοιγμα στην πρακτική μας ενότητα με τους αδελφούς μας που τους ρουφάμε το αίμα, η απόλυτη και τελειωτική μας απομάκρυνση απο κάθε ιδέα διαχωρισμού. Είναι αυτό "καθορισμένη άρνηση"";

Ναι, είναι, εφόσον η ύπαρξη δύο κόσμων με δραστικά άνισο επίπεδο διαβίωσης είναι δομικό προαπαιτούμενο του τρόπου παγκόσμιας καπιταλιστικής παραγωγής, όπως είναι η μονιμότητα του "εφεδρικού στρατού εργασίας", το αναπόδραστο υφέσεων, ή η συσσώρευση κρατικού χρέους. Δεν πρόκειται για ζήτημα καταφατικού ανοίγματος προς τον άλλο αλλά καταστροφής αυτού που καταδικάζει μόνιμα, και σε συνάρτηση με μια αποικιοκρατία συνώνυμη της πρώιμης φάσης καπιταλιστικής ανάπτυξης (μερκαντιλισμός) την πλειοψηφία του πλανήτη σε είλωτες που εργάζονται για δυτικούς καταναλωτές.

Αντωνης είπε...

Γιάννης Τζανάκος:

Ενδιαφέρουσα αλήθεια ανταπάντηση...πρέπει όμως να ολοκληρώσω την δεύτερη παρέμβασή μου, και είναι τόσο μεγάλη σε έκταση και συναισθηματική ένταση, που θα αναγκαστώ να την αναρτήσω στην σελίδα μου..Ας σταθώ όμως στην σχέση της έννοιας "καθορισμένη άρνηση" με την αναγκαιότητα της καθορισμένης άρνησης. Αν υφίσταται ανάγκη μιας καθορισμένης άρνησης του κ.τ.παραγ. στην συγκεκριμένη του μορφή, είναι γιατί ακριβώς στερούμεθα της αντικειμενικής βάσης της "καθορισμένης άρνησης"..δλδ δεν υπάρχει εκείνη η ''θετική'' βάση που "παράγει" την καθορισμένη άρνηση.Υπο αυτή την έννοια εξηγείται και η απελπισία των Γάλλων του '60, χωρίς να διακαιολογώ την παρεκτροπή τους ή να το πω λαικά την παραλογιά τους, το βάρεμά τους.
Έτσι επανέρχομαι στο θέμα της σωματικότητας. Νομίζω και εσύ, επιτίθεσαι με ορμή στο πράγμα, και έτσι χωρίς να φεύγεις απο το μαρξιστικό πλάισιο, ωστόσο πιάνεις τον ταύρο απο τα κέρατα, με έναν θα έλεγα μη μαρξιστικό τρόπο, σωματικά..αν και θα μπορούσε να πεί κανείς ότι αυτό είναι επαναστατικός μαρξισμός..είναι όμως; για να γίνω πιο συγκεκριμένος πρέπει να επεκταθώ πολύ..να το κάνω εδώ; η καλύτερα στο σπίτι μου; δεν θέλω να καταχρώμαι τον χώρο

Αντωνης είπε...

RDAntonis:

Γιάννη, όπως προτιμάς και όπως σε βολεύει καλύτερα.

Ιστορικά, η καθορισμένη άρνηση του σοσιαλδημοκρατικού αφηγήματος των σταδίων προηγήθηκε του χτισίματος "θετικής βάσης". Το αντίθετο με την σημερινή κατάσταση, όπου στην πλατεία συζητιούνται συντάγματα πριν (και χωρίς) επανάσταση, συντάγματα των αδύναμων και ηττημένων, δηλαδή μη συντάγματα.