Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Μολότωφ Κοκτέιλ #14

Παρόν στάδιο: Οικουμενοποίηση της υστερίας.

Οι εκπρόσωποι της τάξης του ελληνικού ευρωπαϊσμού έχουν χάσει την ψυχραιμία τους. Το τρίπρακτο ντελίριο (1, 2, 3) του --αδιαμφισβήτητα επιτυχημένου διεθνώς--Απόστολου Δοξιάδη είναι ενδεικτικό τρικυμίας εν κρανίω που φαντάζει ακόμα πιο αλλόκοτη για αυτούς που έχουν διαβάσει την ωδή στην φιλελεύθερη και δημοκρατική διανοητική ψυχραιμία που λέγεται Logicomix. 

Το ίδιο και οι εξ ευωνύμων αντίπαλοί τους, δυστυχώς: η αντικατάσταση ταξικών από εθνικά αφηγήματα για την κρίση είναι de rigeur, και έτσι, η πολιτική οικονομία --αστικής ή μαρξιστικής κατεύθυνσης, αδιάφορο-- έχει για τα καλά δώσει τη θέση της σε επικλήσεις κατά το δυνατόν συσπειρωτικότερες, που στην πράξη σημαίνει το πρόταγμα μιας ρητορικής που κινείται μεταξύ Παπαφλέσσα, Δεκεμβριανών, μάχης των Δερβενακίων και Τεπελενίου.

Αλλά και οι Ευρωπαίοι (και κατά δεύτερο λόγο οι Αμερικάνοι) δεν πάνε πίσω, παλινδρομώντας ανάμεσα σε λαϊκιστικές και κατά βάση ρατσιστικές κορώνες περί άχρηστων και τεμπέληδων νοτίων που δεν αξίζουν πεντάρα οικονομικής βοήθειας και εναγώνιας παρακολούθησης, σε live αναμετάδοση από όλα τα μεγάλα τους δίκτυα, των συνεδριάσεων του ελληνικού κοινοβουλίου που πριν δυο χρόνια δεν τις έβλεπε άνθρωπος στον πλανήτη και να τον πλήρωνες.

Ούτε βέβαια και η κυβέρνηση υστερεί στον διαγωνισμό υστερίας. Μετά την παραίτηση που έγινε συγκυβέρνηση που έγινε ανασχηματισμός, μετά τις δεσμεύσεις που έγιναν αναιρέσεις, που έγιναν αναιρέσεις αναιρέσεων, μετά τις επιτυχίες που έγιναν αποτυχίες που έγιναν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, προχωρά σε έναν ορυμαγδό ξέπνοα υστερικών νομοσχεδίων που θυμίζουν τις σπασμωδικές και μάταιες κινήσεις κάποιου που πνίγεται και γλιτωμό δεν έχει.

Όλοι μαζί βαράνε τα ταμπούρλα ενός πολέμου χωρίς εντοπίσιμους εχθρούς, χωρίς στρατηγική επόμενης μέρας, χωρίς στόχους, χωρίς τρόπους κλιμάκωσης και αποκλιμάκωσης, χωρίς πλάνο εξόδου από την εμπλοκή και τελικά, χωρίς αντίκρυσμα.

Ένα πράγμα είναι βέβαιο: κανείς δεν θέλει να μιλήσει για κομμουνισμό, για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, για κατάργηση της αστικής δικτατορίας. Η παγκόσμια δυτική κοινωνία προτιμά να ζήσει την σήψη της και το αδιέξοδό της ως το τέλος, να γκρεμίσει με τα ίδια της τα χέρια και το τελευταίο λιθαράκι έλλογου πολιτισμού που έχτισε, να ευτελίσει κάθε της υψιπετή και υψηλόφρωνα υποτίθεται θεσμό με την απροκάλυπτη υποκρισία της ("Ευρώπη των λαών", "κοινωνία των πολιτών", "πολυπολιτισμικότητα", "ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα", "κοινωνία μάθησης"), παρά να βγάλει απ' τον λαιμό της την πέτρα που την τραβάει προς τον πάτο.

1 σχόλιο:

Cris είπε...

http://parallhlografos.wordpress.com/2011/06/27/%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%BA%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%8C%CF%81%CE%B8/