Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

V.I. Lenin-Για την απονέκρωση του κράτους (δεύτερο μέρος)

Δημοκρατία για την τεράστια πλειονότητα του λαού και βίαιη κατάπνιξη, δηλαδή αποκλεισμός από τη δημοκρατία των εκμεταλλευτών, των καταπιεστών του λαού -- να ποια είναι η τροποποίηση της δημοκρατίας στο πέρασμα από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.

Μόνο στην κομμουνιστική κοινωνία, όταν η αντίσταση των κεφαλαιοκρατών θα έχει τσακιστεί τελικά, όταν οι κεφαλαιοκράτες θα έχουν εξαφανιστεί, όταν δεν θα υπάρχουν τάξεις (δηλαδή δεν θα υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας ανάλογα με τη σχέση τους ως προς τα κοινωνικά μέσα παραγωγής) -- μόνο τότε "εξαφανίζεται το κράτος και μπορούμε να μιλούμε για ελευθερία." Μόνο τότε είναι δυνατή και θα εφαρμοστεί η πραγματικά πλήρης δημοκρατία, πραγματικά δίχως εξαιρέσεις. Και μόνο τότε η δημοκρατία θα αρχίσει να απονεκρώνεται για τον απλούστατο λόγο ότι οι άνθρωποι, λυτρωμένοι από την κεφαλαιοκρατική δουλεία, από τις αναρίθμητες φρίκες, τις αγριότητες, τους παραλογισμούς και τις ατιμίες της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης θα συνηθίσουν σιγά σιγά να τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες συμβίωσης, γνωστούς από αιώνες και που χιλιάδες τώρα χρόνια επαναλαμβάνονται σε όλους τους κώδικες, να τους τηρούν δίχως βία, δίχως καταναγκασμό, δίχως υποταγή, δίχως ιδιαίτερο μηχανισμό καταναγκασμού που λέγεται κράτος.

Η έκφραση "το κράτος απονεκρώνεται" έχει επιλεγεί πολύ πετυχημένα γιατί δείχνει και τον βαθμιαίο και τον αυθόρμητο χαρακτήρα αυτής της προρείας. Μόνο η συνήθεια μπορεί να επιδράσει έτσι και ασφαλώς θα επιδράσει, γιατί βλέπουμε γύρω μας εκατομμύρια φορές πόσο εύκολα οι άνθρωποι συνηθίζουν να τηρούν τους απαραίτητους για τον εαυτό τους κανόνες συμβίωσης αν δεν υπάρχει εκμετάλλευση, αν δεν υπάρχει κάτι που να τους κάνει να αγανακτούν, που να προκαλεί τη διαμαρτυρία και το ξεσήκωμά τους, που να προκαλεί την ανάγκη της καταστολής.

[...]

Μόνο ο κομμουνισμός είναι σε θέση να δώσει πραγματικά πλήρη δημοκρατία και όσο πληρέστερη είναι αυτή, τόσο πιο γρήγορα θα γίνει περιττή, θα νεκρωθεί από μόνη της.

[...]

Τέλος μόνο ο κομμουνισμός κάνει ολότελα περιττό το κράτος, γιατί δεν έχει ποιον να καταπνίξει -- "ποιον" με την έννοια της τάξης, με την έννοια της συστηματικής καταπολέμησης ορισμένης μερίδας του πληθυσμού. Δεν είμαστε ουτοπικοί και δεν αρνούμαστε ότι είναι πιθανά και αναπόφευκτα τα έκτροπα ορισμένων ατόμων, όπως και ότι είναι ανάγκη να καταπνίγονται παρόμοια έκτροπα.

[...]

Δεν ξέρουμε με ποια ταχύτητα και με πόσα στάδια θα γίνεται αυτό, αλλά ξέρουμε ότι θα απονεκρώνονται [τα έκτροπα]. Με την απονέκρωσή τους θα απονεκρωθεί και το κράτος.

[...]

δεν μπορεί να νομίζουμε ότι όταν οι άνθρωποι θα έχουν γρκεμίσει τον καπιταλισμό, θα μάθουν μονομιάς να εργάζονται για την κοινωνία δίχως κανένα κανόνα δικαίου, γιατί και οι οικονομικές προϋποθέσεις για μια τέτοια μεταβολή δεν προσφέρονται μεμιάς με την κατάργηση του καπιταλισμού.

Άλλοι όμως κανόνες, εκτός από το "αστικό δίκαιο" δεν υπάρχουν. Στο μέτρο λοιπόν αυτό εξακολουθεί να είναι αναγκαίο και το κράτος, που περιφρουρώντας την κοινή ιδιοκτησία στα μέσα της παραγωγής θα περιφρουρούσε και την ισότητα της εργασία και την ισότητα στη διανομή των προϊόντων.

Το κράτος απονεκρώνεται εφόσον δεν υπάρχουν πια κεφαλαιοκράτες, δεν υπάρχουν πια τάξεις και για αυτό δεν μπορείς πια να καναπνίγεις καμία τάξη.

Δεν έχει όμως απονεκρωθεί ολότελα το κράτος, γιατί θα μείνει η περιφρούρηση του "αστικού δικαίου", που καθιερώνει την πραγματική ισότητα. Για την ολοκληρωτική απονέκρωση του κράτους χρειάζεται ο ολοκληρωμένος κομμουνισμός.

[...]

Η οικονομική βάση για την ολοκληρωτική απονέκρωση του κράτους είναι μια τόσο υψηλή ανάπτυξη του κομμουνισμού,  που εξαφανίζει την αντίθεση ανάμεσα στην διανοητική και χειρωνακτική εργασία και συνεπώς εξαφανίζει μια από τις σπουδαιότερες πηγές της σημερινής κοινωνικής ανισότητας και μάλιστα μια τέτοια πηγή, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να εξαλειφθεί μεμιάς, με μόνο το πέρασμα των μέσων της παραγωγής σε κοινωνική ιδιοκτησία, με μόνη την απαλλοτρίωση των κεφαλαιοκρατών.

Η απαλλοτρίωση αυτή θα δημιουργήσει τη δυνατότητα για γιγάντια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. [...] Πόσο γρήγορα όμως θα προχωρήσει πιο πέρα αυτή η ανάπτυξη, πόσο γρήγορα θα οδηγήσει στην κατάργηση του καταμερισμού εργασία, στην εκμηδένιση της αντίθεσης ανάμεσα στην διανοητική και χειρωνακτική εργασία, στη μετατροπή της εργασίας σε "πρώτιστη ανάγκη της ζωής", αυτό δεν το ξέρουμε και ούτε μπορούμε να το ξέρουμε.

[...]

Το κράτος θα μπορέσει να απονεκρωθεί ολοκληρωτικά τότε, όταν η κοινωνία θα εφαρμόσει τον κανόνα: "ο καθένας ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του", δηλαδή όταν οι άνθρωποι θα έχουν σε τέτοιο βαθμό συνηθίσει να τηρούν τους βασικούς κανόνες της συμβίωσης και η εργασία τους θα έχει γίνει τόσο παραγωγική, που προαιρετικά θα δουλεύουν ανάλογα με τις ικανότητές τους. [...] Η διανομή των προϊόντων δεν θα απαιτεί τότε από την κοινωνία να ρυθμίζει το ποσό των προϊόνων που θα παίρνει ο καθένας. Ο κάθε άνθρωπος θα παίρνει ελεύθερα "ανάλογα με τις ανάγκες του."

Από την άποψη την αστική είναι εύκολο να χαρακτηρίσεις "καθαρή ουτοπία" ένα παρόμοιο κοινωνικό σύστημα και να κοροϊδεύεις τους σοσιαλιστές, γιατί υπόσχονται στον καθένα το δικαίωμα να παίρνει από την κοινωνία, δίχως κανένα έλεγχο πάνω στην εργασία του κάθε ξεχωριστού πολίτη, οποιαδήποτε ποσότητα τρούφες, αυτοκίνητα, πιάνα, κλπ. Με τέτοια κορϊδία και σήμερα ακόμα ξεφεύγουν από το ζήτημα οι περισσότεροι αστοί "επιστήμονες" που φανερώνουν και την αμάθειά τους και τη συμφεροντολογική υπεράσπιση της κεφαλαιοκρατίας.

Αμάθεια, γιατί σε κανενός σοσιαλιστή το μυαλό δεν πέρασε "να υποσχεθεί" πως έφτασε η ανώτερη φάση του κομμουνισμού. Και η πρόβλεψη των μεγάλων σοσιαλιστών ότι θα έρθει, προϋποθέτει όχι τη σημερινή παραγωγικότητα της δουλειάς και όχι το σημερινό μικροαστό, που είναι ικανός, όπως οι υπότροφοι του Πομιαλόφκσι, να χαλάει "άσκοπα" τις αποθήκες του κοινωνικού πλούτου και να ζητάει τα αδύνατα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: