Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

(Non) Habeas Corpus II

Via plagal

...Στη θάλασσα δεν υπάρχουν ίχνη. Δεν αφήνει κανείς ίχνος. Ούτε το σώμα, ούτε το πτώμα. Στην Λιβύη, το έδαφος που πατάς σε κάνει προνομιούχο αντικείμενο ανθρωπιστικών παρεμβάσεων. Το σώμα πρέπει να σωθεί όταν πατάει στο έδαφος. Είναι ζήτημα ανθρωπισμού. Ακόμα και αν για να σωθεί πρέπει να περιστοιχιστεί με πτώματα.

Αν δεν πατάς στο έδαφος, δεν είσαι πια σώμα. Είσαι μόνο ένα πτώμα που έρχεται, ένα περιφερόμενο πτώμα εν εξελίξει, μια πλανώμενη διαδικασία θανάτου.

Ο ανθρωπισμός των βομβών, η προστασία του σώματος με πτώματα, σταματά στο έδαφος. Στη θάλασσα, όπου δεν μένουν ίχνη, όπου δεν υπάρχει σώμα του εγκλήματος, υπάρχει μόνο εγκατάλειψη. Άρση της εμβέλειας του νόμου. Ο νόμος ως άρση. Ως νόμος της άρσης. Ο νόμος ως εγκατάλειψη. Ως νόμος της εγκατάλειψης. Και η καταδίκη σε θάνατο χωρίς την καταδίκη σε θάνατο, χωρίς δίκη, χωρίς παράβαση άλλη από την παραβίαση ενός συνόρου.

Νόμος, βαθμός μηδέν: χωρίς δικαιϊκό περιεχόμενο, χωρίς αναφορά στην ηθική ή την ιερότητα της ζωής. Ο μυθικός πυρήνας του νόμου, οι αρχαϊκές του απαρχές: H τιμωρία, δια του θανάτου, για την παραβίαση ενός συνόρου, που με την σειρά του είναι η αρχαϊκότερη μορφή όχι του κράτους, αλλά του ιερού. Sacer. Δεν ξέρω αν πράγματι χτύπησα την πόρτα από θρασύτητα ή αφηρημάδα είτε της έδειξα μονάχα τη γροθιά μου και δεν τη χτύπησα καθόλου. Εκατό βήματα πιο πέρα, εκεί που έστριβε ο εξοχικός δρόμος, άρχιζε το χωριό. Δεν το ξέραμε, αλλά, μόλις είχαμε προσπεράσει το πρώτο σπίτι, μας πλησίασαν κάποιοι άνθρωποι και μας έκαναν νόημα φιλικά ή απειλητικά, τρομοκρατημένοι, καμπουριασμένοι από το φόβο. Μας δείξανε προς τη μεριά της έπαυλης, που είχαμε μόλις πριν λίγο προσπεράσει, και μας θύμισαν το χτύπημα στην πύλη. Οι ιδιοκτήτες της αγροτικής έπαυλης θα μας έκαναν αγωγή και θ' άρχιζαν αμέσως οι ανακρίσεις.*

Imperium Romanum Sacrum. Ιερή Αυτοκρατορία της Ενωμένης Ευρώπης. Θυσία των εξάγιστων. Χωρίς θυσία. Homines sacri. Χωρίς αίμα. Προπαντός χωρίς αίμα. Το σώμα μπορεί να γίνει εκτελεστής του εαυτού του. Εάν του στερήσεις νερό ή φαγητό, κάνει τη βρώμικη δουλειά που προαπαιτεί η αποδέσμευση του πτώματος που κρύβει μέσα του, στα σωθικά του. 

Χωρίς αίμα. Καθαρά χέρια. Νίπτουμε τας χείρας μας στη θάλασσα. Στη θάλασσα δεν μένουν ίχνη.

Non habeas corpus. 


*Franz Kafka, "Το χτύπημα στην πύλη"

Δεν υπάρχουν σχόλια: