Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Οι "indignados" και το Σύνταγμα ως η φάρσα της Πλατείας Ταχρίρ (Smirnoff)

Μετά την επιτυχία των εξεγέρσεων στην Τυνησία και την Αίγυπτο να ανατρέψουν τα δικτατορικά καθεστώτα, ξεκίνησε στα καθ’ ημάς μία ολόκληρη συζήτηση για τη μεταφορά του παραδείγματος της πλατείας Ταχρίρ του Καϊρου στην ελληνική πολιτική πρακτική. Υπήρξαν μάλιστα και εκκλήσεις από μεριά πολιτικών δυνάμεων και προσώπων, όπως ο Αλέκος Αλαβάνος, να μετατραπεί η πλατεία Συντάγματος σε πλατεία Ταχρίρ, με τον κόσμο να παραμένει εκεί και μετά το τέλος της πορείας που συνόδευσε τη γενική απεργία της 15ης του Φλεβάρη. Όπως έδειξε η εμπειρία όμως οι εκκλήσεις έπεσαν στο κενό και αντί να μετατραπεί το Σύνταγμα σε Ταχρίρ μάλλον συνέβη το αντίθετο.

Ωστόσο, μετά την έναρξη του κινήματος της Puerta del Sol στη Μαδρίτη, που επικαλείται ως έμπνευση τις αραβικές εξεγέρσεις και ειδικότερα το παράδειγμα των ειρηνικών μαζικών συγκεντρώσεων στην πλατεία Ταχρίρ, η συζήτηση αναζωπυρώθηκε και εδώ, ενώ είχαμε και την πρώτη προσπάθεια χθες να μιμηθεί το παράδειγμα της Ισπανίας, με την οργάνωση συγκεντρώσεων σε μία σειρά πόλεις της επικράτειας. Η προσπάθεια αυτή εμφανίζει μία σειρά θιασώτες και οπαδούς, από το Σκάι και το Βήμα, μέχρι τμήματα της αριστεράς και της αναρχίας.

Σε τι συνίσταται όμως το παράδειγμα της πλατείας Ταχρίρ που τείνει να μετατραπεί σε ιδεότυπο επιτυχημένης πολιτικής δράσης από ποικίλες μερίδες του εγχώριου πολιτικού φάσματος; Τι νοήματα επιχειρείται να προσκολληθούν στο όνομα »Ταχρίρ» ώστε να αξιοποιηθεί στον εγχώριο πολιτικό ανταγωνισμό; Αυτό που πρώτα και κύρια μεταφέρεται στην Ελλάδα από την εμπειρία της πλατείας του Καΐρου είναι ο υποτιθέμενος ειρηνικός- μη βίαιος χαρακτήρας των συγκεντρώσεων εκεί. Επίσης ο κατά κόρον αδιαμεσολάβητος από πολιτικά κόμματα τρόπος οργάνωσης τους. Η δε αυτή οργάνωση ήταν περισσότερο αποτέλεσμα αυθόρμητων και οριζόντιων προσπαθειών χιλιάδων ανθρώπων μέσα από ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook και το twitter. Τέλος στο επίπεδο του πολιτικού περιεχομένου τα βασικά χαρακτηριστικά που αποδίδονται στο συγκεκριμένο κίνημα είναι δύο. Ένα αρνητικό, το "φτάνει πια" που αποτυπώνει την υπερχειλισμένη αντίδραση στην υπάρχουσα κατάσταση και ένα ένα θετικό: "δημοκρατία", που εκφράζει τη συγκεκριμένη στόχευση. Ωστόσο και τα δύο εμφανίζονται εξαρχής ως ηγεμονικά, με την έννοια πως απαντούν σε μία πανθομολογούμενη έλλειψη και ένα all inconclusive πρόταγμα που αγκαλιάζει την μεγάλη πλειοψηφία χωρίς να δημιουργεί "αχρείαστες" διαιρέσεις στο εσωτερικό του λαού. Αυτά λοιπόν είναι τα σημαινόμενα που επισυνάπτονται στο σημαίνον Ταχρίρ στην προσπάθεια να μεταφερθεί στην εγχώρια πολιτική συζήτηση.

Πόσο όμως αντέχει αυτή η πρόσληψη της Ταχρίρ σε μία στοιχειώδη πραγματολογική εξέταση της αιγυπτιακής (και τυνησιακής) εξέγερσης; Και πόσο στέκει μία τέτοια σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα; Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Η αιγυπτιακή εξέγερση ούτε αυθόρμητη και αδιαμεσολάβητη ήταν, ούτε μη βίαιη. Δεν ήταν αυθόρμητη διότι συνέβη ύστερα από 10 χρόνια κινηματικής και πολιτικής Άνοιξης της αιγυπτιακής κοινωνίας η οποία αφορούσε πολλά και αλληλοεπικαλυπτόμενα πεδία. Από το κίνημα συμπαράστασης της δεύτερης παλαιστινιακής Ιντιφάντα το 2000, το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα κατά του πολέμου στο Ιράκ το 2003, τις μαζικές και άγριες απεργίες από το 2006 και μετά, πολλές από τις οποίες νικηφόρες, μέχρι ένα ισχυρό κίνημα νεολαίας με πολιτικά και κοινωνικά αιτήματα που ξεπήδησε ακριβώς ως συμπαράσταση στις εργατικές απεργίες και κατά της καταστολής που υπέστησαν. Το κίνημα αυτό δημιούργησε και τη δική του δομή, "Το κίνημα της 6ης του Απρίλη", που ήταν και αυτό που κάλεσε την πρώτη συγκέντρωση στην πλατεία Ταχρίρ. Το διαδίκτυο έπαιξε βοηθητικό ρόλο, στη διευκόλυνση της οργάνωσης των κινητοποιήσεων, ουδέποτε όμως υποκατέστησε τις πραγματικές κινηματικές δομές και την ουσιαστική ιδεολογική και πολιτική προπαρασκευή που είχε γίνει όλα αυτά τα χρόνια. Τέλος είναι λάθος επίσης πως οι συγκεντρώσεις είχαν εχθρική ή έστω επιφυλακτική στάση απέναντι στα κόμματα. Σημαντικός κόμβος για την εξέλιξη του κινήματος υπήρξε η ολόθερμη συμμετοχή των Αδελφών Μουσουλμάνων, του μόνου μαζικού κόμματος που επιβίωσε της καταστολής του καθεστώτος, συμμετοχή που βέβαια καλωσορίστηκε ιδιαίτερα από τους διαδηλωτές.

Όλα τα παραπάνω βέβαια επιμελώς αποκρύπτονται από τη συζήτηση εδώ για να οδηγηθούμε στη θέση περί της προκλήσεως ενός συμβάντος εκ του μηδενός, για να ενισχυθεί μία τάση αντιπολιτικής, η εχθρότητα απέναντι στα κόμματα και κατ’ επέκτασιν τις θέσεις τους, για να επιστρέψουμε σε μία προ της Πτώσης αρχή όπου όλα ήταν ειρηνικά και όμορφα, μέχρι να έρθουν τα κόμματα με τον ξύλινο λόγο τους και την ατελέσφορη ή και επικίνδυνη πρακτική τους, να τα διαταράξουν. Υποβαθμίζεται έτσι η πολιτική συζήτηση και εξαφανίζονται μία σειρά πολιτικά κεκτημένα των αγώνων δεκαετιών. Αν μπορεί να υπάρξει κάτι από το τίποτα, τότε ποιος ο λόγος όλων αυτών των συζητήσεων για στρατηγικές, αιτήματα, τακτικές και μορφές δράσης;

Ας περάσουμε τώρα στον ειρηνικό – μη βίαιο χαρακτήρα των αιγυπτιακών κινητοποιήσεων. Αυτό είναι ίσως το κεντρικό στοιχείο της αφήγησης που συγκροτεί τον ιδεότυπο "Ταχρίρ" . Μαθαίνουμε λοιπόν πως αυτό που εξασφάλισε τη μαζικότητα και την επιτυχία των αιγυπτιακών διαδηλώσεων είναι η μέχρι τέλους παθητική, μη βίαιη διάσταση τους, ο σεβασμός της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, η μη παρακώλυση της ομαλής λειτουργίας της οικονομίας και κοινωνίας. Όλα αυτά βέβαια, εμμέσως πλην σαφώς, αντιπαραβάλλονται με τον αναποτελεσματικό και αδιέξοδο χαρακτήρα των εγχώριων κινητοποιήσεων, όπως οι απεργίες, οι καταλήψεις και οι διαδηλώσεις. Η επιφανειακή αυτή προσέγγιση των διαδηλώσεων της πλατείας του Καΐρου λέει περισσότερα εξαιτίας αυτών που αποκρύπτει, παρά με αυτά που ρητά διατυπώνει. Διότι μπορεί για τα ευρωπαϊκά και ελληνικά δεδομένα η δράση των Αιγυπτίων να ήταν παθητική και μη βίαιη (ειρηνική παρουσία σε μία πλατεία), για το αιγυπτιακό καθεστώς όμως συνιστούσαν μία μέγιστη επιθετική κίνηση που υπονόμευε άμεσα την εξουσία του. Σε δικτατορικά καθεστώτα που απαγορεύουν ή περιστέλλουν δραστικά, με φυσική καταστολή, το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και την ελεύθερη πολιτική έκφραση, κινήσεις που αμφισβητούν αυτή την απαγόρευση, όπως οι συγκεντρώσεις στην Ταχριρ, μόνο με την ύπαρξη τους και δευτερευόντως με τα αιτήματα τους (που στην Αίγυπτο ήταν σαφώς αντικαθεστωτικά), εκλαμβάνονται, και ορθά, ως μέγιστες απειλές. Ταυτόχρονα, σε καθεστώτα που στηρίζουν τη κυριαρχία τους στην καταστολή και στη διάλυση κάθε αντιπολίτευσης εν τη γενέσει της είναι αποφασιστικής σημασίας, από τη σκοπιά των αντιπολιτευόμενων, να σπάσει το φράγμα του φόβου και καταστεί εφικτό να υπάρξει μία κρίσιμη μάζα ανθρώπων που θα αντέξει την καταστολή και θα επιτρέψει σε μεγαλύτερες μάζες να κατέβουν στους δρόμους. Το τελευταίο με τη σειρά του αποτελεί αποτελεί και το ποιοτικό άλμα που εν πολλοίς αχρηστεύει τις κατασταλτικές δυνατότητες του αστυνομικού κράτους.

Όπως βλέπουμε λοιπόν, μία συγκεκριμένη μορφή δράσης (μαζικές ειρηνικές συγκεντρώσεις) σε ένα δεδομένο συγκείμενο σαν και αυτό της Αιγύπτου, ενός διδακτορικού κράτους δηλαδή, μπορεί να αποδώσει σημαντικά αποτελέσματα. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει αυτό με την ελληνική πραγματικότητα όπου το δικαίωμα των συναθροίσεων είναι ελεύθερο και όπου σύμφωνα με την αστυνομία το περασμένο χρόνο έγιναν 900 συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας, από πολύ μαζικές έως ελάχιστα; Επίσης δεν είναι καθόλου αλήθεια πως οι αιγυπτιακές διαδηλώσεις ήταν εξολοκλήρου μη βίαιες, αντίθετα οι διαδηλωτές χρησιμοποίησαν αρκετή βία κάθε φορά που οι αστυνομία ή πληρωμένοι και μη οπαδοί του Μουμπαρακ προσπάθησαν να τους διαλύσουν. Αμυντική μεν αλλά βία δε. Αν θέλαμε λοιπόν να κάνουμε τη σύγκριση με την Ελλάδα, μία καλύτερη αναλογία θα ήταν αυτή της Κερατέας, όπου οι κάτοικοι κατέλαβαν την περιοχή τους για να εμποδίσουν την κατασκευή ΧΥΤΑ, ασκώντας αμυντική βία κάθε φορά που η αστυνομία προσπαθούσε να τους διαλύσει. Όμως οι κάτοικοι της Κερατέας δεν επιβραβεύονται από τα εγχώρια μίντια, αντίθετα λοιδορούνται ως »300 χούλιγκανς».

Όμως ακόμη και στην περίπτωση της Αιγύπτου και της Τυνησίας δεν πρέπει να υπερτονιστεί ο ρόλος των πολυήμερων, ειρηνικών συγκεντρώσεων στην πτώση του Μουμπάρακ και του Μπεν Άλι. Οι κινητοποιήσεις αυτές υπήρξαν ιδιαίτερα σημαντικές αλλά από μόνες τους δεν θα ήταν αρκετές για να προκαλέσουν την πτώση των δικτατόρων. Αντίθετα, αυτό που έπαιξε καταλυτικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη ήταν κάτι που οι εδώ εγχώριοι υμνητές της πλατείας Ταχρίρ προσπαθούν επιμελώς να το ξεχάσουν. Ποιο είναι αυτό; μα η παράλυση της οικονομίας βέβαια. Η Αίγυπτος και η Τυνησία είναι δύο χώρες που η οικονομία τους στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό. Η παρατεταμένη, αστάθεια, η συνεχόμενη βία και καταστολή, το συνεχές κλείσιμο των καταστημάτων, είτε λόγω των διαδηλώσεων είτε λόγω της συμμετοχής των ιδιοκτητών σε αυτές, παρέλυσαν την τουριστική βιομηχανία με αποτέλεσμα η οικονομία και οι αιγυπτιακές επιχειρήσεις και το κράτος να χάνουν δισεκατομμύρια δολάρια. Ταυτόχρονα τις τελευταίες μέρες των κινητοποίησεων άρχισαν να εξαπλώνονται μαζικές απεργίες στις ιδιωτικές και μη βιομηχανίες, πολλές από τις οποίες ήταν ιδιαίτερα ριζοσπαστικές, φτάνοντας μέχρι το σημείο της εκδίωξης των διευθυντών από τα εργοστάσια και την κατάληψης τους από τους εργάτες. Ήταν αυτές οι εξελίξεις που έπεισαν το στρατό και την αστική τάξη που μέχρι τότε επέμεναν να στηρίζουν τον Μουμπάρακ (και τον Μπεν Άλι), να τους εγκαταλείψουν και να δρομολογήσουν έναν ελεγχόμενο εκδημοκρατισμό. Βλέπουμε λοιπόν πως όλες εκείνες οι μορφές πάλης που εδώ παρουσιάζονται ως αναποτελεσματικές) απεργίες, παράλυση της οικονομίας κλπ) είναι αυτές που σε τελική ανάλυση οδήγησαν στη νίκη τα κινήματα της Αιγύπτου και της Τυνησίας.

Τέλος λίγα λόγια για το πολιτικό περιεχόμενο της πλατείας Ταχρίρ, έτσι όπως αναμορφώνεται βέβαια για να παρουσιαστεί στην εγχώρια πραγματικότητα ως οδηγός αποτελεσματικής πολιτικής δράσης. Όπως επισημάναμε πιο πάνω, αυτό συνίσταται στη σημασία του να εκφραστεί η αγανάκτηση: να κατέβει ο κόσμος στους δρόμους και να εκφράσει ειρηνικά τη δυσαρέσκεια του. Και στην επίκληση της δημοκρατίας γενικά, απέναντι στους διεφθαρμένους πολιτικούς, τους ανεξέλεγκτους τραπεζίτες, τα αναποτελεσματικά κόμματα κ.ο.κ. Πράγματι, δε μπορεί να αρνηθεί κανείς πως αυτό που παρακίνησε τα εκατομμύρια των Αιγυπτίων και Τυνήσιων να κατέβουν στους δρόμους ήταν μία ειλικρινής αγανάκτηση και μία συσσωρευμένη δυσαρέσκεια από την καταπίεση που υφίστανται. Ωστόσο οι πηγές αυτής της καταπίεσης δεν ήταν κοινές για όλους όσους κινητοποιήθηκαν ούτε και η έκταση της. Διαφορετικά λοιπόν τα αίτια της καταπίεσης των Αιγυπτίων εργατών από τα μεσοστρώματα του Καΐρου, των ανέργων από τις θρησκευτικές μειονότητες, των δημοσίων υπαλλήλων από των γυναικών. Υπήρχε βέβαια μία προφανής κοινότητα, αυτή της έλλειψης πολιτικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων η οποία όμως είναι νόμιμο να ισχυριστούμε πως βιωνόταν διαφορετικά από τις διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, ανάλογα με τη σχετική τους ισχύ στην αιγυπτιακή κοινωνία. Επίσης είναι σίγουρο πως υπήρξε μία αλληλόεπικάλυψη που σχετίζεται με τις πολλαπλές ιδιότητες πολλών από τους συμμετέχοντες στις διαδηλώσεις (πχ άνεργη χριστιανή γυναίκα ή μικρομεσαίος έμπορος μέλος των Αδελφών Μουσουλμάνων κλπ). Απεδείχθη όμως πως όλες αυτές οι διαφορετικής ποιότητας και έκτασης, δυσαρέσκειες κατέστη δυνατόν να εκδηλωθούν στο ίδιο χώρο και χρόνο και να συμπυκνωθούν σε ένα σύνθημα: »δημοκρατία» έτσι όπως εξειδικεύονταν στο: "κάτω ο Μουμπάρακ". Στην περίπτωση λοιπόν της Αιγύπτου (και Τυνησίας) η δημοκρατία (η πολυκομματική κοινοβουλευτική δημοκρατία βέβαια) μετατράπηκε σε κύριο αδειανό σημαίνον που σταθεροποιούσε στο σημείο διαρραφής το νόημα των επιπλέοντων σημαινόντων όπως, ελευθερία, δικαιώματα, εργασία, αυξήσεις, θρησκευτική ελευθερία κλπ. που συμπύκνωναν τη δυσαρέσκεια των διαφορετικών υποκείμενων που απάρτιζαν το κίνημα.

Χωρίς εδώ να είμαστε σε θέση να κάνουμε μία διεξοδική ανάλυση για το πώς το αστικό- δημοκρατικό πρόταγμα κατάφερε να ηγεμονεύσει στις αραβικές εξεγέρσεις αρκεί να επισημάνουμε πως στις συγκεκριμένες περιπτώσεις η πάλη ενάντια στο οποιοδήποτε κακώς κείμενο της κοινωνίας, όπως τη φτώχεια, την ανεργία, την θρησκευτική καταπίεση, την απουσία δικαιωμάτων, προσέκρουε πάνω στον αυταρχικό χαρακτήρα του καθεστώτος, την απουσία καναλιών πολιτικής διαμεσολάβησης με αποτέλεσμα να πολιτικοποιείται και να γενικεύεται σχεδόν αυτόματα. Η ικανοποίηση του οποιουδήποτε "μερικού" αιτήματος προϋπέθετε τη συνολική πολιτειακή αλλαγή. Αυτό έγινε πιο εμφανές μετά την πτώση των δικτατόρων και την δρομολόγηση εκλογών. Η μεγάλη κοινωνική και πολιτική συμμαχία που πραγματοποίησε την εξέγερση έσπασε και οι κινητοποιήσεις απομαζικοποιήθηκαν. Οι διαδηλώσεις για πιο βαθύ και γρήγορο εκδημοκρατισμό συνεχίστηκαν βέβαια, όπως και οι μία σειρά απεργίες και δράσεις. Όμως αυτές ξαναπέκτησαν τον μερικό και αποσπασματικό χαρακτήρα τους, με αποτέλεσμα να δοθεί η ευκαιρία στη μεταβατική χούντα που διοικεί αυτή τη στιγμή την Αίγυπτο και την Τυνησία, να τις αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά μέσω της καταστολής.. Τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως πίσω από τα αιτήματα των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων που αποτέλεσαν το αιγυπτιακό και τυνησιακό κίνημα δεν υποκρύπτονταν διαφορετικά υλικά συμφέροντα. Αυτό που θέλουμε να αναδείξουμε εδώ είναι πως στη δεδομένη συγκυρία τα διαφορετικά αυτά αιτήματα των ξεχωριστών κοινωνικών ομάδων και τάξεων κατέστη δυνατό να νοηματοδοτηθούν από το σημαίνον (κοινοβουλευτική) δημοκρατία και να ξεδιπλωθούν κυρίως μέσα από την πάλη για την πραγματοποίηση της.

Με βάση τα παραπάνω, ας επιχειρήσουμε τώρα να επιστρέψουμε στο ερώτημα κατά πόσο το σχήμα: αυθόρμητη, μαζική ειρηνική διαμαρτυρία με στόχο τη δημοκρατία (γαρνιρισμένη βέβαια με κατηγορίες εναντίων των διεφθαρμένων πολιτικών, των αναποτελεσματικών κομμάτων κλπ) που επιχειρούν οι προπαγανδιστές της πλατείας Ταχρίρ και αυτής της Puerta del Sol, στην Ελλάδα, μπορεί να λειτουργήσει με τον τρόπο που φαντασιώνονται πως λειτούργησε στην Αίγυπτο και την Τυνησία. Μπορεί λοιπόν η οργανωμένη από το facebook καθιστική διαμαρτυρία στο Σύνταγμα και σε άλλες πλατείες ανά την επικράτεια, με αίτημα μία αφηρημένη (πραγματική, μη διεφθαρμένη κοκ) δημοκρατία να προκαλέσει μία τόσο μεγάλης έκτασης πολιτική αλλαγή όπως στην Αίγυπτο; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα θα πρέπει να επικεντρώσουμε στα δεδομένα της ελληνικής κρίσης, διότι μπορεί στην Αίγυπτο και την Τυνησία το σημαίνον δημοκρατία να συνέδεσε και να να συμπύκνωσε τα επιμέρους αιτήματα και δυσαρέσκειες των ξεχωριστών κοινωνικών ομάδων, αναδυόμενο ως αυτό που απουσιάζει και το σημαίνον αυτής της απουσίας, στην περίπτωση της Ελλάδας όμως είναι απίθανο να επιτελέσει αυτό το ρόλο. Αυτό συμβαίνει γιατί ο πυρήνας της ελληνικής κρίση δεν είναι η δυσλειτουργία των θεσμών ή "έλλειψη" δημοκρατίας. Το αντίθετο θα λέγαμε, η κρίση έδειξε πως στην Ελλάδα οι θεσμοί και η δημοκρατία λειτουργούν άψογα παίζοντας τέλεια το ρόλο τους στο να φυσικοποιούν και αποπολιτικοποιούν το πεδίο της οικονομίας, στο οποίο εντοπίζεται και η ελληνική κρίση, αποκρύπτοντας πως εκεί καμία δημοκρατία δεν υφίσταται ούτε επιτρέπεται. Δεν μπορείς άλλωστε να αποφασίσεις δημοκρατικά στο αν ισχύει ο νόμος της βαρύτητας. Στην Ελλάδα όλες οι δυσαρεστημένες κοινωνικές ομάδες ή και πρόσωπα μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα την αγανάκτηση τους διαδηλώνοντας όσο θέλουν και φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούν, όπως αποδεικνύει και η πληθώρα διαμαρτυριών τον τελευταίο χρόνο. Βέβαια δεν υπάρχει κανένας να τους ακούσει από τη στιγμή που η οικονομία έχει μετατραπεί σε φυσική αναγκαιότητα που εκφράζεται αποκλειστικά μέσα από τα αλλεπάλληλα μνημόνια. Σε αυτό συμφωνούν η πλειοψηφία των κομμάτων, εκτός από το ΚΚΕ που διαφωνεί αλλά δεν παρουσιάζει καμία συγκεκριμένη εναλλακτική και το ΣΥΝ που επίσης διαφωνεί αλλά παρουσιάζει όλες τις πιθανές εναλλακτικές, δηλαδή πάλι καμία. Αν λοιπόν στην Αίγυπτο και την Τυνησία η απουσία της πολυκομματικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας συνιστούσε ένα πρώτο αλλά ανυπέρβλητο εμπόδιο για το ξεδίπλωμα και την επίτευξη των λαϊκών διεκδικήσεων, στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο: η ύπαρξη αυτής της δημοκρατίας είναι το ανυπέρβλητο εμπόδιο πάνω στο οποίο πέφτει ο κόσμος στην προσπάθεια του να συνειδητοποιήσει την πηγή των προβλημάτων του για να μπορέσει να τα επιλύσει.

Ολοκληρώνοντας το παραπάνω συλλογισμό είμαστε τώρα σε θέση να απαντήσουμε κατά πόσο οι επίδοξοι μιμητές της πλατείας Ταχρίρ και της Puerta del Sol κομίζουν την λύση για το χειμαζόμενο ελληνικό κίνημα. Ένα σχήμα λοιπόν που υποδεικνύει ως υπαίτιους για την κρίση κάποιους διεφθαρμένους πολιτικούς και τραπεζίτες και ως απάντηση σε αυτή τη διεκδίκηση μία αφηρημένη, υπερταξική δημοκρατία. Και ως αποτελεσματική μορφή δράσης τις ειρηνικές καθιστικές διαμαρτυρίες που κανένα πρόβλημα δεν δημιουργούν στο κράτος και τα αφεντικά, όχι μόνο λύση δεν μπορεί να είναι, αντίθετα συνιστά μέρος του προβλήματος.

Εδώ θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πως αυτό το περιεχόμενο και αυτή η μορφή δράσης έχουν τη δυνατότητα να απευθυνθούν σε ένα πλατύτερο κόσμο από αυτόν που συμμετέχει κανονικά στις παραδοσιακές διαμαρτυρίες, γεγονός που είναι αντικειμενικά θετικό. Αυτός ο ισχυρισμός θα είχε μία βάση ένα χρόνο πίσω, πριν την έκρηξη της ταξικής πάλης που συνόδεψε την υπογραφή του πρώτου μνημονίου. Πριν επίσης από όλη αυτή τη συζήτηση που διεξάγεται στην ελληνική κοινωνία για τα αίτια της οικονομικής κρίσης, το ταξικό περιεχόμενο του χρέους και του ευρώ, τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ελληνικής δημοκρατίας. Αυτή η συζήτηση και οι κινητοποιήσεις δεν αφορούσαν μόνο τους συνήθεις ύποπτους του χώρου της αριστεράς και της αναρχίας, άλλα επεκτάθηκε σε μεγάλα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων, όπως αποδεικνύουν και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις. Η προσπάθεια λοιπόν όσων φιλοδοξούν να παράξουν και εδώ μία Ταχρίρ ή Puerta del Sol, παρακάμπτει όλη αυτή την εμπειρία και τα συμπεράσματα της και υποβαθμίζει σε ένα αρκετά χαμηλότερο επίπεδο δράσης και πολιτικής συνειδητοποίησης, όχι από αυτό που φαντασιώνεται η αριστερά αλλά από αυτό που είχε κατακτηθεί από τις μαζικές δράσεις του τελευταίου χρόνου. Αναγκαστικά λοιπόν και σε ένα χαμηλότερο επίπεδο αποτελεσματικότητας. Γιατί τι παραπάνω θα πετύχουν οι μαζικές καθιστικές διαμαρτυρίες, όσες μέρες και αν κρατήσουν, εκεί που απέτυχαν οι 9 γενικές απεργίες, οι δυναμικές διαδηλώσεις πολλών δεκάδων χιλιάδων, οι καταλήψεις κλπ. Όλες αυτές οι δράσεις δεν απέτυχαν επειδή δεν ήταν αρκετά μαζικές ή επειδή ήταν πολύ »αριστερίστικες» αλλά επειδή δεν κατάφεραν να μετουσιωθούν σε μία εναλλακτική πολιτική πρόταση και δύναμη που να διεκδικεί να τις ολοκληρώσει προτείνοντας μία διαφορετική κυβέρνηση – εξουσία.

Αν όμως το κίνημα της ελληνικής Ταχρίρ δεν διεκδικεί να πετύχει εκεί που πιο ριζοσπαστικές και αρκετά μαζικές δράσεις απέτυχαν, σε τι αποσκοπεί; Στο να διαχειριστεί το τραύμα αυτής της αποτυχίας βέβαια, κατασκευάζοντας ένα φετίχ στο οποίο θα κατευθυνθεί η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια και θα εκφραστεί ακίνδυνα, ικανοποιώντας την ανάγκη της ψυχικής και πολιτικής εκτόνωσης. Οι διαμαρτυρίες αυτές συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν λογίζονται ως μέσα για την επίτευξη ενός στόχου: την αλλαγή της αντιλαϊκής πολιτικής, αλλά ως αυτοσκοπός. Γι αυτό και η έμφαση δίνεται στο να πραγματοποιηθούν αυτές οι διαμαρτυρίες, να είναι μαζικές, να είναι ειρηνικές, να είναι περιεκτικές ώστε να μην αφήνουν κανέναν απέξω. Οποιαδήποτε προσπάθεια να προσδιορισθούν στόχοι μη αυτοαναφορικοί και μορφές πάλης πιο αποτελεσματικές συναντά την άμεση κατηγορία για σεχταρισμό και εμμονή σε αποτυχημένες πρακτικές της "ξύλινης" αριστεράς. Ως τέτοιες λοιπόν παρουσιάζονται και από τα ποικιλώνυμα μίντια, ως ένα event, πανηγυρικό, πολιτισμένο, ευρωπαϊκό.

Αυτή η πραγματικότητα δυστυχώς έφτασε να αγγίζει και τμήματα της αριστεράς και της αναρχίας που μετατράπηκαν σε ενθουσιώδεις υποστηρικτές αυτών των μορφών δράσης αποφεύγοντας να κάνουν στοιχειώδη πολιτική ανάλυση. Ο ίδιος μηχανισμός του φετιχισμού βρίσκεται εν λειτουργία και εδώ με μία μικρή διαφοροποίηση που συνίσταται στο σχήμα: οτιδήποτε δεν θυμίζει την αποτυχημένη μέχρι τώρα πρακτική του κινήματος και της αριστεράς είναι καλό. Όποιος προσπαθήσει να αναδείξει προβλήματα και ανεπάρκειες αυτής της "νέας" μορφής δράσης χαρακτηρίζεται παλαιοαριστερός και καταγγέλλεται για πρωτογονισμό.

Βέβαια υπάρχει και εκείνο το τμήμα του χώρου που αναγνωρίζει τα προβλήματα και τα όρια του εν λόγω κινήματος, διατηρώντας επιφυλάξεις, υποστηρίζει όμως πως η αριστερά πρέπει να δοκιμάσει μία κριτική εμπλοκή, αναγνωρίζοντας το ως πεδίο δράσης και συζήτησης με ένα ευρύτερο ακροατήριο. Σε αντίθεση με το ΚΚΕ που ενώ αναδεικνύει μία σειρά προβλήματα που το χαρακτηρίζουν, καταγγέλλει και αποχωρεί. Η τοποθέτηση αυτή είναι ομολογουμένως η πιο σωστή αλλά πρέπει να υπάρχει συναίσθηση των ορίων της δυνατότητας της να επηρεάσει και να διαμορφώσει το συγκεκριμένο κίνημα. Από τη στιγμή που η ίδια αυτή η μορφή δράσης συνιστά μία μετατόπιση- υπεραναπλήρωση της αδυναμίας να επιτευχθεί πραγματική αλλαγή, οποιαδήποτε προσπάθεια να αποσπασθεί η προσήλωση από το φετίχ σε κάτι άλλο αναμένεται να συναντήσει έντονη αντίσταση. Όταν δεν μπορώ να έχω τη Charlize Theron μπορεί να μου αρκεί μία γόβα της. Εάν πείσω τον εαυτό μου πως εξαρχής αυτό που ήθελα ήταν η γόβα, τότε η Charlize μπορεί να εξαφανιστεί εντελώς από την εικόνα και αν προσπαθήσεις να μου πάρεις τη γόβα, κινδυνεύεις να βρεθείς με αυτή καρφωμένη στο κεφάλι….

Ολοκληρώνοντας, δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε ορισμένα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Η κυβέρνηση ανακοινώνει το τριετές, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας, εξαγγέλλει μία νέα φοροεπιδρομή, περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις. Ταυτόχρονα τα στελέχη της επαναφέρουν συνεχώς τον μπαμπούλα της χρεοκοπίας, ενώ η Μαρία Δαμανάκη, εμφανώς σκόπιμα, "διαρρέει" πως στα ευρωπαϊκά επιτελεία συζητιέται η αποπομπή της Ελλάδας από την ΟΝΕ. Η στόχευση όλων αυτών είναι προφανής, η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κλίμα πανικού προκειμένου να παραλύσει τις αντιδράσεις απέναντι στα νέα μέτρα και να διευκολύνει την αποδοχή τους. Την ίδια στιγμή δεν προγραμματίζεται καμία κινητοποίηση από τη ΓΣΕΕ ή από άλλα συνδικάτα ενώ ο χώρος πανηγυρίζει για το πολύχρωμο, φρέσκο, all inclusive, κίνημα των Ελλήνων indignados. To Σκάι και τα άλλα αστικά μίντια επιχαίρουν γιατί επιτέλους έγινε και στην Ελλάδα μία πολιτισμένη, ευρωπαϊκή διαμαρτυρία, μακριά από μολότοφ, πέτρες και συγκρούσεις και η Αυγή, η εφημερίδα του ΣΥΝ, του κατεξοχήν εν Ελλάδι εκπροσώπου του επιλεκτικού υλισμού και του διαλεκτικού οπορτουνισμού, κατεβαίνει με πρωτοσέλιδο "Δημοκρατία". What a wonderful world…

Σε μία επίσκεψη του στο Λονδίνο το 2003, λίγο μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράκ, ο George Bush, ρωτήθηκε στη συνέντευξη τύπου να σχολιάσει τις μαζικές διαδηλώσεις κατά του πολέμου που έγιναν στην Βρετανία. Η απάντηση του ήταν ιδιαίτερα οξυδερκής: "Βλέπετε, ακριβώς γι αυτό κάναμε τον πόλεμο στο Ιράκ, για να μπορούν και οι Ιρακινοί να διαδηλώνουν ελεύθερα, όποτε διαφωνούν με την κυβέρνηση τους, όπως γίνεται και εδώ". Η χαρακτηριστική αποτυχία των αντιπολεμικών διαδηλώσεων, παρά τη μαζικότητα τους, να αποτρέψουν τον πόλεμο, οδήγησε το Ζίζεκ να ισχυριστεί πως η πραγματική λειτουργία τους ήταν κατά κάποιο τρόπο να τους κάνουν όλους να αισθανθούν καλά. Οι διαδηλωτές εξέφρασαν ηχηρά την αντίθεση στον πόλεμο, οι κυβερνήσεις επέτρεψαν αυτές τις διαμαρτυρίες να εκφραστούν ελεύθερα και ο πόλεμος… έγινε. Άλλωστε στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ελπίζω ειλικρινά η εμφάνιση των Ελλήνων "indignados" να μην υποδηλώνει πως έχουμε φτάσει και εμείς στο ίδιο σημείο.

Smirnoff

72 σχόλια:

Αντωνης είπε...

Αποκατάσταση σχολίων θρεντ:

Stergios Nastopoulos
6 months ago
Μα και φυσικά η Δημοκρατία στην Ελλάδα λειτουργεί άψογα. Πιο άψογα δε γίνεται. Οι Αγανακτισμένοι Indignados στην Ελλάδα δεν έχουν καμιά τύχη γιατί ακριβώς η Δημοκρατία μας λειτουργεί, και ως γνωστόν "στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα". Ετσι ακριβώς. Μήπως τσάμπα διαμαρτύρονται οι άνθρωποι; Κάνουν και βόλτα στο Σύνταγμα. Μπορεί να χτυπήσουν και καμιά καινούργια γκόμενα.
"Χαμένοι είναι οι αγώνες που δεν δόθηκαν"

Αντωνης είπε...

Tolis:

Σωστες οι παρατηρησεις σου.Δυστυχως απο οτι φαινεται ο κοσμος οσο περνουν οι μερες μειωνεται και πλεον εχει περασει στο πεδιο του χαβαλε αφου απουσιαζει παντελως οποιαδηποτε μορφη αιτηματων και γενικοτερα στοχου.Τουλαχιστον στα γιαννενα και στην Θεσσαλονικη που μπορω να ξερω εχει γινει κατι σαν στεκι.Καναμε τη βολτα μας και κατσαμε πλατεια.Σιγουρα καλο ειναι για αρχη τετεις κινησεις αλλα αν μεινουν ετσι το μονο που θα καταφερουν ειναι να απογοητευσουν τον κοσμο.Σιγουρα για να μπορεσει να αναπτυχθει αυτο χρειαζεται καποια μορφη οργανωσης.Ειτε επιλεξουν την αυτονομια (κατα τον καστοριαδη γιατι σε βλεπω να χρησιμοποιεις πολυ την ορολογια του)οπως την ενοουσε ο καστοριαδης ειτε καποια αλλη μορφη οργανωσης

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Μερικά τεχνικά εντελώς σχόλια για το εξαιρετικό αυτό κείμενο, στο οποίο δεν έχω να προσθέσω επί της ουσίας ούτε κόμμα:
α) Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου. Έχω κάνει ελάχιστες διορθώσεις σε σημεία στίξης, χωρίς σημασία για το νόημα του κειμένου.
β) Δεν αναφέρεται πηγή διότι το κείμενο εμφανίστηκε υπό τη μορφή σχολίου του Smirnoff εδώ και αναδημοσιεύτηκε στα blogs aformi, Παραλληλογράφος και futura. Επειδή δεν γνωρίζω τι ακριβώς διεμήφθη και που πρωτοεμφανίστηκε το κείμενο, αφήνω την ευχέρεια συγκεκριμενοποίησης περαιτέρω στοιχείων δημοσίευσης στον συγγραφέα. Σημειώνω ότι η πρότερη δημοσίευση του κειμένου αυτού στους προαναφερθέντες ιστότοπους είναι και ο λόγος που δεν ζήτησα, όπως θα έκανα αλλιώς, την άδειά του για δημοσίευση εδώ.
γ) Θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά τον συγγραφέα του πιο πάνω για το γεγονός ότι μου έδωσε σημαντικές ελπίδες πως ο πολιτικός αναλφαβητισμός, ο αγοραίος οπορτουνισμός, και η ιστορική άγνοια δεν έχουν ακόμη αλλοιώσει πλήρως τα τελευταία απομεινάρια της πάλαι ποτέ οντότητας με το όνομα "ελληνική αριστερά." Εννοείται ότι ένας άνθρωπος με την συγκρότησή του μπορεί να γράφει όποτε θέλει κείμενα στο RD.

Αντωνης είπε...

Lily:

Νομίζω ότι
το να θεωρούμε τέτοιες συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και αλλού: “apolitiques”,
«εκτόνωση πολιτική και ψυχική», ότι χαρακτηρίζονται από «χαημλού
επιπέδου δράσης και συνειδητοποίησης» και έτσι αναγκαστικά «χαμηλότερα επίπεδα
αποτελεσματικότητας» (δηλαδή σε σχέση με τι ακριβώς;) μου θυμίζει πολύ τον λόγο
πολλών αριστερών για τα γεγονότα του Δεκέμβρη.

Νομίζω ότι
αυτές οι θέσεις αντικατοπτρίζουν μια σκέψη πολύ top-down, όπου η προσπάθεια
ερμηνείας νέων δεδομένων οδηγεί πάντα στην υποστασιοποίηση (reification) των
προυπαρχουσων θεωριών, ιδεολογιών, λόγων, πρακτικών κτλ., αντί στην
---αναγκαία για πολλούς λόγους σε αυτή την ιστορική στιγμή---αναθεώρηση τους.

Οι θέσεις αυτές
δεν λαμβάνουν υπόψη άλλους λόγους (discourses), άλλες ιστορίες, άλλες
διηγήσεις, άλλες εμπειρίες ---με βάση τα οποία η απόρριψη όλων των κομμάτων,
και της Αριστεράς, αλλά και η απόρριψη και του Α/Α χώρου, είναι συνειδητή, “meaningful” επιλογή
και στάση για πολύ κόσμο για πολλούς λόγους, και όχι δείγμα χαμηλού
«επιπέδου» ή δείγμα κάποιας προβληματικής διάστασης ή υστέρησης ή διάβρωσης του
από τον καπιταλισμό.

Αντωνης είπε...

Lily (συνέχεια): Αυτές οι
θέσεις επίσης βασίζονται σε πολύ συγκεκριμένες, έμφυλες ιδέες για το τι είναι η
πολιτική, και η πολιτική δράση---με βάση αυτές τις ιδέες, οτιδήποτε δεν μπορεί
να κατηγοριοποιηθεί σύμφωνα με την σημερινή σκέψη της Αριστεράς ή του Α/Α
χώρου, ή των αγαπημένων μας θεωρητικών, απλώς δεν θεωρείται «πολιτική», ή
αρκετά «αποτελεσματική» πολιτική. Ειδικά οτιδήποτε δεν έχει επηρεαστεί από
πολιτική/κριτική θεωρία, ή την οργανωμένη δράση και τις παραδόσεις της.


Νομίζω ότι
εδώ που φτάσαμε, για πολλούς λόγους, δεν είναι ξεκάθαρο, (και όχι μόνο στην
Ελλάδα αλλά παντού) τι θα μπορούσε να είναι «αποτελεσματικό», και που θα
οδηγηθούν τα πράγματα. Και τι πρέπει να κάνουμε ακριβώς. Οπότε η σιγουριά
με την οποία χαρακτηρίζονται κάποιες πολιτικές «αποτελεσματικές ή μη» νομίζω
ότι αντικατοπτρίζει τον κλασσικό δογματισμό πολλών στην Αριστερά.





Αυτό
έχει κουράσει τον κόσμο---μια που έγινε αναφορά σε αυτό, είναι κάτι πολύ πιο
ουσιαστικό από την ξύλινη γλώσσα (η οποία δεν είναι επόμενη, αλλά συνειδητή
επιλογή και εργαλείο για τη διαμόρφωση και διατήρηση εσωτερικών ιεραρχιών)—είναι
η τάση πολλών να αρνούνται αυτά που δεν χωράνε στα «κουτάκια» τους, και να μπλοκάρουν αυτά που
δεν μπορούν να ελέγξουν και να κατευθύνουν.

Τέλος, αυτές
οι ιδέες βασίζονται σε έναν έμφυλο δυϊσμό για την πολιτική, και για την «αποτελεσματική
πολιτική». Είμαστε στο 2011 και ακόμα υπονοούμε ότι η πολιτική/αποτελεσματική
πολιτική είναι θέμα ψυχρής, αποτελεσματικής, λογικής κριτικής
σκέψης και ανάλυσης «επιπέδου», και από την άλλη, η «χύμα» διαδηλώσεις χωρίς οργανώσεις, χωρίς
κεντρική ηγεσία, χωρίς πολιτικά κόμματα ή συγκεκριμένες ομάδες αντικατοπτρίζουν κυρίως εκτόνωση και
συναίσθημα; Ελάτε τώρα. Αυτό είναι textbook παράδειγμα masculinist σκέψης και
του έμφυλου δυϊσμού.

Το πρόβλημα
εδώ είναι ότι με βάση με την αξιολόγηση της φάσης στο Σύνταγμα, των
προηγούμενων posts, αποκλείουμε
ή υποβαθμίζουμε ιστορίες, διηγήσεις, φωνές
και λόγους που θα μπορούσαν, με συλλογική επεξεργασία, να μας οδηγήσουνε σε
άλλες θέσεις, σκέψεις και στρατηγικές για την τωρινή κατάσταση.

Δεν
αναγνωρίζουμε και τα διαφορετικά υπόβαθρα (contexts) που κάνουν αυτή την
ιστορία στο Σύνταγμα να έχει τόση απήχηση. Το υπόβαθρο τους δεν είναι μόνο ο
λόγος των ΜΜΕ---είναι οι εμπειρίες, οι γνώσεις, οι ιστορίες του κόσμου. Είναι η
αδυναμία του πολιτικού συστήματος και το τέλμα χωρίς τέλος της Αριστεράς.
Η αναγνώριση και επεξεργασία αυτών των υπόβαθρων, και η επαφή με αυτόν
τον κόσμο, θα μπορούσε να οδηγήσει κάποια στιγμή σε άλλες ιδέες, μορφές πάλης,
στρατηγικές, κινητοποίησεις.

Σίγουρα
όμως, θα οδηγούσε σε αλλαγές, αλλαγές απρόβλεπτες, αλλαγές που θα έφερναν
αλλαγές και στις σχέσεις εξουσίας εντός και εκτός πολιτικών οργανώσεων και
ομάδων.

Και η
εντύπωση που έχει πάρα πολύς κόσμος για την Αριστέρα, όπως και για όλα τα
κόμματα---είναι ότι αυτό ακριβώς φοβάται, αυτό αποφεύγει---τις αλλαγές που θα
αλλάξουν συσχετισμούς εξουσίας και ιεραρχίας και μέσα στην Αριστερά, και αλλού.
Γι αυτό, πολλοί
έχουν πει, (εξ ορισμού έτσι, εφόσον δεν είναι οι σύντροφοι αγωνιστές
οργανωμένοι) ότι στο Σύνταγμα πήγαν
---απολίτικοι, κουκουρούκου, άσχετοι, φασίστες κτλ. , για αυτό αμέσως όλοι μιλάμε
για μια "προβληματική" μορφή διαμαρτυρίας. Λες και οι 900 πορείες και
απεργίες που έγιναν φέτος δεν ήταν «προβληματικές»: απέτυχαν παταγωδώς και να
επηρεάσουν την κυβερνητική πολιτική και να συσπειρώσουν/ενώσουν κόσμο, προς κάποιο
σκοπό—π.χ. εναντίον του Μνημονίου.

Ο Ταμίστας έγραψε χθές:

«Ας συζητήσουμε μαζί τους κι ας
είναι φαν του Ρουβά, κάποιας ποδοσφαιρικής ομάδας, εκκλησιαζόμενοι,
κομμωτηριαζόμενοι ή ότι άλλο. Για ποιους, στο κάτω κάτω, γαμώ την τρέλα μου, να
το κάνουμε το (ποιο;) εγχείρημα; Για την επαναστατική πάρτη μας; Αυτοί είναι. Κι
είναι εν δυνάμει πρεκαριάτο.»

Είναι φοβερό ότι και αυτή την φοβερή στιγμή---αυτό προτείνει ο Ταμίστας
δεν είναι καθόλου δεδομένο!

Αντωνης είπε...

Αντώνης@Smirnoff:

Είναι μεγάλη τιμή και χαρά για μένα που ανήρτησες τέτοιου επιπέδου και διαύγειας κείμενο ως σχόλιο εδώ.

Τις ερωτήσεις σου αφήνω να τις απαντήσουν άλλοι, βέβαια.

Αντωνης είπε...

Lily @ Smirnoff:

Νομίζω ότι και βέβαια έχει ενδιαφέρον και είναι σημαντική η κριτική απέναντι στον θαυμασμό του Σκαι, Πρετεντέρη για αυτές τις κινητοποιήσεις από αυτούς που επίσης τις υποστηρίζουν, ή τις θεωρούν σημαντικές ή ενδιαφέρον για κάποιο λόγο. Ομως, μην ξεχνάμε ότι οποιοδήποτε φαινόμενο μπορεί να ερμηνευθεί με διαφορετικούς τρόπους, και να του αποδοθούν διαφορετικά νοήματα μέσα από κάποιες διαδικασίες. Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο για αυτό το φαινόμενο--είναι νέο, και ιδιαίτερα ανοιχτό σε πολλαπλες ερμηνείες . Και ακόμα δεν είναι "αγκυροβολημένο" σημειωτικά, γίνεται τώρα γίνεται σημειωτικός πόλεμος για το τι σημαίνει, για το τι προοπτικές έχει, για τους λόγους με τους οποίους θα συσχετιστεί στο ρηματικό πεδίο αναπαράστασης. Αυτό θα επηρεάσει τι μορφή που θα πάρει ή δεν θα πάρει στην πράξη, και το πως θα "χρησιμοποιηθεί" στο μέλλον...

Αντωνης είπε...

Episkeptis:

Πολύ καλό το κείμενό σου αλλά νομίζω ότι πάσχει σε ένα σημείο. Σχεδόν όλοι οι αναρχοαριστεροί που συμμετέχουν και στηρίζουν αυτό το "κίνημα" λένε (είτε το πιστεύουν είτε όχι) ότι το κάνουν γιατί μπορούν να το αλλάξουν. Σε αυτή την λογική αφιερώνεις μόνο μερικές γραμμές και γνώμη μου είναι ότι χωράει πολύ περισσότερη ανάλυση και κριτική.

Αντωνης είπε...

Chaque Azulu:

Αν έχω καταλάβει καλά, μένεις μόνιμα στην Κύπρο, ε;
Δεν προσπαθώ να το χρησιμοποιήσω αυτό ως επιχείρημα προς ενίσχυση της δικής μου εμπειρίας αλλά ώρες-ώρες έχω την εντύπωση πως αν στην σκέψη σου με ξενίζει κάτι, τότε αυτό είναι η έλλειψη της πατίνας που βγάζει η καθημερινή τριβή με τα γεγονότα (χωρίς θετικό ή αρνητικό πρόσημο).

Πιο συγκεκριμένα: για μένα, το πιο ενδιαφέρον ποστ που έχεις ανεβάσει (και σε διαβάζω από την αρχή σχεδόν) είναι η πρόβλεψη του πόλεμου με τον φασισμό ("αφού δεν τα καταφέραμε στην μάχη με τον καπιταλισμό..."). Τρομακτική διαύγεια που μπόρεσα να την αποδώσω μονάχα στην αποστασιοποιημένη οπτική γωνία. Όλοι πάνω-κάτω οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ το ζυγίσαμε από δω, το ζυγίσαμε από εκεί και είπαμε ότι "σιγά μην βγουν κι από πάνω οι φασίστες εν μέσω κρίσης".

Το ακριβώς αντίθετο παρατηρώ τώρα. Εχτές το απόγευμα, γύρω στις 7.30 είχαν μαζευτεί καμιά 40αριά "αυτόνομοι φασίστες" μπροστά στην Βουλή με σημαίες, ξυρισμένα κεφάλια κτλ. Τη στιγμή που ξεκίνησαν να τραγουδάνε τον εθνικό ύμνο, οι 40 γίνανε 500. Σκατά.

Και για να πω την αλήθεια (μου), έχω την εντύπωση ότι διαβάζεις σε λάθος τόνο το κείμενου του Smirnoff - αλλά πάλι μπορεί να κάνω εγώ λάθος.

Καλά κάνει το σοβαρό κομμάτι του χώρου και δεν τσιμπάει στην πρετεντερική προπαγάνδα, καλά κάνει και οργανώνεται με το δικό του τρόπο αλλά στο Σύνταγμα γίνεται κάτι που θέλει προσοχή. Γιατί η έκβαση της #greekrevolution αυτή τη στιγμή κάθεται πάνω στη μύτη του μετρονόμου και οι φασίστες έχουν ρίξει σκοινί και τον τραβάνε...

Αντωνης είπε...

Αντώνης@ Chaque Azulu:

Όχι, δεν μένω στην Ελλάδα.

Όπως είπα πρόσφατα σε παρόμοια κουβέντα, δεν διεκδικώ τίποτε άλλο παρά την πυξίδα μιας κάποιας θεωρητικής συγκρότησης και μιας κάποιας αντίληψης για την πολιτική, η οποία διαπιστώνω (αυτή είναι η άποψή μου) ότι έχει σε μεγάλο βαθμό απωλεσθεί απ την αριστερά του "αυθόρμητου", του "ανοιχτού", και του "ποτέ δεν ξέρεις."

Αν έχω κάτι χρήσιμο να πω ή αν η γεωγραφική μου απόσταση και μαρξιστική ψυχρότητα με τυφλώνει, αυτό θα το κρίνει σε βάθος χρόνου ο καθένας που αναζητά να επεξεργαστεί την καθημερινότητά του στην Ελλάδα και όχι εγώ.

Ευχαριστώ.

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Να προσθέσω ότι κατανοώ πλήρως ότι αυτή η μαρξιστική ψυχρότητα με καθιστά αντιπαθή ή έστω περίεργη ράτσα για τις τάξεις των επαγγελματιών ή ερασιτεχνών του ενθουσιασμού, και δεν κρατώ κακία για αυτό. Υπάρχει και ένας παράγοντας πολιτισμικής αποξένωσης από το πρότυπο του μεσογειακού τύπου. Είμαι λιγάκι γότθος σε κάποια πράγματα.

Αντωνης είπε...

You Know Who:
Έχω τις ενστάσεις μου σε ότι αφορά τον ρόλο των Α.Μ. στην Αίγυπτο. Δεν συμμετείχαν επίσημα στην έναρξη των δράσεων (25 ιαν), αλλά μετά μη μπορώντας να ελέγξουν απόλυτα την νεολαία τους είπαν "με δική σας ευθύνη αλλά όχι με την ιδιότητα της αδερφότητας".

Κατά την γνώμη μου παρά τα όσα είχαν γίνει κατά καιρούς στο παρελθόν (φυλακίσεις κλπ) ήταν και είναι η πέμπτη φάλαγγα του καθεστώτος και σε μόνιμη συνδιαλλαγή πριν και μετά την πτώση Μουμπάρακ, με μόνο σκοπό την αύξηση της επιρροής τους στη νομή της εξουσίας.

Σήμερα (ας μην ξεχνάμε ότι τίποτα δε τελείωσε ακόμα και ακόμα είναι ο στρατός στην εξουσία) εκτός από τα πανώ που ζητούσαν από τα μέλη των Αδερφών Μουσουλμάνων να μην συμμετέχουν στην διαδήλωση της 27ης Μαΐου στην Ταχρίρ (η οποία είχε σαν κύριο αίτημα, μαζί με όλα τα άλλα, την ενότητα και το ξεπέρασμα της καθοδηγούμενης σεχταριστικής θρησκευτικής βίας), έφτασαν στο σημείο να πούν ότι όποιος συμμετέχει είναι "προδότης". Κομμάτια της οργάνωσης νεολαίας τους αφήφισαν την απαγόρευση της ηγεσίας και πάλι απ'ότι ακούγεται και συμμετείχαν.

Ανάλογη ήταν και η στάση τους κατά το δημοψήφισμα για το Σύνταγμα (ήταν υπέρ των "αλλαγών" που ήταν λίγες έως διακοσμητικές) όπου καθεστώς και Α.Μ. υποστήριζαν το "ναι", με σύσσωμες τις οργανώσεις (π.χ. 6η απρίλη και αριστερές οργανώσεις) που ξεκίνησαν την εξέγερση να υποστηρίζουν το "όχι" με σκοπό να ξαναγραφτεί εξ αρχής το σύνταγμα. Τα κατάφερε το "ναι"..

Αυτά, ο δρόμος είναι μακρύς στην Αίγυπτο αλλά τουλάχιστον υπάρχει "δρόμος".

Και στην Ισπανία άρχισε η καταστολή σήμερα στην Βαρκελώνη, οι αναγνώσεις του γεγονότος δικές σας.

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Καλώς τον. Καιρό είχαμε να σε δούμε, χάρηκα που μπήκες. Πάντα ευπρόσδεκτες οι παρατηρήσεις σου, και χρήσιμες για μας που δεν γνωρίζουμε τα πράγματα στην Αίγυπτο όσο καλά θα έπρεπε.

Αντωνης είπε...

Chaque Azulu @ Αντώνης:

ελπίζω να μην παρεξηγήθηκα - no hard feelings! εξάλλου, νομίζω ότι είναι αυτή ακριβώς η "ψυχρότητα" και η γοτθική παρεκβολή από το μεσογειακό πρότυπο που προκαλεί το ενδιαφέρον μου στο πρόσωπό σου.
όπως και να 'χει, το point δεν ήταν να σε λοιδορήσω επειδή δεν μένεις στην ελλάδα. το σημαντικό για μένα ήταν ότι δεν έχεις θίξει καθόλου την εξάπλωση της φασιστικής προπαγάνδας μέσα στο πανηγύρι των ημερών (και την συμμετοχή ως μέσο άμυνας στην επέλασή της).

ένηγουέη, θα τα πούμε στον δρόμο!

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Όχι, καμία παρεξήγηση.

Για το ότι δεν έχω θίξει τo ζήτημα της εξάπλωσης της φασιστικής προπαγάνδας, κάνεις δυστυχώς λάθος. Στην πραγματικότητα, δεν το έθιξα απλώς κάτω από το ποστ "Αγανακτίστας (με τους σφυροδρεπανίστας)", ΑΦΟΥ ΣΥΝΕΒΕΙ, το έθιξα ΠΡΙΝ συμβεί. Βλ. σχόλια κάτω από την ανάρτηση "The rain in Spain", και συγκεκριμένα, τον διάλογο με costinho και chrisleonti: http://radicaldesire.blogspot....

Θυμίζω, σε περίπτωση σύγχυσης, ότι το πιο πάνω κείμενο ΔΕΝ είναι δικό μου, αλλά του εξαιρετικού αναγνώστη Smirnoff.

Αντωνης είπε...

Smirnoff@ You Know Who:

Δεν έκανα αποτίμηση του ρόλου των Αδελφών Μουσουλμάνων στην εξέγερση, απλά ήθελα να αναδείξω το σημείο πως η συμμετοχή τους με μερικές μέρες καθυστέρηση είναι αλήθεια, καλωσορίστηκε από το κίνημα. Επίσης είναι σωστό πως οι Α.Μ. αποτελούν το συντηρητικό μέρος του κινήματος, όμως ήταν τμήμα του κινήματος και κατά του Μουμπάρακ. Ένας από τους λόγους που δεν μπήκαν εξαρχής στις διασηλώσεις είναι επειδή στο παρελθόν έιχαν υποστεί μεγάλη καταστολή, όντας η μόνη οργανωμένη αντιπολίτευση στη χώρα. Ενδιαφέρον είναι πως στο εσωτερικό τους είναι διασπασμένοι, όταν πρωτοξεκίνησαν οι διαδηλώσεις και η ηγεσία τους δεν κάλεσε σε συμμετοχή, ένας αριθμός νέων μελών τους και σημαντικό μέρος της περισφέρειας τους συμμετείχε και αυτό λειτούργησε ως πίεση στην ηγεσία να καλέσει σε συμμετοχή. Ο ρόλος τους δεν ήταν αμελητέος διότι ως η μόνη οργανωμένη πολιτική δύναμη με πανεθνική εμβέλεια είχαν ιδιαίτερο βάρος.
Βέβαια μετά την πτώση του Μουμπάρακ, όπως αναφέρω και στο κείμενο η πλατειά δημοκρατική συμμαχία έσπασε και οι Α.Μ. παίρνουν τη θέση τους στο δεξιό άκρο του νέου πολιτικού φάσματος ώς μία συντηρητική κατά βάση κοινωνική δύναμη.

Αντωνης είπε...

You know who:

Τελείωνα το μεταπτυχιακό μου, κι ήταν κι ένας κυκεώνας συμβάντων που με έκαναν να κλειστώ στο καβούκι μου, όπως η εξέλιξη στη λιβύη, η θρησκευτική βία εδώ (επιχορηγούμενη από τα όπλα και τα απολιφάδια του καθεστώτος συν μερικούς φονταμενταλιστές), η καταστολή έξω απ την ισραηλινή πρεσβεία του καΐρου, η πορεία προς τα σύνορα με τη γάζα, η σφαγή στην συρία, ο εμφύλιος στην υεμένη, και και.. και άρχιζα να τα παίζω.

Τόσα συμβάντα στη ζωή μου μαζεμένα ειλικρινά δεν έχω ξαναδεί και κατέβασα ασφάλειες σε ότι αφορά τα "κοινωνικά μέσα".

H Ταχρίρ γεμάτη σήμερα και μέχρι στιγμής χωρίς καταστολή και χωρίς τους αδερφούς. Μια μικρή επίθεση εναντίον ενός αρχηγού κόμματος σταματήθηκε αμέσως.

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

"Δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει στο Σύνταγμα, όπως δεν είχα ιδέα τι συνέβαινε το Δεκέμβρη. Κυρίως, δεν έχω ιδέα τι θα συμβεί. Είμαι όμως πεισμένη ότι καλύτερα να είμαστε κομμάτι αυτού που θα συμβεί. Αλλιώς, υπάρχει πάντα η παρηγορητική αγκαλιά του Περισσού."
http://hidejekyl.blogspot.com/...

Κρίμα. Πολύ κρίμα. Το ξεφτιλίσατε παιδιά τελείως. Η αγκαλιά του Περισσού είναι παρηγορητική και εσείς η πρωτοπορία της επανάστας; Όλοι μαζί πετριές και τιμωρητική απομόνωση στο ΚΚΕ; Τώρα; Αυτός είναι ο ιστορικός σας ρόλος; Έχω αηδιάσει πραγματικά.

Αντωνης είπε...

You know who @ Smirnoff:

Σωστά το θέτεις, αλλά το γεγονός ότι όντως ήταν η "μόνη οργανωμένη αντιπολίτευση" στη χώρα και επίσης κατέβηκε (με ανεξάρτητους μεν, με ανοχή δε) στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 2005, ενώ άλλα κόμματα όπως π.χ.το El-Ghad (που ήταν central-liberal δεν ήταν τίποτα επαναστάτες) διαλύθηκαν από το καθεστώς και ο αρχηγός τους (Ayman Nour) πέρασε 4 χρόνια στη φυλακή, μας λέει κάτι. Τα τελευταία 10 χρόνια τουλάχιστον οι "αρμοδιότητες" είχαν μοιραστεί, το "μεταφυσικό" σε αυτούς, το "κοσμικό" στο καθεστώς μουμπάρακ.

Δεν υπάρχει περίπτωση να βρείς (τουλάχιστον με την ιδιότητα της οργάνωσης) αδερφό, σε εργατική απεργία, συνήθως ασχολούνται με θέματα "ηθικής" και απεχθάνονται το ίδιο και φιλελεύθερους και κομμουνιστές/σοσιαλδημοκράτες (άθεοι γαρ..). Το ότι υπάρχει πιθανότητα διάσπασης έως και τριχοτόμησης είναι γεγονός, αλλά η κυρίαρχη γραμμή είναι ως τώρα αυτή και μακάρι να αλλάξει.

Και τα λέω όλα αυτά γιατί θεωρώ κομβικό σημείο την διαλυτική δράση του λεγόμενου "πολιτικού ισλάμ", στο όποιο εργατικό κίνημα υπάρχει/υπήρχε στην αίγυπτο ή π.χ. στην παλαιστίνη, στο λίβανο, κ.α.

Αντωνης είπε...

Smirnoff @ Lily:


Lilly




πολλές κατηγορίες
σε ένα σχόλιο, πριν προσπαθήσω να απαντήσω
ορισμένες διευκρινιστικές παρατηρήσεις.

Δεν είμαι κατά
του κινήματος των ''αγανακτισμένων'',
δεν προτρέπω κανέναν να μην πάει στις
συγκεντρώσεις, θα συμμετάσχω και εγώ.
Το κείμενο αυτό επικεντρώνει στην
ιδεολογική και πολιτική διάσταση του
λόγου περί νέου κινήματος από τους
ιδεολογικούς μηχανισμούς και ένός
τμήματος της λεγόμενης ανανεωτικής
αριστεράς, οργανωμένης ή μη. Η άποψη μου
είναι αυτή της κριτικής συμμετοχής.

Τώρα ως προς τα
σημεία που θέτεις:

''το να θεωρούμε
τέτοιες συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και
αλλού: “apolitiques”, «εκτόνωση
πολιτική και ψυχική», ότι χαρακτηρίζονται
από «χαημλούεπιπέδου δράσης και
συνειδητοποίησης» και έτσι αναγκαστικά
«χαμηλότερα επίπεδααποτελεσματικότητας»
(δηλαδή σε σχέση με τι ακριβώς;) μου
θυμίζει πολύ τον λόγοπολλών αριστερών
για τα γεγονότα του Δεκέμβρη.''

Δεν θεωρώ τις
συγκεντρώσεις απολιτικ, αντίθετα τις
βρίσκω ιδιαίτερα πολιτικές και προσπαθώ
να ιχνηλατήσω κάποια από τα πολιτικά
στοιχεία που φαίνεται να τις διαπερνούν.

Θεωρώ πως είναι
αναποτελεσματικές ως προς το στόχο της
αλλαγής της κυβερνητικής πολιτικής. Αν
βέβαια το σημείο από το οποίο τις
αξιολογούμε είναι η μαζικότητα και τα
συναισθήματα του κόσμου που συμμετείχαν,
τότε τα συμπεράσματα μπορεί να είναι
διαφορετικά. Από ποια σκοπιά εσύ πιστεύεις
πως πρέπει να τις κρίνουμε; Από τη σκοπιά
λοιπόν της δυνατότητας ανακοπής της
κυβερνητικής επίθεσης τις θεωρώ κατώτερης
μορφής δράσης από τις γενικές απεργίες,
οι οποίες μπορεί και οι ίδιες να μην
είχαν κάποιο σαφή θετικό στόχο, ως μορφή
όμως ήταν πολύ πιο επικίνδυνες για το
σύστημα. Με βάση την ίδια λογική κρίνω
τον πολιτικό λόγο που αναδύεται (μέχρι
στιγμής) προβληματικό διότι δεν
διευκολύνει στο να εντοπιστούν τα αίτια
της κρίσης και να προσδιοριστεί ένα
κάποιο σχέδιο αντιμετώπισης της. Αυτή
βέβαια είναι μία στατική προσέγγιση,
κάθε όμως ανάλυση έχει μία στατική
διάσταση. Αναγνωρίζω πως οι εν λόγω
κινητοποιήσεις έχουν δυναμική, από τη
στιγμή που συνιστούν μία μαζική μορφή
δράσης και έναν χώρο πολιτικοποίησης.

Για να μπορέσει όμως να πραγματωθεί
αυτή η δυναμική πρέπει να ''αρνηθούν''
το παρόν στάδιο τους, ως μορφή και ως
περιεχόμενο. Θεωρώ πως αυτή η δυνατότητα
(της άρνησης) μπορεί και
να ενυπάρχει στο εσωτερικό τους.

Αντωνης είπε...

Smirnoff @ Lily (συνέχεια):

Νομίζω
ότιαυτές οι θέσεις αντικατοπτρίζουν
μια σκέψη πολύ top-down, όπου η προσπάθειαερμηνείας
νέων δεδομένων οδηγεί πάντα στην
υποστασιοποίηση (reification) τωνπρουπαρχουσων
θεωριών, ιδεολογιών, λόγων, πρακτικών
κτλ., αντί στην---αναγκαία για πολλούς
λόγους σε αυτή την ιστορική
στιγμή---αναθεώρηση τους.

Η προσπάθεια ερμηνείας νέων δεδομένων
πρέπει να γίνεται κατά την άποψη σου
χωρίς εννοιολογικά εργαλεία;

Δεν θεωρώ πως εγώ είμαι αυτός που
υποπίπτει σε reification, αντίθετα
αυτό που στηλιτεύω είναι η προσπάθεια
που γίνεται να ''υποστασιοποιηθούν''
ορισμένα χαρακτηριστικά αυτών των
διαδηλώσεων ως προς τη μορφή (μαζικές
καθιστικές διαμαρτυρίες) και ως προς
το πολιτικό πλαίσιο (αφηρημένη δημοκρατία,
πολιτική της αντιπολιτικής κλπ). Αυτά
λοιπόν τα χαρακτηριστικά αποδίδονται
ως η ουσία (και η επιτυχία) αυτών των
κινητοποιήσεων που αν αφαιρεθεί θα
αποστεωθούν. Αυτό συνιστά reification
και κατά την άποψη μου και εάν
επικρατήσει θα εμποδίσει την μετουσίωση
τους δια μέσω της άρνησης που αναφέρω
πιο πάνω.

Οι θέσεις
αυτέςδεν λαμβάνουν υπόψη άλλους
λόγους (discourses), άλλες ιστορίες,
άλλεςδιηγήσεις, άλλες εμπειρίες ---με
βάση τα οποία η απόρριψη όλων των
κομμάτων,και της Αριστεράς, αλλά και
η απόρριψη και του Α/Α χώρου, είναι
συνειδητή, “meaningful” επιλογήκαι στάση
για πολύ κόσμο για πολλούς λόγους, και
όχι δείγμα χαμηλού«επιπέδου» ή δείγμα
κάποιας προβληματικής διάστασης ή
υστέρησης ή διάβρωσης τουαπό τον
καπιταλισμό.

Δεν
θεωρώ τον κόσμο που εκφράζεται κατ΄
αυτό τον τρόπο ''χαμηλού επιπέδου'' και
συμφωνώ απόλυτα πως η απόρριψη από τη
μεριά του της αριστεράς και της αναρχίας
είναι πολύ συνειδητή και ιδιαίτερα
meaningful.

εστιάσουμε όμως λίγο στο περιεχόμενο
αυτής της συνειδητής απόρριψης. Σε τι
οφείλεται και με τι διεκδικεί να
αντικαταστήσει αυτό που απορρίπτει; Αν
αυτή η άρνηση της αριστεράς και της
αναρχίας οδηγεί σε μία ανώτερη βαθμίδα
συνειδητοποίησης και πιο αποτελεσματική
μορφή δράσης από αυτά που προτείνουν
αυτοί οι δύο χώροι τότε καλώς. Αν πάλι
αυτή η απόρριψη υποκρύπτει μία γενικότερη
καχυποψία σε οποιαδήποτε συνεκτική
αφήγηση της κοινωνίας που δεν συνίσταται
στη συνάρθρωση ένος ασυνάρτητου συνόλου
αντιφατικών εμπειριών και ιδεολογημάτων
και μία απαξίωση της μόνιμης,οργανωμένης
πολιτικής παρέμβασης, τότε είναι
κατηγορηματικά αρνητική.

Τέλος
δεν κατανοώ εκείνη τη λογική που θέλει
μία θέση να αξιολογείται θετικά επειδή
είναι αυθόρμητη και αυθεντική –
βιωματική. Κάθε εμπειρία- βίωμα - γεγονός
αναμορφώνεται με βάση την ιδεολογική
οπτική που διαμεσολαβείται. Αυτή μπορεί
να είναι συνειδητή ή ασυνείδητη και
όταν συμβαίνει το δεύτερο συνήθως αυτή
η ιδεολογική οπτική είναι η κυρίαρχη.

Θα
συνεχίσω αργότερα με τα υπόλοιπα σημεία
διότι τώρα πρέπει να φύγω.

Αντωνης είπε...

Lily @ Smirnoff:

Αυτά που γράφω, και αυτά που είναι σε " " αναφέρονται όχι μόνο στο δικό σου κείμενο, αλλά και στις σημειώσεις του Αντώνη. Δεν εννοούσα ότι πρέπει να αξιολογηθεί το συναίσθημα τον ατόμων που συμμετείχαν, αλλά ότι η πολιτική δεν πρέπει να εννοιολογείτε με τους όρους του έμφυλου δυϊσμού, γιατί έτσι υποβαθμίζονται ή δεν εμφανίζονται καν στο ραντάρ κάποια φαινόμενα---a priori. Σίγουρα δεν υπάρχει αδιμεσολάβητη εμπειρία, και βεβαια πάντα χρησιμοποιούμε εννοιολογικά εργαλεία στις αναλύσεις μας. Αλλά πιστεύω, όπως και πολλοί άλλοι---ότι πρέπει να υιοθετήσουμε κάποια άλλα τέτοια εργαλεία τώρα--γιατί πολλά από τα συνηθισμένα της Αριστεράς και του Α/Α (όπως και ο τρόπος που χρησιμοποιούνται) δεν επιτρέπουν στο να ακουστούν και να επεξεργαστούν συλλογικά πολλές ιστορίες, εμπειρίες, φωνές και λόγοι--from below. Είτε "σβήμονται", είτε αναγνωρίζονται μόνο εν μέρει και χαρακτηρίζονται---a priori---προβληματικές, ελλειματικές, λιγότερο σημαντικές, όχι "νομιμοποιημένες". Και πιστεύω ότι αυτή η στάση είναι μια συνειδητή επιλογή για τους λόγους στους οποίους αναφέρθηκα.

Αντωνης είπε...

tamistas:

Η
δημοκρατία εκτός από πολιτική συγκάλυψη των αντιθέσεων της κοινωνίας, ίσως
εννοείται από κάποιους και ως αυθεντική άμεση, συλλογική, χωρίς φωτισμένη καθοδήγηση,
πλατειακή συνεύρεση. Εκτός από τη λύση της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων
(ο χειμώνας αργεί), ίσως υπάρξει η λύση των αδαών που γιουχάρουν σημαίες. Βλέπεις,
οι αδαείς, έχουν ταυτίσει τη βαμμένη μες στο αίμα του λαού παντιέρα με το
νεοσταλινικό πρωτοπόρο κόμμα της εργατιάς. Το οποίο, πάραυτα, συνεχίζει να είναι
η ισχυρή δύναμη της αριστεράς. Ενώ ο παρών διασχολιαζόμενος χώρος συνθέτει μια
ασήμαντη υποπραγματικότητα.



Θέλω
να (ξανα)πω ότι άλλη επιλογή δεν υπάρχει. Ο αυτισμός, εφηβική αρρώστια του
αριστερισμού, προσφέρει επιτυχημένη αυτοϊκανοποίηση. Αν αυτό αρκεί (τι νόημα έχει
η ζωή χωρίς απόλαυση) τότε, πάσο. Αλλιώς, όσο κι αν προσπαθούν να κάνουν το κομμάτι
τους με την έκπληξη των πλατειών (που προς το παρόν μόνο εκτονώνει) ο Τσίπρας,
ο Αλαβάνος, ο Σκάι και η Όλγα Τρέμη, τίποτα δεν μπορεί να τους διαβεβαιώσει ότι
δεν θα εκπλαγούν χοντρά κάποια στιγμή.



Δεν
πάμε μια βόλτα την Κυριακή, που είναι και πανευρωπαϊκή η υπόθεση, να μην βγάζουμε
συμπεράσματα από την κάλυψη των καναλιών;

Αντωνης είπε...

Rosa:

Συγχαρητήρια, η πιο οξυδερκής ανάλυση που διάβασα για το θέμα.
Rosa

Αντωνης είπε...

z.:

Το γιουχάρισμα της κόκκινης σημαίας δεν οφείλεται σε άγνοια, αλλά συνιστά έκφραση του πολύ συγκεκριμένου πολιτικού πλαισίου της συγκέντρωσης. Το πρόβλημα είναι η κόκκινη σημαία και όχι το ΚΚΕ καθαυτό.

Η συγκέντρωση της μεγάλης μάζας οφείλεται στην οριζόντια προπαγάνδα και το ευκολία του πράγματος, που δίνει διέξοδο έκφρασης σε μια λογική που εδώ και χρόνια αναπτύσσεται και δεν εκπροσωπείται στο δρόμο. Άλλωστε είναι και ένα ερώτημα πόσοι είναι "αρχάριοι" και πόσοι έχουν παεί να παρέμβουν, ποιοι συμμετέχουν και σε άλλες μορφές κλπ

Η διοργάνωση όμως αρχικά και η δημιουργία του συγκεκριμένου πολιτικού πλαισίου είναι σαφές ότι έχει την υπογραφή της αστικής τάξης. Φυσικά δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα ότι η κατάσταση δεν θα ξεφύγει από τα χέρια της. Δεν φαίνεται όμως κάτι τέτοιο προς το παρόν γιατί δεν υπάρχει κλιμάκωση και περαιτέρω μαζικοποίηση που θα μπορούσε να ανατρέψει τα δεδομένα πολιτικά χαρακτηριστικά.

Αντωνης είπε...

Noise:

Από τον τίτλο ήδη πληροφορούμαστε για τη στάση που πρόκειται να τηρηθεί πάνω σε αυτά που συμβαίνουν αφού χαρακτηρίζονται ως μία φάρσα σε σύγκριση πάντα με την πλατεία Ταχρίρ. Με ενόχλησε ο τίτλος γιατί τον βρήκα κάπως μηδενιστικό. Και βεβαίως, από τη στιγμή που δε συμμετέχεις, μπορείς να κρίνεις και να προβαίνεις σε δυσοίωνες προβλέψεις. Γιατί αυτό γίνεται, ήδη από τον τίτλο. Θέλω να πω πως όλο αυτό μοιάζει σα μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Η πιθανή αποτυχία της πλατείας Συντάγματος, θα εξηγηθεί μετέπειτα σύμφωνα με την κριτική που είχε γίνει στην αρχή της όλης προσπάθειας. Οπότε, η θεωρία επαληθεύεται εις βάρος της πραγματικότητας. Είναι ντετερμινιστικό σε μία κατάσταση που μοιάζει εξαιρετικά ρευστή. Είναι λάθος αυτό.

Πιστεύω πως ο συγγραφέας του κειμένου δεν έχει ζήσει τις εξελίξεις στην Αίγυπτο ούτε βεβαίως έχει συνομιλήσει με πολλούς Αιγύπτιους στην πλατεία Ταχρίρ κι οπότε δε μπορεί να γνωρίζει τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που συμμετείχαν ούτε βεβαίως και την εξέλιξη του κινήματος εκεί από πρώτο χέρι. Αυτό είναι κατανοητό και δεν το λέω για να μειώσω τις γνώσεις του αλλά για να πω ότι ίσως οι άνθρωποι που συμμετείχαν εκεί, σε ένα επίπεδο, δε διαφέρουν πολύ από αυτούς που βρίσκονται τώρα στις πλατείες της Ελλάδας. Αν λοιπόν δεχθούμε την υπόθεση πως από άποψη πολιτικής ωριμότητας, ιδεών, και καθημερινότητας στα πλαίσια της κυριαρχίας (μέχρι το σπάσιμο) μπορεί να υπάρχουν ομοιότητες, την ίδια στιγμή, αυτομάτως, το ζήτημα μεταφέρεται όχι στον κόσμο που βρίσκεται εκεί ο οποίος είναι πολιτικά ανώριμος αλλά σε αυτόν τον κόσμο που δε βρίσκεται εκεί στις πλατείες και απέχει. Ιδιαίτερα σε όσους έχουν ιδέες προωθητικές ως προς τα αιτήματα που μπορούν να απευθυνθούν μέσω ενός τέτοιου κινήματος που μπορεί να γιγαντωθεί, μπορεί και να εξαφανιστεί. Από εκεί και πέρα οι δύο χώρες (Ελλάδα-Αίγυπτος) παρουσιάζουν διαφορές που κάνουν δύσκολες τις συγκρίσεις αλλά και ομοιότητες στο αίτημα για "Δημοκρατία" το οποίο στην περίπτωση Ισπανίας - Ελλάδας μετατρέπεται σε "Πραγματική Δημοκρατία". Πραγματική Δημοκρατία για συμμετοχή στις αποφάσεις που λαμβάνονται. Θα ήθελα εδώ να υπενθυμίσω σε όλους τι αντιμετώπισης έτυχε το θέμα των 300 απεργών πείνας από σημαντικό κομμάτι της αριστεράς και του αναρχικού χώρου όταν ξεκίναγε. Η όλη πορεία τους διέψευσε. Κάποιοι, βεβαίως, ακόμα θεωρούν αποτυχία αυτό που συνέβη. Η Κερατέα, επίσης, δεν απασχολούσε πολλούς ως ότου πέρασε αρκετός καιρός. Και αυτό, μετά το ξέσπασμα της βίας. Ως τότε, ήταν πολύ συγκεχυμένα τα πράγματα και η εικόνα ήταν πολύ θολή. Για το κίνημα "Δεν Πληρώνω", και εκεί, υπήρχαν πολλές ετερόκλητες δυνάμεις που δραστηριοποιήθηκαν. Και βεβαίως, αυτό εξασφάλισε την επιτυχία του. Αλλά και πάλι, ήταν μετά από ένα συγκεκριμένο σημείο που άρχισε να απασχολεί. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις βέβαια, δημιουργούσαν μια δυσάρεστη κατάσταση για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους. Όμως ήταν και κινήματα περιορισμένης ισχύς και εμβέλειας τα οποία, πάντως, φαίνεται να έχουν επηρεάσει σε ένα φαντασιακό τουλάχιστον επίπεδο αρκετούς ανθρώπους που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στις πλατείες. Λένε, αφού αυτοί το κάνανε, μπορούμε κι εμείς. Δε δημιούργησαν ένα έδαφος για να πατάει η σημερινή κατάσταση; Αυτό το "γυρίστε πίσω στα σπίτια σας" που λεγόταν στους 300 απεργούς και στους κατοίκους της Κερατέας δεν ταιριάζει με το θα είμαστε κάθε μέρα εδώ των συγκεντρώσεων σε πλατείες;

Αντωνης είπε...

Noise (συνέχεια):


Μου φαίνεται πως σήμερα το πρόβλημα δεν είναι ο κόσμος που κατεβαίνει στους δρόμους αλλά το γεγονός πως στην αριστερά και στον αναρχικό χώρο, υπάρχει η ίδια σύγχυση που υπάρχει εκεί έξω. Μια ποικιλία απόψεων, συνιστώσεων που συνυπάρχουν μονάχα κατ' ανάγκη και που δεν κατάφεραν επί τόσα χρόνια να πράξουν στο ελάχιστο αυτά που ευαγγελίζονται στις θεωρίες. Στην αριστερά, αρκεί να έχεις παρευρεθεί σε μία συνέλευση για να κατανοήσεις το χάος συγκρούσεων, μικροπολιτικών, άσκοπων θεωρητικολογιών, επιβίωσης μέσως μικρο-ομαδών που κυριαρχεί στη βάση. Κάτι που είναι φανερό και στην ηγεσία της όπου ενώ είμαστε στα πρόθυρα της κατάρρευσης η πρόταση της αριστεράς περιορίζεται στο "ψήφισέ με" και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο συνεργασίας μεταξύ τους. Πλήρης ασυμφωνία, θεωρητικολογία, απεραντοσύνη απόψεων που καταλήγει σε μία μίνιμουμ συμφωνιών και οπότε σε ένα μίνιμουμ δράσεων. Περισσότερο η κατάσταση μοιάζει σα μια υπεκφυγή για να μην αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν σύμφωνα με τα λεγόμενά του.

Στον αναρχικό χώρο, πέρα από την πολυδιάσπαση, υπάρχουν αρκετές λ.χ. καταλήψεις στην Ελλάδα που ενώ μιλούν για αυτο-οργάνωση, ουσιαστικά διοικούνται από 3-4-5 άτομα και οι υπόλοιποι συχνάζουν εκεί ή συζητούν. Τόσα χρόνια λίγα πράγματα έγιναν προς την κατεύθυνση της αυτο-οργάνωσης και της αυτο-διεύθυνσης. Πολύ λίγα ουσιαστικά. Βεβαίως, και η ύπαρξη καταλήψεων είναι κάτι. Δεν είναι κάτι κακό όπως δεν είναι και κάτι εξαιρετικό, όμως δεν είναι και η υπέρβαση. Γιατί αν είχε γίνει αυτή η υπέρβαση, ίσως υπό αυτές τις συγκυρίες, να μπορούσαν να παίξουν ένα πολύ πιο ουσιαστικό ρόλο. Εξ' αυτού λοιπόν, οφείλουν όσοι συμμετέχουν σε αυτό που συμβαίνει να αποδεχθούν πως και αυτοί απότυχαν όπως και όλοι οι υπόλοιποι στο να πράξουν την υπέρβαση. Και εξ' αυτού, όσοι απέχουν θα έπρεπε να είναι πιο φειδωλοί στην κριτική τους επειδή δεν είναι σε διαφορετική θέση από τους υπόλοιπους που κρίνουν. Ηθικά, βρίσκονται στη θέση αυτών που δε μπόρεσαν να κάνουν την υπέρβαση.

Οι πολίτες που βρίσκονται εκεί είναι σε θέση να κρίνουν. Γιατί, έχουν κάνει ένα άλμα στο κενό, και με την κάθοδό τους σε αυτές τις πορείες ανατρέπουν μία σειρά από στερεότυπα. Επαληθεύουν βεβαίως και πολλά. Όμως, έχουν το ηθικό ανάστημα να πουν ότι, αυτή τη στιγμή πράττω πέρα από την καθιερωμένη καθημερινότητά μου. Κάνω μία υπέρβαση στη συμπεριφορά μου και στον τρόπο που αντιμετωπίζω τα πράγματα γύρω μου. Κάνω μία ανατροπή.

Και βεβαίως, πρέπει να μιλήσουν και να ακουστούν, πρέπει να συνδιαμορφώσουν τις καταστάσεις, και όχι άδικα υπάρχει ένα φόβος μην υποσκελιστεί η φωνή τους αφού οι προηγούμενες εμπειρίες πολλών εξ αυτών αυτό αποδεικνύει. Γιατί, ο φόβος είναι συγκεκριμένος: υπάρχει μια εμπειρία από τη συμμετοχή στις πολιτικές διαδικασίες ανθρώπων οργανωμένων πολιτικών ομάδων με συγκεκριμένες ιδέες, άκρως αρνητικά, όπου η συμπεριφορά και η διάθεση να μιλήσουν εκ μέρους των υπολοίπων δεν επιτρέπει αυτούς που γι' αυτούς μιλάνε να συμμετέχουνε ισάξια. Πως θα βρεθούν δηλαδή ξανά σε δεύτερη μοίρα, ενός ανθρώπου που βρίσκεται να ακολουθεί άλλους που θ' αποφασίσουν γι' αυτόν χρησιμοποιώντας την παρουσία του, "γιατί γνωρίζουν καλύτερα" γι' αυτόν. Είναι ένας λογικός φόβος. Ο οποίος πρέπει να αποδειχθεί στην πραγματικότητα πως δεν ισχύει. Ο φόβος λοιπόν για την αριστερά και τον αναρχικό χώρο, είναι ιδεολογικός και έχει πραγματικές βάσεις. Στην κατάρρευση που ζούμε, απ' αυτούς που "γνώριζαν καλύτερα". Ακόμα και στην ίδια πρακτική των ανθρώπων που αντιπροσωπεύουν τους χώρους της αριστεράς και της αναρχίας που "γνωρίζουν καλύτερα" και που και αυτοί έχουν αποτύχει. Στο γεγονός πως επειδή "γνωρίζουν καλύτερα" δεν επιτρέπουν στους πολίτες να μιλήσουν για τους εαυτούς τους αφού γεμίζουν τον χώρο στις πορείες και αποτελούν τη μαζικότητά τους, αλλά ως εκεί. Θυμίζει πολύ τη στάση που τηρούσε η αριστερά και ο αναρχικός χώρος εδώ και πολλά χρόνια στο ζήτημα των μεταναστών.

Αντωνης είπε...

Noise (συνέχεια):

Θεωρώ ότι είναι απόλυτα άδικο να μιλάμε για πολιτική ανωριμότητα τον κόσμο που βρίσκεται στους δρόμους, όταν αυτός ο ίδιος κόσμος θα μπορούσε να ακολουθήσει ακόμα και σήμερα μια διαφορετική πορεία. Υπάρχουν άλλωστε ιστορικά παραδείγματα. Αντιθέτως, καλό θα ήταν να κοιτάξουμε πως μπορούμε να στηρίξουμε αυτόν τον αγώνα, ειλικρινά και πρακτικά, γιατί εν τέλει δεν αφορά αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί αλλά όλους μας.Επίσης, μια σημείωση. Πιστεύω πως αυτή τη στιγμή τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, πολιτικοί καθώς και δημοσιογράφοι προσπαθούν να νουθετήσουν αυτό που δημιουργείται επειδή δεν έχουν κάτι να του προσάψουν. Αν έχει καταφέρει κάτι αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες είναι να μη μπορούν να εκφράσει αντίδραση η κυριαρχία. Είναι λοιπόν λογικό, αυτό που δε μπορείς να πολεμήσεις να θέλεις να το κάνεις φιλικό προς εσένα. Γιατί, αυτή τη στιγμή, κανείς δε μπορεί να πει πως η διαμαρτυρία είναι καθοδηγούμενη. Ή να σταματήσουν επειδή ενοχλούν τους πολίτες που πηγαίνουν στις δουλειές τους. Είναι αυτοί οι πολίτες για τους οποίους αυτοί μιλάνε εξ ονόματός τους. Και λοιπόν, είναι φυσικό, αυτό που στοχεύουν ιδεολογικά είναι να οδηγήσουν την όλη κατάσταση σε μια σιωπηρή εκτόνωση δια της ολικής αποδοχής. Ή, να βεβαιώσουν πως δεν πρόκειται να ριζοσπαστικοποιηθεί. Στο κείμενο του Πρετεντέρη νομίζω αυτό ήταν απόλυτα εμφανές. Δυστυχώς όμως, κομμάτια της αριστεράς και του αναρχικού χώρου δεν απέχουν πολύ από το να κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα αποδεχόμενα την κυρίαρχη ρητορική. Γιατί, αυτό συμβαίνει όταν δε βρίσκεις το ριζοσπαστικό μέσα σε αυτό που συμβαίνει.Τελειώνοντας, θέλω να σημειώσω το εξής. Πως αυτοί που βρίσκονται στις πλατείες αποτελούν μία μειοψηφία των πλειοψηφιών. Αποτελούν μία κρίσιμη μάζα ανθρώπων που απεγκλωβίστηκαν αλλά πάραυτα μια μικρή μειοψηφία. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, μια πρωτοπορία μέσα στο σύνολο. Πράγμα, που θεωρώ πολύ σημαντικό. Όλα αυτά δεν τα λέω με σκοπό να έρθω σε αντιπαράθεση με σένα. Αντιθέτως, θεωρώ πως η δουλειά σου, ακόμα και εδώ που διαφωνώ, βοηθά εξαιρετικά στο να ξεδιαλύνουμε και όλοι οι υπόλοιποι κάποιες απόψεις μας.

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Θα απευθυνθώ σε όσα με αφορούν προσωπικά: Είναι λανθασμένη και ιστορικά αβάσιμη κατά την δική μου άποψη η αντίληψη ότι η στάση μου οφείλεται σε μια κάποια γενικότερη θεωρητικόστροφη αποστασιοποίηση από το τι γίνεται "στο δρόμο." Αναφέρομαι εδώ και στους όρους της κριτικής του old boy: http://old-boy.blogspot.com/2011/05/blog-post_28.html

Όλοι όσοι γνωρίζουν τις πρακτικές πολιτικές μου παρεμβάσεις γνωρίζουν για παράδειγμα ότι:
1. Πήρα καθαρή και μετωπικά συγκρουσιακή θέση για τον Δεκέμβρη σε ένα κλίμα γενικής απαξίας του και υποτίμησής του μέσα στην "δημοκρατική" και "υπεύθυνη" αριστερά.
2. Πήρα άμεση θέση στο πλευρό των 300 μεταναστών χωρίς να διστάσω σε τίποτε, περιλαμβανομένου του να έρθω σε ευθεία σύγκρουση με την στάση του μεγαλύτερου κομματιού της κοινοβουλευτικής αριστεράς (και φυσικά, και του ΚΚΕ), αλλά και μερίδα της εξοκοινοβουλευτικής.

Γενικά, δεν έχω το προτέρημα να επαμφοτερίζω και να αφήνω λάσκα στον εαυτό μου για να προστατεύω την εικόνα της αξιοπιστίας μου. Υπήρξα κάθετος στην αποκύρηξη της δολοφονικής επίθεσης των Ισραηλινών στον στόλο της ελευθερίας στη Γάζα, και εξίσου κάθετος για τον αντισημιτισμό του Μίκη Θεοδωράκη. Καταδικαστικός για την αρχική στάση του ΚΚΕ στο ζήτημα των μεταναστών και αμέριστα συμπαραστάτης της αλλαγής πλεύσης που διαφάνηκε μετά τα πογκρόμ.

Δεν λειτουργώ ούτε βέβαια με κομματικές δεσμεύσεις ή προσανατολισμούς, αλλά ούτε και με μηχανιστικά ή προκάτ κριτήρια, ούτε βάσει θεωρητικολαγνείας. Αυτοί που δυσαρεστήθηκαν ή δυσαρεστούνται βέβαια από τις θέσεις που εκφράζω, επικαλούνται συχνά τέτοιου είδους modus operandi, παραβλέποντας ό,τι στο παρελθόν μου διαψεύδει την εκλογίκευση που δημιουργούν. Για αυτό σε τρία και κάτι χρόνια που γράφω έχω αποκληθεί αριστεριστής, αναρχικός, σταλινιστής, εστέτ, υπέρμαχος της βίας, υπερδιεθνιστής και εθνικιστής, φιλοϊσραηλινός και αντισημίτης, ταμπέλες των οποίων η απόλυτη σύγχυση και αντιφατικότητα ομολογώ ότι με κολακεύει σε έναν σημαντικό βαθμό.

Στο δικό μου μυαλό βέβαια, τα πράγματα δεν λειτουργούν έτσι. Παίρνω θέση με κριτήρια τα οποία είναι ιστορικο-πολιτικά και ηθικά απτά και βασίζονται σε ανάλυση συγκεκριμένων δεδομένων και συσχετισμών--και όχι στη βάση αφαιρέσεων, γενικεύσεων, και νεφελωδών ιδανικών. Και δεν φοβήθηκα ποτέ την σύγκρουση για αυτό, "από όπου και αν προέρχεται." Ούτε και την παραδοχή λάθους εκτίμησης, αν και όταν κρίνω πως εκτίμησα κάτι λανθασμένα.

Αυτά από μένα για το θέμα των "αγανακτισμένων", του οποίου η περαιτέρω εξέλιξη είναι φυσικά ανοιχτή σε μεταλλάξεις (θετικές ή αρνητικές), όπως συμβαίνει πάντοτε.

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

"Γιατί, αυτή τη στιγμή, κανείς δε μπορεί να πει πως η διαμαρτυρία είναι καθοδηγούμενη. Ή να σταματήσουν επειδή ενοχλούν τους πολίτες που πηγαίνουν στις δουλειές τους. Είναι αυτοί οι πολίτες για τους οποίους αυτοί μιλάνε εξ ονόματός τους."

Φαντάζομαι αυτό ισχύει και για τους απεργούντες χθες υπαλλήλους του άγρια ξεπουληθέντος ΟΤΕ και των αγρίως ξεπουληθέντων λιμένων, για τους οποίους δεν αφιερώθηκαν ούτε δυο γραμμές στον αριστερό ορυμαγδό των μπλογκικών συζητητών του "κινήματος", ναι; Γιατί εκτός από τους ορίτζιναλ αγανακτισμένους υπήρχαν και άλλοι αγανακτισμένοι --απλά η αγανάκτησή τους εντασσόταν στον βαρετό τους συνδικαλιστικό αγώνα, ξέρεις.

Ή μήπως κάποιοι είναι πιο "πολίτες" από τους άλλους και τώρα οι πολιτικοί που δεν άκουγαν πριν οφείλουν να ακούσουν;

Για εξήγησέ το μου αυτό.

Υ.Γ.Για το "προφανώς ΔΕΝ είναι καθοδηγούμενη": Στις ειδήσεις του ΣΚΑΙ, πρέπει να άκουσα την λέξη "αυθόρμητο" και τα παράγωγά της πάνω από 5 φορές σε 2 λεπτά. Οι εργατικές κινητοποιήσεις που προηγήθηκαν ή και εξελίχθηκαν την ίδια μέρα ήταν προφανώς κάποιου είδους θεατρικές παραστάσεις συγκρινόμενες με το καθαρό αδιαμεσολάβητο της τηλεοπτικής κάμερας, του fb και twitter, και των 24 hour live συνδέσεων;

Αντωνης είπε...

Noise @ Αντώνης:


Γνωρίζω τη στάση που έχεις τηρήσει σε μια σειρά ζητημάτων
όπως η επίθεση στο στόλο της Ελευθερίας για τη γάζα, η στάση Θεοδωράκη όπως και
στους 300 και αυτά που έγραψα, πιστεύω πως ήταν κατανοητό, αφορούσε ένα κομμάτι
της αριστεράς και του αναρχικού χώρου και τη στάση που τηρεί σε διάφορα
ζητήματα και όχι εσένα προσωπικά. Μάλιστα, γι’ αυτό ένιωσα και τέτοια έκπληξη
και αναγκάστηκα να γράψω αυτό το κείμενο, γιατί μου δημιούργησε μεγάλη έκπληξη
η στάση που τηρείς εδώ αφού φαίνεται να μη συμβαδίζει με άλλα κείμενά σου και
να ξεπέφτει σε μία εύκολη κριτική.

Όσον αφορά το δεύτερο σημείο που αναφέρεις πάνω στην
απάντησή μου, έκοψες ένα κομμάτι απ’ αυτό που έγραψα κι οπότε κάπως χάθηκε αυτό
που έλεγα. Γράφω λοιπόν πριν:

Πιστεύω πως αυτή τη στιγμή τα καθεστωτικά μέσα
ενημέρωσης, πολιτικοί καθώς και δημοσιογράφοι προσπαθούν να νουθετήσουν αυτό
που δημιουργείται επειδή δεν έχουν κάτι να του προσάψουν. Αν έχει καταφέρει
κάτι αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες είναι να μη μπορούν να εκφράσει
αντίδραση η κυριαρχία. Είναι λοιπόν λογικό, αυτό που δε μπορείς να πολεμήσεις
να θέλεις να το κάνεις φιλικό προς εσένα.

Αυτό εξηγεί και το εξαιρετικό θετικό φαινομενικά ενδιαφέρον
των ΜΜΕ για την πορεία του κινήματος. Επειδή δε μπορούν να του προσάψουν κάτι
αρνητικό εύκολα, όπως στην περίπτωση των συνδικαλιστικών δράσεων, όπου κατηγορούνται
πως είναι υποκινούμενες, ότι δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο των πολιτών, ότι
δημιουργούν εμπόδια στη λειτουργία της οικονομίας και στερούν δημοκρατικά
δικαιώματα των πολιτών, ότι στρέφονται ενάντια στην κοινωνία. Γι’ αυτό λέω και
μετά:

Γιατί, αυτή τη στιγμή, κανείς δε μπορεί να πει πως η
διαμαρτυρία είναι καθοδηγούμενη. Ή να σταματήσουν επειδή ενοχλούν τους πολίτες
που πηγαίνουν στις δουλειές τους. Είναι αυτοί οι πολίτες για τους οποίους αυτοί
μιλάνε εξ ονόματός τους. Και λοιπόν, είναι φυσικό, αυτό που στοχεύουν
ιδεολογικά είναι να οδηγήσουν την όλη κατάσταση σε μια σιωπηρή εκτόνωση δια της
ολικής αποδοχής. Ή, να βεβαιώσουν πως δεν πρόκειται να ριζοσπαστικοποιηθεί. Στο
κείμενο του Πρετεντέρη νομίζω αυτό ήταν απόλυτα εμφανές.

Αντωνης είπε...

Noise (συνέχεια):

Για τον
συνδικαλισμό που αναφέρεις καλό θα ήταν να πούμε πως είναι και ένας εχθρός
επιθυμητός από την κυριαρχία. Κάπως σα ένα φάντασμα. Μιλάμε για έναν ελεγχόμενο
συνδικαλισμό, εν πολλοίς στενόμυαλό, αργοκίνητο, γραφειοκρατικό, συντεχνιακό
και αναποτελεσματικό. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση των κινητοποιήσεων της
ΔΕΗ. Και είναι αυτός ο συντεχνιακός συνδικαλισμός που με την ικανοποίηση των
αιτημάτων του επιστρέφει τον κόσμο πίσω στις καρέκλες του και τον κάνει
αδιάφορο προς το σύνολο της κοινωνίας. Ένας συνδικαλισμός που έχει αποτύχει
οικτρά και αντιμετωπίζεται πλέον εχρθικά από το λαό. Ακόμα και η ΓΣΕΕ που είναι
ο φορέας όλων των εργατών και εργαζόμενων, ενώ είμαστε στα πρόθυρα της
κατάρρευσης κήρυξε απεργία σε 1 μήνα! Και βεβαίως, τα αιτήματα που προβάλλει
και η ΓΣΕΕ καλούνε σε μια επιστροφή στην πολυθρόνα. Δε ζητά κατάργηση του
χρέους, δε ριζοσπαστικοποιεί, δε καλεί τον εργαζόμενο να συμμετάσχει,
απομαζικοποιεί συνεχώς. Το ίδιο με άλλο τρόπο κάνει και το ΠΑΜΕ. Αλλά και το
πιο σημαντικό, ο συνδικαλισμός έχει εξαφανισθεί από την καθημερινότητα του
εργάτη και εργαζόμενου (δύο διαφορετικά πράγματα) τον οποίο έχει αφήσει απόλυτα
απροστάτευτο. Αυτό ισχύει και για το ΠΑΜΕ το οποίο παρά τις φωνασκίες του έχει
κάνει λίγα ως μηδαμινά σε αυτό τον τομέα, στην καθημερινή παρέμβαση στους
χώρους εργασίας. Θέλω να πω λοιπόν, πως είναι φυσικό να βρίσκονται σε μία σύγχυση
αναφορικά με το πώς θα αντιμετωπίσουν αυτό το καινούργιο που γεννιέται και
φυσικό είναι αφού δε μπορούν να του προσάψουν κάποια κτυπητά ελαττώματα
συνηθισμένων δράσεων, να θέλουν να εξασφαλίσουν πως δε θα ριζοσπαστικοποιηθεί.
Το κείμενο του Πρετεντέρη προς αυτή την κατεύθυνση κινιόταν. Απλά, δε μπορούν
να συγκρουστούν μαζί του αυτή τη στιγμή. Μην αμφιβάλλεις όμως πως αυτό θα
γίνει, όταν και εφόσον τα αιτήματά του γίνουν φανερά. Τότε, θα κληθούν να «επιστρέψουν
σπίτι».

Αντωνης είπε...

Noise (συνέχεια):

Θα ήθελα επίσης
να πω πως αυτό που δημιουργείται φαίνεται να έχει χαρακτηριστικά και επιρροές
από τα προηγούμενα κινήματα της πρόσφατης μνημονιακής περιόδου. Είχαμε τους «300»,
την «Κερατέα» και το «Δεν Πληρώνω». Οι «300» κυνηγούσαν δικαιώματα και δήλωναν
αποφασισμένα πως για μας δεν υπάρχει επιστροφή αφού η πραγματικότητα που
βιώνουμε δεν είναι ανεκτή και μας στερεί την αξιοπρέπεια. Στην «Κερατέα» είχαμε
το σύνολο μίας τοπικής κοινωνίας να αντιδρά στην υποβάθμιση της ζωής τους και
της καθημερινότητάς του εξαιτίας της περιβαλλοντικής υποβάθμισης που θα δημιουργούσε
η δημιουργία ΧΥΤΑ για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα εργολάβου με τον οποίο
είχε σχέσεις μια διεφθαρμένη κυβέρνηση και στο κίνημα «Δεν Πληρώνω»
διατρανονόταν η πεποίθηση πολιτών πως άδικα χαράτσια δεν πρέπει να τα
πληρώνουμε και δε θα πληρώνονται γιατί είναι δικαίωμά μας να μην το πληρώσουμε:
δεν είναι αποδεκτά. Και στις τρεις αυτές περιπτώσεις, υπήρχε μία διαστρέβλωση
από τα κυρίαρχα ΜΜΕ επειδή μπορούσε να υπάρξει αυτή η διαστρέβλωση, αφού και
στις τρεις περιπτώσεις τα έθεταν ως ενάντια στο σύνολο της κοινωνίας με φοβικές
αντιμετωπίσεις και καταστροφολογίες. Απότυχαν και στις τρεις των περιπτώσεων,
περισσότερο ή λιγότερο. Το ίδιο συνέβη και την πρώτη μέρα που ξεκίνησε αυτό που
μπορεί να γίνει το πιο σημαντικό κίνημα απ’ όλα. Είχαμε αρχικά τις δηλώσεις
Δασκαλόπουλου για δημοψήφισμα, είχαμε τις διαδοχικές συσκέψεις των πολιτικών
αρχηγών, είχαμε τη Δαμανάκη να κινδυνολογεί. Από εκεί και πέρα, αφού τα
διλήμματα έμοιαζαν ασήμαντα μπροστά σε μια καταστροφή που είναι πλέον φαντάζει
πολύ κοντά μας επιλέχθηκε από τα ΜΜΕ μια διαφορετική στάση και θα δεις που θα
προσπαθήσουν να το οδηγήσουν προς έναν αναγκαίο γι’ αυτούς εθνικιστικό λόγο,
για τους Έλληνες που κατεβαίνουν με ελληνικές σημαίες και τα συναφή. Όμως ήδη
υπάρχουν στοιχεία όπως είπα από τα κινήματα που προηγήθηκαν. Έχουμε την
αποφασιστικότητα να διεκδικηθούν δικαιώματα και τη γνώση πως δεν επιστρέφουμε
γιατί η πραγματικότητα έχει γίνει αβίωτη (300), αντιπροσωπεύει και θέλει να
μιλά εκ μέρους των πολιτών που αντιδρούν στην υποβάθμιση της ζωής τους από μία
διεφθαρμένη κυβέρνηση που κυνηγά το κέρδος και πλήττει την αξιοπρέπειά τους
(Κερατέα) και δηλώνει απερίφραστα πως το χρέος το δικό σαν δεν θα το πληρώσω
εγώ (Δεν Πληρώνω). Υπάρχει σπόροι ριζοσπαστισμού και είναι τόσο ξεκάθαροι που
δεν καταλαβαίνω πώς δεν είναι φανερό.

Αντωνης είπε...

Noise (συνέχεια):

Θέλω να σημειώσω
εδώ επίσης τη μαζικότητα των συνελεύσεων όχι μόνο στην Αθήνα αλλά παντού όπου
συμβαίνουν αυτές οι συγκεντρώσεις και στις οποίες συμμετέχουν πολλοί
διαφορετικοί άνθρωποι, απαιτούν να αντιμετωπίζονται ισάξια και να έχουν λόγο
και επιθυμούν να διαμορφώσουν το λόγο. Αυτό συνέβαινε και με τους 300 όπου οι
μετανάστες απαιτούσαν στις συνελεύσεις τους αυτοί μόνοι τους να παίρνουν τις
αποφάσεις και οι άλλοι να στηρίζουν αυτές τις αποφάσεις (παρά τις εναγώνιες
προσπάθειες αριστερών και αναρχικών να το καλουπώσουν και να το καπελώσουν –
ανεπιτυχώς εν μένει κι ευτυχώς) όπως και στην Κερατέα όπου από τον αγώνα και
τις συνελεύσεις τους με τη συμμετοχή των πολιτών διαμορφώθηκε το ριζοσπαστικό
και ανυποχώρητο των αιτημάτων τους. Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω, πως η
συμμετοχή των πολιτών στις συνελεύσεις μαζικά είναι που ριζοσπαστικοποιεί και
τα αιτήματα και αυτό πιστεύω θα φανεί τις επόμενες ημέρες.

Όπως κι αν είναι,
ας στηρίξουμε αυτό που συμβαίνει όπως θα στηρίζαμε οποιοδήποτε άλλο αγώνα που
θα θεωρούσαμε δίκαιο. Από τη στιγμή που όλο αυτό συνέβη τόσο ξαφνικά και δεν
υπήρχε κάποια προεργασία, καλό θα είναι να συμμετέχουμε και στις συνελεύσεις ως
πολίτες πλέον που έχουμε κι εμείς τις θέσεις μας και βεβαίως, δίχως να
προσπαθούμε να επιβάλλουμε τις απόψεις μας. Αν οι θέσεις μας είναι ανεπτυγμένες
και εκφράζουν τους πολίτες, τότε θα γίνουν και κατανοητές. Πρέπει να
ανακαλύψουμε το ριζοσπαστικό μέσα σε αυτό που συμβαίνει. Και επιμένω πως αυτοί
που αυτή τη στιγμή κατεβαίνουν στους δρόμους είναι η μειοψηφία της πλειοψηφίας,
αυτοί που έσπασαν το φράγμα και έκαναν ένα άλμα στο κενό. Κι αυτό έχει την
ιδιαίτερη σημασία του.

Αντωνης είπε...

Αντώνης @ Noise:

Κατ' αρχάς το πιο πάνω κείμενο (δεν ξέρω αν αυτό εννοείς "εδώ") ΔΕΝ είναι δικό μου. Κατά δεύτερο ούτε "ξέπεσμα" το θεωρώ, ούτε "εύκολη κριτική."

Η περιφρόνηση που δείχνεις για τον συνδικαλισμό είναι κατά την δική μου εκτίμηση "εύκολη κριτική" και άποψη του συρμού με πάρα πολύ επικίνδυνες για τους εργατικούς αγώνες προεκτάσεις. Και η προφανής σου αδιαφορία για τον συνεχιζόμενο αγώνα των εργαζομένων να κρατήσουν τις δουλειές τους και κομμάτια της εθνικής περιουσίας φέρει τα χαρακτηριστικά ενός ιδεολογικού χώρου στον οποίο δεν έχω την παραμικρή εμπιστοσύνη.

Η συμπαράστασή μου στους 300 ήταν συμπαράσταση σε ένα κομμάτι --το πιο εκμεταλλευόμενο-- της εργατικής τάξης. Και η υπεράσπιση του Δεκέμβρη υπεράσπιση μιας διαδικασίας σύγκρουσης με ένα κράτος διαφθοράς και εκφασισμού, που υπερκέρασε άμεσα κάθε κομματικό έλεγχο και ήταν ξεκάθαρα μη κατευθυνόμενη και καθόλου αρεστή στην καθεστηκύια τάξη στην Ελλάδα. Τίποτε τέτοιο δεν συμβαίνει τώρα· αυτό που συμβαίνει είναι ένα σε μεγάλο και όχι πάντα πρόδηλο βαθμό κομματικά και μηντιακά επικαθορισμένο σπέκουλο για έλεγχο μιας κατάστασης σχεδόν ολότελα ενταγμένης στην αναπαραστατική λογική του θεάματος.

Τα όργανα με τα οποία αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο δεν είναι απλώς διαφορετικά αλλά βαθιά ασύμβατα.

Αντωνης είπε...

Antonis Gazakis:

Νιώθω μικρός και άοπλος σχεδόν ως προς τον θεωρητικό οπλισμό των περισσοτέρων εδώ, αλλά θα ήθελα να πω σε σχέση με τους "υπαλλήλους του άγρια ξεπουληθέντος ΟΤΕ και των αγρίως ξεπουληθέντων λιμένων" ότι προχθές στη συνέλευση της Θεσσαλονίκης ακούστηκε με μεγάλη προσοχή μιλώντας για το ξεπούλημα του ΟΛΘ, υπάλληλός του, κατά δήλωσή της μη συνδικαλισμένη, αλλά με θέσεις καταφανώς από ταξική σκοπιά, από ένα ακροατήριο που σε άλλο πλαίσιο απλώς θα προσπερνούσε. Το ίδιο έγινε με εργαζόμενο μερικής απασχόλησης στον ΟΤΕ, και δεν ήταν οι μόνες φωνές που μίλησαν γι' αυτά. Κατά τη γνώμη μου, ακόμη κι αν υπάρχουν δυνάμει πολλές από τις παθογένειες που εντοπίζει τόσο ο συντάκτης του κειμένου όσο κι εσύ, Αντώνη, νομίζω ότι είναι πρώιμο να καταδικάζουμε, όχι το ίδιο το εγχείρημα, γιατί είναι προφανές ότι δεν το κάνετε, αλλά τον ενθουσιασμό πολλών συμμετεχόντων σ' αυτό που προέρχονται από την Αριστερά. Ας πούμε και μια φορά ένα έστω κριτικό "Για να δούμε", συμμετέχοντας , χτυπώντας τα αρνητικά και ενισχύοντας τα θετικά του. Φιλικά, Αντώνης

Αντωνης είπε...

Αντώνης @ Antonis Gazakis:

Ας πούμε και μια φορά ένα έστω κριτικό "Για να δούμε", συμμετέχοντας , χτυπώντας τα αρνητικά και ενισχύοντας τα θετικά του.

Μα, το είπαμε, καλέ μου φίλε. Και ο Smirnoff και εγώ, επανειλημμένα, με 30 τρόπους. Δεν ξέρω γιατί δεν "ακούγεται." Μήπως είναι γιατί αυτό στο οποίο καλούμαι να συναινέσω είναι ΠΟΛΥ περισσότερο από αυτό, και ΠΟΛΥ διαφορετικής ιδεολογικής φύσης;

Κάνε ένα κόπο να δεις σχόλια στο ποστ Ζίζεκ αν θέλεις για να καταλάβεις κάπως καλύτερα γιατί είμαι με το μαχαίρι στα δόντια αυτή τη στιγμή.

Αντωνης είπε...

imwrong:

αν και πολλά από τα σημεία του προβληματισμού που αναπτύσσεται τόσο στο κείμενο του Smirnoff όσο και στα σχόλια είναι βάσιμα, νομίζω ότι το βασικό πρόβλημα της συζήτησης εδώ είναι ότι της λείπει η ζωντάνια της εμπειρίας. Ο Smirnoff ανέλυσε μια χαρά το τι συνέβη στην Ταχρίρ, βασιζόμενος προφανώς στη διαμεσολαβημένη πληροφορία που έχει συλλέξει για το γεγονός. Αν στην περίπτωση της Αιγύπτου ίσως δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά (και λέω ίσως γιατί υπάρχει και ο You know who ας πούμε, οι απόψεις του οποίου προκαλούν μια μετακίνηση της θέσης του Smirnoff για την συμμετοχή των πολιτικών κομμάτων στην Ταχρίρ), στην περίπτωση της πλατείας Συντάγματος, καλό θα ήταν το σχόλιο να γραφεί αφού πάρει και μια γεύση πρώτο χέρι. Πόσω μάλλον που δηλώνει υποστηρικτής της "κριτικής συμμετοχής", αν καταλαβαίνω καλά.

Δεν νομίζω ότι η Ταχρίρ και το Σύνταγμα έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά, ή ότι η κινητοποίηση του Συντάγματος μπορεί από μόνη της να προκαλέσει τον σεισμό που προκάλεσε η Ταχρίρ. Όμως είναι κρίμα την ώρα που συμβαίνει ένα γεγονός στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο κάθε κάτοικός της μπορεί να αποτιμήσει περνώντας μια βόλτα απ' το Σύνταγμα, η εξ αριστερών κριτική στο γεγονός να βασίζεται στη διαμεσολαβημένη πληροφορία του Σκάι, του Πρετεντέρη ή όποιου άλλου.

Αν κάνει λοιπόν κανείς αυτή τη βόλτα, διαπιστώνει αυτό που έγραψε πολύ καλά και το βυτίο: υπάρχουν δύο πλατείες. Η πρώτη, είναι το πλήθος μπροστά στη βουλή. Τα μέσα ενημέρωσης περιγράφουν αυτή την πλατεία, η οποία είναι πιο δεκτική στις κάμερες και εκφράζει πιο πρωτόγονες πολιτικές απόψεις. Είναι επίσης η πλατεία στην οποία εμφανίζονται οι ελληνικές σημαίες και οι όποιοι φασίστες. Μόνο εκεί λειτουργεί αυτό το κόλπο με τον εθνικό ύμνο κλπ.

Η δεύτερη, είναι κάτω από τα σκαλιά. Από την κοινωνική και πολιτική εμπειρία περίπου 20 ετών, δεν θυμάμαι να έχω δει ποτέ λαϊκή συνέλευση στην πλατεία Συντάγματος όπου να συζητούν οργανωμένα 2.000 άνθρωποι ή και παραπάνω, όπως χθες το βράδυ ας πούμε. Θα ρωτήσει κανείς, συζητούν και τι βγαίνει; Να πληροφορήσω την ομήγυρη ότι με ξεκάθαρη πλειοψηφία η χθεσινή συνέλευση αποφάσισε το σύνθημα να είναι "άμεση δημοκρατία τώρα" και όχι "πραγματική δημοκρατία". Επίσης, είναι σαφές ότι η συνέλευση κατόπιν απόφασής της αρνείται να συνομιλήσει με τα μέσα ενημέρωσης και να δεχτεί κάμερες στη διαδικασία (δείτε πχ και την εύλογη γκρίνια του καθ' όλα φιλικού thepressproject.gr στο twitter).

Αντωνης είπε...

imwrong (συνέχεια):

Δεν ξέρω εσάς τι σας θυμίζουν αυτά, αλλά η εντύπωσή μου είναι πως η πλειοψηφία όσων παρακολούθησαν τουλάχιστον την χθεσινή συνέλευση ανήκουν στην κατηγορία της "κριτικής συμμετοχής". Είδα πολλά μέλη οργανώσεων της αριστεράς και ανένταχτους αριστερούς και αναρχικούς που συμμετέχουν σε συλλογικότητες ή όχι. Η πλειοψηφία των τοποθετήσεων επίσης προερχόταν από τέτοιους ανθρώπους.

Λίγο-πολύ, υπάρχει μια απόκλιση μεταξύ των δύο πλατειών, ή μάλλον μεταξύ πλατείας και λεωφόρου Αμαλίας. Αυτό που συμβαίνει πάνω, είναι πλήρως ενσωματώσιμο και εκμεταλλεύσιμο από το σύστημα για την ώρα - χρειάζονται ωστόσο παρασπονδίες για να τα καταφέρει. Π.χ., δείτε το πρωτοσέλιδο της δεξιάς εφημερίδας "Δημοκρατία" της Πέμπτης 26/5: ένα πλήθος στη μέση του οποίου δεσπόζει μια ελληνική σημαία. Σας πληροφορώ, επειδή ήμουν εκεί την ώρα που τραβήχτηκε η φωτογραφία, ότι ήταν η μοναδική ελληνική σημαία που υπήρχε σε μια συγκέντρωση δέκα χιλιάδων ατόμων, περί τις 7 το απόγευμα. (Παρεμπιπτόντως, ας μην κάνουμε εδώ σχολιάζοντας το ίδιο πράγμα - και αναφέρομαι στο παράδειγμα της κόκκινης σημαίας).

Αυτό που συμβαίνει κάτω απ' τα σκαλιά είναι πρωτόγνωρο όχι στο μέγεθός του μόνο, αλλά και στη διαδικασία που ακολουθείται παρά αυτό το μέγεθος. Αν και ένα κομμάτι της συζήτησης είναι group therapy, όπως ειπώθηκε και χθες, δεν νομίζω ότι υπονοείται πουθενά από τους συμμετέχοντες ότι η προηγούμενη εμπειρία πάει στο βρόντο και ξεκινάμε από το μηδέν, με παρθενογένεση. Πολλοί εξέφρασαν χθες την άποψη ότι η κινητοποίηση πρέπει να εξαπλωθεί από Δευτέρα σε σχολεία, σχολές, χώρους δουλειάς, σε γειτονιές, σε κάθε πλατεία της Αθήνας. Η οργάνωση ομάδων εργασίας επίσης δεν είναι νέα μέθοδος. Είναι μάλιστα δοκιμασμένη κυρίως στους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, που έχουν πολλαπλασιαστεί σαν τα μανιτάρια μετά τον Δεκέμβρη του '08.

Η διαδικασία της συνέλευσης είναι επίπονη και αργή. Χρειάστηκαν τρεις μέρες για να καταλήξει ένα πρώτο κείμενο, κι αυτό βρίσκεται
Η διαδικασία του Συντάγματος θα ήταν ένας καλός τρόπος για μια από τα κάτω σύγκλιση των δυνάμεων της αριστεράς και της αναρχίας, που δε μπορεί φυσικά να συμβεί στην Κουμουνδούρου, τη Βαλτετσίου, τη Μεσολογγίου ή τον Περισσό. Ίσως, αν υπάρξει αρκετή αποφασιστικότητα, να αποτελέσει μια βάση και για περαιτέρω κοινωνικές συμμαχίες. Αν και δεν είμαι πολύ αισιόδοξος, δεν βλέπω τη σκοπιμότητα του να πιστεύουμε ξαφνικά σήμερα τα κυρίαρχα media στην ανάγνωσή τους του φαινομένου της πλατείας Συντάγματος. Το Σύνταγμα απέχει ένα βήμα." rel="nofollow">

Αντωνης είπε...

imwrong:


Η διαδικασία της συνέλευσης είναι επίπονη και αργή. Χρειάστηκαν τρεις
μέρες για να καταλήξει ένα πρώτο κείμενο, κι αυτό βρίσκεται href="http://bit.ly/lXpECU">εδώ. Η αρχική κριτική του
Smirnoff στο πολιτικό περιεχόμενο, νομίζω ότι πρέπει να ξαναγραφτεί στη
βάση αυτού του κειμένου.



Η διαδικασία του Συντάγματος θα ήταν ένας καλός τρόπος για μια από τα
κάτω σύγκλιση των δυνάμεων της αριστεράς και της αναρχίας, που δε μπορεί
φυσικά να συμβεί στην Κουμουνδούρου, τη Βαλτετσίου, τη Μεσολογγίου ή
τον Περισσό. Ίσως, αν υπάρξει αρκετή αποφασιστικότητα, να αποτελέσει μια
βάση και για περαιτέρω κοινωνικές συμμαχίες. Αν και δεν είμαι πολύ
αισιόδοξος, δεν βλέπω τη σκοπιμότητα του να πιστεύουμε ξαφνικά σήμερα τα
κυρίαρχα media στην ανάγνωσή τους του φαινομένου της πλατείας
Συντάγματος. Το Σύνταγμα απέχει ένα βήμα.

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Έχω υπόψη το κείμενο, το οποίο και ανέβηκε στο μπλογκ. Θα στηριχτεί απ' το RD οποιαδήποτε πραγματική πολιτική διαδικασία δείξει σημάδια ότι απεγκλωβίζεται από στημένα και πονηρά παιχνίδια. Προς το παρόν, επειδή τέτοια στημένα και πονηρά παιχνίδια αφθονούν (πέρνα και συ αν θέλεις από τα σχόλια στο θρεντ Ζίζεκ), και επειδή εξ ορισμού ΔΕΝ μπορώ να είμαι εκεί και να κάνω διαπιστώσεις ιδίοις όμμασι, θέλω να είμαι πολύ προσεκτικός.

Αντωνης είπε...

Noise:

Αναφερόμενουνα στις απαντήσεις σου.

Μιλάς με έναν εργαζόμενο και βεβαίως με ενδιαφέρει το να κρατηθούν οι δουλειές όπως και ένας υγιής συνδικαλισμός. Όμως μου φαίνεται πως για να υπάρξει υγιής συνδικαλισμός πρέπει πρώτα να διαλυθεί ο σημερινός και να ξανακτιστεί από την αρχή. Αγνοείς τις συνελεύσεις που πραγματοποιούνται γιατί ίσως αυτό ξεφεύγει από τα πλαίσια της εύκολης κριτικής σου. Αυτές, βλέπεις, δε φαίνονται στις τηλεοράσεις. Φοβίζει αυτό μερικούς φαίνεται που έχουν συνηθίσει να μιλούν ως αυθεντίες και εκπρόσωποι. Θα διαψευστούν από την ίδια την πραγματικότητα.

Προσπαθείς να με καλουπώσεις και να με χωρέσεις σε κάποιες θεωρητικές φόρμες σου όμως δε γνωρίζεις ούτε το υπόβαθρό μου και φτάνεις σε εύκολα συμπεράσματα αδυνατώντας να αντιπαρατεθείς. Φτάνεις μάλιστα στο να βάλεις λόγια στο στόμα μου τα οποία δεν έχω πει, δημιουργώντας στρεβλές εντυπώσεις, θέλοντας να δηλώσεις πως εσύ είσαι ο προασπιστής της ορθότητας και εγώ του στρεβλού. Ενώ είναι φανερό από τις απαντήσεις μου πως αυτό δεν ισχύει. Η αδυναμία σου αυτή για ανεκτείς την κριτική στην κριτική σου καταλήγει στο αδιέξοδο. Και το αδιέξοδο σηματοδοτείται από

Δε χρειάζεται να συγχίζεσαι. Ελπίζω να μη διαψευστείς. Γιατί με τις απαντήσεις σου αποδεικνύεις πως έχεις πάρει ξεκάθαρη θέση ενάντια σε αυτό που συμβαίνει και ας κρατάς κάποιες "επιφυλάξεις. Βιάστηκες πολύ. Όλα όμως θα φανούν. Και θα είσαι είτε με αυτούς που συμμετέχουν είτε με αυτούς που απέχουν.

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Για το ποιος βιάζεται, πώς και γιατί, ποιος καλουπώνει και ποιος όχι, τα πράγματα θα κριθούν σύντομα.

Κι εγώ εργαζόμενος είμαι. Και διαφωνώ κάθετα σε αυτό που θέλεις να περάσεις, δηλαδή ότι είναι αυτή η στιγμή που πρέπει να διαλύσουμε τον υπάρχοντα συνδικαλισμό για να φτιάξουμε --πότε; και με τι χρονικά περιθώρια;-- καινούργιο. Αυτό που θέλεις να περάσεις το θεωρώ εγκληματικά ανεύθυνο για το σύνολο, αν όχι ύποπτο.

Είμαστε λοιπόν σε καθαρά αντίθετες ιδεολογικές θέσεις για το ποια πρέπει να είναι η στοιχειώδης κατεύθυνση των πραγμάτων, και θα παλέψω για τη δική μου.

Χαιρετώ.

Αντωνης είπε...

MLOG:

"υπάρχουν δύο πλατείες"...Μα και την 5/5/2010 δύο πλατείες υπήρχαν, με το πλήθος όμως αναμεμειγμένο. Ένα χρόνο μετά τα πράγματα είναι διαφοροποιημένα, ευτυχώς. Σχολίασες κάπου: "μετά την έναρξη της κρίσης, στην Ελλάδα εξελίχθηκαν ΟΛΑ με τη λάθος σειρά. Αυτή τη στιγμή η Αριστερά προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της για κάτι που θα ήταν, σε μια έλλογη διαδοχή γεγονότων, Η ΠΡΩΤΗ αντίδραση….Αν η απάντηση των κινημάτων σε αυτό είναι να επιστρέψει πίσω από το στάδιο της μελαγχολίας στο στάδιο της απάρνησης του τραύματος, ασπαζόμενη το κυβερνητικό σύνδρομο permanent denial και να "πάει πλατεία" λες και έχουμε 1994, εγώ πάω πάσο και καλό θα ήταν να επιστρέψω σε σοβαρότερες ενασχολήσεις"
Εκείνη η ΠΡΩΤΗ αντίδραση στις 5/5/2010 ήταν όντως τραυματική λόγω marfin. Η Αριστερά προσπαθεί, 1 χρόνο τώρα, να επουλώσει το τραύμα ΚΑΙ να διαφοροποιήσει πολιτικά την Πλατεία.
Αν είχα καλή πέννα θα έγραφα κείμενο με τίτλο «Οι ΔΥΟ πλατείες και το τραύμα του πραγματικού»

Αντωνης είπε...

Smirnoff:

Εδώ και δύο μέρες, με αφορμή τις αναρτήσεις για το νέο κίνημα, τόσο ο Αντώνης όσο και εγώ δεχόμαστε μία κριτική επειδή... κάνουμε κριτική. Ενώ έχουμε πολλές φορές δηλώσει ρητά πως δεν απορρίπτουμε συλλήβδην τις κινητοποιήσεις, αντίθετα προτείνουμε μία κριτική εμπλοκή, φαίνεται πως αυτό δεν αρκεί, αντίθετα απαιτείται εμμέσως πλην σαφώς μία ολοκληρωτική και ανευ όρων υποστήριξη. Αυτή η τοποθέτηση που εκφέρεται μαλιστα από τους υμνητές του νέου κινήματος που υποτίθεται ενσαρκώνει το φρέσκο, ''από τα κάτω'', αδιαμεσολάβητο, δυναμικό, πλουραλιστικό, μη ξύλινο, κάθε άλλο παρά νέα είναι στην αριστερά αντίθετα θυμίζει εκείνη την αριστερά (σταλινική - σταλινίζουσα) την οποία υποτίθεται το νέο κίνημα στέλνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. ίσως τελικά αυτό το νέο να μην είναι και τόσο νέο αλλά παλαιό κρασί σε νέες μποτίλιες.

Προωθείται έτσι μία λογική που μπορεί να συνοψιστεί ως βολονταριστικός κινηματισμός που υποτιμάει την ανάγκη της υπομονετικής και πολιτικής διαπαιδαγώγησης (βέβαια και αυτή η αντίλληψη είναι πολυ παλιά). Εδώ εμφανίζεται μία αντίφαση, από τη μία αναγωνρίζεται πως ο αφηρημένος και ασαφής πολιτικός λόγος και η δεδομένη μορφή δράσης, είναι αποτέλεσμα της ιδεολγικής ηγεμονίας του ασττισμού και της δραματικής υποχώρησης και περιθωριοποίησης των αριστερών ιδεών, με αποτέλεσμα μόνο έτσι να μπορούσε να κινητοποιηθεί αυτός ο κόσμος. Από την άλλη όμως αυτή η σε γενικές γραμμές σωστή παραδοχή εξαφανίζεται όταν περνάμε στο στάδιο των εκτιμήσεων για τις δυνατότητες της αριστεράς να επηρεάσει και να διαμορφώσει τις κινητοποιήσεις. Σε αυτό το σημείο ξεπηδάει ένας υπερβολικός ενθουσιασμός που λίγο πολύ υποστηρίζει πως είναι αρκετό που αυτός κόσμος βγήκε στους δρόμους και αντικειμενικά η κίνηση του είναι προς τη δική μας κατεύθυνση.

Εμείς αυτό που προσπαθήσαμε να αναδείξουμε είναι πως επειδή ακριβώς οι κινητοποιήσεις αυτές εκκινούν από τόσο χαμηλή βάση, αφενός θέλουν πολύ σκληρή προσπάθεια στο πολικό και ιδεολογικό επίπεδο ώστε να αποκτήσουν ένα χαρακτήρα πραγματικά επικίνδυνο για την κυβέρνηση και άρα πρέπει να διαυγαστούν οι ιδεολογικές και πρακτικές αντιφάσεις που τις διαπερνούν, Αφεταίρου, να καταδειχτεί η συστηματική προσπάθεια των ιδεολογικών μηχανισμών να "ακινητοποιήσουν" το κίνημα σε ένα επίπεδο που θα είναι ταυτόχρονα ακίνδυνο και θα επιτελεί τη λειτουργία μίας κάποιας πολιτικής και ψυχικής εκτόνωσης όσων συμμετέχουν. Η βασική στρατηγική είναι να αντικειμενοπιηθούν και να "παγώσουν" εκείνα τα χαρακτηριστικά που υποτίθεται αποτελούν την ουσία των κινητοποιήσεων και διασφαλίζουν την επιτυχία. Αυτά δεν είναι άλλα από την εμμονή στη συγκεκριμένη μορφή (ειρηνική μαζική παρουσία σε πλατείες) και ένα πολιτικό λόγο αντικομματικό, κατά των πολιτικών γενικά, με αφηρημένες επικλήσης σε μία κάποια δημοκρατία (πραγματική, αυτόνομη κλ

Αντωνης είπε...

Smirnoff (συνέχεια):

Τώρα από προσωπική εμπειρία αλλά και συζητήσεις με αναρχικούς και αριστερούς φίλους φαίνεται πως έχει αρχίσει να σχηματοποιείται ένας διαχωρισμός στις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα. Στο πάνω μέρος που βρίσκεται η πλειοψηφία επικρατεί μία χαλαρή, πανηγυρική διάθεση, ένα εθνικό κίτς κλίμα και σημάδια χαμηλής πολιτικοποίησης. Αντίθετα στο κάτω μέρος της πλατείας μαζεύεται μία μειοψηφία μεν αλλά μαζική που κάνει τις συνελέυσεις και σοβαρές πολιτικές συζητήσεις. Εκέι συμμετέχουν πολλά μέλη της αριστεράς και της αναρχίας και γενικά ο κόσμος φαίνεται να έχει μία μικρότερη ή μεγαλύτερη επαφή με το χώρο και την πολτική. Το θέμα είναι πως αυτά τα δύο μέρη δεν φαίνεται να επικοινωνούν ιδιαίτερα. Οι πάνω δεν εκδηλώνουν κάποια επιθυμία να συμμετάσχουν στη συνέλλευση και ο προβληματισμός των κάτω δεν φαίνεται να αγγίζει τους πάνω. Δεν ισχυρίζομαι πως αυτός ο διαχωρισμός είναι απόλυτος ή τετελεσμένο γεγονός, απλά αναδεικνυω τις δυσκολίες του να ξεπεραστεί το παρόν πολιτικό επίπεδο που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία.

Τέλος χθες σε μία συζήτηση που είχα με φίλους, όχι ιδιαίτερα πολιτικοποιήμένους, που συμμετείχαν την πρώτη μέρα στο συγκέντρωση, αποκόμισα την εξής εντύπωση. Ενώ ήταν ενθουσιασμένες με το κίνημα και τη δική τους παρουσία εκεί, όταν προσπάθησα να επιχειρηματολογήσω, αναγναγωρίζοντας τα θετικά, πως χρείαζεται μία εμβάθυνση του πολιτικού λόγου και μία όξυνση των μορφών δράσης, προκειμένου να έχουν οι κινητοποιήσεις αποτέλεσμα, έπεσα σε τοίχο. Η αντίδραση ήταν πως η σημασία των διαδηλώσεων ήταν η συμμετοχή του κόσμου σε αυτές και οι βιωματικές αλλαγές που θα του προκαλέσουν. Εάν γίνει προσπάθεια να συγκεκριμενοποιηθεί η πολιτική στόχευση και να αλλάξει η μορφή δράσης, αυτό θα αποθαρρύνει τον κόσμο από το να συμμετέχει. Υπηρχε δηλαδή μία εμφανής φετιχοποίηση του παρόντος σταδιού των κινητοποιήσεων, η προσέγγιση τους ως life changing βιωματική εμπειρία και όχι ως εργαλείο για την επίτευξη ενός πολιτικού σκοπού. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως αυτό εξαντλεί το γενικό κλίμα, όμως είναι ενδεικτικό των αντιλλήψεων που υπάρχουν και θεωρώ πως ο προβληματισμός που αναπτύχθηκε σε αυτό το μπλογκ, τις τελευταίες μέρες επί του θέματος, με βοήθησε στο να ανταποκριθώ καλύτερα στη συζήτηση...

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Μπορώ να ανεβάσω αυτό το σχόλιο ως ποστ;

Αντωνης είπε...

Smirnoff:

ναι βέβαια, no need to ask.

Αντωνης είπε...

Crisleonti:


Να τονισω οτι η κριτικη αφορα την πολη μου μονο. Η χθεσινη τριτη μερα εδειξε μια φθινουσα πορεια απο πλευρας κοσμου τουλαχιστον. Συνεχιζει να υπαρχει η μεσσιανικη αποψη πως αν μαζευτουν καποιες χιλιαδες θα γινει θαυμα.(τι θαυμα αραγε?) Και συνεχιζεται ενας διαλογος που αντικομματικη και αντιπολιτικη εν πολλοις αποψη ακουγεται πλειοψηφικα. Οντως εδω το κινημα ξεκινα απο πολυ χαμηλα. Οσο χαμηλα δε γινεται. Υπηρξαν ομως και θετικες εξελιξεις αυτες τι τρεις μερες. Τη πρωτη μερα απομονωθηκαν τα χρυσαυγουλα και δε ξαναπατησαν. Τη δευτερη μερα απογοητευτηκαν οι ελληναραδες και μειωθηκαν τουλαχιστον σε αριθμο. Αυτο που εμενα με ενοχλει ομως αφανταστα ειναι η πλειοψηφικη απαγορευση να μιλησουν ανθρωποι που ειναι κομματικα μελη. Τι σοι δημοκρατια και ελευθερια ειναι αυτο? Συν το οτι η απειρια σε σχετικες κινησεις οδηγει και τα τρια βραδυα τη συγκεντρωση σε διαλυση χωρις κανενα αποτελεσμα. Γνωρισμα των περισσοτερων ομιλιων ειναι ο ακρατος λαϊκισμος και η καταφυγη στο συναισθημα ωσαν να μιλουν σε ελληνικη ταινια του 60. Δε περιμενω πολλα, για να μην πω οτι δε περιμενω τιποτα, ειμαι ομως εκει γιατι δε προκειται να επιτρεψω εθνικαρες και συντηρητικους να κανουν το κουμαντο τους σε κατι που πρεπει να γυρισει τη κοινωνια κι οχι να τη κανει πιο αποκρουστικη απ' οτι ηταν πριν.

Venceremos

Αντωνης είπε...

imwrong:

παρεμπιπτόντως δες και την κριτική αυτοψία του φιλελεύθερου μπλε μήλου στη Θεσσαλονίκη. Λέει κι αυτός κάτι για το τι συμβαίνει στις συνελεύσεις. Αν και ο χρόνος μου είναι περιορισμένος, θα συνεχίσω στο επόμενο ποστ του Smirnoff.

Αντωνης είπε...

XiK:

χετε σκεφτεί πως δεν τα "υμνούν" οι διάφοροι Πρετεντέρηδες, αλλά προσπαθούν (απεγνωσμένα, λέω εγώ) να τα καναλιζάρουν προς τα εκεί που θέλουν, δηλ. ακίνδυνα?
και τι καλύτερο έχει να κάνει η Αριστερά (επιπλέον από όσο -λειψά σίγουρα- κάνει έως σήμερα) από το να συγχρωτιστεί με το κινητοποιημένο πλήθος, λαό ή πολίτες; Ας το ονομάζει/σημασιοδοτεί ο καθένας όπως θεωρεί όλον αυτόν τον κόσμο που μαζεύετεαι και ΣΥΖΗΤΑΕΙ στο Σύνταγμα - προφανώς και με στρεβλούς όρους, πάντως είναι αναγκαίο αν μην τι άλλο να το σεβαστείς, να του αφήσεις χρόνο να δείξει, να το στηρίξεις κατ' αρχή...
σε κάθε περίπτωση, πολλές από τις συγκεκριμένες μορφές δράσεις που δοκιμάζονται αυτές τις μέρες έχουν εξαιρετικό κοινωνικό και άρα πολιτικό ενδιαφέρον - και για την Αριστερά που οφείλει να αφουγκράζεται και να μετέχει στις αντιφάσεις της κοινωνίας

Αντωνης είπε...

Nikos B.:

Εξαιρετικό άρθρο, ψύχραιμη και νηφάλια ανάλυση - με τις όποιες επιφυλάξεις μπορεί να έχει ο καθένας φυσικά.
Δε συμφωνώ ότι τα κόμματα της Αριστεράς δεν έχουν προτάσεις. Θεωρώ ότι τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΝ έχουν συγκεκριμένες απόψεις και προτάσεις για τα τρέχοντα ζητήματα, το κατά πόσο είναι εφικτά ή down-to-the-point στο βαθμό που θα ήθελαν ορισμένοι είναι άλλη ιστορία. Μάλιστα θεωρώ ότι σε πολλά ζητήματα έχει επιτευχθεί και σύγκλιση απόψεων μεταξύ των συνιστωσών της Αριστεράς - ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ.- κάτι το οποίο είναι και η μεγαλύτερη κατά τη γνώμη μου προσφορά αυτού του είδους των κινημάτων, γιατί θέτουν κάποια άμεσα και φλέγοντα ζητήματα και ''ξεκουνούν'' τα κόμματα αυτά απ'την υπερβολική θεωρία του μαρξισμού και πώς θα φτάσουμε στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Απλά πρέπει και αυτοί να ξεπεράσουν πολλές αγκυλώσεις του παρελθόντος και ως το ποιος θα ηγηθεί αυτής της συμπαράταξης και κυρίως για την κατεύθυνση που θα κινηθεί στη συνέχεια το κίνημα. Εκεί έγκειται και η μεγαλύτερή τους ευθύνη - με την συμβολή βεβαίως της τηλεοπτικής προπαγάνδας - για τη συνεχή αναπαραγωγή των στερεότυπων που τους κυνηγούν ( το ''παλαιολιθικό σταλινικό'' ΚΚΕ, ο ''soft'' ΣΥΝ, το υπερεπαναστατικό ΑΝΤΑΡΣΥΑ κτλ.κτλ.), πλέον πρέπει όλοι να αντιληφθούν ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να..ωριμάσουν οι συνθήκες, αυτές από μόνες τους δε θα ωριμάσουν ποτέ, πρέπει και κάθε κόμμα/κίνημα που θέλει να λέγεται επαναστατικό να καθορίσει - έστω να προσπαθήσει - την κατεύθυνση του κινήματος.
Εννοείται βέβαια ότι μετά την αγανάκτηση επιβάλλεται να έρθει η συνειδητοποίηση και η αποφασιστικότητα, ειδάλλως δεν κάναμε τίποτα άλλο απ'το να εκτονώσουμε για πολλοστή φορά την δίκαιη οργή μας και μετά να πάμε σπιτάκι μας. Εκεί πρέπει να μπει η κατεύθυνση της ανατροπής. Και εκεί είναι το μεγάλο στοίχημα της Αριστεράς συνολικά...

Αντωνης είπε...

Αντώνης @ Lily:

"Είμαστε στο 2011 και ακόμα υπονοούμε ότι η πολιτική/αποτελεσματική
πολιτική είναι θέμα ψυχρής, αποτελεσματικής, λογικής κριτικής
σκέψης και ανάλυσης «επιπέδου», και από την άλλη, η «χύμα» διαδηλώσεις χωρίς οργανώσεις, χωρίς
κεντρική ηγεσία, χωρίς πολιτικά κόμματα ή συγκεκριμένες ομάδες αντικατοπτρίζουν κυρίως εκτόνωση και
συναίσθημα; Ελάτε τώρα. Αυτό είναι textbook παράδειγμα masculinist σκέψης και
του έμφυλου δυϊσμού"


Βλέπω ότι η συμβολή σας επικροτήθηκε ευρέως και επ' αυτού να σας συγχαρώ, υπάρχει πολύ καλό γούστο στην σημερινή εγχώρια αριστερά, σε αντίθεση με εποχές Πλουμπίδη και άλλων πλεμπών. Προσωπικά, μου θυμίζει κάτι μακρινό, κάτι μεταξύ Cornell και Columbia, γύρω στο 1997. Όχι άσχημα, ήταν ωραίο μέρος η ακαδημαϊκή Νέα Υόρκη επί προεδρίας Κλίντον.

Επιστρέφω στον δικό μου γκρίζο μαρξιστικό κόσμο με ένα νοσταλγικό χαμόγελο για τους ωραίους εκείνους καιρούς που ήμασταν όλοι μαζί αριστεροί των σεμιναρίων, αφιερωμένοι από κοινού στην ανατροπή του παγκόσμιου καπιταλισμού, φαλλοκεντρισμού, φαλλογοκεντρισμού, σεξισμού, οικονομισμού, νεοαποικιοκρατισμού, ablism (δεν ξέρω την μετάφραση), διακρίσεων κατά των χονδρών (γεια σου Eve Kosofsky!) και ετεροσεξισμού (βαλ'τα όλα σ' ένα πακέτο μάστορα να τελειώνουμε με τις καταπιέσεις, βιάζομαι), τότε που μας μαγεύαν οι φωνές της Γκαϊάτρι και της Τζούντι (μία είναι η Τζούντι), ενώ κάπου πολύ μακριά βομβαρδιζόντουσαν οι βάρβαροι.

Και σας χαιρετώ τελεσιδίκως.

Αντωνης είπε...

Έφη:

Εμένα πραγματικά, Noise, μ' ενδιαφέρει και το πώς πιστεύεις ότι θα διαλυθεί ο σημερινός συνδικαλισμός. Θα αυτοκαταστραφεί; Ή θα τον διαλύσει κάποιος με τη βία; Κι επειδή υποθέτω πήγες σε συνελεύσεις: είδες πραγματικά σημάδια γέννησης νέου συνδικαλιστικού κινήματος που μπορεί να αντιπαρατεθεί σ' αυτό που μας συμβαίνει τώρα; Επειδή περάσαμε απ' την πλατεία και είπαμε και δυο λόγια σε μια συνέλευση αυτόματα, εντάξει, γυρνάμε πίσω στις δουλειές μας και οργανώνουμε τον 'υγιή συνδικαλισμό'; Θα τρελαθούμε τελείως εδώ πέρα μου φαίνεται.

Αντωνης είπε...

Έφη:

Βλέπω, Αντώνη, δεν μπήκες στον πειρασμό να κάνεις ανάλυση λόγου στο παραπάνω απόσπασμα :-)

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Μπα. Τι ανάλυση λόγου να κάνω. Απλά απελπίστηκα.

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Λουλού, Λιλή, κλπ: "Τελεσιδίκως" θα πει τελεσιδίκως. Όλη η υπόλοιπη μπλογκόσφαιρα δική σου. Εδώ όχι.

Αντωνης είπε...

alchemye:

μια χαρα. και εγω χθες που πηγα, αυτή την αποψη ειχα και με αυτο το mentality νομιζω πως θα συνεχισω να συμμετεχω.
και βεβαια, πολύ καλό άρθρο.

Αντωνης είπε...

Άκης Γαβριηλίδης @Smirnoff:

Το κείμενο αυτό είναι ΤΕΛΕΙΩΣ ΛΑΘΟΣ.

Έχει
χάσει το τραίνο, δεν κατάλαβε καθόλου τι γίνεται.

Ιδιαίτερα προβληματικό μου φαίνεται το εξής σημείο.



Αν όμως το κίνημα της ελληνικής Ταχρίρ δεν
διεκδικεί να πετύχει εκεί που πιο ριζοσπαστικές και αρκετά μαζικές δράσεις
απέτυχαν, σε τι αποσκοπεί; Στο να διαχειριστεί το τραύμα αυτής της αποτυχίας
βέβαια, κατασκευάζοντας ένα φετίχ στο οποίο θα κατευθυνθεί η συσσωρευμένη
δυσαρέσκεια και θα εκφραστεί ακίνδυνα, ικανοποιώντας την ανάγκη της ψυχικής και
πολιτικής εκτόνωσης. Οι διαμαρτυρίες αυτές συνειδητά ή ασυνείδητα,
δεν λογίζονται ως μέσα για την επίτευξη ενός στόχου: την αλλαγή της αντιλαϊκής
πολιτικής, αλλά ως αυτοσκοπός.



Καταρχάς, ως εκτίμηση είναι τελείως εσφαλμένη -στα όρια του παραλογισμού- αυτή
η συνωμοσιολογία περί του "σκοπού κατασκευής ενός φετίχ". Σκοπούς
έχουν τα υποκείμενα (και πάλι όχι πάντα). Μία τόσο ετερόκλητη και απρόβλεπτη
μάζωξη δεν είναι δυνατόν να "αποσκοπεί" σε κάτι, και μάλιστα στο να
... διαχειριστεί το τραύμα της αποτυχίας (!). Δηλαδή χιλιάδες άνθρωποι
σηκώθηκαν από τα σπίτια τους και πήγαν στις πλατείες για να "διαχειριστούν
το τραύμα της αποτυχίας";!

Το κυριότερο όμως δεν είναι αυτό: είναι η τελευταία πρόταση. ΑΣΦΑΛΩΣ οι
διαμαρτυρίες αυτές δεν λογίζονται ως μέσα για την επίτευξη ενός στόχου, αλλά ως
αυτοσκοπός. ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΑΝΟΥΝ. Αυτό είναι το ενδιαφέρον και η σημασία τους.
Η δημοκρατία δεν είναι μέσο προς ένα σκοπό, δεν λειτουργεί με τη λογική του
κόστους/ οφέλους, αλλά είναι, ακριβώς, ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ. Είναι mezzi senzafine, που λέει και ο
Αγκάμπεν. Το γεγονός ότι άνθρωποι σπάνε τη σιωπή τους και ανακαλύπτουν ότι
μπορούν και αυτοί να κάνουν πολιτική και να ακούν ο ένας τον άλλο, είναι πολύ
σημαντικότερο, ή τουλάχιστον εξίσου σημαντικό, από την "ανατροπή της
αντιλαϊκής πολιτικής".

Είναι σημαντικό βέβαια ότι οι συντάκτες λένε ότι παρά τις ενστάσεις τους θα
πάνε στο Σύνταγμα. Φοβάμαι όμως ότι, αν πάνε με αυτά τα μυαλά, δηλαδή αν πάνε
με ένα πνεύμα ανωτερότητας και περιφρόνησης προς τις "μάζες" που
"θέλουν να διαχειριστούν το τραύμα τους", χωρίς να προβλέπουν κανένα
ενδεχόμενο να μετασχηματιστούν οι ίδιοι από αυτή τη συνάντηση, τότε ο πηγαιμός
τους αυτός θα είναι δώρον άδωρον.

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το σχόλιο αυτό είχα επιχειρήσει να το δημοσιεύσω χθες το πρωί, αλλά φαίνεται ότι έκανα κάποιο κακό χειρισμό και δεν έφτασε. Ίσως σήμερα να έχει λίγο χάσει την επικαιρότητά του, κάποια ζητήματα ίσως να έχουν απαντηθεί ήδη, αλλά παρόλα αυτά ξαναδοκιμάζω]

Αντωνης είπε...

z.:

Η συμμετοχή ειναι φυσικά ένα μεγάλο σχολείο, αλλά το να έχει ένα ταξικό περιεχομένο προωθημένο πολιτικά δεν ταυτίζεται με τον ωφελιμισμο. Για ασκήσεις επιχειρηματολογίας υπάρχει και η mensa

Επίσης αποκόπτεις εντελώς την πολιτική από την οικονομία, πράγμα όχι ελπιδοφόρο για τους από κάτω

επί του παρόντος βλέπω ότι αυτή η συγκέντρωση επιχειρεί στην καλύτερη περίπτωση ένα recover σε μια προηγούμενη κατάσταση. φέρτε τα κλεμμένα, φύγετε εσείς οι διεφθαρμένοι, να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να δοκιμάσουμε με κάποιον φερέγγυο.

Αντωνης είπε...

Smirnoff @ Άκης Γαβριηλίδης:

Το κείμενο αυτό αναφέρεται πρώτα και κύρια στις προσπάθειες ιδεολογικής διαμόρφωσης και αξιοποίησης από τους κυρίαρχους μηχανισμούς (μίντια) και όχι μόνο. Επικεντρώνει στα χαρακτηριστικά που αναδεικνύουν αυτές οι προσπάθειες, τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς το περιεχόμενο. Για παράδειγμα, η αντιπαραβολή των μαζικών ειρηνικών συγκεντρώσεων με τις "αναποτελεσματικές" απεργίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις της αριστεράς και των συνδικάτων. Ο αντικομματικός και αντιπολιτικός λόγος σε αντιπαράθεση με τον ξύλινο, αναποτελεσματικό λόγο της ίδιας αριστεράς που γίνεται προσπάθεια να εξοβελισθεί συλλήβδην ως μέρος τους προβλήματος. Για να μην μακρυγορώ, εξελίσεται μία πολύ συνειδητή προσπάθεια να δημιουργηθεί εξαρχής ένας κάθετος διαχωρισμός του νέου κινήματος με τις πολιτικές δυνάμεις και να πωγώσουν οι τρόποι έκφρασης τους σε ένα στάδιο που δεν δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα στο κράτος και το κεφάλαιο. Πιστεύω πως αυτές οι προσπάθειες πατάνε πάνω σε υπαρκτές αδυναμίες του νέου κινήματος, με την έννοια πως μία αντιπολτική, αντικομματική αφήγηση είναι διάχυτη στον κόσμο.

Για το φετιχισμό, μα ποτέ σχεδόν δεν είναι συνειδητός. Αναφερομουνα στην αντικειμενική λειτουργία αυτών των κινητοποιήσεων στο βαθμό και μόνο τότε, που κυριαρχήσουν οι παραπάνω λογικές. Αναγνωρίζω πως αυτό που συμβαίνει έχει τη δυναμική να ξεπεράσει αυτό τον κίνδυνο. Όμως δεν θα ήταν πιο σωστό αυτός ο κίνδυνος να έχει εντοπισθεί και αναδειχθεί ως τέτοιος ώστε να αντιμετωπισθεί πιο αποτελεσματικά;

Τώρα το κατά πόσο η κινητοποίηση είναι αυτοσκοπός, εδώ θα διαφωνήσουμε. Νομίζω πως θα διαφωνούσε και η πλειοψηφία των συγκεντρωμένων με την έννοια πως κατέβηκαν στο δρόμο διότι κάτι τους ενοχλεί και με σκοπό να το αλλάξουν και όχι απλά για να υλοποιήσουν τη δημοκρατία. Άλλωστε η δημοκρατία για να λειτουργήσει χρειάζεται δομές (με την ευρεία έννοια του όρου και όχι απλά ένα κόμμα, η συνέλλευση είνα μία δομή πχ). Η χθεσινή συγκέντρωση όμως δεν συνιστούσε ένα πελώριο σώμα. Η συνέλλευση που γίνεται στο κάτω μέρος της πλατείας αν και μαζική ηταν ένα πολύ μικρό μέρος της συγκέντρωσης. Ο προβληματισμός που αναπτύσεται εκέι δεν φαίνεται να αγγίζει τη μεγάλη μάζα των διαδηλωτών οι οποίοι δεν δεσμεύονται και απο τις αποφάσεις της. Αυτό έχει γίνει αντιλληπτό από πολλούς για αυτό υπήρχαν εκκλήσεις να προσπαθήσει η συνέλλευση να επικοινωνήσει με τους πάνω

Από προσωπική εμπειρία (συμμετέχω ανελλιπώς τις τελευταίες μέρες), στη συνέλλευση πλέον συμμετέχει ένας μεγάλος αριθμός αριστερών και ανα;ρχικών που δίνει τον τόνο, το ίδιο και στις ομάδες εργασίας που έχουν σχηματιστεί (βλέπω συνεχώς γνώριμα πρόσωπα), χωρίς να σημαίνει πως αυτό γίνεται με κάποιο καπελωματικό τρόπο. Αυτά τα πολιτικά κείμενα λοιπόν των τελευταίων ημερών και οι αποφάσεις που τόσο μας αρέσουν, δεν προέκυψαν μόνα τους, από την "αυτοποιητική λειτουργία του πλήθους". Επίσης η αδυναμία σύνδεσης με τη μεγάλη μάζα των συγκεντρωθέντων επιβεβαιώνει τους κιινδύνους που εντοπίζω στο κείμενο. Μπορώ να ανφέρω μία σειρά παραδείγματα πάνω σε αυτό, δεν νομίζω πως έχει νόημα όμως.

Τέλος, το κείμενο αυτό γράφτηκε ως σχόλιο σε μία προηγούμενη συζήτηση εδώ, που αφορούσε ακριβώς αυτό, την προσπάθεια ιδεολογικής χειραγώγησης των διαδηλώσεων και εκεί αναφέρεται. Η άποψη μου ήταν εξαρχής αυτή της ενεργητικής αλλά κριτικής εμπλοκής, αναγνωρίζοντας τις δυνατότητες αλλά μη υποτιμώντας τους κινδύνους. Διότι καλή είναι η επαναστατική εμμένεια του πλήθους, αλλά υπάρχει και το κράτος και μαζί με αυτό η ηγεμονία των αστικών ιδεολογιών που δεν εξαφανίζονται με την πρώτη εμφάνιση του πλήθους στους δρόμους...

Αντωνης είπε...

Άκης Γαβριηλίδης:

Πράγματι, το κείμενο αναφέρεται πρώτα και κύρια στις προσπάθειες ιδεολογικής
διαμόρφωσης και αξιοποίησης από τους κυρίαρχους μηχανισμούς (μίντια) και
όχι μόνο. Και αυτό είναι το πρόβλημά του.
Δηλαδή ο ετεροκαθορισμός.
Ό,τι και να γίνει, πάντα τα μήντια θα προσπαθούν να το χειριστούν, να το επηρεάσουν και να το φέρουν στα μέτρα τους.
Γιατί να μας απασχολεί αυτό; Και, in fact, γιατί να μας σκανδαλίζει; Είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου. Κι εμείς, και όλοι, αυτό κάνουμε. Γιατί δεν θα έπρεπε να το κάνουν τα μήντια; Στο πηγάδι κατούρησαν;
Ας προσπαθήσουμε καλύτερα να ακολουθήσουμε το δικό μας radical desire -if any- και όχι τόσο να ματαιώσουμε αυτό που (φανταζόμαστε ότι) επιθυμούν οι αντίπαλοι.

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Ο κ. Γαβριηλίδης μας αποχαιρέτησε, ελπίζω να μην αναμένει να δημοσιεύσω τα σχόλια που έκανε στο μεταξύ. Μετά το αντισημίτης, ήρθε και το σεξιστής, και ΟΚ, κάπου εδώ νομίζω ότι αρκετά ανέχθηκα.

Καλή σταδιοδρομία εύχομαι, πάντα με την χαρακτηριστική σας ταπεινοφροσύνη.

Αντωνης είπε...

Smirnoff:

Ο αντισημιτισμός και ο σεξισμός σε τι αναφέρονταν; σε αυτό το κείμενο; έχει απαντήσει ο σ. Γαβριηλίδης στην απάντηση μου στο σχόλιο του;

Αντωνης είπε...

Αντώνης:

Και τα δύο σε μένα. Ο αντισημιτισμός αφορά προηγούμενο επεισόδειο που θέλησε να προκαλέσει ο κύριος, ο σεξισμός αποδόθηκε τώρα σε μένα και όχι σε σένα, για την απάντησή μου στη Λιλή.

Θα ανεβεί η απάντησή του στο σχόλιό σου και μόνο.

Έχει αποκλειστεί ήδη από περαιτέρω σχολιασμό. Δεν έχω διάθεση για ενασχόληση με προβοκατόρικες γραφικότητες. Έχω κάποια πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθώ.

Αντωνης είπε...

Smirnoff @ Άκης Γαβριηλίδης:

Από την απάντηση σου απορρέει ένας δυισμός αναφορικά με την προσέγγιση σου στις συγκεντρώσεις του Συντάγματος. Από τη μία έχουμε τις στρατηγικές των κύριαρχων μηχανισμών και από την άλλη την αυτόνομη κίνηση του πλήθους που συγκροτεί το νέο κίνημα. Έτσι εγώ κατηγορούμαι για ετεροκαθορισμό, ότι προσπαθώ να αναγνώσω την πραγματικότητα του κινημάτος αποκλειστικά με βάση αυτές τις στρτηγικές (των από πάνω) και όχι την εσωτερική δυναμική του πλήθους. Όμως αυτές οι στρατηγικές δεν έρχονται από τα έξω να "ελεγξουν" - κατευθύνουν το κίνημα. Ενυπάρχουν από την αρχή στο εσωτερικό του και μάλιστα χαρακτηριστικά τους εμφανίζονται ως την ουσία εκείνη που εξασφαλίζει την επιτυχία του. Αυτά τα χαρακτηριστικά γίνεται προσπάθεια να αντικειμενοποιηθούν. Δυστυχώς αυτό δεν φαίνεται να το συνειδητοποιεί ένα μεγάλο τμήμα του χώρου, που αρκείται να πανηγυρίζει επειδή κατέβηκε ο κόσμος στο δρόμο.

Έχω την αίσθηση πως ένα τμήμα του χώρου παραμένει προσκολημμένο ακόμη στην εποχή του κινηματος για μία εναλλακτική παγκοσμιοποίηση ή ακόμη πιο πίσω, στην ηρωική αφήγηση περι ζαπατίστας (αφήγηση διότι η πραγματικότητα του κινήματος αυτού ήταν πολύ διαφορετική). Την περίοδο των δαφόρων fora, των πολυχρωμων διεθνών διαδηλώσεων, διακτυακά οργανωμένων, των οριζόντιων δομών κ.ο.κ Πολύ ωραία όλα αυτά, συμμετείχα σε όλα, στηρίζονταν όμως σε μία άρρητη παραδοχή, την αδιαφιλονίκητη ηγεμονία του διεθνούς καπιταλισμού και των κρατών. Έτσι εμείς μπορούσαμε να γυρνάμε όλο τον κόσμο διαδηλώνοντας ενάντια στα σύμβολα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, να κάνουμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις για τις αντιφάσεις του και τα νέα υποκείμενα και να δημιουργόυμε πολλές και ιδιαίτερες φιλίες. Όμως το σύστημα συνέχιζε ανενόχλητο, κάνοντας πολέμους, απελευθερώνοντας αγορές, απαλλοτριώνοντας τα commons. Ενώ όπου έχουμε δε κάποιες περιορισμένες άλλα ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των λαϊκών στρωμάτων είναι στις περιπτώσεις εκείνες που ακόμη ηγεμονεύει αυτή η καταρμανένη παραδοσιακή, εστιασμένη στο κράτος πολιτική (Βενεζουέλα, Βολιβία, Βραζιλία, Αργεντινή).

Καλά είναι τα συνθήματα "να φύγουν οι κλέφτες, έξω όλοι, να φύγει το ΔΝΤ, από το 1821 μόνο ο Κολοκοτρώνης μπήκε φυλακή κλπ" που άκουσα και είδα γραμμένα σε πλακάτ χθες, αλλά δεν απαντάνε στο πολύ πραγματικό δίλημμα που έθεσε ο Παπακωνσταντίνου πριν μερικές μέρες "αν δεν μας δώσουν την πέμπτη δόση του δανείου, δεν θα έχω να πληρώσω μισθούς και συντάξεις, το κράτος θα κατεβάσει ρολά". Επίσης πολύ καλές οι αυθόρμητες μαζικές εκδηλώσεις αγανάκτησης αλλά έχω αρκετη εμπειρία για να ξέρω πόσο δύσκολο είναι αυτές να κατλήξουν σε ένα, μίνιμουμ έστω, θετικό στόχο που να κατευθύνει τη συσσωρευμένη οργή στα αδύναμα σημεία του αντιπάλου. Και έχω δει άπειρες φορές μέσα από "οριζόντιες και αδιαμελάβητες" διαδικασίες να ξεπηδούν άτυπες αλλά πολύ πραγματικές γραφειοκρατίες με συγκεκριμένες πολιτικές στοχεύσεις.

Με ενοχλεί ακόμη πως η διανόηση του χώρου χύνει τόνους μελάνι για να περιγράψει σε αμέτρητα κείμενα πως η εξουσία κατασκευάζει και ανακατασκυάζει τα "κανονικά" σώματα, πως η κυρίαρχη ιδεολογία "εγκαλεί" τα υποκείμενα της και πως όλες αυτές οι διαδικασίες είναι πολύ υλικές, αφορούν τον τρόπο που οργανώνονται και αναπαράγονται οι πραγματικές συνθήκες ύπαρξης των ανθρώπων και διαπερνούν και αρθρώνουν κάθε πτυχή της ζωής τους. Πως ο μόνος τρόπος να πληγεί αυτή η πανταχού παρούσα διεργασία είναι να χτιστούν μόνιμες και ανταγωνιστικές δομές που θα αγκαλιάζουν κάθε πτυχή των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και που θα διεκδικούν να παράγουν διαφορετικές σχέσεις στο εσωτερικό τους και ως εκ τούτου διαφορετικά σώματα ή υποκείμενα. Αλλά τα ξεχνούν όλα αυτά με το πρώτο ξέσπασμα του αυθόρμητου πλήθους και υμνώντας την κομμουνιστική (ή τη ριζικά δημοκρατική) εμμένεια του που θα έρθει και μονομιάς θα διαλύσει τις κυρίαρχες σχέσεις εξουσία απαλλάσουν τους εαυτούς τους από την αποτυχία να συνεισφέρουν στη δημιουργία αυτών των ανταγωνιστικών δομών.

Αντωνης είπε...

Smirnoff (συνέχεια):

Με εξοργίζει τέλος ο υποκριτικός ενθουσιασμός των διαφόρων ηγετίσκων του χώρου που χαιρετίζουν τον αυθρμητο, αδιαμεσολάβητο, δημοκρατικό χαρακτήρα του νέου κινήματος που προεξοφλούν τον "αντικειμενικά" αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα του και εγκαλούν για σεχταρισμό, όσους προσπαθούν να τηρήσουν μία πιο προσεχτική στάση εμπλοκής. Την ίδιασ στιγμή που με προσωπική τους ευθύνη, έχουν εξασφαλίσει πως καμία δημοκρατική, πολουραλιστική οργάνωση στην αριστερά ή τον Α/Α χώρο, δεν πρόκειται να δημιουργηθεί που να διεκδικεί να συνομιλήσει και γιατί όχι να οργανώσει αυτόν τον κόσμο που τώρα κινητοποιείται.

Θα κλείσω με μία ρήση του Γκράμσι που ταιριάζει πολύ σσε όλους τους παραπάνω:
"Πρέπει να παρατηρήσουμε πως, πολύ συχνά, η αισιοδοξία δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένας τρόπος να υπερασπίζεται κανένας την τεμπελιά του, την ανευθυνότητά του, τη θέλησή του να μην κάνει τίποτα. Είναι επίσης μια μορφή μοιρολατρείας και μηχανιστικής αντίληψης. Υπολογίζει κανείς πάνω σε παράγοντες έξω από τη θέλησή του και τη δραστηριότητά του, τους εξυψώνει, φαίνεται πως φλέγεται από ιερό ενθουσιασμό και ο ενθουσιασμός δεν είναι παρά η εξωτερική λατρεία των φετίχ. Απαραίτητη αντίδραση που πρέπει να έχει σαν αφετηρία τη λογική. Ο μόνος δικαιολογημένος ενθουσιασμός είναι εκείνος που συνοδεύει την ικανή θέληση, την ικανή δράση, την πλούσια εφευρετικότητα σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που μεταβάλλουν την υπάρχουσα πραγματικότητα."
(Αντόνιο Γκράμσι, "Παρελθόν και παρόν", εκδόσεις Στοχαστής 1974, σελ. 13)

Αντωνης είπε...

Smirnoff @ Αντώνης:

Είναι πολύ λυπηρό να ξεφεύγει η πολιτική αντιπαράθεση σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς και σε πολιτικές κατηγορίες που στοχεύουν στο να απαξιώσουν την προσωπικότητα του συνομιλητή, καθιστώντας έτσι άκυρη την όποια θέση του για το θέμα. Τι απέγινε ο νέος πολιτικός πολιτισμός του "ριζικά δημοκρατικού πλήθους";

Αντωνης είπε...

Uturunco:

Smirnoff, τι από όλα αυτά που καταμαρτυράς στο σημερινό "αυθόρμητο" απουσιάζει από τα "συνειδητά" που προηγήθηκαν; δεν ξέρω αν οι ζαπατίστας είναι παράδειγμα προς μίμηση για την αριστερά πάντως σε βεβαιώνω πως η Αργεντινή είναι παράδειγμα προς αποφυγή.
είναι γεγονός πως από αριστερούς/ες χύθηκε πολύ μελάνι -και θα εξακολουθήσει- για το αν τα κράτη είναι αποτέλεσμα της ταξικής πάλης ή προϋπόθεσή τους, για το αν υπάρχουν υπερεθνικές τάξεις και κινήματα ή αν το κάθε έθνος-κράτος συνιστά μια μοναδική ατομικότητα. Αυτή η συζήτηση δεν πρόκειται να σταματήσει.
αλλά πως να το κάνουμε; η εκτίμηση -ενός μέρους του πολιτικοποιημένου κομματιού- ότι δεν υπάρχουν κινήματα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και πως αν στην ελλάδα και μόνο θα συνέβαινε κάτι αν η αριστερά έριχνε το σωστό σύνθημα (κούρεμα, ξύρισμα, χτένισμα) ήταν λάθος. σκέψου, δε, πως η κρίση στην ισπανία ήταν και αναμενώμενη...

Αντωνης είπε...

Αντώνης @ Smirnoff:

Σε πληροφορώ απλά ότι με 2.739 επισκέψεις, το κείμενό σου αυτό είναι το πιο δημοφιλές στην ιστορία του RD, από την εποχή που έχω στατιστική για επισκέψεις σε σελίδες (Μάη του 09).

Στη θέση σου, θα θεωρούσα της πάσης φύσης οχλήσεις αρκετά φυσιολογικές, αν και από ότι βλέπω παραμένεις σαφώς ηρεμότερος εμού.

Αντωνης είπε...

Smirnoff @ Αντώνης:

κρίνοντας από τις κριτικές που δεχτηκε το συγκεκριμένο κείμενο, ορισμένες εντελώς κακόβουλες αφού προσπερνούν αυτό που αναφέρεται και του αποδίδουν την απόρριψη και την καταγγελία του νέου κινήματος, δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ με το νούμερο που αναφέρεις.

Είναι ενδιαφέρουσες πάντως οι αναλογίες που γίνονται με το Δεκέμβρη, ξεχνώντας πως στην περίπτωση του Δεκέμβρη του 2008 η κεντρική διαχωριστική γραμμή ήταν η υπεράσπιση ή όχι της εξεγέρσης (η οποία μόνο και ως μορφή ήταν αδύνατο να αναγνωρισθεί και να ενσωματωθεί από το σύστημα). Οι προσπάθειες νοηματοδότησης και επηρεασμού ή καταστολής της διαμεσολαβούνταν αναγκαστικά από την τοποθέτηση στη μία ή την άλλη πλευρά αυτής της διαχωριστικής.
Στην περίπτωση των τωρινών συγκεντρώσεων όμως η αποδοχή τους είναι πανθομολογούμενη και οι διαχωριστικές γραμμές δεν είναι τόσο απλές όσο το Δεκέμβρη που εξαρχής προκάλεσε έναν εμφανές και κάθετο διαχωρισμό με το σύστημα εξουσίας και όσους τάχθηκαν με αυτό. Δεν αρκει λοιπόν τώρα η απλή και ρητή τοποθέτηση υπέρ των συγκεντρώσεων για να αναδειχθούν οι πολιτικές διαχωριστικές, είναι τόσο δύσκολο να γίνει αυτό αντιλληπτό;

Αντωνης είπε...

Αντώνης @ Smirnoff:


Η πολιτική ανάλυση, όπως και ο ορθολογισμός, είναι έμφυλες έννοιες και αναπαράγουν μασκουλινιστικά δίπολα. Μόνο η άρνηση της πολιτικής σκέψης και η αντικατάστασή της από την γονυπετή λατρεία του αυθόρμητου συμβαδίζει με την απελευθέρωσή μας από τα στερεότυπα του οπισθοδρομισμού και την πραγματική μας ριζοσπαστικοποίηση ως σώματα χωρίς (εγκεφαλικά;) όργανα. Το δημοκρατικό πλήθος (κάθε αναφορά σε "δημοκρατικό συρφετό" που αναπαριστά το "πλήθος" ως αυτονομοποιημένο φετίχ εκλαμβάνεται ως κακοπροαίρετη) είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό!