Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Ο αφορισμός της ημέρας

Η σύμβαση στην οποία στηρίζεται η αντίληψη για το χιούμορ είναι η ακριβώς αντίστροφη από αυτή στην οποία στηρίζεται η αντίληψη για την ιδεολογία: ενώ σε ό,τι αφορά την ιδεολογία η βασική φόρμουλα είναι ότι η ιδεολογία (ως ιδεοληψία) είναι κάτι από το οποίο πάσχουν οι άλλοι, σε ό,τι αφορά το χιούμορ η φόρμουλα είναι ότι κανείς δεν έχει τόσο ακαταμάχητο χιούμορ όσο εγώ. Για αυτό και τόσο συχνά βλέπεις ανθρώπους που έχουν χάσει την ικανότητα να γράψουν μία πρόταση χωρίς να κλείνουν με κάποιο τρόπο το μάτι προς ένα φαντασιακό ακροατήριο που πρέπει οπωσδήποτε να ευθυμήσει, και που έχουν ταυτόχρονα μια σφοδρή πεποίθηση ότι όσοι δεν ψυχαναγκάζονται αναλόγως, είναι απλώς άνθρωποι ανίκανοι εκτίμησης του πραγματικού χιούμορ (του οποίου εξέχοντες φορείς είναι, βέβαια, οι ίδιοι). Ορισμένες φορές μοιάζει να είναι πιο ταπεινωτικό για κάποιους να χαρακτηρίζονται ως στερημένοι χιούμορ από ότι θα ήταν να χαρακτηριστούν ανέντιμοι, ανειλικρινείς ή χυδαίοι· κι έτσι, η πιο ανατρεπτική --και πιθανόν η πιο ακραία χιουμοριστική-- κριτική στην ανάστροφη ιδεολογία των απανταχού ακατάσχετων χωρατατζήδων μοιάζει να είναι η πόζα του ανθρώπου που δεν έχει ούτε ίχνος χιούμορ πάνω του, και έτσι παίρνει τα πάντα εντελώς στα σοβαρά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: