Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Όλοι εναντίον όλων, ή, προβλέποντας το μέλλον

Γράφτηκε απ' τον υποφαινόμενο στο ανενεργό, πλέον, Through the Loophole, στις 30/1/2010. Πήρε συνολικά 0 σχόλια. Οι υπογραμμίσεις έγιναν απ' τον υποφαινόμενο μετά τις συζητήσεις περί του πρόσφατου πογκρόμ και τις απόψεις που διατυπώθηκαν εδώ και αλλού.
RD (Αντώνης)
---
Δημοσιογράφοι εναντίον αγροτών. Είναι προτιμότερη η αυτοκτονία από την ομηρία των άλλων, βεβαιώνει ένας. Αν ζεις με το πιστόλι στον κρόταφο, τράβα την σκανδάλη, αποφαίνεται. Πηγή της αξιοπρόσεκτης πρόσβασης στην βίαιη εικονογραφία; Η κατοπινή αναφορά, μισο-εκδικητική, μισο-ντροπιασμένη, στην χρηματική απαξία της δημοσιογραφικής λέξης, που τώρα υψώνεται σαν εκδικητής άγγελος πάνω από την συντριβή άλλων, ενώ ταυτόχρονα η ντροπιαστική φθήνια της τής κόβει τα φτερά, αναδεικνύει την μνησικακία που ήδη εμπεριέχει η ηθικολογία. Πιο πριν, γύρω από το σκάνδαλο των ακριβοπληρωμένων της ΕΡΤ, "κοινή γνώμη" εναντίον δημοσιογράφων. Όταν όλοι πληρώνονται λιγότερο, όλοι πληρώνονται υπερβολικά πολύ. Σε λίγο λοιπόν, όλοι εναντίον όλων. Πριν λίγους μήνες, η ηθικολογία για τον Δεκέμβρη ήταν υψηλόφρων, γεμάτη προτάσεις που οι περισσότεροι διάβαζαν με πλαταγισμό των χειλιών, τόσο τους γλύκαινε η φαντασιακή γενναιοδωρία που προέβαλλαν στο φρόνημά τους: εθελοντισμός, αλτρουϊσμός, κοινωνική προσφορά. Τώρα, το υψηλό φρόνημα ακούγεται όλο και πιο κούφιο χωρίς την σωστή δόση επιθετικότητας· όλο και περισσότεροι έλκονται από την (προς το παρόν) ρητορική βία εναντίον άλλων, που τους προσφέρεται και θα τους προσφέρεται απλόχερα για καιρό --φτάνει να μην εμπεριέχει ψήγμα ταξικής συνείδησης και πολιτικής ρήξης.

Πολλοί απορρίπτουν ως εξτρεμιστική κάθε αναφορά στην ανάγκη συγκρουσιακής ταξικής συνειδητοποίησης· λιγότεροι νιώθουν τον ίδιο αποτροπιασμό για τον καθημερινά εντεινόμενο πόλεμο όλων εναντίον όλων, τις νυχιές που καταφέρνουν όσοι πνίγονται στο πρόσωπο των άλλων καθώς ο αέρας τελειώνει στα πνευμόνια τους. Αυτό είναι το αστικό αντίδοτο στον μαρξικό "φανατισμό": η ανερμάτιση, δίχως κατεύθυνση λύσσα που αντικαθιστά εν μία νυκτί την στομφώδη ηθικολογία απέναντι στους εξεγερμένους. Η δημόσια σφαίρα της Γερμανίας στο πρώτο μισό της μοιραίας δεκαετίας του 30 είναι γεμάτη αφιονισμένες διερευνήσεις του "τις πταίει". Μέχρι να βρεθεί αυτός που μπορεί να συγκεντρώσει πάνω του όλη την κοινωνική απογοήτευση και οργή, πρέπει να καλλιεργηθεί το ίδιο το πνεύμα της μνησικακίας, να τρυπώσει σε κάθε εκδήλωση της κοινωνικής συνείδησης. Ο φασισμός γεννιέται αφού έχει εξολοθρεύσει την δίδυμη αδερφή του, την επανάσταση, καταδικάζοντάς την σε ασιτία μέσα στην μήτρα της κοινωνικής ιδεολογίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: