Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Όλοι νικητές, όλοι δικαιωμένοι

Διάβαζα σήμερα σε ιστολόγιο φιλελεύθερων αισθημάτων και υψηλής αισθητικής ότι οι φιλελεύθεροι είναι αυτοί που δικαιώθηκαν απ' την κρίση, μιας και, όντας περιθωριοποιημένοι και αγνοημένοι επί χρόνια (την οικονομική πολιτική της Ελλάδας και της ΕΕ την σχεδίαζαν ο Μαρξ με τον Μπουχάριν παρέα), βρίσκουν τώρα τις απαιτήσεις τους για περισσότερη ιδιωτικοποίηση, απορρύθμιση και απελευθέρωση της αγοράς δικαιωμένη απ' το γεγονός ότι να, δεν έγιναν όσο έπρεπε αυτά και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Ψέμματα; Ποιος ξέρει τι θα γινόταν αν είχε πωληθεί η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, η Ολυμπιακή, το Σκαραμαγκά, ο ΟΣΕ, και τα μισά ακίνητα του δημοσίου απ' το 1989; Μπορεί τώρα να ήμασταν μεγιστάνες. Πού το ξέρετε; Τι; Απόδειξη; Μα, δεν πουλήθηκαν το 1989 και νάτο το χάλι μας σήμερα. Χειρότερα δεν γίνεται. Άρα...

Στην τηλεόραση, ο Λιακόπουλος αισθανόταν εξίσου δικαιωμένος: "Εγώ σας τα λεγα εδώ και δεκαπέντε χρόνια" κραύγαζε νυχτιάτικα, και φαινόταν να το πίστευε. Και από μια πλευρά, είχε δίκαιο: Πυραμίδες, υπερόπλα τριών χιλιετηρίδων, υγρό πυρ, Ελλοχίμ, Νεφελίμ, Εβραίοι, εξωγήινοι, ψεκασμοί αποβλακωτικών αερίων εκ του αέρος --τόσες πλεκτάνες, συνομωσίες, κρυφές δυνάμεις και θεωρίες αποκαλυπτικής καταστροφής παρουσίασε ο άνθρωπος, δεν μπορεί, κάπου, σε κάτι, κάποτε, πρέπει να είχε πει και κάτι που να μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τώρα. Οι θεωρίες συνομωσίας είναι σαν ελβετικοί σουγιάδες: Αν πρέπει να κάνεις κάποια δουλειά και δεν σου κάνει το τιρμπουσόν, θα σου κάνει το ψαλιδάκι. Κι αν δεν σου κάνει το ψαλιδάκι, θα σου κάνει το πριονάκι. Αν δεν σου κάνει ούτε το πριονάκι, θα σου κάνει ο φακός· το κατσαβίδι· το μαχαίρι· η βελόνα· η πυξίδα. Τι διάλο, κάτι θα σου κάνει, κάτι θα κολλάει με την περίσταση.

Αλλά και ο Θεοδωράκης, δικαιωμένος είναι. Αυτός κι αν τα 'λεγε. Εντάξει, τα λεγε για το Αιγαίο, για τους Τούρκους, για τους Αμερικάνους, τους Εβραίους και τα λοιπά. Αλλά, με την κρίση δεν έχουμε πρόβλημα εθνικής κυριαρχίας; Απ' τους Αμερικάνους δεν ξεκίνησε το φαλιμέντο; Και ξέρεις πόσοι Εβραίοι υπάρχουν στην Αμερική και ανακατεύονται με τα οικονομικά; Άρα, μέσα κι ο Θεοδωράκης, μέσα με τα τσαρούχια. 

Και οι θεωρητικοί της γεννετικής μας υπεροχής ως φυλής, και αυτοί δικαιωμένοι. Διότι το δόγμα είναι ότι είμαστε ανώτερος, κορυφαίος, σούπερ-ντούπερ λαός απ' τα γεννοφάσκια μας, αλλά δεν το ξέρουμε (γιατί μας έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου οι πανταχόθεν ανθέλληνες). Αν το ξέραμε, θα το πιστεύαμε. Και αν το πιστεύαμε, σήμερα θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια και θα λεγαμε τον Ομπάμα και τον Ερντογάν "πουτανάκια μας." Στάνταρ και αυτό, διότι αφού δεν έγινε αυτό που έπρεπε να είχε γίνει, δεν έγινε κι αυτό που μπορούσε να είχε γίνει. 

Αλλά και στα πιο μέινστριμ φόρα, δικαιωμένοι αισθάνονται. Να, ο Παπαχρήστος στα Νέα γράφει ότι ναι μεν ο Παπανδρέου δεν είπε την αλήθεια για τις εξ αρχής συζητήσεις με το ΔΝΤ, αλλά αν έλεγε την αλήθεια "θα είχαμε χρεοκοπήσει απ' τον πανικό". Χρεοκοπήσαμε απ' τον πανικό; Δεν χρεοκοπήσαμε (ακόμη). Άρα, καλά έκανε και απέκρυψε την αλήθεια ο "υπάρχουν λεφτά", που και αυτό το είπε για να μην χρεοκοπήσουμε απ' τον πανικό. Τώρα βέβαια, αναρωτιέται κανείς γιατί ο Παπαχρήστος δεν το γραψε αυτό πριν την αποκάλυψη του βίντεο Στρως-Καν απ' τον Λαζόπουλο. Αλλά αυτή την ερώτηση μόνο ηλίθιος θα την έκανε. Μα φυσικά, για να μην χρεοκοπήσουμε απ' τον πανικό αντιλαμβανόμενοι ότι θα είχαμε χρεοκοπήσει απ' τον πανικό αν αντιλαμβανόμασταν ότι είχαμε χρεοκοπήσει ήδη. Είναι πολύπλοκο αυτό σαν συλλογισμός, αλλά για αυτό είναι ο Παπαχρήστος δημοσιογράφος στα Νέα και όχι εσύ. Είναι πιο έξυπνος αυτός, τα πιάνει (τα πολύπλοκα).

Οπότε, σε γενικές γραμμές, υπάρχει μία πρόοδος. Εκεί που όλοι οι παραπάνω είτε είχαν λουφάξει είτε έλεγαν "κρίση, ποια κρίση; Θα 'χει φύγει μεθαύριο", και μετά που δεν έφευγε "εσείς φταίτε αμαρτωλοί και τρισκατάρατοι, με τις καταναλωτικές σας συνήθειες και τη λούφα απ' τη δουλειά, σας καταριόμαστε με σαράντα χρόνια λιτότητα και ακρίδες (τις δεύτερες για την καθημερινή σας δίαιτα, όχι για να καταστρέψουν τα σπαρτά)" --ήταν δηλαδή πολύ θυμωμένοι-- τώρα είτε ξελούφαξαν, είτε δηλώνουν ικανοποιημένοι που επιβεβαιώθηκαν πλήρως οι θεωρίες τους. Ακόμα και το ψέμμα στο ψέμμα ("υπάρχουν λεφτά", "δεν ήξερα ότι δεν υπάρχουν λεφτά") δικαιώνεται σήμερα, διότι κατά κάποιο τρόπο το δεύτερο ψέμμα ακυρώνει το πρώτο, και μετά οι συνέπειες που αποφεύγουμε με το εν τω μεταξύ ακυρωμένο πρώτο ακυρώνουν και το δεύτερο. Ρωτήστε και τον Παπαχρήστου.

Η κρίση έχει γίνει σαν το πρωτάθλημα, για το οποίο πανηγυρίζει αυτός που το πήρε επειδή το πήρε και οι υπόλοιποι επειδή αδικήθηκαν, και έτσι δικαιώνονται όλοι. Ή σαν τις εκλογές, όπου όλοι δικαιώνονται. Είναι μια τόσο χαρούμενη ατμόσφαιρα που μπορεί να είναι κάποιος σχεδόν ευγνώμων για την κρίση.

Δεν υπάρχουν σχόλια: