Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Δημήτρης Δημητριάδης-Ο τουφεκισμός της Σαλονίκης

Δημήτρης Δημητριάδης
"Ο τουφεκισμός της Σαλονίκης: Ένα πατριωτικό ποίημα"
Κατάλογοι 5-8, Αθήνα, Άγρα, 1986

Το απόσπασμα αφιερώνεται στην μνήμη των θυμάτων της εργατικής πρωτομαγιάς του '36 στη Θεσσαλονίκη.
---

[...] Αρπάζει το αίμα με τις χούφτες της και λούζει
τα μπούτια της στο αίμα τις μασχάλες
τα μαλλιά και τις θηλές
ραντίζει τους μαστούς που αναζωπυρώνονται
στην αχνιστή
ρευστή πορφύρα
κυλιέται τρίβεται στην ερυθρή της
θάλασσα ως τον αμίλητο βυθό
λευκός από το κρύο άλας των σφαγμένων. Είναι αυτή.
Την δέρνει
το κατηγορείσαι την γδέρνει
την δαγκάνει, στων φόνων της τα μπλόκια
την εκβράζει θραυσματίζει. Αυτή
απ' την απόλαυση σφαδάζει μουγκρίζει με στόμα
πολυώροφο
δυσώδεις παραγράφους να προσθέσουν ατελεύτητες,
Ηρώο να την ανεγείρουν με τα σάλια της
και ξεκαρδίζεται
με παταγώδεις συσπάσεις της τραχείας της,
εκτραχηλίζεται σα να 'χει αναμμένες λέαινες
μέσα στα κόκκαλά της,
ύστερα κελαηδάει νεκρικά μετά γαβγίζει και με κινήσεις
τρωκτικού
φτύνει και ειρωνεύεται
απαριθμεί την ιστορία της
κατονομάζει τα μελλούμενα τον Χρόνο, η γλώσσα της
σαυρώδης ψαρωδεί.
Μεταρσιώνεται από την εξιστόρηση.

[...]

Χρωματισμένη με νεκρούς.
Ο θάνατος όλων επάνω της με δικούς της θριάμβους.
Γιατί ελπίζει. Στην ατέλεια των ανθρώπων.
Ακόμα ελπίζει.
Στην αμείωτη ατολμία. Και στην αμείωτη
ασημαντότητα.
Στην αμείωτη μονιμότητα των κληρονομικών
παροραμάτων. Πάντα και πάντα
ελπίζει
στην ενσωματωμένη
αλάνθαστη επαναληπτικότητα των απαράλλακτων
σφαλμάτων.

[...]

Δρόμων ακράτεια
μέσα από τα έντερα.
Αποπάτηση πλατειών  να εμποδίσει αποπάτηση πάρκων
να εμποδίσει
προσπαθεί κήποι εμέσονται
προσπαθεί προσπαθεί ακατάσχετη
εξέμεση ακατάσχετη ιδρώνουν με εγκαύματα
μεσημβρινές
οι συνοικίες της μασχάλες
τρέχουν από το σώμα της τα νότια απ' όλο
προάστια κανάλια οδογέφυρες
οι σήρραγες κλειστοί οι καταρράκτες της
κρυώνει
εγγράφονται ιστορημένα εξελκώματα στο πρόσωπο
βουρκώνει
πρόστυχος κόμπος στον λαιμό της η Διοίκηση
βουρκώνει κρυώνει σπασμοί
των μνημείων σπασμοί των μνημάτων της
κλαίει ω κλαίει
τα δάκρυα οι λυγμοί εκκλησίες οι πένθιμες
λυγίζει τα όργανα προσβάλλονται από προωθημένα
θυμωμένα
καταστήματα που εφορμούν βρυχώνται
με γλώσσες με ουρές δρακόντων ερπετών σέρνονται
με τα λέπια τους και οι στοές αυλές
και τα ιδρύματα παγόδες οι χλωμές και βγάζει
κέρατα θηρίου ο λιμενοβραχίων και οι αψίδες
στρέφονται εξαγριωμένες οδοντοστοιχίες
προς τα μέσα με αιχμές μέσα και μέσα την λυμαίνονται
μουσεία με σάλαγο σεισμού στρατώνες
δονούνται σαν φύση που σάλεψε στον αυχένα στους κροτάφους στο μέτωπο.

[...]

Και οι τάφοι
εξογκώνονται μέσα στο στόμα της
ένα στόμα ο τύφος ο τάφος της.
Ανδριάντες μπηγμένοι
στο άδειο κρανίο της περιστρέφονται
σκάβοντάς της στεφάνι σαν στέμμα ερέβους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: