Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Georges Sorel-Στοχασμοί για τη βία (πρώτο μέρος)

Georges Sorel
Στοχασμοί για τη βία (1908)
Μτφρ.: Radical Desire

Κεφάλαιο 4
Η προλεταριακή απεργία

Κάθε φορά που προσπαθούμε να αποκτήσουμε μια ακριβή αντίληψη για τις ιδέες πίσω από την προλεταριακή βία αναγκαζόμαστε να επιστρέψουμε στην ιδέα της γενικής απεργίας· αλλά αυτή η ίδια έννοια μπορεί να μας προσφέρει πολλές ακόμα υπηρεσίες και να ρίξει αναπάντεχο φως πάνω σε όλα τα άλλα σκοτεινά στοιχεία του σοσιαλισμού. Στις τελευταίες σελίδες του προηγούμενου κεφαλαίου, σύγκρινα τη γενική απεργία με την ναπολεονική μάχη η οποία συντρίβει τελειωτικά τον αντίπαλο. Η σύγκριση αυτή θα μάς βοηθήσει να καταλάβουμε τον ιδεολογικό ρόλο της γενικής απεργίας.

Όταν οι σημερινοί συγγραφείς στρατιωτικών πραγματειών συζητούν για τις νέες μεθόδους πολέμου που γίνονται αναγκαίες από την χρήση στρατευμάτων ασύγκριτα μεγαλύτερων από αυτών του Ναπολέοντα, και οπλισμένων με όπλα πολύ πιο θανατηφόρα από αυτά του καιρού του, φαντάζονται παρ' όλα αυτά ότι οι πόλεμοι θα καθοριστούν με ναπολεονικές μάχες.  Η νέα τακτική που προτείνεται πρέπει να ταιριάζει με το δράμα που είχε οραματιστεί ο Ναπολέων. Χωρίς αμφιβολία, η λεπτομερής ανάπτυξη της μάχης θα είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ήταν κάποτε· αλλά το τέλος πρέπει να είναι πάντοτε η καταστροφική ήττα του αντιπάλου. Οι μέθοδοι της στρατιωτικής κατήχησης έχουν ως στόχο να προετοιμάσουν τον στρατιώτη για αυτή τη μεγάλη και φοβερή δράση στην οποία πρέπει όλοι να είναι έτοιμοι να λάβουν μέρος με το πρώτο σινιάλο. Από τα πιο υψηλόβαθμα στα πιο χαμηλόβαθμα, τα μέλη ενός πραγματικά καλά οργανωμένου στρατού πρέπει να έχουν κατά νου αυτό το καταστροφικό αποτέλεσμα των διεθνών συγκρούσεων.

Τα επαναστατικά συνδικάτα μιλούν για την σοσιαλιστική δράση με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μιλούν οι συγγραφείς στρατιωτικών πραγματειών για τον στρατό. Συμπεριλαμβάνουν το σύνολο του σοσιαλισμού στην γενική απεργία· βλέπουν κάθε συνδυασμό ως κάτι που θα έπρεπε να αποκορυφώνεται σε αυτό το δεδομένο· βλέπουν σε κάθε απεργία ένα μοντέλο, μια δοκιμασία, μια προετοιμασία για την μεγάλη τελική ανατροπή.

Η νέα σχολή, που αποκαλεί τον εαυτό της Μαρξιστική, συνδικαλιστική* και επαναστατική, αποφάνθηκε υπέρ της ιδέας της γενικής απεργίας μόλις απέκτησε ξεκάθαρη συνείδηση των δικών της αρχών, των συνεπειών της δράσης της, και της δικής της καινοτομίας. Έτσι, κατάφερε να έρθει σε ρήξη με τις παλιές επίσημες, ουτοπικές και πολιτικές κλίκες που έβλεπαν τη γενική απεργία με τρόμο και, σε έντονη αντίθεση με αυτές, να κάνει το άλμα προς το πραγματικό κίνημα του επαναστατικού προλεταριάτου -- το οποίο, για πολύ καιρό, είχε καταστήσει την προσκόλληση στην γενική απεργία τη δοκιμασία μέσω της οποίας ο σοσιαλισμός των εργατών θα διακρινόταν από αυτόν των ερασιτεχνών επαναστατών.

Οι κοινοβουλευτικοί σοσιαλιστές μπορούν να έχουν μεγάλη επίδραση μόνο εάν, χρησιμοποιώντας μια πολύ μπερδεμένη γλώσσα, μπορέσουν να επιβληθούν σε πολύ διαφορετικές μεταξύ τους ομάδες: πρέπει να έχουν ψηφοφόρους από την εργατική τάξη που να είναι αρκετά αδαείς ώστε να επιτρέψουν στον εαυτό τους να εξαπατηθούν από στομφώδεις εκφράσεις για τον μελλοντικό κολλεκτιβισμό· είναι αναγκασμένοι να αναπαραστήσουν τον εαυτό τους ως εμβριθή φιλόσοφο σε ηλίθια τμήματα της μπουρζουαζίας που θέλουν να φαίνονται καλά πληροφορημένα για τα κοινωνικά ζητήματα· είναι απόλυτα απαραίτητο για αυτούς να μπορούν να εκμεταλλεύονται τους πλούσιους που νομίζουν ότι κερδίζουν την ευγνωμοσύνη της ανθρωπότητας συμμετέχοντας στο εγχείρημα του πολιτικού σοσιαλισμού. Η επιρροή αυτή βασίζεται στη μπουρδολογία και οι μεγάλοι μας άνδρες προσπαθούν, ορισμένες φορές με υπερβολική επιτυχία, να δημιουργήσουν σύγχυση στις ιδέες των αναγνωστών τους. Απεχθάνονται την γενική απεργία γιατί όλη η προπαγάνδα που την περιτριγυρίζει είναι υπερβολικά σοσιαλιστική για να ικανοποιεί φιλανθρώπους. 

Στα στόματα αυτών των υποτιθέμενων εκπροσώπων του προλεταριάτου, κάθε σοσιαλιστική διατύπωση χάνει το πραγματικό νόημά της. Ο ταξικός αγώνας παραμένει η μεγάλη αρχή, αλλά πρέπει να υποταχθεί στην εθνική ενότητα. Ο διεθνισμός είναι ζήτημα πίστης σχετικά με το οποίο και οι πιο μετριοπαθείς δηλώνουν πως είναι έτοιμοι να δώσουν τους πιο βαρείς όρκους· αλλά, να, ο πατριωτισμός επίσης επιβάλλει ιερά καθήκοντα. Η χειραφέτηση των εργατών πρέπει να είναι έργο των ίδιων, όπως μάς λένε κάθε μέρα οι εφημερίδες τους [των κοινοβουλευτικών σοσιαλιστών], αλλά η πραγματική χειραφέτηση συνίσταται στο να ψηφίζεις έναν επαγγελματία πολιτικό, να του εξασφαλίζεις τα μέσα για μια βολική ζωή, και να υποτάσσεσαι σε έναν αρχηγό. Στο τέλος, το Κράτος πρέπει να εξαφανιστεί και [οι κοινοβουλευτικοί σοσιαλιστές] είναι πολύ προσεκτικοί να μην αμφισβητήσουν αυτό που έγραψε ο Έγκελς για το ζήτημα. Αλλά αυτή η εξαφάνιση θα λάβει χώρα μόνο σε ένα μέλλον τόσο μακρινό ώστε κάποιος να πρέπει να προετοιμαστεί για αυτό χρησιμοποιώντας στο μεταξύ το Κράτος, ως μέσο που επιτρέπει στους πολιτικούς να φάνε με τη σέσουλα. Και έτσι, το καλύτερο μέσο για την επίσπευση της εξαφάνισης του Κράτους συνίσταται στην προσωρινή ενίσχυση της κυβερνητικής μηχανής. Ο Γκριμπουίγ που έπεσε μέσα στο νερό για να μη βραχεί απ' την βροχή δεν θα είχε διαφορετική συλλογιστική. Και λοιπά, και λοιπά.

*Σ.τ.Μ: "Syndicalist" και όχι "trade-unionist", όρος που συνδέεται με τον συντηρητισμό του αγγλικού σοσιαλισμού.

Δεν υπάρχουν σχόλια: