Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Φεύγω/Στη ρωγμή του χρόνου

Υπήρξε μια υπόσχεση: η εκδίκηση της γυφτιάς.
Η γυφτιά δεν πήρε εκδίκηση.

Η γυφτιά δεν είναι εκδίκηση.
Είναι ένα ξαλάφρωμα στα πόδια.
Είναι ένα καλοκαίρι απρόοπτο
ένας ιδρώτας που λιώνει
τον τοίχο της πολυκατοικίας
ώστε να διακριθεί το φεγγάρι

ώστε να διακριθεί η απάντηση
μιας όρθιας ραχοκοκκαλιάς
στον φόρτο όλης αυτής
της ακατάπαυστης ενοχής
χωρίς πηγή, χωρίς εξιλέωση.

Υπήρξε μια υπόσχεση: να εκδικείται
την εκδίκηση η γυφτιά, να εκδικείται
αυτά που μας βυθίζουν στην άσφαλτο
σαν δέντρα κολοβά του Δήμου
να εκδικείται το μηδέν που αναγράφεται
στον χρησμό της αυτόματης ταμειακής μηχανής

και τη βροχή και το κρύο σήμερα
κι όλα αυτά τα σκυθρωπά
που μείναν όταν έφυγε ο Διόνυσος.
Ο Διόνυσος, Νίκο: μαύρα μαλλιά,
κι ένα τριαντάφυλλο, και πάντα το χαμόγελο
του γύφτου.




Δεν υπάρχουν σχόλια: