Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Ανάρτηση καθαρού και ανόθευτου μίσους

Τον παρακολουθώ εδώ και καιρό. Αυτό από μόνο του είναι σημάδι της επικινδυνότητάς του. Συνήθως μπορώ να αντιπαρέλθω πράγματα, να αδιαφορήσω, να αντισταθώ. Όχι με αυτόν.

Είναι προφανέστατα λαμόγιο. Εκτελεί ξεκάθαρα διατεταγμένες υπηρεσίες για τους κυβερνώντες, και είναι πρόδηλο ότι το κάνει με το αζημίωτο. Μέχρι εδώ καλά. Πολλοί το κάνουν. Αλλά αυτός ξεφυτρώνει σε συζητήσεις σαν το δύσοσμο ζιζάνιο, με μια έξοχη διαίσθηση της αποστολής του, που μοιάζει να είναι να μού προκαλέσει πρόωρο ανεύρυσμα.

Η πολιτική του ιδεολογία είναι ανύπαρκτη. Στη θέση της στέκει ένα μείγμα συκοφαντικού ταλέντου, στρεψοδικίας, τσαρλατανισμού, αναίδειας, αυλοκολακείας, ηθικολογισμού, χυδαιότητας, ψευδο-ευγένειας, διπροσωπίας και δημαγωγίας -- ποιότητες που είναι προφανές ότι ο ίδιος απολαμβάνει στο μέγιστο και θεωρεί επιτακτικό να διαχέει, σαν μυρωδιές από ποικίλες σακούλες σκουπιδιών, όπου πατήσει. Η πολιτική ηθική του θα έκανε τον Καρδινάλιο Ρισελιέ, τον Μέτερνιχ και τον Ταλλεϋράνδο να μοιάζουν με αθώα σχολιαρόπαιδα. Μπροστά του, ο Πάγκαλος φαντάζει ταπεινόφρων και εγκρατής. Είμαι ευγνώμων που το κόμμα του έχει τουλάχιστον την στοιχειώδη καλοσύνη να τον περιορίζει στα καθήκοντα του τρίτης κατηγορίας λακέ.

Αλλά αυτό που δεν αντέχω, αυτό που με σκοτώνει, αυτό που με σπρώχνει πέρα από τα όρια, είναι η γλώσσα του. Αυτή η γλώσσα είναι η υλική έκφραση της καθαρής διαστροφής. Δεν είναι ικανός να γράψει μία πρόταση με υποκείμενο, ρήμα και αντικείμενο. Σχεδόν κάθε πρότασή του χρησιμοποιεί όλα τα σημεία στίξης (παρενθέσεις, παρενθετικές παύλες, εισαγωγικά, θαυμαστικά, κόμματα, άνω τελείες, άνω-κάτω τελείες, αποσιωπητικά), τα οποία την στολίζουν σαν κάποια συλλογή από θηλιές ικριωμάτων ή από δολοφονικά στιλέτα βουτηγμένα σε σπάνια ιταλικά δηλητήρια. Σχεδόν κάθε πρότασή του διανθίζεται από παρενθετικές εξυπνάδες, αρχαία ρητά, παροιμίες, εσωτερικούς μονολόγους, υπονοούμενα, smilies με αμφίσημες προθέσεις, ατάκες προς ένα άγνωστο ακροατήριο τρίτων εκτός του συνομιλητή του, λεκτικά κλεισίματα ματιού, ορατορικές εξάρσεις, καλοσαλιωμένους ποιητισμούς, νοικοκυρέικα γνωμικά, διάσημες ατάκες από την ιστορία της πολιτικής, της διπλωματίας, της υψηλής μαγειρικής, και της καθημερινότητας της λαχαναγοράς. Όλα αυτά καταφέρνει και τα αναμειγνύει σε κάτι που μυρίζει ταυτόχρονα συζήτηση σε κομμωτήριο κυριών στο Κολωνάκι, επετειακή ομιλία δημοδιδασκάλου, παραλήρημα του Ζουράρι, εξομολόγηση απ' τον παπά της ενορίας, κρυφές φιλοδοξίες του Αρτέμη Μάτσα, τον ρυθμό εκφοράς πλασιέ εγκυκλοπαιδιών, τις ρητορικές συστροφές δικηγόρου που αγορεύει, και την ατμόσφαιρα σε καφενείο όπου συχνάζουν μόνο κλεπταποδόχοι, χαρτοκλέφτες και παραχαράκτες με κοστούμι και χωρίς εκτεταμένο ποινικό μητρώο.

Αυτή είναι ανάρτηση-εξορκισμός. Καλώ όλους τους δαίμονες της σκωπτικής έκφρασης, όλους τους διαβόλους και τριβόλους της χολερικής μου ύπαρξης, να με βοηθήσουν να τον βγάλω απ' το μυαλό μου, γιατί έχει τρυπώσει κάπου εκεί μέσα και τριβελίζει, τριβελίζει, τριβελίζει. Kάθε του πρόταση είναι ένα σφίξιμο της βίδας πάνω στο κρανίο μου, κάθε ανάσα που παίρνει αφαιρεί αέρα απ' τα πνευμόνια μου.


Δεν υπάρχουν σχόλια: