Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Συναινετική πολιτική λύση για τη Λιβύη

Σε εμφανές τέλμα βρίσκονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λιβύη εδώ και λίγες ημέρες, επιβάλλοντας την αναθεώρηση των αρχικών σχεδίων εκ μέρους της Δύσης και των ανταρτών. Το καινούργιο στοιχείο που προστέθηκε στις εξελίξεις σχετίζεται με την επιτυχημένη αντεπίθεση των δυνάμεων του Καντάφι, την βεβαιωμένη πλέον ανεπάρκεια των ανταρτών και τα περιορισμένα πλήγματα που επιφέρουν μέχρι στιγμής οι βομβαρδισμοί στο κυβερνητικό στρατόπεδο, παρότι είναι συνεχείς και ανηλεείς.

Το διαφαινόμενο αδιέξοδο αναγνωρίστηκε επίσημα και από τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Γκέιτς, κατά τη διάρκεια ακρόασης του στην Επιτροπή Άμυνας της αμερικανικής Γερουσίας, όπου δήλωσε κατά λέξη ότι «έχουμε εξετάσει το ενδεχόμενο της στασιμότητας και να εξελιχθεί η επίθεση σε μια χρόνια υπόθεση». Ενώ, σε άλλο σημείο τόνισε ότι ενδέχεται να υπάρξει ένα αποτέλεσμα «όπου θα έχει επιτευχθεί ο στρατιωτικός στόχος (σ.σ. της επιβολής ζώνης απαγόρευσης πτήσεων και προστασίας των αμάχων) και να μην επιτευχθεί ο πολιτικός στόχος», δηλαδή η ανατροπή του Καντάφι, που ως γνωστό είναι και το απώτερο ζητούμενο της εισβολής. Τα περί προστασίας των αμάχων είναι φθηνές δικαιολογίες. Διαφορετικά θα έπρεπε να είχαν επέμβει και στην Υεμένη να σώσουν τους διαδηλωτές από τις αιματηρές επιθέσεις του φιλικού προς τις ΗΠΑ καθεστώτος, θα έπρεπε να είχαν επέμβει και στην Παλαιστίνη να αφοπλίσουν το σιωνιστικό καθεστώς που δολοφονεί αμάχους επί δεκαετίες, στην Κύπρο για να πετάξουν έξω τον τουρκικό στρατό κατοχής, κοκ.

Η απόσταση που χωρίζει τους επίσημους στόχους της επίθεσης (υποστήριξη αμάχων) από τους πραγματικούς (ανατροπή Καντάφι και «αλλαγή καθεστώτος» – για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Μπους) επισημάνθηκαν και από τον τελευταίο βρετανικό Economist που ανέφερε: «Δυτικοί ρεπόρτερ από την πόλη Σύρτη λένε ότι οι δηλώσεις αφοσίωσης των κατοίκων της προς τον συνταγματάρχη Καντάφι και η προθυμία τους να πολεμήσουν για να προασπίσουν ότι έχουν είναι ειλικρινής. Αυτό κάνει τα πράγματα δύσκολα για την συμμαχία. Δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι προασπίζει πολίτες της περιοχής όταν επιτίθεται σε κυβερνητικές δυνάμεις που υπερασπίζονται την Σύρτη»!

Ανηλεείς βομβαρδισμοί

Η δυστοκία που επικρατεί στα επιτελεία της Δύσης δεν κάνει λιγότερο αιματηρούς τους βομβαρδισμούς που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της επιχείρησης «Αυγή της Οδύσσειας» και ορισμένες μέρες ξεπερνούν ακόμη και τους 110, χωρίς ωστόσο οι απώλειες του κυβερνητικού στρατού να ξεπερνούν το 30%. Ήδη δύο αεροπορικές επιθέσεις έχουν ως θύματα αμάχους και αντάρτες, χωρίς φυσικά να οδηγήσουν τους αντάρτες να ζητήσουν πάγωμα των επιθέσεων, που όσο περνάει ο καιρός και αποδεικνύεται ότι το ζητούμενο δεν ήταν η προστασία των αμάχων τόσο προκαλούν την οργή όλων των Αράβων. Παρόλα αυτά οι επιθέσεις θα συνεχιστούν δριμύτερες. Με δήλωσή του στην εφημερίδα Guardian την Δευτέρα ο επικεφαλής της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας (RAF) δήλωνε πως είναι προετοιμασμένοι να συνεχίσουν τους βομβαρδισμούς ακόμη και επί 6 μήνες! Για την ανατροπή του ολοκληρωτικού καθεστώτος του Καντάφι προφανώς η κυβέρνηση των Τόρηδων – και όχι μόνο – έχει λεφτά, αντίθετα με ότι συμβαίνει για την υγεία και την παιδεία που παρέχει στους πολίτες της, για τις οποίες έχουν αναγγελθεί δραματικές περικοπές, στο όνομα της μείωσης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.

Στο εσωτερικό της Λιβύης οι αντάρτες σταμάτησαν να προελαύνουν και αδυνατούν ακόμη και να διατηρήσουν υπό τον έλεγχό τους όσες πόλεις απέκτησαν, παρότι η βοήθεια που λαμβάνουν από το εξωτερικό συνεχώς αναβαθμίζεται. Η πετρομοναρχία του Κατάρ για παράδειγμα θα χρηματοδοτεί επισήμως τους αντάρτες ενώ η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον, δήλωσε πως η χώρα της έχει κάθε δικαίωμα να εξοπλίζει τους αντάρτες χωρίς να παραβιάζει το ψήφισμα υπ. αρ. 1973 του ΟΗΕ, στον βαθμό που θα είναι αμυντικά όπλα με στόχο την υπεράσπιση αμάχων, όπως αντι-αρματικοί πύραυλοι!!!

Η επίσκεψη στην Αθήνα

Σε αυτό το πλαίσιο κερδίζουν έδαφος τόσο εντός του καθεστώτος Καντάφι όσο και εντός των δυτικών κυβερνήσεων πρωτοβουλίες εξεύρεσης μιας πολιτικής λύσης. Τούτο ακριβώς το στόχο εξυπηρετούσε η άτυπη επίσκεψη στην Αθήνα την προηγούμενη Κυριακή του λίβυου απεσταλμένου και εκτελούντα χρέη υπουργού Εξωτερικών, Αμπντουλάτι αλ Ομπεϊντί, και η συνάντηση του με τον έλληνα πρωθυπουργό και υπουργό Εξωτερικών. Τις επόμενες μέρες ο απεσταλμένος της Λιβύης επισκέφθηκε την Τουρκία και την Μάλτα για τον ίδιο σκοπό, ενώ αντίστοιχες επισκέψεις είχαν γίνει και στο Λονδίνο την προηγούμενη εβδομάδα.

Παρότι ελάχιστα πράγματα έγιναν γνωστά σε σχέση με τις συγκεκριμένες προτάσεις, είναι εμφανές πως ο λίβυος ηγέτης Μουαμάρ Καντάφι αναζητά έναν έντιμο συμβιβασμό και μια οδό διαφυγής, αξιοποιώντας την τρέχουσα ισορροπία δυνάμεων που είναι σχετικά ευνοϊκή για τον ίδιο και ξέρει ότι δεν θα διαρκέσει για πολύ. Κι αυτό επειδή όσο θα περνάει ο καιρός τόσο οι στρατιωτικές του δυνάμεις θα αποδυναμώνονται από τα στρατιωτικά πλήγματα, οι πολιτικοί του σύμμαχοι θα τον εγκαταλείπουν περνώντας στην αντίπερα όχθη όπως έπραξε ο υπουργός Εξωτερικών και στενός συνεργάτης Μούσα Κούσα και ακόμη κι αυτή η περιορισμένη ανοχή του κόσμου προς το πρόσωπό του θα εξαντλείται. Τώρα λοιπόν είναι ο καλύτερος χρόνος για να συζητήσει τους όρους μιας «βελούδινης», συναινετικής μετάβασης που ως ζητούμενο θα έχει την διάσωση του ίδιου, της οικογένειάς του και των στενών συνεργατών του καθεστώτος (κι όχι φυσικά την αποτροπή της οικονομικής κατοχής από τους Δυτικούς, την οποία είχε διευκολύνει με πολλούς τρόπους στο παρελθόν). Θα ζητήσει δηλαδή να μην έχει την τύχη του ηγέτη της Σερβίας, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο αν δούμε την πρόσφατη εντολή του ίδιου του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ προς το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο να διερευνήσει τυχόν εγκλήματα του λιβυκού καθεστώτος κατά της ανθρωπότητας.

Νέα αποικιοποίηση της Αφρικής

Τα σενάρια που κερδίζουν έδαφος σε αυτή την προοπτική περιγράφουν την μεταβίβαση της εξουσίας σε έναν από τους γιούς του, τον Σεΐφ Καντάφι, ο οποίος θα εγγυηθεί την ανακήρυξη συνταγματικής δημοκρατίας. Το σενάριο μάλιστα αυτό, όπως περιγράφηκε από τους New York Times την Δευτέρα, φαίνεται να μην υιοθετείται ούτε από τους αντάρτες που ζητούν την άμεση μεταβίβαση εξουσίας ούτε και από τον ίδιο τον Καντάφι, ο οποίος συνεχίζει να διατείνεται πως απέναντί του έχει ένα «ανίερο» μέτωπο φανατικών ισλαμιστών και Δυτικών κυβερνήσεων διψασμένων για πετρέλαιο. Την παράδοση της σκυτάλης σε άνθρωπο που θα ορίσει ο ίδιος ο Καντάφι φαίνεται να αποδέχεται και η Τουρκία, ενώ απορρίπτεται κατηγορηματικά από δυτικούς αξιωματούχους, σύμφωνα με ρεπορτάζ των Financial Times της προηγούμενης Παρασκευής, 1 Απρίλη.

Σε κάθε περίπτωση η εγκατάλειψη των σχεδίων άνετης και γρήγορης στρατιωτικής επικράτησης των Δυτικών δυνάμεων εισβολής με την επίκληση του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας υπ. αρ. 1973 και η πρόκριση των σχεδίων πολιτικής επίλυσης της κρίσης δεν σηματοδοτούν την ήττα αυτών των σχεδίων. Το αντίθετο συμβαίνει. Η αποδυνάμωση και η ήττα της κυβέρνησης Καντάφι θα δώσει το πράσινο φως σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γαλλία για να ξεκινήσουν ένα νέο γύρο επαν-αποικιοποίησης της Αφρικής, εκμεταλλευόμενες την οργή του κόσμου απέναντι στα ολοκληρωτικά καθεστώτα της περιοχής για να προωθήσουν τα δικά τους σχέδια και, στην πραγματικότητα, διαστρέφοντάς αυτήν την οργή και τους στόχους των πρόσφατων εξεγέρσεων.

Πηγή: Λεωνίδας Βατικιώτης

Δεν υπάρχουν σχόλια: