Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Βιβλικά

Για είκοσι χρόνια, και αφού είχε πάρει το σημάδι ότι θα ερχόταν η μέρα που θα χρειαζόταν, ο Νώε έχτιζε την κιβωτό του, πρώτα μεθοδικά στο μυαλό του και αργότερα στην πράξη, σανίδι το σανίδι. Όλα γινόντουσαν σωστά: τα υλικά ήταν κατάλληλα και ανθεκτικά, οι αρμοί γεροί, το χτίσιμο γινόταν σε ψηλό και προστατευμένο σημείο. Και η προφητεία επαληθεύθηκε, και άρχισε να βρέχει χωρίς σταματημό. Σε εκείνο όμως το σημείο, ο Νώε ανακάλυψε ότι είχε αμελήσει να μελετήσει την σύσταση του εδάφους, που ήταν τόσο άγονο και διαβρωμένο από την χρόνια ξηρασία ώστε να αδυνατεί να συγκρατήσει την βροχόπτωση από πολύ νωρίς. Τα νερά φούσκωσαν από την πρώτη μέρα, και τα ζώα πνίγηκαν όλα πριν προλάβει να τα συγκεντρώσει. Όσο για τον Νώε, τόσο πολύ θύμωσε με την απρονοησία και την αμυαλιά με την οποία είχε τελικά αποκριθεί στο προφητικό σημάδι, που αφέθηκε και αυτός να παρασυρθεί απ' τα νερά που κάλυπταν τα πάντα.  Έμεινε μόνο η κιβωτός να πλέει άδεια στην πλημμυρισμένη γη, και το αν άντεξε και τις σαράντα μέρες είναι δύσκολο να ειπωθεί, μιας και δεν έσωσε κανένα που να μπορεί να μαρτυρήσει για την ανθεκτικότητά της ή για την μαστοριά με την οποία ήταν, υποτίθεται, καμωμένη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: